Άρθρα - Kulturosupa.gr

«Μια ξεχωριστή ημέρα» με Ζαλμά-Ματσούκα. Κι άλλες σφαίρες στο πτώμα του φασισμού.

από Kulturosupa 13 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

Πάω θέατρο για να φύγω με ένα «βρε μήπως…;». Αν είμαι τυχερός, και με ένα «θέλω να τον πλακώσω στις σφαλιάρες, αλλά τα είπε ωραία».
Πάω θέατρο για να μου τεθεί ένα πρόβλημα και να αναγκαστώ να πάρω θέση, έστω και μέσα στο κεφάλι μου.
ΔΕΝ πάω θέατρο για να ακούσω ξανά μανά πόσο κακό πράγμα είναι ο φασισμός.

Το ακούω γύρω μου παντού από την ηλικία των μείον εννέα μηνών. Νομίζω το εμπέδωσα. Και στην ηλικία των τριάντα ετών αρχίζεις να προσέχεις πολύ το πού θα αφιερώσεις το Σαββατόβραδό σου. Σίγουρα όχι για να δεις έναν οπαδό του Μουσολίνι να κακομεταχειρίζεται τη γυναίκα του. Λες και μόνο οι οπαδοί του Μουσολίνι κακομεταχειρίζονται τη γυναίκα τους. Λες και οι Αμερικανοί πεζοναύτες ας πούμε κάνουν κάθε βράδυ καντάδα κάτω από το μπαλκόνι της με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στα δόντια. Οι Σοβιετικοί και οι δυτικοευρωπαίοι, ακόμα καλύτεροι. Της γράφουν τραγούδια, της στέλνουν λουλούδια, με σπρέι στους τοίχους καρδιές ζωγραφίζουν. Αλλά ο Ιταλός φασίστας είναι άλλο πράγμα. Αυτός τα χώνει στη γυναίκα του γιατί η σούπα είναι κρύα, αυτός μπήκε στο σπίτι ξαναμμένος χωρίς να τον νοιάζει αν εκείνη έχει την όρεξή του, αυτός της φέρεται σαν αντικείμενο, την εξευτελίζει, τη βάζει να του κάνει lap dance ντυμένη με μια σβάστικα. Ναι, ας στολίσουμε τον Ιταλό φασίστα με ό,τι στραβό υπάρχει. Ας πούμε ότι είναι ανίκανος, αδερφή, παιδεραστής, κτηνοβάτης, με αιμορροΐδες και περιπρωκτικό συρίγγιο. Ας του κρεμάσουμε κουδούνια. Ο Μουσολίνι είναι νεκρός, το ίδιο και η ιδεολογία του. Ποιον θα ενοχλήσουμε;

Κανέναν απολύτως. Όχι στο «Αυλαία», τουλάχιστον.

Βάλε μπιπ στο «φασίστας»

Ο «φασίστας» είναι το αποτέλεσμα που θα πάρεις αν προσθέσεις αλγεβρικά όλα τα μπινελίκια της νέας ελληνικής μαζί. Το αφεντικό μας είναι φασίστας, ο καθηγητής μας είναι φασίστας, ο ελεγκτής λεωφορείου είναι φασίστας, ο τροχονόμος που μας έγραψε επειδή κατεβήκαμε όλη την Εθνικής Αμύνης στο αντίθετο ρεύμα είναι φασίστας, το παιδί για τις κρέπες στο Valentino που μας ζητάει ευγενικά να περιμένουμε στην ουρά είναι φασίστας. Σοβαρά, τι θα απογίνει ο καθημερινός μας λόγος χωρίς τη λέξη «φασίστας»; Θα απομείνει μονάχα με τις λέξεις βασικά, ισχύει, τι φάση, μην αγχώνεσαι, πέφτουλας, πιστολιάζω, κοκομπλόκο, ετσέτερα ετσέτερα;

Μπα, δεν παίζει.

«Καλός και κακός φασισμός»

Ατάκα που δεν θα την ακούσεις ποτέ. Υπάρχει καλή και κακή βασιλεία, καλή και κακή δημοκρατία, καλός και κακός καπιταλισμός, καλός και κακός κομμουνισμός ακόμα. Αλλά ο φασισμός δεν είναι μορφή διακυβέρνησης που κρίνεται ανάλογα. Είναι ο σατανάς ντυμένος διάβολος, και κρατάει και δρεπάνι. Σκέπτομαι λοιπόν:

Σε μια ποδοσφαιρική ομάδα γίνεται αυτό που λέει ο προπονητής. Σε μια θεατρική ομάδα, αυτό που λέει ο εμψυχωτής. Σε μια μουσική ομάδα, αυτό που λέει ο μαέστρος. Για οποιαδήποτε δράση και πράξη εμπλέκει από δύο άτομα και πάνω, κάποιος θα πρέπει να πάρει μια απόφαση και όλοι οι άλλοι θα αναγκαστούν να συμφωνήσουν. Ειδάλλως θα δουν το παιχνίδι, την παράσταση και τη συναυλία από την εξέδρα. Ειδάλλως δεν θα υπήρχαν ομάδες. Είναι αυτό που λέμε συγκέντρωση δυνάμεων. Αν ταυτόχρονα σπουδάζεις σε επτά σχολές, κάνεις δώδεκα σπορ και μαθαίνεις εικοσιπέντε όργανα, δεν μπορείς να ελπίζεις ότι θα γίνεις ούτε πτυχιούχος, ούτε αθλητής, ούτε μουσικός. Σωστά;

Μπορούμε λοιπόν να πούμε ότι υπάρχει καλός και κακός φασισμός; Να ένα ενδιαφέρον θέμα για θεατρική παράσταση, Αλέξανδρε Ρήγα και Άσπα Καλλιάνη. Πιάστε το αν τολμάτε.

Στο διά ταύτα

Ο φασισμός και ο ναζισμός ήταν μια απάνθρωπη επιδημία εγκληματικής μαζικής ψυχικής ασθένειας και ανωμαλίας. Έσπειρε εφτά Ελλάδες πτώματα, δημιούργησε από Άουσβιτς μέχρι Χιροσίμες, έκανε όλους τους άλλους χασάπηδες της Ιστορίας να φαίνονται γλυκούληδες και χαριτωμένοι βαρβατάντρες και να βγαίνουν και βιντεοπαιχνίδια στρατηγικής με το όνομά τους. Μας έκανε να ευχαριστούμε τον Πανάγαθο που περάσαμε ξυστά από την εποχή του Β’ Π.Π. και δεν ακουμπήσαμε, και έχουμε την τύχη να τρώμε απλώς στην μάπα κάτι Τσίπρες και κάτι Ντόναλντ Τραμπ. Ήταν όμως το 500 π.Χ. (μια εποχή που όσο κοντά ήταν στη δική μας, άλλο τόσο κοντά ήταν και στην εποχή των Σπηλαίων) όταν το Θέατρο σε ρωτούσε:

Μια γυναίκα που σκότωσε τα παιδιά της πρέπει να την κάψουμε ζωντανή, ή μπορεί και όχι;

Αν έγινες πατροκτόνος και αιμομίκτης, χωρίς όμως να έχεις ιδέα, πρέπει να το πληρώσεις, ή όχι;

Αν ο νόμος σε διατάζει να αφήσεις τον νεκρό αδερφό σου να τον φάνε τα σκυλιά, θα υπακούσεις, ή όχι;

Αν η μάνα σου σκότωσε τον πατέρα σου παρέα με τον γκόμενό της, το αφήνεις να περάσει έτσι, ή όχι;

Αντί για όλα αυτά, τι με ρώτησε το Σάββατο η παράσταση των Ζαλμά-Ματσούκα;

Αν με άριστα το δέκα στην κλίμακα της αηδίας ο φασισμός παίρνει εκατό ή διακόσια;

Τα λεφτά μου πίσω.

Για τη παράσταση, διαβάστε εδώ

————————————————

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 20/9/2017 έως 31/05/2018 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (Κουλτουρο) Βραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018

– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ

==========================

Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα.

Πρόγραμμα παραστάσεων ΚΛΙΚ ΕΔΩ

=========================

ΕΙΔΑΜΕ & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

===========================

Θεατρικά Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης [σελίδα ανακοινώσεων] ΕΔΩ

Facebook page ΕΔΩ

==============================

Kάντε like στη σελίδα του Kulturosupa.gr στο facebook και ακολουθήστε μας στο twitter για να βλέπετε πρώτοι όλη την ροή πληροφοριών και να μαθαίνετε όλους τους νέους διαγωνισμούς προσκλήσεων.

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

13 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 2214 προβολές

Παράξενη Ζωή

Οι 7 πιο περίεργοι μύθοι για το σεξ

από Kulturosupa 12 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Οι άντρες σκέφτονται το σεξ κάθε 7 δετερόλεπτα; – Υποκρίνονται και οι άντρες οργασμό; – Το IQ επηρεάζει τις επιδόσεις των γυναικών στο κρεβάτι; – Ο ανανάς αλλάζει τη γεύση του σπέρματος;

Μύθοι και αλήθειες για το σεξ. Τι να πιστέψεις και τι όχι;Βεβαίως, η εμπειρία είναι ο καλύτερος σύμβουλος,σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα “Bild”.

1. Μετά από πέντε χιλιάδες κορυφώσεις, έρχεται το τέλος της εκσπερμάτισης. Μύθος:
Καλά που δεν υπάρχει τίποτα το αληθές σε αυτό! Ευτυχώς τα σπερματοζωάρια αναπαράγονται συνεχώς και τίποτε δεν εμποδίζει τις υγρές, ευτυχισμένες νύχτες…

2. Μόνο οι γυναίκες έχουν ψεύτικο οργασμό.
Είναι αλήθεια ότι το 83% των γυναικών προσποιείται ότι έχει οργασμό. Αλλά κι ένας στους τέσσερις άνδρες έχουν προσπαθήσει να δείξουν στη σύντροφό τους ότι βρίσκονται κοντά στην κορύφωση. Γιατί αυτό; Απλά δεν ήθελαν να την απογοητεύσουν.

3.Οι χαζές τα δίνουν όλα στο κρεβάτι…
Το μορφωτικό επίπεδο και το IQ των γυναικών δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις επιδόσεις τους στο κρεβάτι. Επιπλέον το ποια είναι καλή στο κρεβάτι είναι καθαρά υποκειμενικό θέμα.

4. Οι άνδρες σκέφτονται το σεξ κάθε επτά δευτερόλεπτα;
Μύθος. Οι άνδρες σκέφτονται το σεξ πιο συχνά από τις γυναίκες αλλά αυτή η θεωρία είναι εντελώς μη ρεαλιστική!

5. Ο ανανάς αλλάζει τη γεύση του σπέρματος;
Είναι αλήθεια ότι ο χυμός του φρούτου αυτού αλλάζει τη γεύση του σπέρματος αλλά αυτό δεν ισχύει για το σπέρμα που έχει ήδη παραχθεί. Θα πρέπει ο άνδρας πριν την σεξουαλική πράξη να έχει καταναλώσει αρκετές ώρες πριν το φρούτο αυτό για να μην γίνει αντιληπτό από την σεξουαλική σύντροφο.

6. Το μήκος της μύτης αποκαλύπτει το μέγεθος του ανδρικού μορίου;
Αυτό είναι ίσως ένα από τους παλαιότερους μύθους του σεξ και βεβαίως δεν ισχύει. Είναι ιατρικά και επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το μήκος της μύτης δεν αποτελεί ένδειξη για το μέγεθος του πέους.

7. Με τις ξανθές διασκεδάζει κανείς περισσότερο στο κρεβάτι.
Μπορεί η Μέριλιν Μονρόε να έγινε σύμβολο του σεξ ,όμως οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι οι κοκκινομάλλες είναι οι σεξοβόμβες….

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

12 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 1745 προβολές

Νέα - βίντεο - συνεντεύξεις

Άδραξε Τον Δάσκαλο. Γράφει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Λεβαντής.

από Kulturosupa 12 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Γράφει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Λεβαντής.

Ακόμα και η στατιστική ως επιστήμη, δεν μπορεί να υπολογίσει τα πάντα. Ένας από τους πιο ανέφικτους υπολογισμούς, είναι το να μπορείς να υπολογίσεις πόσους ανθρώπους μπορεί να γνωρίσει κάποιος στην ζωή του. Ίσως, να είναι καλό να μην μπορεί να υπολογιστεί αυτός ο αριθμός έστω και κατά προσέγγιση ή ως μέσος όρος, μιας και με μία μικρή παράμετρο, το αποτέλεσμα θα ήταν απογοητευτικό. Πόσοι από αυτούς που γνωρίζουμε, αλλάζουν τη ζωή μας προς το καλύτερο;

Τον Οκτώβρη του 1995, γνώρισα εκείνον τον άνθρωπο, ο οποίος όχι απλώς άλλαξε τη ζωή μου προς το καλύτερο, αλλά με βοήθησε να χαράξω την πορεία μου, να χτίσω τις κοσμοθεωρίες μου για αυτό που ήθελα να κάνω, μου χάρισε εφόδια που μόνος μου δε θα μπορούσα να αποκτήσω και με έπλασε και με διαμόρφωσε. Κι όλα αυτά ανεπιτήδευτα, χωρίς πάντα να απευθύνεται σε μένα απαραίτητα, απλά μέσα από τα λόγια του, τις πράξεις και το έργο του. Άνθρωποι σαν εκείνον, είναι ιδιαιτέρως χαρισματικοί, λειτουργούν ως δάσκαλοι πέραν ιδιότητας, ακόμα κι αν αυτή είναι η δουλειά τους ή μέρος αυτής. Κι εκείνος ήταν Δάσκαλος με το «Δ» κεφαλαίο, τεράστιο, πανύψηλο, φτιαγμένο από νέον ώστε να φωτίζει από χιλιόμετρα μακριά και να σε οδηγεί σαν φάρος ακόμα και όταν εκείνος δεν είναι εδώ, ακόμα κι αν σε χωρίζει απόσταση είκοσι χρόνων από εκείνον… Τέτοιος Δάσκαλος…

Πάντα ήξερα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου και τι ήθελα να γίνω (έχει μεγάλη διαφορά το ένα από το άλλο…). Όσο μεγάλωνα όμως, τόσο δυσκολευόμουν να το λέω. Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω το γιατί. Κάποια στιγμή ανύποπτη, κι ενώ η «σχολική χρονιά» είχε ξεκινήσει, ένα βράδυ αποφάσισα πως δε γίνεται να μην το κάνω. Το επόμενο πρωί πήγα και γράφτηκα στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου, στο παλιό υπόγειο στην Μπούσγου. Την ίδια μέρα το απόγευμα, θα ξεκινούσα τα μαθήματα. Είχαν ήδη αρχίσει πριν από δύο βδομάδες. Πρώτη μέρα σχολείο… Μπήκα, κάθισα σε μια γωνια και μετά από λίγο μπήκε κι ο Δάσκαλος. Η τάξη ήταν φίσκα… Ο Δάσκαλος, έμπαινε μέσα στην τάξη πάντα ένα τσικ αργοπορημένος και πάντα έπιανε την κουβέντα. Σε κάποια φάση με πήρε το μάτι του, με ρώτησε πώς με λένε και γιατί είμαι εκεί. Είπα πως ήθελα να γίνω ηθοποιός, με κοίταξε λίγο περίεργα λες και του είπα πως θέλω να πάω στο διάστημα και προχώρησε στους επόμενους. Κάποια στιγμή άρχισε το μάθημα, άρχισε να ανεβάζει στην σκηνή μαθητές διαδοχικά να κάνουν κομμάτι και φρίκαρα εντελώς. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς μέσα στις δύο εβδομάδες που είχα χάσει όλοι αυτοί είχαν μάθει λόγια, έπαιζαν, πώς είχαν προχωρήσει τόσο. Μπλόκο. Στο τέλος του μαθήματος, μου είπε στα πεταχτά ποιο κομμάτι να πάρω. Το πρώτο μου. Αντρέι από τις «Τρεις Αδερφές» του Τσέχωφ. Κάθε μέρα όλη την εβδομάδα κάθε καθηγητής μου έδινε κι ένα κομμάτι. Και την επόμενη Δευτέρα, το μόνο που ήξερα απ’ έξω ήταν του Αντρέι. Μπαίνοντας στην τάξη ο Δάσκαλος, με ρώτησε αν το έμαθα και είπα όχι. Το ίδιο πράγμα σε όλους τους καθηγητές, κάθε μέρα. Την τρίτη εβδομάδα μπαίνοντας μου είπε να σηκωθώ στην σκηνή και είπα πως δεν ήμουν έτοιμος. Το ίδιο και στους άλλους καθηγητές. Και βδομάδα τη βδομάδα, το ίδιο βιολί. Για κάποιον λόγο είχα κολλήσει σε βαθμό που ναι μεν δεν έχανα μάθημα, ρουφούσα όσα άκουγα κι έβλεπα αλλά δεν σηκωνόμουν σε κανέναν. Κάποια φορά, αφού αρνήθηκα να σηκωθώ, ο Δάσκαλος μου είπε πως στις γιορτές των Χριστουγέννων θα γινόταν συμβούλιο και πως μετά τις γιορτές οι μισοί δε θα επέστρεφαν στη σχολή.

Να πω εδώ, πως ο Δάσκαλος δεν πίστευε καθόλου στις ατάκα κι επι τόπου εξετάσεις. Πίστευε πως χρειάζεται κάποιος χρόνο για να εμπιστευτεί και να δείξει τι μπορεί να κάνει προκειμένου να κρίθεί, αντίθετα με τις εξετάσεις του υπουργείου που έχεις στη διάθεσή σου ένα τέταρτο. Κι έτσι στην σχολή είχες τρεις ολόκληρους μήνες να δουλέψεις και να παρουσιάσεις αυτό που κάνεις.

Στις επόμενες βδομάδες, όσο περνούσε ο καιρός ο Δάσκαλος, πέρασε στον αντιπερισπασμό. Μπαίνοντας έπαιρνε παρουσίες, κι όταν έφτανε η σειρά μου ή με αγνοούσε ή μου την έλεγε. «Πάλι εδώ εσύ; Δεν βαρέθηκες να πληρώνεις τζάμπα; Δε βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς μετά τα Χριστούγεννα θα φύγεις…» Και με πείσμωνε μεν, αλλά δεν αρπαζόμουν από την πρόκληση. Στο τελευταίο μάθημα πριν από τις γιορτές, μπαίνει, κάθεται, παίρνει παρουσίες και ρωτάει ποιος θέλει να σηκωθεί. Σηκώνω το χέρι, με βλέπει και γελάει. «Εσύ θα φύγεις, δεν υπάρχει λόγος να μου φας χρόνο». Άρχισα να επιμένω κι εκείνος αρνούνταν. Μάζεψα όλο μου το θάρρος και το θράσος και σηκώθηκα στην σκηνή χωρίς άδεια. Του είπα πως θα φύγω αλλά δικαιούμαι για μια φορά να δείξω το κομμάτι μου. Ζήτησε από κάποιες συμμαθήτριες να με βοηθήσουν κι άρχισα το κομμάτι. Δεν θυμάμαι πολύ καλά τι έκανα, ήμουν σε μία περίεργη φάση, λίγο εκτός εαυτού, κάπως σαν εξωσωματική εμπειρία, δεν ξέρω… Απλά σε κάποια φάση στο κρεσέντο μου έχωσα μέσα κι ένα «Που να πάρει ο διάολος» και κλώτσησα κι ένα τραπέζι. Σαφώς εκτός κειμένου και οδηγιών. Τελειώνω λοιπόν και κάθομαι. Πάντα έδινε τον λόγο πρώτα στους συμμαθητές να πουν τη γνώμη τους και μετά σχολίαζε εκείνος κι έκανε τις παρατηρήσεις του. Άρχισαν λοιπόν να λένε διάφορα, πετάγεται ένας και λέει επιθετικά «Αν άκουγε τον διάολο ο Τσέχωφ δε θα έγραφε ποτέ το έργο». Ο Δάσκαλος, θυμωμένα του απάντησε πως αν το άκουγε έτσι θα μετάνιωνε που δεν το έβαλε και η κουβέντα έληξε εκεί. Στις γιορτές με έτρωγε η αγωνία. Μη χτυπήσει το τηλέφωνο και μου πουν να μην ξαναπάω. Και δεν χτύπησε. Πήγα, ήμουν ακόμα εκεί και όπως είναι φυσικό έναν «αέρα» τον πήρα. Μάθημα πρώτο λοιπόν. Να αντέχεις στην κρίση, να αντέχεις στον ανταγωνισμό. Βαρύ, μεγάλο και το πήρα με τον πιο δύσκολο για μένα τρόπο. Και το κρατάω μέσα μου από τότε. Κάνε αυτό που μπορείς να κάνεις όσο καλύτερα μπορείς και όποια κι αν θα είναι η κριτική του άλλου, πάρε από αυτήν αυτό που χρειάζεσαι για να γίνεσαι καλύτερός. Ποτέ δεν θεώρησα πως πίστευε αυτό που απάντησε στον συμμαθητή μου. Κατάλαβα όμως πως είδε κάτι και δεν θέλησε να το αποθαρρύνει κι αυτό με δυνάμωσε πολύ. Κι αυτό με έβαλε στην διαδικασία να μην σκέφτομαι τον συνάδελφο ως ανταγωνιστή, αλλά ως συναγωνιστή. Ανταγωνιστής είναι μόνο ο εαυτός μου, από μένα πρέπει να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος…

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 2 – ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Η υπόλοιπη χρονιά κύλισε εντελώς διαφορετικά όπως και η επόμενη. Από τον δάσκαλο αλλά και τους υπόλοιπους -εξαιρετικούς στην πλειοψηφία τους καθηγητές μου- πήρα πολλά μαθήματα. Όλα τα φέρω στο κεφάλι μου κι ανατρέχω σε αυτά και λειτουργώ με αυτά. Δεν υποτιμώ κανέναν τους σε σχέση με τον Δάσκαλο και τους χρωστάω εξίσου. Χρωστάω άπειρα από όσα έχω μέσα μου στον Τάκη Χρυσικάκο, τον Άλκη Παναγιωτίδη, τη Μαρίνα Γεωργίου, τον Ευδόκιμο Τσολακίδη, σε όλους τους και σε όλους όσους είχα καθηγητές και στην δεύτερη σχολή που πήγα και τελικά αποφοίτησα όπως και σε πολλούς συμμαθητές μου και κάποια στιγμή θα γράψω και γι’ αυτούς και για τα μαθήματα που μου έδωσαν. Αλλά ο Βασίλης Διαμαντόπουλος ήταν κάτι λίγο περισσότερο στο κεφάλι μου, επειδή με έβαλε σε πολλά μονοπάτια που μόνος δεν θα επέλεγα να πατήσω. Με έμαθε να παρατηρώ τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους κάθε στιγμή μου σε κάθε στιγμή τους. Αδιάφορες μικρές κινήσεις ή λόγια της καθημερινότητας όποιου περνάει από μπροστά μου γίνεται ένα δεδομένο στον σκληρό δίσκο στο κεφάλι μου προς χρήση όποτε προκύψει. Με έμαθε να διαβάζω τους άλλους, τις κινήσεις και τις συμπεριφορές τους. Επέμενε να βλέπουμε κακές παραστάσεις επειδή ήταν μεγαλύτερο σχολείο να δεις τι πρέπει να μην κάνεις από το να θαυμάζεις αυτό που επιθυμείς. Με έμαθε να μη θεωρώ τον εαυτό μου ηθοποιό αν κάποιος άλλος δεν μου το αναγνωρίσει πρώτος. Πέρασαν πολλά χρόνια για να συστηθώ ως ηθοποιός κι αυτό επειδή πρέπει κάπως να προσδιορίσεις αυτό που κάνεις. Σε γενικές κουβέντες που κάναμε στην τάξη ή σε πηγαδάκια στην σχολή μας έλεγε να μη γίνουμε ηθοποιοί προβάλλοντας διάφορα κακά του χώρου ως επιχειρήματα. Θυμάμαι την τελευταία φορά που μιλήσαμε (ή κάποια από τις τελευταίες) που μου είπε πως αυτό δεν το έλεγε για όλους και πως ξέρω τι πρέπει να κάνω και να το κάνω. Κι αυτό ήταν για μένα το εισητήριό μου. Ένα πάσο διαρκείας που θα έχω πάντα στα μπαγάζια μου. Κι ας το ενέκρινε ένας. Σημασία για μένα έχει το ποιος ήταν αυτός ο ένας. Πάντα, σε κάθε μου δουλειά πριν ξεκινήσω, έχω στο νου μου πως θα ήθελα κάπως να με έβλεπε και να μου έλεγε πως είναι περήφανος για μένα. Ποτέ δεν συνέβη αλλά θα το ήθελα για μια φορά. Να μπορούσα να κάνω κάτι που θα του άρεσε και θα το έβρισκε καλό και αντάξιο του κόπου του, να αναγνώριζε πίσω από αυτό που κάνω πως στον πυρήνα και την ρίζα του βρίσκεται κι εκείνος.

Δε μου αρέσουν οι αγιογραφίες και δεν είναι αγιογραφία αυτό το κείμενο. Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος, ήταν περίεργη περίπτωση ανθρώπου. Κάποιες φορές ήταν και γραφικός γεράκος που προσπαθούσε να βάλει χέρι σε καμιά κοπέλα μέσα στην πλάκα (η σεξουαλική παρενόχληση δεν είχε την σημερινή έννοια τότε), ήταν κι αυτός που θα προσπαθούσε να σε πείσει να του δώσεις ένα τσιγάρο στη ζούλα, χωρίς να τον πάρει χαμπάρι η Μαρίνα (η γυναίκα του) έτσι, ένα τελευταίο ακόμα, ήταν κι αυτός που μέσα στην κουβέντα, μέσα στις ατελείωτες κουβέντες που ξεκινούσε, ερχόταν μόνος του στο τσακίρ και μουρμούριζε τις «Βεργούλες», το αγαπημένο του τραγούδι. Δεν ξέρω όλη τη ζωή του, όλες του τις συμπεριφορές. Ξέρω μόνο αυτόν που εγώ είχα Δάσκαλο. Κι αυτός μου ήταν αρκετός κι αυτός είναι που περιγράφω. Αυτός είναι που στο κεφάλι μου είναι η αρχή όσων θέλω να μπορώ να κάνω στη δουλειά μου, στο μυαλό μου όσα μου έδωσε είναι tattoo, είναι αυτός που από όσους έχω χάσει ήταν για κάποιον λόγο ο μόνος που δεν είχα το κουράγιο να αποχαιρετίσω. Ίσως φοβήθηκα πως χάνοντάς τον ρεαλιστικά θα χανόταν κάτι από όσα μου έδωσε ή όλα. Γι’ αυτό και τον κρατάω κι αυτόν στο μυαλό μου όπως τον άφησα. Κι αν έχω κάτι να ζηλέψω από τον Δάσκαλο, δεν είναι το ταλέντο του στη δουλειά μας, αλλά το ταλέντο του ως άνθρωπος. Να μιλάει και να μιλάει κι ακόμα όταν μπορεί να έχανε λίγο τον ειρμό του κι έλεγε και λίγο άσχετα, κατάφερνε να σε έχει κολλημένο στα χείλη του. Σε μάγευε και σε αιχμαλώτιζε λες κι εξέπνεε χρυσόσκονη κι αυτό τον έκανε τόσο μαγικό Δάσκαλο. Κι άνθρωπο.

Υ.Γ. Θέλω να γράψω και για κάποιους ακόμα. Στο λύκειο είχα μια καθηγήτρια, την κυρία Καλαντζή που δίδασκε Νεοελληνικά Κείμενα και την κυρία Βεργινάδη που μου έκανε αρχαία. Είχαν και οι δύο καταλάβει πού το πάω το πράγμα. Είδα μια φορά στο σινεμά την Καλαντζή, στον «Κύκλο Των Χαμένων Ποιητών» και αναλύοντας αυθαίρετα την ταινία μετά στην τάξη, είπα πως θα έδινα τα πάντα να είχα έναν τέτοιο δάσκαλο, σαν τον Keating. Κάποιες εβδομάδες μετά, κανόνισαν να πάμε εξωσχολικά να δούμε το «Ελευθερία Στη Βρέμη», στο θέατρο Ιλίσια. Στα βαριά μας πήγαν. Σιγά-σιγά κατά την διάρκεια της παράστασης οι συμμαθητές έφευγαν από την αίθουσα και στο τέλος έμεινα εγώ με εκείνες μόνο. Αποχαύνωση, σοκ, δέος… Πήγαμε μετά για καφέ οι τρεις μας και όταν κάτσαμε με ρώτησαν «Λοιπόν;» Θυμάμαι πως απάντησα μόνο «Αυτό θα κάνω στη ζωή μου». Και μετά μιλούσαν εκείνες συνέχεια, κανονικότατο prive μάθημα σχολικού επαγγελματιού προσανατολισμού. Άρα είχα πολλούς Keating…

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 3 – ΓΛΑΡΟΣ

Το άρθρο γράφτηκε ακούγοντας: Θορύβους γειτονιάς, oh captain my captain…

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

12 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 4751 προβολές

Είδαμε και σχολιάζουμε

Το απόλυτο φιάσκο ο «Καζαντζάκης του Σμαραγδή… Είδαμε και Σχολιάζουμε (2η κριτική).

από Kulturosupa 11 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Είδαμε και Σχολιάζουμε (2^η κριτική).

Τα τελευταία πονήματα του Γιάννη Σμαραγδή, που έχει αναλάβει περίπου «εργολαβικά» τις βιογραφίες μεγάλων Ελλήνων, ομολογώ με απογοήτευσαν οικτρά και ένεκα τούτου δεν είχα κανένα καημό – κάθε άλλο! – να παρακολουθήσω ακόμα μία, αφιερωμένη στον Νίκο Καζαντζάκη. Να όμως, που οι έντονα αμφιλεγόμενες κριτικές και σχόλια για τη συγκεκριμένη ταινία, μου κέντρισαν την περιέργεια και σε παρόμοιες περιπτώσεις μου βγαίνει το γνωστό βίτσιο: να αποκτήσω προσωπική άποψη! Οπότε εν προκειμένω δεν μου φταίει κανείς, παρά μόνο το ξερό μου κεφάλι και πολύ καλά να πάθω! Διότι α) πέταξα κάποια ευρώ από αυτά που δεν μου περισσεύουν, β) έχασα δύο πολύτιμες ώρες από τη ζωή μου, που επίσης δεν μου περισσεύουν, γ) υπέβαλλα το νευρικό μου σύστημα σε σκληρή δοκιμασία, γνωρίζοντας ότι οι αντοχές του είναι ήδη οριακές…

Έχοντας διαβάσει εκ των προτέρων περί «πανικού» στις αίθουσες όπου (λέει) σχηματίζονται ουρές και σημειώνεται ρεκόρ εισιτηρίων, είναι αλήθεια ότι πήγαινα με άγχος μισή ώρα πριν την προβολή, έχοντας επιλέξει μια Πέμπτη προσφορών, οπότε πίστευα ότι σίγουρα θα δοθεί μάχη στο ταμείο και οι θέσεις θα είναι από αβέβαιες μέχρι ανύπαρκτες. Οποία διάψευση!!!, Στο ταμείο… ψυχή, πέραν του ταμία, εμού και του συνοδού μου. Μπαίνοντας στην αίθουσα η απόλυτη μοναξιά, σαν να πήγαινα σε ιδιωτική προβολή αφιερωμένη αποκλειστικά στην αφεντιά μου, που απλά εντός ολίγου την μοιράστηκα με άλλους 11, σύνολο 13 νοματαίοι. Τώρα αν αυτό λέγεται «η ταινία σαρώνει», «ουρές στις αίθουσες» και «ρεκόρ εισιτηρίων»… ή εγώ έχω παραισθήσεις ή κάποιοι μας δουλεύουν χοντρά!

Βλέποντας το εναρκτήριο σκηνικό που αποδείκνυε περίτρανα την παραπλάνηση μέσω της επίμονης προβολής, άρχισα να ψυλλιάζομαι ότι «εδώ κάτι δεν πάει καλά»… Μέχρι που άρχισε η ταινία και ήδη από το πρώτο τέταρτο, βεβαιώθηκα ότι «αυτό που δεν πήγαινε καλά», για την ακρίβεια, πήγαινε κατά διαόλου! Και όχι, δεν θα αδικήσω κανέναν από τους 12 συνθεατές, εκ των οποίων οι μισοί επιδόθηκαν σε ελαφρύ ροχαλητό, και οι άλλοι μισοί καταπιάστηκαν με τα κινητά, ρίχνοντας στη χάση και στη φέξη κάνα βλέφαρο στην οθόνη και αν… Ζήτημα να απομείναμε δυο-τρεις για την ηρωική αντίσταση απέναντι στον ύπνο που πολιορκούσε στενά, και αντί το πανί να προσφέρει χείρα βοηθείας, σε έστελνε αμαχητί να παραδοθείς! Μόνος σύμμαχος το νευρικό σύστημα που λόγω εξαιρετικά «διεγερτικών» ερεθισμάτων αντιδρούσε σπασμωδικά, καταλήγοντας σε νεύρα- κρόσσια…

Διότι, από πού να την πιάσεις την «περί πολλού» ταινία με την προκλητική, ανελέητη προβολή, έχοντας συγκεντρώσει ο δημιουργός της ένα κάρο «διάσημα» ονόματα, σε μια προσπάθεια να την πλασάρει ως δήθεν «φιλόδοξη παραγωγή», καταφέρνοντας επί της (κινηματογραφικής) ουσίας μια μεγαλειώδη τρύπα στο νερό! Όπου πιο αδιάφορο, ακαλαίσθητο, τυποποιημένο, γραφικό «Καζαντζάκη», δύσκολα μπορούσαμε να φανταστούμε, ενώ ο μεγάλος εκλιπών αν ήξερε ότι κάποτε, κάποιος Σμαραγδής θα χειριζόταν τον ίδιο, τη ζωή και το έργο του τοιουτοτρόπως, θα είχε πεθάνει για δεύτερη φορά και σίγουρα εκεί ψηλά στο στερέωμα που βρίσκεται, κατόπιν τούτου θα νιώθει αποτροπιασμό, μη μπορώντας να υπερασπιστεί τον εαυτό του!

Στο «δια ταύτα»: Ο σεναριογράφος – σκηνοθέτης, πατώντας στο αυτοβιογραφικό κείμενο του Καζαντζάκη «Αναφορά στον Γκρέκο» και κάποια ιστορικά στοιχεία, έφτιαξε ένα… «μη σενάριο», με ανύπαρκτη δομή και συνοχή, περίπου ως «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι», ήτοι σκόρπια, ασύνδετα, τυχαία επιλεγμένα στιγμιότυπα της ζωής του συγγραφέα, και προκειμένου το ακατέργαστο αποτέλεσμα να αποκτήσει «ποιητικότητα» ή «κατά Σμαραγδή ποιότητα», διανθίστηκε ξεκάρφωτα με μπόλικες από τις σπουδαίες ρήσεις του. Μόνο που όταν αυτές αποκόπτονται από το λογοτεχνικό πλαίσιο του έργου του και εντάσσονται τόσο άτεχνα σε μια ταινία του 2017, αυτόματα ευτελίζονται. Όταν επίσης βάζεις τραβηγμένες μεγαλοστομίες στο στόμα των ηρώων και μάλιστα στις πιο προσωπικές τους στιγμές, απλά τις κάνεις να ακούγονται τουλάχιστον γραφικές, αμήχανες και ψεύτικες.

Από κει και πέρα, απορούμε γιατί δεν έγινε η παραμικρή νύξη για την πρώτη σημαντική γυναίκα της ζωής του Καζαντζάκη, τη Γαλάτεια, σαν να μην υπήρξε ποτέ! Ακόμα απορούμε γιατί μια καφετζού με «σκοτεινές προφητείες» για το ταξίδι στην Κίνα, επανέρχεται σταθερά ως μοιραίο «κομβικό» πρόσωπο, λες και η παράλειψή της θα στερούσε καθοριστικό κομμάτι της βιογραφίας! Όπως επίσης απορούμε γιατί στην ολιγόλεπτη σκηνή του θανάτου έπρεπε ο Ο. Παπασπηλιόπουλος να αντικατασταθεί από τον Σ. Ληναίο, ενώ η Καλογήρου παρέμεινε ως γερασμένη. Προφανώς για το μπιούγο των ονομάτων… Οι απορίες όμως κάποτε φτάνουν να εξοργίζουν… Διότι δεν μπορείς να παρακολουθείς τον έφηβο Καζαντζάκη σε γελοίες σχολικές πλάκες επιπέδου «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα» από βιντεοκασέτα του 80 και τον σκανταλιάρη Παπασπηλιόπουλο να θυμίζει Στήβ Ντούζο… Δεν μπορείς να βλέπεις αυθεντικές σκηνές κατοχής και πείνας, και από δίπλα τους ατσαλάκωτους ήρωες στο «ανέγγιχτο» σπίτι της Αίγινας, όπου ακριβώς τη στιγμή που τελειώνουν εντελώς οι προμήθειες, έρχεται- ω του θαύματος- και το τέλος της κατοχής, με… σοκαριστική αληθοφάνεια!

Δεν γίνεται να παρακολουθείς εν μέσω εμφυλίου δύο πνευματικούς ανθρώπους σαν τον Καζαντζάκη και τον Σικελιανό, να αρκούνται στο μοναδικό σχόλιο «θα μας βρει καμιά αδέσποτη και δεν θα ξέρουμε από πού μας ήρθε»! Τους προσβάλλεις διάολε!!! Ούτε γίνεται να βλέπεις τον Καζαντζάκη στα στιγμιότυπα «γελωτοθεραπείας» να παρουσιάζεται ως φαιδρό πρόσωπο με ανούσιες γελοίες γκριμάτσες, κάτι που προφανώς ο σκηνοθέτης έκρινε ως «απαραίτητο» για τη βιογραφία του, προκειμένου να τον… τιμήσει, διακωμωδώντας τον μέχρις εσχάτων! Ή να μιλήσουμε για την άθλια αισθητική με «εικόνες της Ελλάδας και του Αιγαίου», που τόσο τυποποιημένη κλισαδούρα, τόσο ψεύτικο «φασόν», ούτε σε αφίσα του ΕΟΤ δεκαετίας ’70… ό,τι βρέθηκε πρόχειρο στο ίντερνετ με έρευνα 10λεπτου και πολύ λέω! Ή να αναφέρω την απίστευτα άγαρμπη γκρίζα διαφήμιση με εμβόλιμο πλάνο του προϊόντος- χορηγού, που το άστοχο κακόγουστο προμόσιον έβγαζε μάτι… Έλεος!

Κρίμα ειλικρινά για τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο – έναν σίγουρα καλό ηθοποιό – που εδώ η σκηνοθετική καθοδήγηση τον οδήγησε σε κακοτράχαλα μονοπάτια, υποδυόμενος μια σπουδαία πνευματική μορφή ως περίπου καρικατούρα… με ψεύτικες τραβηγμένες σκηνές (ανεκδιήγητη η περιήγηση στην ψηφιακή έρημο…), με μονίμως γουρλωμένα, τρομαγμένα μάτια (τί τον έσκιαζε συνεχώς άραγε;), με τεχνητό στυλιζάρισμα, μορφασμούς, επιτήδευση, έλλειψη φυσικότητας… Η Μαρίνα Καλογήρου, περισσότερο γήινη και αληθοφανής, ωστόσο το να παρεμβάλλονται κάθε τόσο πλάνα της να ακούει εκστατική, κάπου κούρασε… Για την καρτουνίστικη, στομφώδη, σχεδόν γκροτέσκο ερμηνεία του Νίκου Καρδώνη ως Α. Σικελιανός, ουδείς έχει απάντηση, παρά μόνο ο σκηνοθέτης. Όσο για τον ανεκδιήγητο Θ. Αθερίδη στο ρόλο του Ζορμπά, πρόκειται κατ’ εμέ για ό,τι ατυχέστερο έως προσβλητικό για τον εμβληματικό ήρωα έχει υπάρξει, καθώς ο εν λόγω ηθοποιός με πλήρη άγνοια κινδύνου, τον υποβίβασε σε ένα χαζοχαρούμενο, αφελή, γραφικό τυπάκο που απλώνοντας τα χέρια, χαχανίζοντας και χτυπώντας άρυθμα τα πόδια, θάρρεψε πως παρίστανε τον Ζορμπά! Κάπου εκεί και η Ζέτα Δούκα – Μ. Μερκούρη, με ανούσια γελάκια, ανύπαρκτους διαλόγους, αδιάφορη παρουσία. Για τον μοναχό Στάθη Ψάλτη, σεβόμενη τη μνήμη του, δεν θα σχολιάσω την αρνητική μου γνώμη.

Τι απέμεινε από όλο τούτο το φιάσκο; Η άκρως επιδερμική και γραφική προσέγγιση ενός κορυφαίου Έλληνα που σημάδεψε τον κόσμο του πνεύματος εντός και εκτός συνόρων, βασισμένη σε συνταγή φτηνού εμπορικού προϊόντος με το πλέον άτεχνο, ακαλαίσθητο, ευτελές αμπαλάζ, θυμίζοντας σχολικό αφιέρωμα στα χειρότερά του ή κάτι αντίστοιχο του τουριστικού σουβενίρ «τσολιαδάκι»… Η γνωστή ευπώλητη «συνταγή Σμαραγδή» με αισθητική «βίπερ Νόρα», που όμως εδώ άγγιξε την προσβολή! Μόνη ευχή, ο σκηνοθέτης των «βιογραφιών» να λυπηθεί εμάς και τα… θύματά του, κι άλλο κακό να μη μας βρει!

ΔΕΙΤΕ & ΑΥΤΟ: Ναι, είναι μια καλή ταινία o «Καζαντζάκης» του Σμαραγδή. Είδαμε και σχολιάζουμε.

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

11 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 37323 προβολές

Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Η θεατρική περφόρμανς «Oι κρημνοί» στο Αυλαία.

από Kulturosupa 11 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

”Ο κρημνός ένα μόσχευμα, ένα κομμάτι του ιστού που λαμβάνεται από ένα μέρος του σώματος”. Όταν οι σχέσεις αποδομούνται, οι προσωπικότητες αλλοιώνονται, χάνεται η αξιοπρέπεια και η λογική. Τα κομμάτια δεν μπορούν να συνυπάρξουν για να ζήσουν αρμονικά. Η ζήλια, ο εγωισμός και η διεκδίκηση εκτοπίζουν τη βούληση. Οι στιγμές που το μυαλό ξεφεύγει πέρα από κάθε λογική, οι πράξεις μετατρέπονται σε παρανοϊκά βιώματα. Χρησιμοποιώντας τα νήματα σαν φλέβες, δένουνε τις πράξεις και άλλες φορές τις θρυμματίζουν.

Ποιoς μας δεν έζησε αυτά που δεν είπε ποτέ σε κανέναν;

“Κάτω ἔχασκε μέγας κρημνός, μονότονος, προκαλῶν σκοτοδίνην…”

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Οι κρημνοί είναι ένα θεατρικό performance σε σύλληψη και σκηνοθεσία του Ανδρέα Μπαλαούρα που πραγματεύεται τις ιδιάζουσες συμπεριφορές μίας ερωτικής σχέσης.

”ΟΙ ΚΡΗΜΝΟΙ”

Παραγωγή : Chalkos Gallery

Σύλληψη – σκηνοθεσία: Ανδρέας Μπαλαούρας

Σκηνικά: Βιβή Παπαδοπούλου

Μουσική: Χάρης Γκαντζόφλιας

Δημιουργία αφίσας: Κική Χούρου

Φωτογραφία: Γιώργος Ευαγγέλου

Παίζουν:

Δημήτρης Βασιλειάδης

Μαρία Σεμερτζίδου

Ναταλία Τζιαρού

Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου στις 19:00

Θέατρο ”ΑΥΛΑΙΑ”

Γενική είσοδος: 10 ευρώ

Διάρκεια παράστασης 60 λεπτά

Τηλ 2310 250956

Προπώληση εισιτηρίων Chalkos Gallery

Δευτέρα – Παρασκευή 18.30-21.00

Ιουστινιανού 21, δίπλα στην Παναγία Χαλκέων

———————————————–

– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ

==========================

Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα.

Πρόγραμμα παραστάσεων ΚΛΙΚ ΕΔΩ

=========================

ΕΙΔΑΜΕ & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

===========================

Θεατρικά Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης [σελίδα ανακοινώσεων] ΕΔΩ

Facebook page ΕΔΩ

==============================

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

11 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 2054 προβολές

Παράξενη Ζωή

Είναι θέμα γονιδίων και εγκεφάλου η ομοφυλοφιλία;

από Kulturosupa 10 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Δύο γονίδια που είναι συχνότερα στους γκέι και φαίνεται να επηρεάζουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό των αγοριών, αυξάνοντας την πιθανότητα ομοφυλοφιλίας, ανακάλυψαν οι επιστήμονες στο πλαίσιο της μεγαλύτερης μέχρι σήμερα μελέτης πάνω στο γενετικό υπόβαθρο του σεξουαλικού προσανατολισμού.

Είναι η πρώτη φορά που εντοπίζονται συγκεκριμένα γονίδια, τα οποία μπορεί να επηρεάσουν τις σεξουαλικές προτιμήσεις προς το ίδιο φύλο.

Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Αυστραλία ανέλυσαν το πλήρες γονιδίωμα 1.077 ομοφυλόφιλων ανδρών και το συνέκριναν με τα γονιδιώματα 1.231 ετεροφυλόφιλων.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον Άλαν Σάντερς του Πανεπιστημίου Νορθ Σόουρ του Ιλινόις, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Nature Scientific Reports».

Με αυτόν τον τρόπο, ανακαλύφθηκαν δύο γονίδια, το TSHR στο χρωμόσωμα 14 και το SLITRK6 στο χρωμόσωμα 13, τα οποία εμφανίζονται συχνότερα στο DNA των «γκέι».

Η ανακάλυψη φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι, εν μέρει τουλάχιστον, η ομοφυλοφιλία έχει και βιολογική βάση, κάτι που μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει ομόφωνα αποδεκτό.

Το δεύτερο από τα δύο γονίδια παίζει σημαντικό ρόλο στην νευροανάπτυξη του εγκεφάλου και είναι ιδιαίτερα ενεργό στην περιοχή του υποθαλάμου, όπου παράγονται οι ορμόνες που ελέγχουν τις σεξουαλικές ορμές.

Προηγούμενη μελέτη από το 1991 έχει δείξει ότι ορισμένα τμήματα του υποθαλάμου είναι έως 34% μεγαλύτερα στους «γκέι».

Το άλλο γονίδιο, το TSHR, εμπλέκεται στη λειτουργία του θυρεοειδούς και επίσης επιδρά στον εγκέφαλο μέσω μιας πρωτεΐνης που ενεργοποιεί τον εν λόγω αδένα.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δώσει ενδείξεις ότι και ο θυρεοειδής εμπλέκεται στο σεξουαλικό προσανατολισμό.

Οι ερευνητές τόνισαν ότι η ανακάλυψή τους δεν δίνει μεν οριστική απάντηση στο ερώτημα αν η ομοφυλοφιλία στους ανθρώπους έχει βιολογική βάση, όμως παρέχει πρόσθετες ενδείξεις ότι αυτό όντως συμβαίνει.

Προηγούμενες έρευνες που είχαν εστιάσει στο οικογενειακό ιστορικό και σε διδύμους, συμπέραναν ότι η κληρονομικότητα παίζει κάποιο ρόλο στον σεξουαλικό προσανατολιασμό.

Άλλες μελέτες είχαν βρει κάποιες διαφορές στα χρωμοσώματα 8 και Χ μεταξύ «γκέι» και «στρέιτ», όπως γράφει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι το δείγμα γονιδιωμάτων που μελέτησαν, είναι μικρό για να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα, γι’ αυτό ανάλογες μεγαλύτερες μελέτες πρέπει να ακολουθήσουν.

Επίσης υπογράμμισαν ότι δεν θα γίνουν «γκέι» όλοι οι άνδρες που έχουν στο γενετικό τους υλικό τα εν λόγω δύο γονίδια, καθώς, σύμφωνα με τον Σάντερς, παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες, ιδίως το περιβάλλον.

Ο Αμερικανός γενετιστής, σύμφωνα με το «New Scientist», εκτιμά ότι «πιθανώς εμπλέκονται πολλαπλά γονίδια, που το καθένα έχει σχετικά μικρή επίδραση.

»Υπάρχουν σίγουρα άνδρες που έχουν τη γονιδιακή παραλλαγή η οποία αυξάνει την πιθανότητα να γίνουν γκέι, αλλά δεν θα γίνουν».

Αν από κοινού πολλά γονίδια, το περιβάλλον και άλλοι παράγοντες παίζουν ρόλο στον σεξουαλικό προσανατολισμό, τότε αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί μερικοί άνθρωποι γίνονται αμφισεξουαλικοί ή θεωρούν το σεξουαλικό προσανατολισμό τους ως ένα ευρύ φάσμα και όχι ως κάτι «παγιωμένο».

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

10 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 3461 προβολές

Νέα - βίντεο - συνεντεύξεις

Ο Στέλιος Μάινας συναντά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στη 19η Κουλτουροθεατρική βραδιά [θέατρο Αυλαία 13/12/2017].

από Kulturosupa 10 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Το πολιτιστικό web site www.kulturosupa.gr στα πλαίσια των 8ων Θεατρικών Κουλτουροβραβείων Θεσσαλονίκης, θεατρική σεζόν 2017/18, διοργανώνει για τέταρτη χρονιά ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ με σκοπό να προωθήσει ενδιαφέρουσες δράσεις στα θέατρα της πόλης και βέβαια να ενισχύσει τον θεσμό των Θεατρικών Κουλτουροβραβείων που απο το 2015 αποτελεί για τη Θεσσαλονίκη ένα απο τα μεγαλύτερα θεατρικά γεγονότα της χρονιάς .

Μετά την επιτυχία που είχαν όλες οι προηγούμενες Κουλτουροβραδιές, [δείτε αναλυτικά εδώ], με μεγάλη χαρά διοργανώνει τη 19η κατά σειρά Θεατρική δράση.

Πρόκειται για μια μουσική παράσταση «Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΑΙΝΑΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ», όπου σε μια κατανυκτική ατμόσφαιρα ο λόγος του Παπαδιαμάντη, η υποκριτική του Στέλιου Μαϊνα και οι ήχοι των ψαλτάδων και μουσικών Κώστα Κωσταντάτου & Ουρανίας Πάτζιου μπλέκονται γλυκά με τα πρώτα αρώματα της άνοιξης.

Η Κουλτουροθεατρική βραδιά της “Κ” θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου στις 21:00 στο θέατρο Αυλαία της Θεσσαλονίκης.

Μετά την ολοκλήρωση της παράστασης ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ: ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ με ΌΛΟΥΣ τους συντελεστές του θιάσου στο φουαγιέ του θεάτρου, συνοδεία ΚΡΑΣΙΟΥ, ενώ το κοινό θα την αξιολογήσει ηλεκτρονικά [αρχές Φεβρουαρίου 2018] στην πρώτη ψηφοφορία για τις παραστάσεις (Σεπ-Ιαν.) που διεκδικούν μια θέση στις υποψηφιότητες των 8ων θεατρικών Κουλτουροβραβείων Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθούν αρχές Ιουνίου 2018.

ce9cce91ce99ce9dce91cea3-cea6ce99ce9dce91ce9bce95-2

–

–ΕΙΣΟΔΟΣ στην 19η Κουλτουροθεατρική βραδιά της «Κ» με ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ που θα διατεθούν μέσω διαγωνισμού στο WWW.KULTUROSUPA.GR, από Δευτέρα 11/12/2017. Η παραγωγή του θιάσου ανεξάρτητα απο τις προασκήσεις της “Κ”, διαθέτει και κανονικά εισιτήρια για το κοινό – Πληροφορίες – Δελτίο Τύπου ΕΔΩ

–

-ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΕΔΩ

–

-O ηθοποιός Στέλιος Μάινας μιλά στην Κουλτουρόσουπα για όλα – Δημοσίσευση 11/12/2017

–

–Facebook event – Κουλτουροθεατρική βραδιά της “Κ” ΕΔΩ

–

-Τις θεατρικές Κουλτουροβραδιές, ενισχύει με την παρουσία του ο Ερευνητικός Οργανισμός Ελλήνων.

-Κρασιά και εδέσματα προσφέρει ηη ΣΤΟΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ (Ίωνος Δραγούμη 3).

-Την εκδήλωση καλύπτει φωτογραφικά η Ευτυχία Πλαζουμίτη.

-KULTUROΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ – ANΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΘΙΑΣΟΥΣ, ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΔΩ

–

-ΘΕΑΤΡΙΚΑ Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης – Κάντε like στη σελίδα ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

10 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 2368 προβολές

Είδαμε και Σχολιάζουμε

Κοσμοπλημμύρα, ενθουσιασμός & γκρίνια στο «Μια Ξεχωριστή μέρα» στο Αυλαία. Πρώτα σχόλια της 18ης Κουλτουροβραδιάς +βίντεο χειροκρότημα.

από Kulturosupa 10 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Πρώτα σχόλια για την παράσταση “Μια Ξεχωριστή Μέρα” στην 18^η Κουλτουροβραδιά+ βίντεο χειροκρότημα.

Με μια αντικειμενικά καλοδουλεμένη ωραία παράσταση και μια ανέλπιστα εξαιρετική –ποιοτική – συζήτηση που ακολούθησε, πραγματοποιήθηκε -παρά την ταλαιπωρία – χθες βράδυ η 18^η θεατρική Κουλτουροβραδιά στο θέατρο Αυλαία.

Η για άλλη μια φορά προσεκτική – καλλιτεχνική ματιά της σκηνοθέτιδας Ασπας Καλλιάνη που με λεπτότητα πρόβαλλε φωτίζοντας την ευαισθησία δυο εντελώς διαφορετικών χαρακτήρων, συμβάλλοντας δε και σε πολύ καλές ερμηνείες. Ένας στιβαρός Σταύρος Ζαλμάς που όσο όμορφα «γερνάει» τόσο όμορφα ωριμάζει ως ηθοποιός, πλέον για το θεατρόφιλο κοινό εγγύηση η κάθε εμφάνιση του, πλάι, σε μια Δήμητρα Ματσούκα που ναι, ναι ναι… έχει τελικά κότσια να επιβληθεί ερμηνευτικά σε θεατρική σκηνή [και να μην την καταπιεί ως συνήθως], γεγονός που περίτρανα αποδεικνύει σε αυτή την παράσταση, μια ερμηνεία από τις καλύτερες της καριέρας της.

Εξαιρετικό κείμενο όπου η συνάντηση αυτών των βασανισμένων ανθρώπων σε μια ιστορική μέρα, απίστευτος ο παραλληλισμός, ίσως και το πιο σημαντικό μήνυμα αυτού του έργου για τις ανθρώπινες αξίες και παρά το φασιστικό περιβάλλον, ωστόσο καθόλου βαρύ, η τρυφερότητα ξεχείλισε πριν το γλυκόπικρο – εμπνευσμένο – τέλος.

Θα την πούμε πλούσια παραγωγή και μάλλον είναι και φαίνεται, του ηθοποιού, σκηνοθέτη και συγγραφέα Αλέξανδρου Ρήγα [δική του η διασκευή, δική του και η μετάφραση] σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ ΣΕΡΡΩΝ, ωραιότατο διώροφο ατμοσφαιρικό σκηνικό και κοστούμια που μας “τρέχουν” στη δεκαετία του 1930, χρήσιμα γεμίσματα από τις παρουσίες των άλλων ηθοποιών, με «βάρος» οι φωτισμοί, ενώ η ολόγυμνη, σε διάρκεια εμφάνισή των πρωταγωνιστών κάτω από τους ήχους εμβατηρίου μας συνεπήρε και ειλικρινά όχι για το πικάντικο του θέματος.

Η μεγάλη καθυστέρηση της έναρξης της παράστασης που ξεκίνησε 10 πάρα δέκα!!! προκάλεσε μεγάλη δυσφορία και διαμαρτυρίες από στριμωγμένους θεατές σε διάδρομο που σαφώς δεν τους χωρούσε, ενώ για να βολευτούν οι πολυπληθείς θεατές επιστρατεύτηκαν έως και μαξιλαράκια στα όπως και να το κάνουμε άβολα σκαλοπάτια του θεάτρου.

Ως συνέπεια των παραπάνω η θεατρική Κουλτουροβραδιά που διοργάνωσε η Κουλτουρόσουπα, πήγε αρκετά πίσω χρονικά αλλά όσοι έμειναν στην συντροφιά μας, ειλικρινά απήλαυσαν μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση με όλους τους συντελεστές της παράστασης, ίσως η καλύτερη μας μέχρι στιγμής. Τους ευχαριστούμε.

Για όλα αυτά, αναλυτικό ρεπορτάζ, κριτική, τι ειπώθηκε στη συζήτηση, βίντεο και φωτογραφίες, την ερχόμενη εβδομάδα στο Kulturosupa.gr

Έως τότε βάλτε την παράσταση στο πρόγραμμά σας, είναι στο ξεκίνημα της, θα δέσει περισσότερο, βέβαιο όμως πως πρόκειται για μια «τίμια» καλή δουλειά.

-Πληροφορίες θα βρείτε ΕΔΩ

-Φωτογραφίες: Ευτυχία Πλαζουμίτη.

-Τις θεατρικές Κουλτουροβραδιές, ενισχύει με την παρουσία του ο Ερευνητικός Οργανισμός Ελλήνων.

–Κρασιά και εδέσματα πρόσφερε η ΣΤΟΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ(Ίωνος Δραγούμη 3)

…και παρακάτω, βίντεο – χειροκρότημα [9/12/2017]

Ακολουθεί ΝΕΑ θεατρική Κουλτουροβραδιά της παράστασης «Ο ηθοποιός Στέλιος Μάινας συναντά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη» [θέατρο Αυλαία 13/12/2017]. Παρακολούθηση Παράστασης, Συζήτηση Κοινού με Συντελεστές, Συνοδεία Κρασιού, ΟΛΑ ΔΩΡΕΆΝ! Πληροφορίες – προσκλήσεις στην αγαπημένη σας Κουλτουρόσουπα ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

————————————————

– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ

==========================

Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα.

Πρόγραμμα παραστάσεων ΚΛΙΚ ΕΔΩ

=========================

ΕΙΔΑΜΕ & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

===========================

Θεατρικά Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης [σελίδα ανακοινώσεων] ΕΔΩ

Facebook page ΕΔΩ

==============================

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

10 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 7355 προβολές

Άνθρωπος και Κοινωνία

Η ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ KAI O ΓΚΡΕΜΟΣ. Γράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Ανδρέου.

από Kulturosupa 9 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Γράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Ανδρέου.

Μερικές πικρές αλήθειες: Το CD στην Ελλάδα ευτελίστηκε πολύ περισσότερο απ’ όσο στις παγκόσμιες αγορές. Ευθύνονται ιδιαίτερα γι’ αυτό η πειρατεία (στους δρόμους, με Αφρικανούς πωλητές), μια ελεεινή τακτική που μας γελοιοποιεί ως κράτος παγκόσμια, καθώς και το καρκίνωμα που ονομάζεται Premium.

Σε κανένα μέρος του πολιτισμένου κόσμου δεν διανοήθηκε κανείς να προσφέρει ως δώρο (ή σε χαμηλή τιμή αγοράς) ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ Ή ΣΥΝΟΛΟ ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ Ή ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ. Η τακτική αυτή (που αποφέρει στα ελλαδικά παραρτήματα των πολυεθνικών δισκογραφικών εταιρειών μερικά «γρήγορα» κι «εύκολα» χρήματα) κατέστρεψε το κύροςτου medium (CD), αφού το ίδιο Μέσο εμφανίζεται στην αγορά σε εξωφρενικά διαφοροποιημένες τιμές. Φανταστείτε πχ μια… Μercedes να πωλείται στην μια αντιπροσωπεία 100.000 ευρώ και στην άλλη 5.000 ευρώ! Εξαιρώ το Διαδίκτυο, όχι επειδή δεν πιστεύω πως κι εκεί πρέπει να μπουν κάποιοι κανόνες που να προστατεύουν τους δημιουργούς τέχνης της εποχής μας, αλλά επειδή το πρόβλημα είναι εξαιρετικά σύνθετο και χρειάζεται εξειδικευμένη και σε βάθος συζήτηση. Μπορώ να πω ενδεικτικά πως η επιπόλαιη ιδέα που υποστηρίζεται με αναλύσεις διαφόρων, ότι δήθεν ο καλλιτέχνης οφείλει να αμοίβεται από τις ζωντανές του εμφανίσεις και να «χαρίζει» την ηχογραφημένη μουσική του δημιουργία (που είναι η εργασία του και ο τρόπος να επιβιώνει) αγνοεί βασικές παραμέτρους: Πώς θα αμοιφθεί φερειπείν ο δημιουργός που δεν τραγουδά ούτε παίζει ικανοποιητικά κάποιο όργανο; Θα τον ανεβάσουν στη σκηνή ως ντεκόρ; Κι ο στιχουργός ενός τραγουδιού πρέπει να γίνει… ντράμερ για να πάρει μεροκάματο; Ωστόσο το κεντρικό πρόβλημα σήμερα για ένα νέο άνθρωπο που γράφει τραγούδια ή ερμηνεύει (ή όλα μαζί) είναι ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΑΦΗΜΗΣΤΙΚΑ ΚΟΣΤΗ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ.

Όταν σήμερα ο χρυσός δίσκος τείνει να οριστεί στις τρεις χιλιάδες (!) κομμάτια, μια πολύ απλή πράξη πολλαπλασιασμού (επί την χονδρική τιμή πώλησης του CD από τις δισκογραφικές – περίπου 4 ευρώ) φτάνει για να δείξει πως μια προσδοκία πώλησης (αισιόδοξη) πεντακοσίων κομματιών του CD ενός νέου καλλιτέχνη δεν αποτελεί κίνητρο επένδυσης για κανέναν, μιλώντας με εμπορικούς και οικονομικούς όρους. Όσοι πανηγύριζαν για την πειρατεία που χτυπά δήθεν τις «κακές» δισκογραφικές, δεν σκέφτηκαν πως σε μια μικρή αγορά όπως η Ελλάδα, η πειρατεία πλήττει περισσότερο τον νέο Έλληνα δημιουργό, αφού για τις εταιρείες είναι πανεύκολο να σταματήσουν τις ασύμφορες εκδόσεις (ποιοτικών) ελληνικών μουσικών προϊόντων και να κάνουν αυτό που ξέρουν πολύ καλά – να εισάγουν ξένους δίσκους, τροφοδοτώντας τη νεανική αγορά κυρίως και διαστρεβλώνοντας μια σχέση ιστορικά φορτισμένη χρόνων πολλών του Ελληνικού τραγουδιού με το εθνικό του ακροατήριο. Οι λύσεις για τους νέους είναι, φοβάμαι, όλες οδυνηρές και πολύπλοκες. Το Διαδίκτυο είναι ένας τόπος όπου συνωθούνται χιλιάδες χιλιάδων για να ευνοηθούν στο τέλος της μέρας ελάχιστοι. Η εκλαϊκευση της ψηφιακής τεχνολογίας (φτηνά κομπιούτερς και δυνατότητα ηχογράφησης «στο σπίτι») παρέχει αξιόλογη πρωτογενή δημιουργική δυνατότητα, ωστόσο δεν λύνει το πρόβλημα του πώς θα φτάσει το ηχογράφημα αυτό στα αυτιά των υποψηφίων ακροατών του, σε ένα τοπίο με τα περισσότερα ραδιόφωνα να παίζουν τυποποιημένες playlists και την τηλεόραση απόλυτα εχθρική σε κάθε δημιουργική πρόταση και ανοιχτή μόνο στο κιτς και την pop ευτέλεια. Αλλά και το τοπίο της ζωντανής μουσικής είναι θολό: υπάρχουν κάποιοι χώροι, πολύ λίγοι σε σχέση με το μέγεθος του κοινού αλλά και τον αριθμό των νέων καλλιτεχνών που επιζητούν να εμφανιστούν επί σκηνής.

Η ενίσχυση και διαφήμηση τους από σοβαρά Μedia (ευτυχώς στη χώρα υπάρχουν και τέτοια) θα βοηθούσε σημαντικά τους νέους δημιουργούς. Ίσως να έχει φτάσει πια και η ώρα του κράτους: Ας προστεθεί στο Κέντρο Κινηματογράφου και τις κρατικές θεατρικές επιχορηγήσεις κι ένα ίδρυμα (με όποιο όνομα) ελληνικού τραγουδιού και ελληνικής μουσικής, με στόχο του την χρηματοδότηση και ενίσχυση της μουσικής δημιουργίας των νέων ανθρώπων – το Τραγούδι δεν είναι πια ο πλούσιος θείος των τεχνών στην Ελλάδα, εξελίσσεται σε φτωχό συγγενή που καθένας γύρω του έχει ξηλώσει ένα κουρελάκι από το παλιό δοξασμένο ρούχο του. Αλλά και η κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ (ως κρατική) στην αναζήτηση τρόπου ενίσχυσης των νέων καλλιτεχνών της μουσικής- εκείνο το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης το θυμάται κανείς; (Και βέβαια από μόνο του δεν επαρκεί ούτε ως χειρονομία ούτε ως άλλοθι αποενοχοποίησης). Απαιτείται συνεχής προσπάθεια και επικοινωνία με τους νέους – έχουν να μας πουν, πρέπει να τους ακούσουμε. Είναι μεγάλος ο κίνδυνος της απογοήτευσης και της παραίτησης των νέων μας δημιουργών κι έχουμε εμείς οι μεγαλύτεροι σημαντική ευθύνη να μην συμβεί κάτι τέτοιο. Οι νέοι καλλιτέχνες μας είναι το βλέμμα μας προς το μέλλον και μαζί ο συνδετικός ιστός με την μεγάλη Παράδοση της μουσικής τέχνης σ’αυτόν τον τόπο.

…Κείμενο που έγραψα πριν από 10 περίπου χρόνια για την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ. Αναγκάστηκα να διορθώσω τα νούμερα προς τα κάτω (προς τον…πάτο) και να αφαιρέσω κάποιες αισιόδοξες τότε σκέψεις που αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες και μαράθηκαν στο μνημονιακό capital controlled σημερινό ελληνικό πολιτισμικό ημίφως. Παραμένει όμως ένα σταθερό συμπέρασμα: Έχουμε υποχρέωση ως κοινωνία να σταθούμε δίπλα στους νέους μας (δημιουργούς, επιστήμονες κλπ) και να τους δώσουμε την δυνατότητα να εκφραστούν και να “γεννήσουν”. Ας μην τους φορoύμε την αισχρή ταμπέλα της “χαμένης γενιάς” – είναι ντροπή μας και μεγάλο άδικο για τις ψυχές τους.

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

9 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 5257 προβολές

Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» του Χάινριχ Μπελ στο θέατρο Αυλαία.

από Kulturosupa 9 Δεκεμβρίου 2017

από Kulturosupa

Τρίτη 12 Δεκεμβρίου, ώρα 21.00

Το έργο

Την Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 1974, καθώς το καρναβάλι έχει φτάσει στο απόγειό του σε μια πόλη της Γερμανίας, μια νέα γυναίκα βγαίνει από το σπίτι της για να πάει σε μια γιορτή. Τέσσερεις μέρες αργότερα, η γυναίκα αυτή παρουσιάζεται σε ένα αστυνομικό τμήμα και ομολογεί ότι πυροβόλησε και σκότωσε έναν δημοσιογράφο.

Η Καταρίνα Μπλουμ είναι μία νέα γυναίκα που ζει στη Δυτική Γερμανία, δουλεύει ως οικιακή βοηθός και δεν ασχολείται με την πολιτική. Γνωρίζει και ερωτεύεται σε ένα πάρτι έναν άντρα καταζητούμενο από την αστυνομία για υποθέσεις ληστείας και αδικημάτων που εμπλέκονται με την τρομοκρατία. Οι δυό τους περνούν τη νύχτα στο σπίτι της και όταν εκείνος φεύγει ξημερώματα, ξεκινά η καταδίωξη της Καταρίνα από τους κρατικούς μηχανισμούς και από τον Τύπο. Η προσωπική της ζωή γίνεται εξώφυλλο, η προσωπικότητά της ευτελίζεται και υφίσταται τον κανιβαλισμό των ΜΜΕ και του κράτους. Στο τέλος, όμως, θα πάρει την εκδίκηση της.

Ο Γερμανός Νομπελίστας Χάϊνριχ Μπελ στήνει ένα γαϊτανάκι βίας, μία σπουδή για την εξέλιξή της και το πού αυτή μπορεί να οδηγήσει (όπως άλλωστε σημειώνει και στον υπότιτλο του βιβλίου), μία παραβολή για τη χαμένη αθωότητα αλλά και μία στυγνότατη κοινωνική κριτική στα ανεξέλεγκτα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και στο κιτρινισμό – η εφημερίδα η οποία ξεσκίζει στα εξώφυλλά της την τιμή της Καταρίνα Μπλουμ δεν είναι άλλη από την Bild, το διάσημο δεξιόστροφο ταμπλόιντ έντυπο της Γερμανίας.

«Η Χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 1975 ( Σκηνοθεσία: Φόλκερ Σλέντορφ και Μαργκαρέτε Φον Τρότα ), ενώ έχουν παρουσιαστεί πολλές θεατρικές μεταφορές σε όλο το κόσμο.

Ο συγγραφέας

Ο Χάϊνριχ Μπελ (HeinrichTheodorBöll, 21 Δεκεμβρίου 1917 – 16 Ιουλίου 1985) ήταν Γερμανός πεζογράφος, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας 1972.

Γιος επιπλοποιού, από καθολική και αντιναζιστική οικογένεια, πολέμησε στο ρωσικό και σε άλλα μέτωπα στα έξι χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τραυματίστηκε αρκετές φορές και αιχμαλωτίστηκε από τους Αμερικανούς.

Σπούδασε φιλολογία στο πανεπιστήμιο της Κολωνίας.

Τα έργα του άρχισαν να δημοσιεύονται το 1947. Στα πρώτα απ’ αυτά περιγράφει την άθλια ζωή των στρατιωτών κατά την διάρκεια του πολέμου, ενώ στη συνέχεια η κριτική του στράφηκε στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της σύγχρονής του Γερμανίας.

Το 2017 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο παράστασης: Όλος ο θίασος

Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής

Σκηνικά – Κοστούμια : Διονύσης Μανουσάκης

Φωτισμοί: Στέφανος Κοπανάκης

Παίζουν: Στέλλα Κρούσκα, Βαγγέλης Στρατηγάκος, Κλεοπάτρα Τολόγκου και Μενέλαος Χαζαράκης

Βιογραφικό Δημοσθένη Παπαδάτου- Αναγνωστόπουλου

Ο Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος είναι απόφοιτος του Τμήματος Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και έχει ολοκληρώσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στην Πολιτική Επιστήμη και την Κοινωνιολογία. Είναι υπεύθυνος σύνταξης της ιστοσελίδας Red Notebook (www.rednotebook.gr), και άρθρα του δημοσιεύονται σε εφημερίδες και ιστοσελίδες της Αριστεράς. Το 2016 επιμελήθηκε, μαζί με τον Χρήστο Λάσκο, το βιβλίο «Το Όχι που έγινε Ναι» (ΚΨΜ 2016), ενώ συμμετείχε στις εκδόσεις «Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης και οι σημερινές “αναβιώσεις” της» (Ινστιτούτο Πουλαντζάς, 2012), «”Όλα μπορούν να λεχθούν” ή υπάρχουν “εκείνα που δεν λέγονται”;» (Βιβλιόραμα, 2015) και «Λογοκρισίες στην Ελλάδα» (Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, 2016).

Πληροφορίες παράστασης : Τρίτη 12 Δεκεμβρίου, ώρα 21.00 13 ευρώ γενική είσοδος και 10 ευρώ φοιτητικό ανέργων, προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου «Αυλαία», Gooddeals, Viva

Θα ακολουθήσει συζήτηση μετά την παράσταση με τον Δημοσθένη Παπαδάτο- Αναγνωστόπουλο με θέμα “Από την Καταρίνα στην Ηριάνα: ιστορίες τρομο-κράτους”

————————————————

– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ

==========================

Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα.

Πρόγραμμα παραστάσεων ΚΛΙΚ ΕΔΩ

=========================

ΕΙΔΑΜΕ & ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΜΕ ΕΔΩ

===========================

Θεατρικά Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης [σελίδα ανακοινώσεων] ΕΔΩ

Facebook page ΕΔΩ

==============================

Φωτογραφικό υλικό

Ενισχύστε την “Κulturosupa” με μία δωρεά στο PayPal !

9 Δεκεμβρίου 2017 0 comment 2518 προβολές

1
…
1.581
1.582
1.583
1.584
1.585
…
1.934

«Μια ξεχωριστή ημέρα» με Ζαλμά-Ματσούκα. Κι άλλες σφαίρες στο πτώμα του φασισμού.

Φωτογραφικό υλικό

Οι 7 πιο περίεργοι μύθοι για το σεξ

Φωτογραφικό υλικό

Άδραξε Τον Δάσκαλο. Γράφει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Λεβαντής.

Φωτογραφικό υλικό

Το απόλυτο φιάσκο ο «Καζαντζάκης του Σμαραγδή… Είδαμε και Σχολιάζουμε (2η κριτική).

Φωτογραφικό υλικό

Η θεατρική περφόρμανς «Oι κρημνοί» στο Αυλαία.

Φωτογραφικό υλικό

Είναι θέμα γονιδίων και εγκεφάλου η ομοφυλοφιλία;

Φωτογραφικό υλικό

Ο Στέλιος Μάινας συναντά τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στη 19η Κουλτουροθεατρική βραδιά [θέατρο Αυλαία 13/12/2017].

Φωτογραφικό υλικό

Κοσμοπλημμύρα, ενθουσιασμός & γκρίνια στο «Μια Ξεχωριστή μέρα» στο Αυλαία. Πρώτα σχόλια της 18ης Κουλτουροβραδιάς +βίντεο χειροκρότημα.

Φωτογραφικό υλικό

Η ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ KAI O ΓΚΡΕΜΟΣ. Γράφει ο μουσικοσυνθέτης Γιώργος Ανδρέου.

Φωτογραφικό υλικό

«Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ» του Χάινριχ Μπελ στο θέατρο Αυλαία.

Φωτογραφικό υλικό

Όλα τα τελευταία άρθρα

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα