.
Οι αρθρογράφοι του Kulturosupa.gr σας εύχονται
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟ 2018
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
Φωτογραφικό υλικό
Copyright Kulturosupa.gr © 2007 – 2026
…Τις κοιτούσα, στην εικονική για μένα και ρεαλιστική για εκείνες, πραγματικότητα της οθόνης. Να βαδίζουν στο πουθενά με άδειο βλέμμα και σερνάμενα πόδια, κρατώντας ένα παιδί στο χέρι και κουβαλώντας ένα μελλοντικό στην κοιλιά… Σε μια ατέλειωτη πορεία στο χάος ενός κόσμου εχθρικού, που να μη ξέρεις αν ο εχθρός που συναντάς είναι πιο φαρμακερός από αυτόν που πασχίζεις να ξεφύγεις, Τις είδα να πορεύονται δίπλα σε αγκαθωτά συρματοπλέγματα… να στέκονται απέναντι σε προτεταμένα όπλα… να ξεβράζονται στο κύμα από θαλασσοπνίχτες… Μετά τις έχασα… δεν έμαθα ποτέ αν ζουν, αν πέθαναν, αν γέννησαν. Στα ποσοστά των στατιστικών δεν φαίνονται άνθρωποι, μόνο νούμερα. Και πώς να ξέρω αν εκείνη η Μαριάμ με τη μαντήλα, το απελπισμένο βλέμμα και τη φουσκωμένη κοιλιά ανήκει στα ποσοστά θανάτου ή επιβίωσης; Αν άντεξε να περάσει τη λεπτή σαν τρίχα διαχωριστική γραμμή και τα βαριά σαν ταφόπλακα σύνορα; Αν κατάφερε να φέρει στον κόσμο- σε τούτο τον κόσμο, την καινούργια ζωή; Ποτέ δεν θα μάθω και κανείς δεν θα με πληροφορήσει. Κρατώ μόνο τη θύμηση της εικόνας της, γιατί απλά ΔΕΝ μπορώ να κάνω αλλιώς με εικόνες που χαράζονται θαρρείς με σουγιά πάνω σε γρανίτη και η διάβρωση ενός αιώνα αδυνατεί να απαλείψει.
Στολίζοντας το τζάκι με αγαπημένες χριστουγεννιάτικες καρτ-ποστάλ, εκείνη η παλιακιά της Γέννησης που απεικονίζει τη φάτνη με το νεογέννητο, τη μάνα του στο προσκεφάλι κι ολόγυρα τα ζώα να το ζεσταίνουν με το χνώτο στην παγωνιά… σαν να με κάρφωσε απρόσμενα κι αντί να την στολίσω, απέμεινα να την κρατώ με το βλέμμα βυθισμένο στη σπηλιά. Είναι πάνω από είκοσι χρόνια που τη φυλάω για τις πολύτιμες ευχές πίσω της… πάνω από είκοσι χρόνια που τη βγάζω μηχανικά από το κουτί με τα στολίδια, την απιθώνω στην καθορισμένη θέση, την ξαναμαζεύω στο κουτί… ρίχνοντας απλά μια νοσταλγική ματιά στα γραμμένα λόγια. Ποτέ όλα αυτά τα χρόνια δεν με άγγιξε ούτε γι αστείο η απεικόνιση, η πιο συμβατική, η πιο κλισέ απεικόνιση των Χριστουγέννων, ούτε καν ως εικαστική έκφραση. Το μάτι εθίστηκε στο στερεότυπο, κοιτάζει χωρίς να βλέπει και έγνοια μου ήταν το αισθητικό ταίριασμα και η σωστή στοίχιση. Πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια, εντελώς ανέλπιστα και κατά περίεργο τρόπο, «κοίταξα» το περιεχόμενο…
Γιατί αναδύθηκε αθέλητα μέσα μου, σχεδόν υποσυνείδητα, η εικόνα της Μαριάμ, ανάμεσα σε άπειρες Μαριάμ του φετινού καλοκαιριού. Αυτές με τη μαντήλα, το απελπισμένο βλέμμα και τη φουσκωμένη κοιλιά, σε τραγικές, αδιέξοδες πορείες σε στεριές και θάλασσες, κυνηγημένα ζώα και λημέρι πουθενά… Αυτές που δεν έμαθα ποτέ τη μοίρα τους και μόνο να φανταστώ αυθαίρετα μπορώ, παρότι τα πραγματικά σενάρια της ζωής, ποτέ και καμιά φαντασία δεν μπορεί να αγγίξει καν. Όμως μου λείπει η γνώση και θα αρκεστώ αναγκαστικά σε αυτήν για να «δω» την κατατρεγμένη Μαριάμ του καλοκαιριού στο καταχείμωνο, με την κρυφή ελπίδα ότι επέζησε. Και κάπου τώρα κοντά στη Θεία Γέννηση, φέρνει στον κόσμο το σπλάχνο της. Μπορεί αυτός ο κόσμος να εχθρεύεται μέχρι θανάτου τη ζωή, μπορεί αυτό το σπλάχνο να αντικρίσει το πιο αποκρουστικό του πρόσωπο, όμως η Φύση πορεύεται προαιώνια ερήμην του και οι άνωθεν Νόμοι της αγνοούν επιδεικτικά τους ανθρώπινους. Και επιτάσσουν την «πάση θυσία» συνέχιση της ζωής- ακόμα και με θυσία του φορέα της…
Είναι αλήθεια ότι οι θυσίες του φορέα – Μαριάμ ξεπερνούν τα κοινά ανθρώπινα μέτρα, με υπερβάσεις ασύλληπτες για τον κοινό ανθρώπινο νου. Και μόνο η φαντασία – ελλιπής παρά ταύτα- καλείται να συμπληρώσει τα κενά. Σαν το κενό της γέννησης του παιδιού της- ΑΝ έγινε ποτέ, ΠΩΣ έγινε, ΠΟΥ έγινε, κάτω από ΠΟΙΕΣ συνθήκες… Σε ποια επώδυνη πορεία ένιωσε τις αβάσταχτες ωδίνες του τοκετού; Ποιος βρέθηκε να της παρασταθεί με λόγια παρηγοριάς; Συνάντησε άραγε στο διάβα τη μοιραία εκείνη ώρα, φιλόξενη στέγη, έμπειρο χέρι βοήθειας, περίθαλψη για εκείνη και το μωρό της; Βρέθηκε άραγε Ανθρωπιά για μια ιερή στιγμή; Και πώς να πιστέψεις στην ανθρωπιά όταν είδες ένα αγριεμένο μάτι να σημαδεύει τη φουσκωμένη κοιλιά της Μαριάμ, αδάκρυτο στα βάσανά της; Πώς να ημερέψει η αγριάδα με ένα όπλο παρά πόδα, έτοιμο να θερίσει αδιάκριτα ζωές και έναν αγκάθινο τοίχο- φραγμό έτοιμο να μπήξει καρφιά στο σώμα; Και η απόδραση από τη φρίκη να γίνεται φυλακή σε μια καινούργια…
Όχι, δεν τρέφω αυταπάτες για την κυοφορούσα Μαριάμ, όσο κι αν θέλω ως γυναίκα να «καθαγιάσω» την ιερή στιγμή της. Όλα μου φωνάζουν ότι γέννησε σε «φάτνη». Δεν ξέρω αν είχε τη μορφή βρώμικου αντίσκηνου, γκρεμισμένου γιαπιού, σάπιας βάρκας, παγωμένης σπηλιάς… Δεν ξέρω ακόμα αν υπήρχε δίπλα κάποιος καρτερικός Ιωσήφ με έγνοια για την πονεμένη ή στοργικά ζώα- συμπαραστάτες στο μυστήριο… ούτε αν βρέθηκαν ζεστά ρούχα να σώσουν το βρέφος από την παγωνιά… Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δεν θα μάθω ποτέ αν αυτό το ταπεινό βρέφος, που ήρθε στον άθλιο κόσμο τόσο αδικημένο, είναι προικισμένο με «χρίσμα»… προορισμένο για κάτι πολύ μεγάλο και σπουδαίο, ικανό να ανατρέψει την αθλιότητα του κόσμου που γεννήθηκε… ένας κορυφαίος ήρωας ίσως, από αυτούς που σημάδεψαν την ιστορία της ανθρωπότητας… ή ένα μεγάλο, φωτεινό πνεύμα, προορισμένο να μεγαλουργήσει… ένας μελλοντικός «μεσσίας» με ανθρώπινες, φθαρτές διαστάσεις και θεϊκό μεγαλείο ψυχής «καθ’ ομοίωσιν»… Μπορείς να το αποκλείσεις;
Κι αναλογιέσαι πόσοι μικροί «μεσσίες»- μεγάλα πνεύματα άραγε, γεννημένοι σε «φάτνες» στα μέτωπα του πόλεμου, τις πορείες της προσφυγιάς, την απόλυτη εξαθλίωση, χάθηκαν σαν σκιές με το πρώτο φως του ήλιου, πριν προλάβουν να ακουμπήσουν καν τον υψηλό ίσως προορισμό τους. Μπορεί ανάμεσά τους κι ο γιος της άτυχης Μαριάμ, ακολουθώντας θαρρείς η ίδια, τα χνάρια της συνονόματης Αγίας Μητέρας σε παράλληλες πορείες. Τί κι αν είναι μουσουλμάνα, χριστιανή, βουδίστρια, άθεη… Μια γυναίκα είναι. που κυοφορεί στα σπλάχνα ζωή με άγνωστη και ίσως ύψιστη αποστολή, διωγμένη από τα μέρη του πολέμου- γειτονικά της Θείας Γέννησης, αναγκασμένη να γεννήσει στο δρόμο της προσφυγιάς- αντίστοιχα με την πορεία της Θεοτόκου, κάτω από συνθήκες άγριες σε σύγχρονες «φάτνες»- ίσως πιο αφιλόξενες από τη Θεία Φάτνη… για να συνεχίσει την πορεία του διωγμού με το βρέφος αγκαλιά- αν το σώσει, ίδιο με το φευγιό της Μαρίας στην Αίγυπτο για να σώσει το δικό της από τον Ηρώδη. Τόσες οι αντιστοιχίες, που λες και τα Χριστούγεννα ως βαθύς συμβολισμός πέρα από θρησκείες, περισσότερο από τον πιο θρήσκο χριστιανό, αγγίζουν την κατατρεγμένη πρόσφυγα- μάνα.
Έστω κι αν πάνω από τη δική της «φάτνη» δεν λάμψει ποτέ κανένα φωτεινό αστέρι, δεν την επισκεφτούν Μάγοι με πολύτιμα δώρα, δεν ψάλλουν άγγελοι στον ουρανό, ούτε κανείς θα τραγουδήσει για μια «άγια νύχτα». Θα είναι μια σκοτεινή, σιωπηλή, παγωμένη νύχτα του χειμώνα σαν όλες τις άλλες, όταν ακουστεί το πρώτο κλάμα ενός μωρού, ίσως μοναδικά χαρισματικού…που ως επίγειος άγγελος μπορέσει κάποτε να μετουσιώσει την επουράνια ωδή «και επί γης ειρήνη» σε αληθινή πραγματικότητα. Μπορείς να το αποκλείσεις; Μπορείς να του το «στερήσεις»; Μπορείς να πάψεις να πιστεύεις σε θαύματα;
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ !
Φωτογραφικό υλικό
Σαφές προβάδισμα όσον αφορά στις επιδόσεις στο κρεβάτι δίνει στους γκέι, συγκριτικά με τους στρέιτ, μια πρόσφατη έρευνα.
Σύμφωνα με την εν λόγω επιστημονική μελέτη που δημοσιεύτηκε νωρίτερα φέτος, οι εραστές ίδιου φύλου είναι καλύτεροι στο να οδηγούν τον/την σύντροφό τους στην κορύφωση.
Η έρευνα, η οποία βασίζεται – όχι άδικα – στην ιδέα ότι η το καλό σεξ καθορίζεται από τη συχνότητα των οργασμών, διεξήχθη από ομάδα ερευνητών με επικεφαλής τον ειδικό στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα, David Frederick, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Τσάπμαν.
Όπως επισημαίνεται στην έκθεση με τα πορίσματα της έρευνας, τα ποσοστά των γκέι και στρέιτ ανδρών που δήλωσαν ότι κορυφώνουν κάθε φορά που κάνουν σεξ ήταν εξίσου υψηλά (άνω του 87%) με ένα μικρό προβάδισμα των γκέι ανδρών.
Στην περίπτωση των γυναικών ωστόσο, η διαφορά ήταν τεράστια: 86% των γκέι γυναικών που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν ότι φτάνουν σε οργασμό κάθε φορά που κάνουν σεξ, με το αντίστοιχο ποσοστό στις μπάι και στρέιτ γυναίκες να πέφτει στο 65%.
Φυσικά, η έρευνα απέδειξε περίτρανα για μία ακόμη φορά, πόσο πιο συχνός και «εύκολος» είναι ο οργασμός για το ανδρικό φύλο, συγκριτικά με το γυναικείο, ανεξαρτήτως σεξουαλικότητας. Κατέληξε επισης σε ορισμένα σημαντικά συμπεράσματα για το θέμα του γυναικείου οργασμού: Ειδικότερα, οι απαντήσεις των γκέι και στρέιτ γυναικών έδειξαν – όπως ήταν αναμενόμενο – ότι η κορύφωση γίνεται πολύ πιο προσιτή όταν στο ερωτικό παιχνίδι μπαίνει το στοματικό σεξ, τα προκαταρκτικά και τα αισθησιακά φιλιά. Σημαντικό ρόλο επίσης παίζει, τόσο για τις ομοφυλόφιλες όσο και για τις ετεροφυλόφιλες γυναίκες η συναισθηματική ασφάλεια αλλά και η δυνατότητα να πειραματίζονται με νέες στάσεις και τολμηρές φαντασιώσεις.
Φωτογραφικό υλικό
Γράφει ο εκπαιδευτής σκύλων Πήτερ Γκόνζεν.
Προκειμένου να έχουμε ένα ήρεμο σκύλο θα πρέπει ο σκύλος μας να μην αγχώνεται εύκολα. Αυτό σημαίνει να τον έχουμε προετοιμάσει για διαφόρων ειδών ερεθίσματα. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται κοινωνικοποίηση και αναφέρομαι λεπτομερέστερα σε προηγούμενο άρθρο. Αν όμως ο σκύλος έχει μεγαλώσει και έχει μάθει να αντιδρά με στρες στα διάφορα ερεθίσματα, τότε τι κάνουμε; Θα πρέπει να ξεμάθουμε το σκύλο το να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο. Όπως μαθαίνουμε σε ένα σκύλο να κάθεται θα πρέπει να του μάθουμε πώς να αντιδρά στο συγκεκριμένο ερέθισμα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να τον ακολουθήσουμε προσεκτικά στον τρόπο με τον οποίο μπορεί να διαχειριστεί το συγκεκριμένο ερέθισμα. Πρέπει να αφεθούμε στο σκύλο να μας μάθει τον τρόπο που μπορεί να μάθει να διαχειρίζεται τέτοιου είδους καταστάσεις. Και σταδιακά τον ενθαρρύνουμε να προχωρήσει παρακάτω όσο αφορά το ερέθισμα αυτό. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται απευαισθητοποίηση και καλό είναι να γίνει σε όσα ερεθίσματα ο σκύλος μας αγχώνεται. Θα πρέπει να γίνεται πάντα σταδιακά και χωρίς πίεση παρατηρώντας πάντα για σημάδια που μας λένε ότι ο σκύλος αγχώνεται.
Πέρα από το κομμάτι του σκύλου είναι πολύ σημαντικό να εστιάσουμε την προσοχή μας και σε εμάς για να δούμε μήπως με κάποιο τρόπο ενισχύουμε αύτη τη συμπεριφορά. Για παράδειγμα όταν ο σκύλος ανεβαίνει πάνω μας είτε στην πόρτα να μας «χαιρετήσει» είτε στον καναπέ να ζητήσει χάδια. Θα πείτε τι είναι το λάθος που κάνουμε σε αυτή την περίπτωση. Άθελα μας δίνουμε στο σκύλο το «πράσινο» φως να έρθει. Πως; Με τη στάση που έχουμε. Τον βλέπουμε να έρχεται και συνεχίζουμε να τον κοιτάμε ή να έχουμε το σώμα μας στραμμένο πάνω του που παλιότερα αυτό αποτελούσε για το σκύλο το σινιάλο έλα για αγκαλιά. Σαν κουτάβι μας έβλεπε σε αυτή τη στάση και ερχόταν και το παίρναμε αγκαλιά άρα έχει συνδέσει τη στάση αύτη με τη συμπεριφορά του. Επίσης πολλές φορές προσφέροντας τους όταν το ζητάνε πέρα του ότι τα μαθαίνουμε να ζητάνε, δεν τους αφήνουμε και το χώρο που χρειάζονται για τον εαυτό τους να ηρεμήσουν και να ασχοληθούν λίγο με αυτά που ασχολείται ένας σκύλος να αράξει ή να πάρει απόσταση να παρατηρήσει μια κατάσταση, ώστε να μπορέσει να διακρίνει πότε θα πρέπει να προστατέψει το σπίτι πχ και πότε δεν χρειάζεται ώστε να μην κάνει μόνιμα χαρά σε όποιον και να έρθει.
Για να μπορέσει ο σκύλος να βρει το ρόλο του στο σπίτι θα πρέπει να έχει το χώρο που ανέφερα παραπάνω. Πως προσφέρουμε το χώρο αυτό; Απλώς σταματάμε να του δίνουμε σημασία όταν μας το ζητάει εκείνος και του την δίνουμε όταν το θελήσουμε εμείς που σημαίνει ότι θα πρέπει να του έχουμε μάθει κάποια σινιάλα ή εντολές πχ το έλα ώστε όταν θέλουμε εμείς να του δώσουμε σημασία να του κάνουμε αυτά τα σινιάλα και τότε να του δίνουμε ότι θέλει. Με τον τρόπο αυτό ο σκύλος μαθαίνει να είναι υπάκουος όχι από φόβο αλλά από σεβασμό που είμαστε τόσο ξεκάθαροι απέναντί του. Η δυσκολία σε όλα αυτά είναι κατά πρώτων οι δικές μας συνήθειες που μόλις έρθει ο σκύλος ασυναίσθητα τον χαϊδεύουμε ή του δίνουμε αυτό που μας ζητάει, και κατά δεύτερον ότι πρέπει να έχουμε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον. Το να έχουμε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον σημαίνει να μπορούμε να διαχειριστούμε το χώρο κατάλληλα αλλά και ότι περιλαμβάνει ο χώρος και η μεγαλύτερη δυσκολία είναι ότι θα πρέπει είτε να θέσουμε κάποιους κανόνες σε όποιον έρχεται στο σπίτι είτε να περιορίσουμε το σκύλο σε ένα άλλο δωμάτιο ώστε να μην εξασκεί τις συμπεριφορές που δεν θέλουμε.
Φωτογραφικό υλικό
Των Stephen Sinclair και Anthony McCarten
Διασκευή: Θανάσης Παπαθανασίου & Μιχάλης Ρέππας
5ος Χρόνος Επιτυχίας
/
Η μεγάλη επιτυχία των προηγούμενων ετών επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη, από τις θεατρικές επιχειρήσεις Τάγαρη. Με την υπογραφή των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα που διασκεύασαν το διάσημο έργο των Νεοζηλανδών Stephen Sinclair και Anthony McCarten “Ladies Night”, η απολαυστική κωμωδία «Άντρες Έτοιμοι για Όλα», προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα, έρχεται στο ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ από 25 Δεκεμβρίου !
Τη σκηνοθεσία υπογράφουν για άλλη μια φορά οι Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας, ενώ σπουδαίοι κωμικοί ηθοποιοί υποδύονται τους Άντρες που σκέφτονται την πιο απίθανη λύση για να εξασφαλίσουν χρήματα και να ζήσουν μια καλύτερη ζωή.
‘
Υπόθεση του έργου:
Σε μια επαρχιακή πόλη μια αντροπαρέα, που δοκιμάζεται από πολλά και πολλαπλά οικονομικά προβλήματα, αποφασίζει να τα λύσει με ένα πρωτότυπο τρόπο. Η απελπισία οδηγεί ένα καφετζή, ένα ταξιτζή, ένα δημοτικό υπάλληλο, ένα φούρναρη και ένα σπουδαστή να γίνουν στρήπερ! Η παράδοξη επιλογή τους να βγάλουν χρήματα χορεύοντας γυμνοί, αναστατώνει την ζωή τους, τη μικρή πόλη όπου ζουν και τις γυναίκες τους…
Πρωταγωνιστούν:
Αντώνης Καφετζόπουλος, Κώστας Ευριπιώτης, Βασίλης Κούκουρας, Χρήστος Γιάνναρης, Χρήστος Ζαχαριάδης
και οι γυναίκες: Σοφία Βογιατζάκη, Βάνα Ραμπότα, Γαλήνη Τσεβά, Βίκυ Κάβουρα συμμετέχει και η Δήμητρα Παπαδήμα.
Ταυτότητα Παράστασης
Συγγραφείς: Stephen Sinclair και Anthony McCarten
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου και Μιχάλης Ρέππας
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη
Κοστούμια: Μαρία Καραπούλιου
Χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη
Artwork:Κάρολος Πορφύρης
.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ :
ΔΕΥΤΕΡΑ 25/12 : 9.30 ΜΜ
ΤΡΙΤΗ 26/12 : 6.30 ΜΜ & 9.30 ΜΜ
ΤΕΤΑΡΤΗ 27/12: 7.30 ΜΜ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29/12: 9.30 ΜΜ
ΣΑΒΒΑΤΟ 30/12 : 6.30 ΜΜ & 9.30 ΜΜ
ΔΕΥΤΕΡΑ 1/1 : 9.30 ΜΜ
ΤΡΙΤΗ 2/1 : 6.30 ΜΜ & 9.30 ΜΜ
ΤΕΤΑΡΤΗ 3/1 : 7.30 ΜΜ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 5/1 : 9.30 ΜΜ
ΣΑΒΒΑΤΟ 6/1 : 6.30 ΜΜ & 9.30 ΜΜ
ΚΥΡΙΑΚΗ 7/1 : 8.00 ΜΜ
ΤΕΤΑΡΤΗ 10/1 : 7.30 ΜΜ
ΠΕΜΠΤΗ 11/1 : 9.30 ΜΜ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/1 : 9.30 ΜΜ
ΣΑΒΒΑΤΟ 13/1 : 6.30 ΜΜ & 9.30 ΜΜ
ΚΥΡΙΑΚΗ 14/1 : 8.00 ΜΜ
.
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ :
viva.gr & ΤΑΜΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ 2310 819 153
======================================================
Φωτογραφικό υλικό
Μαζί αυτό τον χειμώνα.
Στην Επιθεώρηση Δωματίου
«Α-πε-λπι-σί-το»
Σ’ αυτόν τον ρυθμό χορεύει η Ελλάδα –τα τελευταία χρόνια.
«Α-πε-λπι-σί-το»
Έτσι πλέον θα χορεύεται και θα τραγουδιέται η των Ελλήνων απελπισία
«Α-πε-λπι-σί-το»
Δύο σπουδαίοι κωμικοί της γενιάς τους ενώνουν τις δυνάμεις τους, στην πιο μοντέρνα επιθεώρηση που γράφτηκε ποτέ.
«Α-πε-λπι-σί-το»
Ο Λάκης Λαζόπουλος, που απ΄ τα πρώτα χρόνια έδωσε νέα πνοή στην επιθεώρηση και καθιέρωσε την μετεπιθεώρηση το 1990 με το «Ήταν ένα μικρό καράβι», γράφει τώρα μία Επιθεώρηση Δωματίου.
Μακριά από τα φανταχτερά και πολύχρωμα κοστούμια άλλων εποχών, γράφει για τους νεοτρελαμένους της χώρας.
Ένα αόρατο σπίτι, όπου μένουν όλοι οι κρυμμένοι και οι μόνοι της εποχής, είναι το σημείο όπου θα ξεντυθεί η ελληνική πραγματικότητα.
Πιο γυμνή από ποτέ!
Όλοι αυτοί που η κρίση πέταξε έξω, ξεστομίζουν τις αλήθειες μιας εποχής μέσα από διαλόγους και μονολόγους γραμμένους και ειπωμένους με χιούμορ που φτάνει στα άκρα.
Η Σοφία Φιλιππίδου, παρούσα σ΄ αυτό το καινούργιο εγχείρημα του Λάκη Λαζόπουλου, δίνει μοναδικότητα στην παράσταση αυτή βάζοντας την προσωπική της σφραγίδα μετά από μια αξιοζήλευτη πορεία στον χώρο του θεάτρου.
Οι δυο τους άλλωστε βρίσκονται για πρώτη φορά μαζί στην σκηνή
και στο πρόγραμμα τους είναι να διατρέξουν όλη την Ελλάδα με την επιθεώρηση δωματίου.
«Α-πε-λπι-σί-το»
Μαζί τους ένας λαμπερός θίασος από νέους ηθοποιούς, τους οποίους επέλεξαν μαζί μετά από ακρόαση.
Συμμετέχουν (με αλφαβητική σειρά) οι:
Γεωργόπουλος Κωνσταντίνος – Κλάδη Άννα – Λαδοπούλου Χριστιάννα – Λάνης Διονύσης – Λέκκα Ιωάννα – Μανδρινός Δημήτρης –Πιτσιλός Βαγγέλης – Σταυρουλάκη Τζίνα – Ταμπακάκης Μιχαήλ
«Α-πε-λπι-σί-το»
Θα έρθει η Εφορίτο,
Μετά και η ΔΕΗτο
Για μια ζωή που ΗΤΟ!..
Τα καινούργια όμως τραγούδια της παράστασης υπογράφει ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο οποίος έχει υπογράψει μουσικά τις περισσότερες παραστάσεις του Λάκη Λαζόπουλου.
Αλλιώς ρε φίλε
Το ζυγίσαμε
Αλλιώς το υπολογίσαμε
Το έργο δεν μας βγήκε
Σαν μπήκε νύχτα σε πρωί
Και μεσημέρι βγήκε
Του Έλληνα το δαιμόνιο
Σ΄ ένα χαρτί μνημόνιο
Τυλίχτηκε ένα βράδυ
Ψάχνω δεξιά, ψάχνω αριστερά
Μαύρο βαθύ σκοτάδι.
Αλλιώς ρε φίλε το βαφτίσαμε
Αλλιώς το ονοματίσαμε
Το όνομα δεν μας βγήκε
Νίκος μας μπήκε το πρωί
Και Νικολέτα βγήκε
Του Έλληνα το δαιμόνιο
Σ΄ ένα χαρτί μνημόνιο
Τυλίχτηκε ένα βράδυ
Ψάχνω δεξιά, ψάχνω αριστερά
Μαύρο βαθύ σκοτάδι
Το κείμενο του έργου υπογράφει ο Λάκης Λαζόπουλος ο οποίος κάνει και την σκηνοθεσία.
«Θέλουμε να δώσουμε ξανά χαρά στον κόσμο» είναι το σύνθημα όλων των συντελεστών της παράστασης.
ΚΕΙΜΕΝΟ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΚΡΑΟΥΝΑΚΗΣ
ΣΚΗΝΙΚΑ: ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΣΜΑΡΑΓΔΗ
ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΜΑΓΔΑ ΚΑΛΟΡΙΤΗ
ΦΩΤΙΣΜΟΙ: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΑΘΙΕΛΗΣ
ΚΙΝΗΣΗ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΙΤΣΙΛΟΣ
ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ: ΚΑΡΟΛΟΣ ΠΑΥΛΑΚΗΣ
Πληροφορίες
Θέατρο Αριστοτέλειον – Εθνικής Αμύνης 2
Τηλέφωνο ταμείου: 2310 262 051
Πρεμιέρα: Δευτέρα 25 Δεκεμβρίου, στις 21:00
Παραστάσεις: από 25 Δεκεμβρίου έως 14 Ιανουαρίου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
25/12 Δευτέρα 21:00
26/12 Τρίτη 18:00 και 21:00
27/12 Τετάρτη 19:00
28/12 Πέμπτη 21:00
29/12 Παρασκευή 21:00
30/12 Σάββατο 18:00 και 21:00
1/1 Δευτέρα 21:00
3/1 Τετάρτη 19:00
4/1 Πέμπτη 21:00
5/1 Παρασκευή 21:00
6/1 Σάββατο 18:00 και 21:00
7/1 Κυριακή 19:00
10/1 Τετάρτη 19:00
11/1 Πέμπτη 21:00
12/1 Παρασκευή 21:00
13/1 Σάββατο 18:00 και 21:00
14/1 Κυριακή 19:00
Διάρκεια παράστασης: 120 λεπτά (με διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: ομαδικό εισιτήριο, 14 ευρώ (ισχύει για κρατήσεις, άνω των 30 ατόμων)
Προπώληση ηλεκτρονικά: στο:www. viva.gr, τηλεφωνικά στο 11876 και στο δίκτυο φυσικών σημείων Viva.// https://goo.gl/FPh6XP
Με μετρητά: Ταμείο Θεάτρου Αριστοτέλειον
Η πολυτάλαντη Σοφία Φιλιππίδου μιλά στην Κουλτουρόσουπα –ΕΔΩ
======================================================
Φωτογραφικό υλικό
Η απίστευτη ομορφιά του γυμνού ανθρώπινου σώματος σε μια καλλιτεχνική φωτογράφηση υψηλής αισθητικής
Η φωτογράφος και πρώην αθλήτρια του διάθλου, Dominika Cuda, επιστράτευσε όλες της τις γνωριμίες στον κόσμο του αθλητισμού, προκειμένου να πείσει πρωταθλητές του cross-fit, μπαλαρίνες, ιππείς και άλλους επαγγελματίες του χώρου να ποζάρουν ολόγυμνοι, για καλό σκοπό.
Δεκάδες αθλητές φωτογραφήθηκαν σε πόζες… υψηλού βαθμού δυσκολίας σε διάφορες περιοχές της Πολωνίας, στο πλαίσιο αυτού του φιλόδοξου πρότζεκτ, για τη δημιουργία ενός πολυσέλιδου ημερολογίου για το 2018, τα κέρδη του οποίου θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό.
Ειδικότερα, όπως έγινε γνωστό, τα έσοδα απο την πώληση του ημερολογίου – και της ατζέντας που το συνοδεύει – θα διατεθούν στο One Year Fund, έναν οργανισμό που υποστηρίζει νέους και φτωχούς αθλητές παρέχοντάς τους αθλητικά είδη και εξοπλισμό.
«Βοηθάμε τους πιο ταλαντούχους και χαρισματικούς αθλητές, βοηθώντας τους να παραμείνουν στο μονοπάτι που έχουν διαλέξει και δίνοντάς τους κίνητρα για να πετύχουν τους στόχους τους», αναφέρει ο φωτογράφος.
Δείτε ένα δείγμα από το ημερολόγιο
Φωτογραφικό υλικό
Γράφει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Λεβαντής.
Κοίτα τώρα… Έμαθα πως αυτό είναι το τελευταίο μου άρθρο γι’ αυτή τη χρονιά και αμφιταλαντεύτηκα για το ποιο θα ήταν καλύτερο να είναι το θέμα μου. Ένα από τα μαθήματα που έχω πάρει; Κάτι που θέλω να επαινέσω; Κάτι να γκρινιάξω; Μπορεί να φανεί πως τελικά κατέληξα στο τελευταίο, αλλά δεν είναι γκρίνια. Είναι ευχή. Να αλλάξουν τα πράγματα. Ποια πράγματα;
Όντας αρκετά χρόνια στη δουλειά (και κυνηγώντας την και παράπλευρα, σε δουλειές σχετικές με τη δουλειά μου) μπορώ να πω με ασφάλεια πως έχοντας κάνει τις προσπάθειές μου κι εγώ, έχω γνωρίσει από πρώτο χέρι το πώς κινείται τι και προς τα πού σε αυτόν τον χώρο. Το όνομα μετράει.
Υπάρχει ένας αστικός μύθος που κυκλοφορεί στον χώρο μας για έναν ηθοποιό που δεν είχε πάει καν σε σχολή, δεν είχε περάσει κάπου. Έψαχνε όμως δουλειά. Και προσπάθησε και το πήρε στα χέρια του, έκανε την ταινία του, με κάποιον τρόπο η ταινία ακούστηκε (αν βλεπόταν δεν ξέρω, δεν την έχω δει…), έγινε γνωστός κι άρχισε να κυκλοφορεί και πάλι με βιογραφικά στα οποία έγραψε πως είχε σπουδάσει στην καλύτερη Δραματική του Λονδίνου. Βροχή οι προτάσεις και οι δουλειές. Και είναι απόλυτα αναγνωρίσιμος πλέον και χαίρει άκρας καριέρας. Κανέναν δεν πειράζει αν ισχύει ή όχι και δούλεψε αυτός καλά και ακόμα λίγοι καλύτερα. Το ψέμα που γυαλίζει, μετράει πολύ περισσότερο από πέντε γραμμές αληθινού βιογραφικού, αρκεί να είσαι γνωστός…
Όλα είναι πιο εύκολα στη δουλειά όταν έχεις καταφέρει να ξέρει το όνομά σου και κάποιος πέραν από το σόι σου… Λογικό ως ένα σημείο, μιας και η αναγνωρισιμότητα δεν μεταφράζεται-εξαργυρώνεται πάντα σε εισητήρια ή τηλεθέαση (οι περισσότεροι γνωστοί δεν τα φέρνουν κιόλας…) Αλλά δεν μπορεί να είναι για πάντα απαραίτητο ή απόλυτη προϋπόθεση για να βρεις δουλειά. Έτσι καταντάει σαν το «Τι έγινε πρώτα; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;» (Είμαι παλιός, αυγό με «β» δεν γράφω…) Σαφώς και είμαστε άπειροι οι ηθοποιοί (και μέσα σε αυτούς και πολλοί χωρίς εμπειρία) και δεν είναι εύκολο να ξέρεις ποιον μπορείς να εμπιστευτείς και να μιλήσεις μαζί του σοβαρά για δουλειά και να τον πάρεις, αλλά πάντα θα υπάρχει η Ρόδος. Και το πήδημα (της παροιμίας, στο άλλο δεν επικροτώ…) και οι ακροάσεις επίσης… Μπορείς να δοκιμάσεις κάποιον, δεν απαγορεύεται. Κι ο ηθοποιός αυτό θέλει, να αποδείξει την αξία του. Έτσι θα γνωριστούμε. Πρέπει να μπορεί κάποιος να ξεκινήσει από κάπου. Κι αυτά τα «ξεκινήσει» και «κάπου» δεν είναι μία δουλειά μόνο κι αυτό το ξέρουμε όλοι μας. Ο οποιοσδήποτε ηθοποιός είναι άγνωστος μέχρι «κάποιος» να τον δει να παίζει, άρα αυτή η κατάσταση μπορεί να κρατήσει πολύ καιρό. Πάρα πολύ καιρό.
Αυτό που (λογικά πρέπει να) κάνει ένας άγνωστος ηθοποιός προκειμένου να βρει δουλειά, είναι να στείλει βιογραφικά όπου μπορεί να βάλει με νου του. Γραφεία παραγωγής, σκηνοθέτες, θέατρα, διαφημιστικές εταιρείες, να πάει στα περισσότερα από αυτά, να κάνει βίντεο, να γνωριστεί, να στέλνει βιογραφικά παντού εφόσον είναι στις προδιαγραφές αυτών που ψάχνουν. Είναι διαθέσιμος προς ακρόασιν. Δεν γίνονται και τόσες πολλές πια -και δη σοβαρές ακροάσεις ή έστω από σοβαρούς επαγγελματίες- αλλά στέλνεις, πας (αν σε καλέσουν) κι αν είναι να σε πάρουν αποφασίζεις αν θέλεις να πας (είναι και που σπάνια μαθαίνουμε από πριν για τι δουλειά παλεύουμε…)
Κι όλο αυτό σαν διαδικασία είναι θεμιτό. Μετά δουλεύοντας, κάποιος θα σε δει, κάποιον θα γνωρίσεις, σε κάποιον θα μείνεις στο μυαλό του και μπορεί να αρχίσεις να έχεις κάποιες προτάσεις. Ε,… και μετά από όλα αυτά, πολλοί από εμάς κινούμαστε και σε άλλες κατευθύνσεις. Εγώ ας πούμε, γράφω. Άλλος μπορεί να έχει μια έφεση (ή ακόμα καλύτερα και σπουδή) σε παραπλήσιο τομέα, σκηνοθεσία, χορό, τραγούδι… Όλα αυτά σου ανοίγουν –θεωρητικά- παραπάνω δρόμους, έχεις περισσότερες πιθανότητες να βρεις κάποια δουλειά και το σημαντικότερο, δεν είσαι απόλυτα άγνωστος στον χώρο. Κάθε γνωριμία σου είναι κι ένα βήμα πιο κοντά στην επόμενη δουλειά σου. Το θέμα είναι να ανοίγεις πόρτες.
Οι πόρτες όμως πρέπει να ανοίγουν, να μην είναι αμπαρωμένες. Κι όταν μιλάω για πόρτες –για να το κάνω πιο λιανό- μιλάω για μυαλά και άλλα ανθρώπινα μέλη… Αν θεωρεί κάποιος πως μπορεί ή πρέπει να συνεργάζεται μόνο με γνωστούς (του) ηθοποιούς, τότε η πόρτα του είναι κλειστή κι ας διατείνεται πως αγκαλιάζει τη νέα γενιά και θέλει να δίνει βήμα… (Τα ακούσαμε πολλάκις από πολλούς και δεν πεισθήκαμε…) Και είναι κλειστή κι από τις δύο πλευρές. Κάποιος δε θα μπορέσει να αποκτήσει πρόσβαση στη δουλειά και κάποιος πιθανό είναι να χάσει κάποιον που θα του έκανε τη δουλειά καλά και ίσως διαφορετικά(;) Οι νίκες και οι ήττες είναι πάντα αμφίδρομες.
Δουλειές γίνονται άπειρες έτσι κι αλλιώς. Μπορούμε να είμαστε υπέρ της ανακύκλωσης σε άλλα πράγματα στη ζωή μας, όχι στη δουλειά μας. Η δουλειά μας από μόνη της απαιτεί ανανέωση. Δεν λέω να πετάξουμε τους παλιότερους σαν στυμμένες λεμονόκουπες και να πάρουμε καινούριους, αλλά πρέπει να κάνουμε μίξεις. Να έρχεται και το νέο. Δεν είναι κακό, δεν είναι αντικατάσταση, δεν είναι αμαρτία. Επιπλέον, δε γίνεται να έχουμε πάντα τους ίδιους και τους ίδιους να επαναλαμβάνουν μοτίβα και μανιέρες μέχρι το τέλος της ανθρωπότητας. Υπάρχουν ηθοποιοί που έπαιζαν ρόλους γκόμενου από τα τριάντα και το κάνουν ακόμα και τώρα που είναι εξήντα… Ας ξεκολλήσουμε λίγο επιτέλους… Υπάρχει τόσος κόσμος που μπορεί να ταιριάζει σε αυτά που ζητούνται…
Παραγωγοί… Σκηνοθέτες… Υπεύθυνοι κάστινγκ… Ανοίξτε τεφτέρια, μυαλά, μάτια, αυτιά, πόρτες… Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που μπορεί να κάνει την δουλειά του πολύ καλά και περιμένει. Έχετε επιλογές. Πώς αλλιώς θα προχωρήσουμε την δουλειά μας μπροστά; Και τη δική μας και τη δική σας; Αν ξέρω κάτι σίγουρα μετά από όλα αυτά τα χρόνια είναι πως στην χώρα μας υπάρχει πολύ ταλέντο. Υπάρχουν ηθοποιοί αξιώσεων που δεν παίζουν πουθενά ή χάνονται σε μικρές σκηνές τριάντα θεατών που ποτέ δε γεμίζουν. Και σεναριογράφοι, κειμενογράφοι και συγγραφείς υπάρχουν. Με πένες δυνατές που έχουν να πουν πολλά αλλά φιμώνονται και θαβονται σε συρτάρια και αρχεία υπολογιστών. Και σκηνοθέτες με πραγματικές νέες ματιές και οράματα που βλέπουν να υλοποιούνται μόνο στον ύπνο τους. Και ένα μεγάλο ποσοστό κοινού που θέλει νέα πρόσωπα υπάρχει. Ίσως μεγαλύτερο από αυτό που βλέπει ακόμα τηλεόραση ή από το λίγο που πηγαίνει σε ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες ή αυτό που γεμίζει «αυτοσχέδιες θεατρικές σκηνές» που ξεχυλίζουν από δημιουργικότητα και έμπνευση (όχι όλες, κάποιες όμως…).
Να πω και τι δεν υπάρχει όμως, έτσι; Θέληση δεν υπάρχει. Και εμπιστοσύνη. Και όρεξη για την δουλειά. Και κριτικό μάτι εύστοχο. Και πάθος για αναζήτηση. Και κριτήριο αντικειμενικό. Άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να κάνουν δουλειές που θα ακουστούν και θα πάνε καλά επειδή αξίζουν, όχι μόνο επειδή έχουν το budget ή τα μέσα να τις διαφημίσουν, αλλά επειδή μπορεί να έχουν να δείξουν κάτι καινούριο, κάτι όχι γνωστό και τετριμμένο, κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί και αξίζει να μας το συστήσουν. Στην χώρα μας –ένα παραπάνω από ό,τι σε άλλες- οι τέχνες θα έπρεπε να χαίρουν εκτίμησης άλλου τύπου. Να είμαστε ένα διαρκές εργαστήριο παραγωγής πολιτισμού και τέχνης κι όχι εισαγωγείς κακότεχνης αντιγραφής/διασκευής μόνο. Να έχουμε φυτώρια παντού. Μόνο τότε όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μένουν αναξιοποίητοι θα αποκτήσουν την αξία που τους πρέπει. Μόνο τότε θα έχουμε ουσιαστική πρόοδο. Μόνο τότε θα παράγουμε πραγματικές νέες παραστάσεις και όχι ανακυκλωμένες. Μόνο τότε θα ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι και πρέπει να γίνει, έχουμε μεγάλες ποσσότητες κι από τα δύο και στις δύο πλευρές. Μίξεις κύριοι. Επιλέξτε υλικό κι από τους δύο κόσμους. Κι ενώστε τους. Κάθε τέτοια κίνηση θα γεννάει και κάτι νέο. Όλοι θα μάθουν και θα πάρουν απ’ όλους, οι νέοι από τους παλιούς και οι παλιοί από τους νέους. Και υπάρχουν πολύ μεγάλα κοιτάσματα νέων καλλιτεχνών προς εξόρυξη. Διαμαντάκια μικρά και μεγάλα που πρέπει να τα δει το φως και να λάμψουν…
Άλλη επανάσταση δεν ξέρω αν θα κάνουμε ποτέ, ας έχουμε τουλάχιστον τον πολιτισμό που μας αξίζει. Εκτός κι αν τον έχουμε ήδη…
Καλή και διαφορετική χρονιά να έχουμε, επιτέλους. Αμήν.
Υ.Γ. Σχετικό-άσχετο… Την επόμενη φορά που θα διαβάσω ή θα ακούσω για επώνυμους κι ανώνυμους θα χυμήξω με λύσσα… Μάθετε την διαφορά μεταξύ επώνυμου και διάσημου… Επώνυμο έχουμε όλοι ανεξαιρέτως (εκτός από την Barbie αλλά δε θα την υπερασπιστώ…)
Το άρθρο γράφτηκε ακούγοντας: Τον Ρούντολφ σε λούπα…
Ένεκα… (Καλλίρη, με έχεις τερματίσει…)
Φωτογραφικό υλικό
Γράφει η Ζωή Ταυλαρίδου για τον Σωφέρ Θεάτρου.
Ολημερίς στη δουλειά. Επιστρέφεις στο σπίτι κατάκοπη, σχεδόν νεκρή από την κούραση. Υπηρετείς προσδοκίες ανωτέρων σου και ποθείς κάτι καλύτερο. Διαρκώς ελπίζεις. Διαρκώς προσπαθείς. Διαρκώς κουράζεσαι. Μια φεύγεις και μια επιστρέφεις. Αέναη κίνηση εντός, εκτός κι εναλλάξ του Εαυτού σου. Συνεχώς ένα τηλέφωνο χτυπάει. Κι εσύ απαντάς. Ανταποκρίνεσαι στα κουδουνίσματά του. Κουδούνι έχει γίνει το κεφάλι σου. Και σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι άρα υπάρχεις, μονολογείς και παρηγορείς τα κουρασμένα πόδια σου. Νομίζεις ότι ο χρόνος δεν επαρκεί για να ζήσεις. Ο χρόνος είναι χρήμα. Ο χρόνος είναι καταξίωση. Ο χρόνος είναι για να αξιοποιείται, με στόχο ένα κέρδος, μία αναγνώριση, μία εκτόνωση των παθών και μία επαφή με κάτι που σε υπερβαίνει και θέλεις να το ξεπεράσεις. Αυτό δε θα συμβεί. Ο χρόνος στην παράσταση της ζωής σου απλά περιγράφει και αφηγείται. Το έργο το σκηνοθετείς και το ερμηνεύεις εσύ, εάν ξεπεράσεις φυσικά το καταναγκαστικό είθισται ενός χωρόχρονου, τιμωρού της ανεμελιάς των ανθρώπων.
Ολημερίς στο σπίτι. Έχεις χάσει προ πολλού τη δουλειά σου. Δε χρηματοδοτείς πλέον το σπιτικό σου. Έχεις χάσει την ιδιότητα του “κουβαλητή” και της “κολόνας του σπιτιού”. Δε μιλάνε όμορφα για σένα στη γειτονιά. Ελπίζεις σε κάτι καλύτερο. Ωστόσο, δεν προσπαθείς, ούτε και κουράζεσαι να ψάχνεις. Περιμένεις, κλείνοντας τα αυτιά σου. Και προσδοκάς. Και αναμένεις… μέσα στην εκκωφαντική ασφάλεια του σπιτιού σου. Κι αυτό κουραστικό είναι, ομολογείς. Φθείρεσαι περιμένοντας κάτι στον τόσο άπλετο χρόνο που διαθέτεις. Ο χρόνος σε κυνηγά για να σε πιάσει, κι εσύ τον κοροϊδεύεις παίζοντας κρυφτό. Ο χρόνος παίζει το δικό σου παιχνίδι, αλλά δε σου αρκεί. Θέλεις να πετάξεις από πάνω σου όλο το βάρος της χρονο-πληθώρας και να αρχίσεις και πάλι να τρέχεις στον στίβο της ζωής. Σου λείπει η γυναίκα σου. Σου λείπει η επαφή. Σου λείπει η σχέση. Αισθάνεσαι να βουλιάζεις και δεν έχεις κλαδί να πιαστείς. Βρίσκεσαι στην αναμονή για μια γυναίκα που έχει γίνει Ένα με το τηλέφωνο και με την τσάντα της δουλειάς της.
Δεν περιμένεις άλλο… Πεινάς. Και μάλιστα πολύ.
Αρχίζεις να πετάς στάλες νερού σε μία τεράστια κι άδεια κατσαρόλα. Αλάτι και πιπέρι. Πιπέρι κι αλάτι στολίζουν τις στάλες, μέχρι που αγγίζουν το καπάκι. Οι στάλες ενώνονται κι αρχίζουν να κοχλάζουν επικίνδυνα. Χαμηλώνεις τη φωτιά. Και ρίχνεις μέσα με πολλή προσοχή, σχεδόν ευλαβικά, το σπαγγέτι. Το στρώνεις όμορφα, γύρω γύρω από τις στάλες, γύρω γύρω από το αλάτι, γύρω γύρω από το πιπέρι. Πεινάς σαν λύκος. Αλλά ξέρεις ότι ένα μόνο δεκάλεπτο χρειάζεσαι… Το σπαγγέτι στέκεται ατάραχο κι άτεγκτο στην αρχή. Και παρατηρεί τις στάλες που χοροπηδούν σαν τρελές επάνω στο κατακόκκινο μάτι της κουζίνας. Σιγά σιγά αρχίζει κι αυτό να μαλακώνει, να γίνεται Ένα με τις στάλες, να εισχωρεί μέσα τους, ή οι στάλες μέσα στο σπαγγέτι – τι σημασία έχει άλλωστε; Σημασία έχει αυτό το Ένα που αρχίζει και γίνεται. Και στόχο έχει να θρέψει και να ενισχύσει, να μεγαλώσει και να ενδυναμώσει δύο ανθρώπους… αυτούς που πάντα κάτι περιμένουν, με τον χρόνο αγκαλιά- ή και όχι. Μέσα σε ένα δεκάλεπτο οι στάλες και το σπαγγέτι αφομοιώνουν το ένα την ύλη του άλλου. Το σπαγγέτι φουσκώνει και γίνεται ωραίο. Στολίζεται με βούτυρο και βγαίνει. Σερβίρεται σε πιάτο και επιτελεί τον ανώτερο σκοπό του, να θρέψει, να ενδυναμώσει και να μεγαλώσει δύο ανθρώπους. Χωρίς φωτιά εξαρχής, τίποτε δε θα γινόταν. Χωρίς αλάτι και πιπέρι και βούτυρο, τίποτε δε θα ήταν όμορφο. Οι σχέσεις θέλουν χρόνο να μαγειρευτούν. Θέλουν αλατοπίπερο να νοστιμήσουν. Θέλουν την απαλότητα και τον σεβασμό, για να αφομοιωθούν.
Προσοχή στον χρόνο όμως. Αλλιώς, θα μετατραπεί το λαχταριστό αυτό σπαγγέτι σε μία δύστυχη άμορφη μάζα σοβά.
Η παράσταση «Spaghetti αλά Γαλλικά» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Βασίλη Τσικάρα στο Θέατρο Άρατος μάς σερβίρει ένα νοστιμότατο σπαγγέτι. Ένας άνδρας και μία γυναίκα, περιχαρακωμένοι σε δεσμά γάμου, έλκονται κι απομακρύνονται συνεχώς. Έχουν προ πολλού εισέλθει σε σχέση ανταγωνισμού κι υπεροχής, κάλυψης των δικών τους προσωπικών αναγκών και εκμηδένισης των αναγκών του συντρόφου τους. Η γυναίκα καριέρας επιδιώκει να ανέλθει στην κλίμακα της επαγγελματικής ιεραρχίας, αδιαφορώντας για τον σύζυγό της και για την οικογενειακή τους ευτυχία. Γίνεται έρμαιο της δουλειάς της, του τηλεφώνου της, της δερμάτινής της τσάντας, του καθωσπρέπει συνόλου της. Ο αυτισμός της αυτός συνυφαίνεται άρρηκτα με την ανάγκη να πληρωθούν οι λογαριασμοί και να αυξηθούν τα οικονομικά του σπιτιού, μιας και ο σύζυγος αδυνατεί να δουλέψει. Ο σύζυγος, ευνουχισμένος και νωθρός, βολεμένος σε μία ανούσια καθημερινότητα, ζητιανεύει μια ματιά κι ένα χάδι της γυναίκας του. Μετατρέπεται σε έναν ζηλιάρη και κτητικό άνδρα, βιώνοντας όλη αυτή την ανεπάρκεια του ρόλου του. Οι ρόλοι των συζύγων έχουν αντιστραφεί. Η γυναίκα βγαίνει στον στίβο της επαγγελματικής καταξίωσης, την ίδια στιγμή που ο σύζυγος μαγειρεύει το σπαγγέτι της ανακωχής και δολοπλοκεί με έναν υποτιθέμενο δικηγόρο-μεσάζοντα, προκειμένου να συνταχθεί ένα δίκαιο διαζύγιο. Ο δικηγόρος με τα ευφυολογήματά του και τις νομικές του κορώνες, αφενός, και το σπαγγέτι με όλα του τα καρυκεύματα, αφετέρου, κατορθώνουν να εκμαιεύσουν και να φέρουν στην επιφάνεια τις ανασφάλειες και τα θέλω των πρωταγωνιστών με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και τότε ακούγεται η πόρτα να χτυπά. Και ανατρέπονται τα πάντα.
/
Μουσική Πρόταση:
The War On Drugs. Strangest thing
Summer ride on the beach
Howl at the day
I’ve been hiding out so long
I gotta find another way
I’ve been hiding out so long
I gotta find another way
Late at night I wanna see you
Well my eyes, they begin to fade
Am I just living in the space between
The beauty and the pain?
And the real thing
Well my eyes, they begin to fade
Am I just living in the space between
The beauty and the pain?
And the real thing
Now the sky is painted
In a wash of indigo
I’ve been holding on too long
In the howling of this cold
In a wash of indigo
I’ve been holding on too long
In the howling of this cold
I recognize every face
But I ain’t got everything I need
If I’m just living in the space between
The beauty and the pain
It’s the strangest thing
But I ain’t got everything I need
If I’m just living in the space between
The beauty and the pain
It’s the strangest thing
Yeah, she runs surrounding me
Surrounded by the whole
Surrounded by no other
I wanna run home
Surrounded by the whole
Surrounded by no other
I wanna run home
Yeah, I can run slowly
Don’t run away again
Yeah, I can run in the storm
Don’t you run again
I wanna run, I wanna run
Don’t run away again
Yeah, I can run in the storm
Don’t you run again
I wanna run, I wanna run
Yeah, I can run slowly
Yeah, I can run slowly
Yeah, I can run slowly
==========================
Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα.
Πρόγραμμα παραστάσεων ΚΛΙΚ ΕΔΩ
=========================
Φωτογραφικό υλικό
[ρεπορτάζ- κριτική- video– photos]
Έχοντας καταχωρήσει την προηγηθείσα 18η θεατρική βραδιά ως μία από τις καλύτερες στην πορεία του θεσμού, πιστεύαμε ότι δύσκολα θα συναντήσουμε στο άμεσο μέλλον… «ανταγωνιστή» της. Να όμως που διαψευστήκαμε πλήρως και στην αμέσως επόμενη με διαφορά λίγων ημερών, έμελλε μια ιδιαίτερη «συνάντηση» και κυρίως η εξαιρετική συνέχειά της, να επιβεβαιώσει το κλασικό «ποτέ μη λες ποτέ»… Μπορεί να προσδοκούσαμε τα καλύτερα από την παράσταση «Ο ηθοποιός Στέλιος Μάϊνας συναντά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη» που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Αυλαία, όμως η ζωντανή συνομιλία με τον ηθοποιό και τους συντελεστές, καθώς και η ενέργεια της βραδιάς, ομολογουμένως ξεπέρασαν τις προσδοκίες μας.
Με τρία κλασικά διηγήματα του σπουδαίου συγγραφέα επέλεξε να «συναντηθεί» ο Στέλιος Μάϊνας. «Η Υπηρέτρα». «Το μοιρολόι της φώκιας» και «Έρως- Ήρως» με συνδετικό ιστό το θαλασσινό στοιχείο, καθώς «η Υπηρέτρα» δεν είναι παρά η βάρκα του μπάρμπα Διόμα που χριστουγεννιάτικα θαλασσοπνίγεται, καταφέρνοντας ωστόσο να βγει νικητής από τη μάχη με τα κύματα… στο «Μοιρολόι της φώκιας», ο αληθινός τούτη τη φορά πνιγμός ενός κοριτσιού στη θάλασσα, φέρνει στο προσκήνιο με υπόγειους συμβολισμούς και σχεδόν σουρεαλιστικές εικόνες, τις μεταφυσικές αναζητήσεις του συγγραφέα… ενώ στο «Έρως – Ήρως» και πάλι η θάλασσα με τον ερωτοχτυπημένο βαρκάρη και τους ταξιδιώτες που κουβαλά, διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο στις φαντασιώσεις και ηθικά διλήμματα του ήρωα…
Χωρίς τη βοήθεια της παραμικρής σκηνοθεσίας/ σκηνικών/ φωτισμών κλπ, αξιωθήκαμε μια ευτυχή συνάντηση της δύναμης του λόγου του Παπαδιαμάντη με τη δύναμη της ερμηνείας του Στέλιου Μάϊνα, καθώς μόνο ηθοποιός των δικών του προσόντων θα μπορούσε εντελώς «γυμνός» επί σκηνής να καταφέρει το άριστο. Που σημαίνει ότι με μοναδικό εργαλείο την εκφορά του λόγου, απέδωσε αξιοθαύμαστα την ποιητικότητα, ευρυθμία, αρμονία του συγκεκριμένου λόγου, με υψηλό βαθμό δυσκολίας και συνάμα σοβαρή μελέτη για οποιονδήποτε επιχειρεί να τον εκφέρει, προκειμένου να γίνει άμεσος, καταληπτός, ζωντανός, χωρίς να προδοθεί στο ελάχιστο η ποιότητα των νοημάτων. Ωστόσο, πέραν της «τυπικής» δυσκολίας της καθαρεύουσας και των πολυσύνθετων προτάσεων, εκεί που κυρίως κερδήθηκε το στοίχημα ήταν στην ερμηνεία του λόγου… όπου η βαθιά μεστή φωνή με τους έντονους χρωματισμούς, η εξαιρετική εκφραστικότητα, το πάθος, η προσήλωση, η ενέργεια, άγγιξαν σε στιγμές ανατριχιαστικά- αποσπώντας αυθόρμητο χειροκρότημα, μεταφέροντας δυνατά συναισθήματα και εικόνες ολοζώντανες, γεμίζοντας με όγκο μια άδεια σκηνή…
Και εννοούμε άδεια από σκηνικά ή σκηνοθετικά βοηθήματα, γιατί δίπλα του είχε δύο σημαντικούς «παραστάτες» με τη ζωντανή μουσική τους. Τον Κώστα Κωνσταντάτο και την Ουρανία Πάτζιου, που με τα έγχορδα, τα κρουστά και τις άψογα δεμένες φωνές τους, συνόδευσαν την ερμηνεία του ηθοποιού με τον πλέον εύστοχο, υποβλητικό, σχεδόν κατανυκτικό τρόπο. Οι μουσικές επιλογές τους από τον πλούτο της παράδοσης και του βυζαντινού μέλους, εκτελέστηκαν με τη δέουσα λιτότητα που σε στιγμές περιοριζόταν σε «ψίθυρο», ώστε να υπογραμμίσουν διακριτικά τη δύναμη του λόγου, ενώ ιδιαίτερη ήταν η μέριμνα για την αντιστοιχία κειμένου και στίχων τραγουδιών. Ωστόσο το σημείο που άγγιξε συγκινητικά ήταν το υπέροχο φινάλε με τον «Ύμνο της Αγάπης» – από την προς Κορινθίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου- κλείνοντας μουσικά με τον αξεπέραστο στίχο «Η αγάπη δεν εκπίπτει»…
Μετά το ζωηρότατο χειροκρότημα και τις επευφημίες από ένα γεμάτο θέατρο, ήρθε η ώρα της κουβέντας για τη συνέχεια της Κουλτουροβραδιάς, η οποία εξελίχθηκε ως σπάνια ευτυχής συγκυρία! Διότι καταρχάς παρέμειναν ανέλπιστα πολλοί θεατές όλων των ηλικιών, μετέχοντας ενεργά στη συζήτηση με εύστοχες παρεμβάσεις. Κατά δεύτερον, οι συντελεστές και κυρίως ο λαλίστατος και ευπροσήγορος Στέλιος Μάϊνας με την εμφανή παιδεία, τη ζωντάνια, την ειλικρίνεια, την απλότητά του, κέρδισε τους πάντες. Κατά τρίτον, όλα τούτα συνέβαλαν σε μια άκρως ποιοτική και επί της ουσίας ανταλλαγή απόψεων, που απολαύσαμε οι παριστάμενοι και θα κρατάμε κάπου στην άκρη του μυαλού για περαιτέρω επεξεργασία…
Σε ενημερωτικό επίπεδο πληροφορηθήκαμε ότι η παράσταση διανύει εδώ και καιρό μια επιτυχημένη περιοδεία, έχοντας λάβει χώρα ακόμα και μέσα σε ναό- παρά τις αρχικές επιφυλάξεις των ιερέων- προσφέροντας μια ξεχωριστή εμπειρία. Οι επιλογές των διηγημάτων από τον Στ. Μάϊνα βασίστηκαν στο ιδιαίτερο περιεχόμενό τους που τον άγγιξε βαθιά, ανακαλύπτοντας κρυμμένες πτυχές και συμβολισμούς πίσω από τον λόγο και επ’ αυτού λέχθηκαν αρκετά για την ανάλυση των χαρακτήρων και των επί μέρους νοημάτων. Άλλωστε ο θαυμασμός και αγάπη όλων των συντελεστών για το έργο του μεγάλου πεζογράφου ήταν έκδηλα, λειτουργώντας ως πηγή έμπνευσης και συγκινητική υπήρξε η μαρτυρία της γλυκύτατης Ουρανίας Πάτζιου για την «γνωριμία» της με τον Παπαδιαμάντη, ενώ ο Κώστας Κωνσταντάτος ανέπτυξε με ευαισθησία τη σχέση του με τη μουσική της παράστασης.
Ένα σημαντικό θέμα που απασχόλησε την ομήγυρη, ήταν η παντελής έλλειψη σκηνοθεσίας, την οποία κάποιοι περίμεναν αντί της απόλυτης λιτότητας. Εδώ ο Μάϊνας ήταν κάθετος, δηλώνοντας ότι επρόκειτο για συνειδητή επιλογή, προκειμένου να μην αποσπάσει τίποτα την προσοχή του θεατή από το κείμενο, το οποίο με την αυτούσια δύναμή του δεν χρήζει καμιάς υποστήριξης με σκηνοθετικά ή άλλα βοηθήματα. Άλλωστε ήταν ο δικός του, προσωπικός τρόπος να «συναντήσει» τον συγγραφέα. Όπως επίσης ομολόγησε ότι στην πορεία των παραστάσεων, εξελίσσει διαρκώς την ερμηνεία του, ανακαλύπτοντας πεδία που τον οδηγούν σε καινούργια μονοπάτια και τρόπους έκφρασης… Στην παρατήρηση ότι η έντονη ερμηνεία του θύμισε αρχικά σε κάποιους «παλιακό στόμφο άλλης εποχής», απάντησε ότι «αυτό που είδατε ήταν Ροντήρης», εννοώντας τον κλασικό τρόπο ερμηνείας αρχαίων τραγωδιών, που καθιέρωσε ο σπουδαίος δάσκαλος και θεατράνθρωπος.
Φυσικά στο επίκεντρο της κουβέντας παρέμενε ο Παπαδιαμάντης για το έργο και τη γλώσσα του με το γνωστό ιδίωμα, και τον τρόπο που προσλαμβάνεται από τον σημερινό θεατή και κυρίως νεαρής ηλικίας, καθώς δεν είναι εξοικειωμένος με την καθαρεύουσα αλλά και τη λογοτεχνία γενικότερα, έτσι όπως την διδάσκεται. Ένα μείζον θέμα που τροφοδότησε μια ευρύτερη και ουσιαστική συζήτηση- κυρίως από πλευράς νεαρών θεατών- για την αντιμετώπιση των κλασικών λογοτεχνικών κειμένων από εκπαιδευτικούς μη έχοντες σχετική παιδεία, με συνέπεια τα εν λόγω κείμενα να μοιάζουν αδιάφορα έως «απωθητικά». Μια συζήτηση στην οποία συμμετείχε με έκδηλο ενδιαφέρον ο ηθοποιός, προσθέτοντας ότι έχει κληθεί από φοιτητές για την διδασκαλία του Σαίξπηρ, ενώ θεωρεί απαραίτητη την ένταξη του θεάτρου στην εκπαίδευση, τονίζοντας επιπλέον την «ιαματική» του ιδιότητα κατά τα πρότυπα των αρχαίων προγόνων, όπου δίπλα στα θεραπευτήρια υπήρχε πάντα ένα θέατρο…
Εν προκειμένω, απλά σταχυολογούμε σημεία μιας καταπληκτικής κουβέντας που κόντεψε να αγγίξει το δίωρο και μετά τον χαιρετισμό συνεχίστηκε σε πηγαδάκια, ενώ αποχωρώντας μας συνόδευε νοερά, παράλληλα με τον θαυμασμό μας για τη σπουδαία ερμηνεία κλασικών κειμένων… Ναι, ήταν ευτυχής η «συνάντηση» του Στέλιου Μάϊνα με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη!
Βαθμολογία:
5,5 στα 10
.
-Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ
.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ την Ευτυχία Πλαζουμίτη για τις αποκλειστικές φωτογραφίες, τις «Όψεις Πολιτισμού» που στα πλαίσια του φεστιβάλ «Το Αυλαία πάει Αυλαία» πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση, την ΣΤΟΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ που πρόσεφερε κρασιά και εδέσματα, τον Ερευνητικό Οργανισμό Ελλήνων που υποστήριξε την βραδιά, όλους τους συντελεστές της παράστασης για την παρουσία τους και όλους τους φίλους της «Κ» που για άλλη μια φορά αγκάλιασαν τις Κουλτουροθεατρικές βραδιές του Κulturosupa.gr.
.
Βίντεο Κουλτουροθεατρικής βραδιάς – όλη η συζήτηση + χειροκρότημα [13/12/2017]
Φωτογραφικό υλικό