Γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Γιουροβίζιον προ των πυλών και σε όλα τα στοιχήματα, σύμφωνα με τους σούπερ «ειδήμονες», ο δικός μας Ακύλας παίζει, λέει, στην πρώτη, άντε δεύτερη θέση… όποιος επώνυμος ερωτηθεί δημόσια για το θέμα- αλλά και να μην ερωτηθεί- εκφράζει άποψη θεωρώντας την πρωτιά εξασφαλισμένη… άπαντα τα σόσιαλ (αλίμονο!) παίρνουν θέση και ψηφίζουν δαγκωτό Ακύλα για την κούπα… παντού στα γιουροβιζιονικά πηγαδάκια, ζωντανά ή τηλεοπτικά, η ελληνική συμμετοχή φιγουράρει ως το αδιαμφισβήτητο φαβορί για τη νίκη… και σαν κερασάκι, πρόσφατα η ΕΡΤ έφτιαξε κοτζάμ τρέιλερ με όλες τις εκπομπές της όπου σύσσωμοι οι παρουσιαστές «με ένα στόμα, μια φωνή» ζητούν εμμονικά από τον Ακύλα «φέρτο, φέρτο, φέρτο»!!!
Το λες ξαφνικά και υστερία, έτσι;; Κι εγώ αναρωτιέμαι πότε διάολε θα απαλλαγούμε από την κατάρα του τρελαμένου «εκκρεμούς» που μας δέρνει ανέκαθεν, με αέναες, θεόρατες ταλαντώσεις από το ένα άκρο του ύψους στα ουράνια, στο ντιπ απέναντι του βάθους στα τάρταρα, χωρίς σταματημό! Διότι όλα τα εκκρεμή, μετά το πηγαινέλα δεξιά- αριστερά, κάποια στιγμή νομοτελειακά ισορροπούν στο κέντρο… εκτός από το καταραμένο δικό μας που προφανώς «τα έχει φτύσει», απορυθμίστηκε εντελώς και δεν βρίσκεται ένας μάστορας ρολογάς να το επαναφέρει πριν μας αποτρελάνει! (όχι ότι θέλουμε και πολύ, λέμε τώρα…) Διότι οι διαμετρικά αντίθετες ταλαντώσεις του απ’ άκρη σ’ άκρη έχουν τον ατέλειωτο και το ρημάδι αδυνατεί να ηρεμήσει στο «μέτρον άριστον», έστω για μια στιγμή να ξαποστάσει! Με συνέπεια το ασταμάτητο πέρα -δώθε από το ναδίρ στο ζενίθ και τούμπαλιν σε όλους τους τομείς χωρίς ούτε μισή ανάπαυλα στο κέντρο, να σε οδηγεί στο σαλτάρισμα!
Εν προκειμένω ας πούμε, μιλώντας για Γιουροβίζιον, δύο ακραία τινά συμβαίνουν κατά κανόνα: Ή θα γλωσσοτρώμε ολημερίς αυτόν που επιλέχθηκε, θα γκρινιάζουμε, θα βρίζουμε, θα λασπολογούμε, θα τα βρίσκουμε όλα χάλια και «τί αηδία τραγούδι είναι αυτό, τί άθλιο βίντεο, τί παλιοχαρακτήρας, τί γελοία ρούχα, τί ανόητες δηλώσεις και ωιμέ θα πατώσουμε και θα γίνουμε ρεζίλι σταςΕυρώπας και καλά να πάθουμε με τα αίσχη που στέλνουμε» και λοιπά ανάλογης κομψότητας με την ίντριγκα των γιουροβιζιονολόγων να πηγαίνει και να ‘ρχεται επί μήνες.. Ή στο άλλο άκρο όπως τώρα (ομολογουμένως σπανιότατο φαινόμενο), θα εκθειάζουμε μαζικά την επιλογή, θα βρίσκουμε τα πάντα τέλεια, θα προσκυνούμε σαν τοτέμ τον καλλιτέχνη, θα τον προωθούμε υστερικά και φυσικά θα τον θεωρούμε απόλυτο και αδιαμφισβήτητο φαβορί για την νίκη! Που σημαίνει ότι λογική, μέτρο και ισορροπία ούτε για δείγμα σε τούτη τη φαιδρή χώρα..
Μα θα μου πεις, δεν το λέμε μόνο εμείς από υπερβάλλοντα «πατριωτικό» ζήλο, ορίστε, το λένε και τα ευρωπαϊκά «στοιχήματα» που τον κατατάσσουν στην κορυφή! Λες και ουδέποτε έπεσαν έξω παταγωδώς και στοιχήματα και γκάλοπ και προβλέψεις και φήμες, λούζοντας τους ενδιαφερόμενους με παγωμένη ψυχρολουσία και παρά ταύτα ουδείς συνετίζεται να κρατά μικρό καλάθι, για παν ενδεχόμενο βρε αδερφέ! Ή με τη σκέψη ότι θα χαρεί πολύ περισσότερο την πιθανή νίκη όταν δεν τη θεωρεί δεδομένη και μάλιστα αυθαίρετα ή ότι αυτή δεν εκβιάζεται με προγνώσεις ή ότι τουλάχιστον δεν θα χαρακτηριστεί υπερφίαλος ή καβαλημένος … ψιλά γράμματα βέβαια για φανατικούς με κολλημένο μυαλό…
Ωστόσο η ουσία είναι αλλού: ότι κανείς ΔΕΝ αναλογίζεται με πόσους τόνους πίεσης φορτώνεται ξαφνικά ένα άβγαλτο παιδί…ή αν αντέχει το τεράστιο βάρος των προσδοκιών στην παρθενική του μεγάλη εμφάνιση… ή πώς θα νιώσει μετά από όλη αυτή την υστερία, σε περίπτωση που δεν καταφέρει να ανταποκριθεί στο ζητούμενο της πρωτιάς που ποντάρουν οι πάντες και με τον τρόπο τους «επιβάλλουν», όπως ακριβώς λειτουργούν και με τους πρωταθλητές, από τους οποίους περιμένουν μόνο νίκες… Μπορεί κάποιοι να μεταφράζουν στρεβλά όλη αυτή την υπερβολή σε «αγάπη», «πίστη», «ενθουσιασμό», «θαυμασμό», «ενθάρρυνση» και λοιπά ανεβαστικά για το ηθικό του καλλιτέχνη ή του αθλητή που διαγωνίζεται, όμως επί της ουσίας λειτουργούν ενδόμυχα σαν βαρύς ψυχολογικός καταναγκασμός του τύπου «κοίτα πόσα επενδύουμε πάνω σου και φρόντισε να μη μας προδώσεις»… κάτι που για κάποιους ευάλωτους ή με αυξημένη ευαισθησία καθιστά μια ενδεχόμενη αποτυχία δυσβάσταχτη από την οποία δύσκολα σηκώνουν κεφάλι… Ρωτήστε όσους φορτώθηκαν δυσανάλογες για την αντοχή τους προσδοκίες και δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν, να σας μιλήσουν για τη μοιραία πτώση του «μετά»…
Ηρεμήστε ρε σεις! Ασφαλώς είναι ένα γλυκύτατο, αξιαγάπητο παιδί ο Ακύλας που ζει συγκινητικά το όνειρό του, που κερδίζει κατευθείαν τη συμπάθεια με το χαμόγελο, την παιδικότητα, την θετική του αύρα, που έφτιαξε ένα χαριτωμένο σύγχρονο τραγούδι στα πρότυπα του διαγωνισμού με πιθανότητες διάκρισης και μακάρι να το «φέρει» πρωτίστως για τη δικαίωση των δικών του κόπων και προσδοκιών… αλλά κι αν δεν το φέρει, ΔΕΝ θα πέσουμε δα και στα πατώματα ως έθνος αλυχτώντας με θρήνους για την απώλεια! Γιατί όταν επενδύεις με τόση υπερβολή και σιγουριά στη νίκη, σημαίνει ότι το χάσιμό της θα σου στοιχίσει εξίσου υπερβολικά ως πλήγμα, έτσι αναλογικά δεν πάει αυτό;; Ας αφήσουμε λοιπόν τον άνθρωπο να το χαρεί αυθεντικά όπως το νιώθει, σαν μικρό παιδί που του χαρίστηκε απρόσμενα ένα πολυπόθητο δώρο, χωρίς να τον πρήζουμε με τα «εθνικά» απωθημένα μας και να του υποβάλλουμε με το στανιό την εμμονή της πρωτιάς… λες και «καιγόμαστε» πιο πολύ οι απέξω από αυτόν που ρίχνεται στη φωτιά και χρειάζεται τις δικές μας (υστερικές) προτροπές για να την παλέψει!
Γιατί μπορεί τώρα με την αθωότητά του και την μοιραία «άγνοια κινδύνου» να βιώνει όλο αυτό το κύμα ενθουσιασμού ως μέγιστη στήριξη, όμως αν το παιχνίδι (ό μη γένοιτο) γυρίσει αλλιώς και δει ως είθισται τη «φούσκα» να σκάει με πάταγο, το πλήγμα για τον ίδιο, την ισορροπία του ή τα όνειρά του ίσως είναι βαρύ κι ασήκωτο και ΔΕΝ του αξίζει.. Οπότε εκεί στην ΕΡΤ ειδικά, από όλο το γελοίο τρέιλερ που γυρίσατε με στόχο να το «φέρει», κρατάμε μόνο την ευχή για «καλή επιτυχία», όποια κι αν είναι αυτή αδιακρίτως κατάταξης, που φυσικά συνάδει με ολονών μας τις θερμές ευχές! Άλλωστε και μόνο η ενέργεια που «φέρνει» σε καιρούς τοξικούς ένα πλάσμα τόσο θετικό, για τη μεγάλη πλειοψηφία αρκεί και περισσεύει χωρίς ανάγκη κανενός βραβείου…
