Sold out παραστάσεις, κοινό που επιστρέφει ξανά και ξανά και μια ιστορία που μοιάζει να αγγίζει κάτι βαθιά ξεχασμένο μέσα μας. Το «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» δεν είναι απλώς μια θεατρική επιτυχία — είναι μια εμπειρία που μετακινεί τον θεατή, τον φέρνει αντιμέτωπο με τον εαυτό του και τον αναγκάζει να επαναπροσδιορίσει τι έχει πραγματικά αξία.
Στο κέντρο αυτής της διαδρομής βρίσκεται ο Γρηγόρης Βαλτινός, σε έναν ρόλο που μοιάζει να συναντά όχι μόνο την καλλιτεχνική του ωριμότητα, αλλά και μια βαθύτερη, υπαρξιακή αλήθεια. Ως Μόρι μιλά για τη ζωή στην πιο ουσιαστική της μορφή — για την αγάπη, τη σύνδεση, την απώλεια, αλλά και για την ανάγκη να μείνει κάτι πίσω μας.
Σε μια εποχή που όλα κινούνται γρήγορα και συχνά επιφανειακά, η παράσταση λειτουργεί σαν μια παύση. Μια υπενθύμιση ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται σε όσα κυνηγάμε, αλλά σε όσα ήδη έχουμε και συχνά προσπερνάμε. Και ίσως γι’ αυτό το κοινό επιστρέφει: όχι μόνο για να ξαναδεί την ιστορία, αλλά για να ξανακούσει όσα δεν πρόλαβε να κρατήσει την πρώτη φορά.
Στη συζήτησή μας, ο Γρηγόρης Βαλτινός μιλά με ειλικρίνεια και απλότητα για τον Μόρι, για τη δύναμη της αποδοχής, για τη σημασία της προσφοράς και για την ανάγκη να επανατοποθετήσουμε την ευτυχία στα απλά, καθημερινά πράγματα.
Συνέντευξη του κορυφαίου Γρηγόρη Βαλτινού στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα – Φωτογραφίες: Ειρήνη Μπαιρακτάρη
-«Κάθε Τρίτη με τον Μόρι», μια παράσταση με συνεχόμενα sold out….
Η παράσταση είχε ανέβει πριν έξι χρόνια, ξανανέβηκε φέτος στο Θέατρο Ιλίσια και τώρα έρχεται στη Θεσσαλονίκη. Την επόμενη χρονιά θα επιστρέψει καιπ άλι στο Θέατρο Ιλίσια. Αποφασίσαμε, λοιπόν, μιας και είχε τόσο τεράστια επιτυχία το ανέβασμα στην Αθήνα,να φέρουμε την παράσταση και στη Θεσσαλονίκη. Φανταστείτε, επί ένα χρόνο που παίζεται τώρα, δεν υπήρξε ούτε μία καρέκλα άδεια!! Είναι φοβερό αυτό. Το ίδιο συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη. Είναι ήδη γεμάτες οι παραστάσεις…
-Σας αγαπάει η Θεσσαλονίκη….
Έχει μια φράση ο Μόρι που λέει «Μιτς, σε αγαπάω». Και του απαντάει ο Μιτς «κι εγώ σε αγαπάω». Και ο Μόρι του απαντάει «το ξέρω, γιατί η αγάπη επιστρέφεται…». Αυτό συμβαίνει λοιπόν με εμένα και τη Θεσσαλονίκη.
-Είναι ένα πολύ συναισθηματικά φορτισμένο έργο έτσι;
Κοιτάξτε, είναι ένα έργο που περικλείει τα πάντα. Ό,τι πρέπει να μαζέψει κανείς στη ζωή του για να προστατευθεί, για να περάσει όμορφα, για να γεμίζει τον εγκέφαλό του και το σώμα του με ενδορφίνες, για να είναι ευτυχισμένος. Μιλάει για ζωή, για αγάπη, για ανταπόδοση, για οικογένεια, για έρωτα, για φιλία, για θάνατο. Ε, λοιπόν, όλα αυτά είναι τα διαμάντια που έχει μέσα αυτή η παράσταση. Συχνά λέω ότι έτσι και μαζέψει κανείς μια φράση από κάθε έργο, του φτάνει για να περάσει όμορφα στη ζωή του. Αυτό το έργο έχει χίλιες τέτοιες φράσεις. Υπάρχουν θεατές που λένε ότι δεν μου έφτασε η πρώτη φορά γιατί δεν μπόρεσα να τα συγκρατήσω όλα. Θα έρθω και δεύτερη!!
-Φαίνεται να έχετε μια φοβερή χημεία με τον Γιάννη Σαρακατσάνη….
Κοιτάξτε, η χημεία με τον Γιάννη τον Σαρακατσάνη είναι κάτι μαγικό. Αρχικά να πούμε ότι είναι ένας καλός άνθρωπος, έξυπνος, δοτικός, ευγενής. Είναι εξαιρετικά επικοινωνιακός. Τον βοηθάνε και οι άλλες ιδιότητες που έχει. Έχει κάνει stand-up comedy, έχει κανάλι στο YouTube, κάνει βιντεάκια που μιλάνε για άπειρα θέματα, φιλοσοφικά, πολιτικά. Αυτό λοιπόν είναι εκείνο ακριβώς που χρειαζόταν ο ρόλος, γιατί ο ρόλος επικοινωνεί με τον κόσμο, σπάμε τον τέταρτο τοίχο της σκηνής και τους μιλάμε απευθείας. Κάνει διάλογο. Ήθελε λοιπόν έναν ηθοποιό, ο οποίος να μην κρυφτεί, να μην φυλακιστεί, να μην ταμπουρωθεί πίσω από κάποιο ρόλο, αλλά να βγαίνει πότε-πότε και να μιλάει με τον κόσμο. Ο Γιάννης τα έχει όλα αυτά και πραγματικά όταν νιώθεις ότι πάνω στη σκηνή ο συμπαίκτης σου, ο συμπρωταγωνιστής σου σε σέβεται, σε προσέχει, σε φροντίζει, δεν υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια για τον ηθοποιό από αυτό. Έτσι λοιπόν είμαι τόσο χαλαρός όταν παίζω μαζί του, που το μόνο που έχω να φροντίσω είναι να είμαι καλός.
-Σε ποια φάση ζωής βρίσκεται ο Μόρι; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρίσκεται σε μία στιγμήπου αντιλαμβάνεται ότι του λείπουν πράγματα τα οποία όμως πριν δεν τα είχε μετρήσει, δεν τα είχε υπολογίσει σωστά;
Λοιπόν, κοιτάξτε, ο Μόρι έχει μία ωριμότητα και μία στωικότητα για τα πράγματα, επειδή ακριβώς έχει ασχοληθεί σχεδόν από την παιδική του ηλικία με τον άνθρωπο, με την ψυχή, με τις ανάγκες της ψυχής και του ανθρώπου, με τα ουσιαστικά πράγματα που πρέπει να έχουμε γύρω μας για να είμαστε ευτυχισμένοι. Θα έλεγα ότι έχει κάνει πολλές πρόβες από πριν με την ψυχή του για να αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις. Αλλά, όπως ξέρουμε όλοι μας, γιατί όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε πάθει κάτι με το σώμα μας που μας εγκατέλειψε, ακόμα και μια γρίπη εποχική μπορεί να μας καθηλώσει, τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα… Ο Μόρι λοιπόν είναι ώριμος, έτοιμος. Όσο όμως κι αν είσαι ώριμος… εάν είσαι ένας άνθρωπος με πολλές δραστηριότητες, με πολλά ενδιαφέροντα, πραγματικά αυτό το πράγμα, αυτή η αναπηρία, να το πω έτσι, σου παίρνει το 80% από τη ζωή σου. Τότε λοιπόν νιώθεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου, τουλάχιστον στα πρακτικά, στις πρακτικές καθημερινές ανάγκες.
Ο Μόρι έχει μια εκφυλιστική ασθένεια, ένα αυτοάνοσο, το οποίο παραλύει σιγά-σιγά όλο το σώμα. Είναι μια φρικτή ασθένεια. Θέλει όμως, μέσα στην καλοσύνη που τον διακρίνει, όλα αυτά τα διαμάντια που μάζεψε στη ζωή του να τα κληροδοτήσει, και ζητάει ο ίδιος από τον φοιτητή του, μιας και δεν μπορεί πια να γράψει και δεν το έχει φροντίσει μέχρι τώρα, γιατί βεβαίως ήταν καθηγητής και οι ασχολίες του ήταν άπειρες, ατέλειωτες, θέλει λοιπόν και το ζητάει σαν υπόσχεση ότι όλα αυτά που είπε να καταγραφούν. Ο Μίτς είναι ο ήρωας αυτής της σχέσης, είναι ο πραγματικός φοιτητής του Μόρι, γιατί το έργοσ τηρίζεται σε μια αληθινή ιστορία, και το κάνει. Έτσι λοιπόν, έχουμε τη χαρά όλοι εμείς, οι μεταγενέστεροι, να χαρούμε όλα αυτά τα πράγματα που λέει ο Μόρι. Και εκεί βρίσκεται η γοητεία…. Είναι πράγματα που νιώθουμε ότι τα έχουμε ανάγκη καθημερινά, τα σκεφτόμαστε, αλλά διάφορες φθηνές, αν θέλετε, ασχολίες που έχουμε καθημερινά, κάποιοι λάθος στόχοι που βάζουμε, μας εμποδίζουν να τα χαρούμε.
Πρέπει να σας πω βέβαια, ότι η οποιαδήποτε ασθένεια και η οποιαδήποτε αναπηρία, όσο προετοιμασμένο και ώριμο και να σε βρει, πάντα θα σε αιφνιδιάσει. Πάντα θα νιώθεις ότι δυστυχώς ήταν χειρότερη από αυτό που περίμενες. Ο Μόρι βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση. Το θέμα είναι… το πώς το αντιμετωπίζει κάποιος, το αν παραιτείται, το αν βρίσκει τη δύναμη να ζήσει με αυτό, ακόμη και να το νικήσει.
-Και ο Μόρι πώς το αντιμετωπίζει; Παίρνει δύναμη, χρειάζεται τον φοιτητή του για να μπορέσει να πατήσει κάπου;
Στην πρώτη τους συνάντηση μετά από πολλά χρόνια, σχεδόν τον παρακαλεί, του το ζητάει, του λέει αν μπορείς να έρχεται κάθε εβδομάδα… Επίσης απευθύνεται στον ήλιο και στον υπέροχο γαλάζιο και υγιή ουρανό και λέει «βγήκα από το νοσοκομείο, ο κόσμος έξω δεν σταμάτησε να ζει. Ο ουρανός ήταν γαλάζιος, ο ήλιος έκαιγε, μας φώτιζε, παιδιά έπαιζαν, τραγουδούσαν τη συνέχεια της ζωής και εγώ πέθαινα… Έτσι όμως έπρεπε να συμβεί, ναι, γιατί η ζωή πρέπει να συνεχιστεί. Ο κόσμος δεν νοιάζεται αν εσύ πεθαίνεις. Έτσι λοιπόν αναρωτήθηκα, να παραιτηθώ όπως κάνουν οι περισσότεροι ή να συνεχίσω να ζω για όσο μου απομένει… Αποφάσισα να συνεχίσω να ζω για όσο μου απομένει και ό,τι γίνει..» Αυτό είναι που του έδωσε δύναμη, αυτό είναι που τον έκανε να το αντιμετωπίσει με στωικότητα και με πάρα πολύ χιούμορ.
Πρέπει να σας πω ότι το έργο έχει απίστευτα γέλια. Γιατί όταν σαρκάζεις αυτόν τον φρικτό εχθρό της ζωής, το θάνατο, τότε πάρα πολλές φορές νιώθεις πιο δυνατός από αυτόν και πολλές φορές γελάς και μαζί του. Η μητέρα μου έλεγε «ζωή είναι παιδί μου, θα περάσει…» Το βάζω αυτό μέσα στην παράσταση, το έχω προσθέσει. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η ζωή δεν είναι μόνο χαρές και ευτυχίες και ευχάριστα πράγματα, είναι και δυσάρεστα. Και ο στόχος είναι το τέλος. Είναι τι θα μείνει στους άλλους, τι θα κληροδοτήσεις από την ψυχή σου, από την καλοσύνη σου, από την αγάπη σου. Και εντέλει αν θα συνεχίσεις να ζεις και μετά από το θάνατο. Γιατί τι είναι η αθανασία; Η αθανασία είναι η επόμενη μέρα. Είναι αυτό που αφήνεις πίσω σου, είναι τα παιδιά μας, τα οποία συνεχίζουν τη ζωή. Αθανασία δεν είναι να ζήσεις μέχρι τα χίλια. Αθανασία είναι να αφήσεις κάτι αθάνατο πίσω σου και το πιο αθάνατο από όλα είναι η αγάπη.
-Δυστυχώς όμως χανόμαστε στο κυνήγι του αύριο…
Μα πρέπει να εντοπίσουμε αυτό που λέω πολύ συχνά και που το έχω καταφέρει, ευτυχώς…Πρέπει να εντοπίσουμε την ευτυχία σε πολύ απλά και καθημερινά πράγματα, για να την έχουμε κάθε μέρα δίπλα μας και να είμαστε κάθε μέρα ευτυχισμένοι. Να τοποθετήσουμε την ευτυχία σε πολύ απλά πράγματα, στον ήλιο που ανατέλλει και σήμερα, σε έναν άνθρωπο δίπλα σου, σε ένα παιδί που έχεις φέρει στον κόσμο, σε μια καλή παρέα, σε μια ταβέρνα, σε ένα σινεμά, σε μια βόλτα, σε ένα θέατρο, σε μια παράσταση. Σε κάτι, πώς να το πούμε, που θα προσφέρεις και θα κληροδοτήσεις σε κάποιον άλλον και που θα νιώσεις τόσο όμορφα που τον βοήθησες, τον έβγαλες από ένα διέξοδο, τον ευεργέτησες. Έτσι θα είσαι πάντα ευτυχισμένος, γιατί όλα αυτά δεν χρειάζονται χρήματα. Βεβαίως, δεν μιλάμε για ένδεια, δεν μιλάμε για στέρηση, και δεν πρέπει κανείς να ξεφεύγει, να παραβλέπει τους κοινωνικούς και τους πολιτικούς αγώνες.
-Σαφώς και όλοι μας θα πρέπει να μεριμνούμε για αυτό….
Και βέβαια πρέπει όλοι μας να φροντίζουμε και η πολιτεία, να φροντίζει να έχει ευτυχισμένους ανθρώπους γύρω της που να έχουν τουλάχιστον μια βιώσιμη καθημερινότητα.
-Αυτό βέβαια δεν είναι εύκολο ….
Όχι, δεν είναι εύκολο και πρέπει να το απαιτήσουμε. Πρέπει να αγωνιστούμε γι’ αυτό το πράγμα, να μην το παραβλέπουμε, γιατί καμιά φορά, ξέρετε, το να φροντίζεις μόνο τον εαυτό σου γυρνάει μπούμερανγκ. Γιατί δεν μπορεί να ζήσει κανείς μόνος του. Χρειάζεται την κοινωνία, χρειάζεται δίπλα του το συνάνθρωπο, ο οποίος θα συνδράμει τη ζωή μας, τη χαρά μας, την ευτυχία μας. Σκεφτείτε πόσα πράγματα χρειαζόμαστε που τα φτιάχνουν άλλοι άνθρωποι, τα κατασκευάζουν άλλοι άνθρωποι. Και εμείς πάμε στο σούπερ μάρκετ και τα αγοράζουμε. Λοιπόν, δεν πρέπει να παραβλέπουμε αυτό το πράγμα.
-Έρχεται κοντά στο Θεό ο Μόρι νιώθοντας να πλησιάζει το τέλος;
Ο Μόρι έχει τη θρησκεία του. Δεν το αρνείται. Δεν αναφέρεται βεβαίως επιπροσωπικού. Μιλάει όμως μέσα στην απέραντη καλοσύνη και αγάπη που τον διακρίνει, μιλάει για ανεξιθρησκία. Και λέει ότι Θεός είναι όλες οι θρησκείες μαζί. Όποιος έχει αυτή την ανάγκη να έχει και να πιστεύει σε μια θεωρία, σε κάποιους νόμους, σε έναν Θεό, είναι ελεύθερος να το κάνει, αν πραγματικά τον βοηθάει. Ο Μόρι όμως κάποια στιγμή λέει το εξής «Αρκεί ο δικός σου Θεός να μην είναι εναντίον των άλλων θεών»…. Αυτό είναι μια τεράστια, αν θέλετε, θέση, θεωρία, η οποία θα μας γλίτωνε από πολλά δεινά και πολλούς πολέμους.. Όλα αυτά είναι δύσκολο να τα ακολουθήσουμε και να τα κατανοήσουμε ενδεχομένως. Έχουμε όμως υποχρέωση να τα λέμε. Και όπου πιάσει το σποράκι…Αυτό λοιπόν, είναι ο Μόρι.
Πιστεύει λοιπόν ο άνθρωπος ότι όταν ας πούμε βρίσκεται στη θέση που είναι ο Μόρι, που έχει αυτή την πάθηση την εκφυλιστική, που γνωρίζει ότι θα έρθει το τέλος, έχει την ανάγκη να ακουμπήσει σε κάποιον θεό, σε κάποια θρησκεία. Έχει την ανάγκη να βρει ένα καταφύγιο εκεί. Πιθανόν να είναι και ένας από τους λόγους που έχει χτίσει τον δικό του θεό ο κάθε άνθρωπος, γιατί πιστεύουμε ότι μας δίνει δύναμη. Αν μας δίνει δύναμη γιατί όχι λοιπόν;
-Υπάρχουν σημεία του Μόρι με τα οποία ταυτίζεστε σε κάποιο βαθμό;
Με τον Μόρι ταυτίζομαι σε πολλά σημεία. Θα έλεγα ότι με βρήκε έτοιμο, με βρήκε ώριμο και εμένα να συγκεντρώσω όλα αυτά τα πράγματα που έμαθα.
-Να κλείσουμε με μία σκέψη, με μία φράση από την παράσταση την συνέντευξή μας.
Δεν υπάρχει σκοπός όταν αγαπάς το να αγαπάς είναι ο σκοπός!!!!
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
«Κάθε Τρίτη με τον Μόρι» του Μίτς Άλμπομ.
– Είδαμε 2021, βαθμολογήσαμε με 7,2 και σχολιάζουμε εδώ
Αφηγείται τη συνάντηση ενός χαρισματικού καθηγητή κοινωνιολογίας, του Μόρι Σουάρτς, με έναν πρώην μαθητή του, τον Μιτς. Οι δυο τους συναντιούνται κάθε Τρίτη, σε έναν αγώνα δρόμου ενάντια στον χρόνο, παραδίδοντας μαθήματα για την αγάπη, την απώλεια, τη φιλία και την αποδοχή.
Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Βαλτινός. Ερμηνεύουν: Γρηγόρης Βαλτινός, Γιάννης Σαρακατσάνης.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 19:00, Πέμπτη: 20:00, Παρασκευή 21:00, Σάββατο: 21:00 Κυριακή: 18:00 (έως 26/04)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
