Ξεδιάντροπα Αθώα*… η παράσταση «Ντοκουμέντο» με την Κάτια Γέρου.

Είδαμε και σχολιάζουμε.

Γνώμη  kulturosupas.

Βρέθηκαμε στην παράσταση «Ντοκουμέντο» με τη δραματουργική επεξεργασία και τη σκηνοθετική επιμέλεια του Σάββα Στρούμπου. Στις ερμηνείες δύο κυρίες, η εξαιρετική Κάτια Γέρου και η νεώτερη Ελεάνα Γεωργούλη. Μαζί τους και επί σκηνής ο μουσικός Λεωνίδας Μαρινάκης.

Δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός, με τα υλικά της performance και του πολιτικού cabaret και κείμενα των Primo Levi, Samuel Beckett & Subcomandante Marcos, περνούν στην γκρίζα ζώνη της κοινωνικής και πολιτικής κρίσης της εποχής μας, αλλά και όλων των εποχών, επιχειρώντας να ανοίξουν μια σχισμή φωτός και να θέσουν τα βασικά ερωτήματα: Μπορεί ο κόσμος να αλλάξει; Μπορεί ο άνθρωπος να σκεφθεί και να πράξει διαφορετικά;
…Κατά το δελτίο τύπου
Μια παράσταση ξεδιάντροπα αθώα, με διακυμάνσεις θορυβώδεις και τα θραύσματα/λόγο μεγάλων στοχαστών και ελλήνων ποιητών ως το θεατρικό χαλί που όλα θα εξελιχθούν. Η έναρξη κραυγαλέα ,με τη διχοτόμηση της γνώμης (μας;) για το αγαθό της ζωής, από τη μια το φασιστικό “μανιφέστο” κι από την άλλη το βίωμα/το βίδωμα της αναμονής στο Άουσβιτς.

Και η συνέχεια της δραματουργίας προσπάθησε να τα χωρέσει όλα… το φασισμός ολούθε μας , τις μικρομέγαλες εξουσίες μας , τις αβασάνιστες εκχωρήσεις μας, τις νευρωτικές διασκεδάσεις μας,το ξεχείλωμα της ζωής μας για να καταλήξει πάλι στο σίγουρο και ελπιδοφόρο λόγο των ποιητών που τόλμησαν σε τούτη τη γεωγραφική χώρα. Στην πατρίδα μας εννοούμε «γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα και με μίσησαν απ’ οπουδήποτε αλλού (Γιάννης Αγγελάκας/Τρύπες)».

Ο Σάββας Στρούμπος σκηνοθέτησε πληθωρικά και με ακραίο τρόπο. Διαχειρίστηκε κείμενα και σώματα  αδηφάγα, χρησιμοποιώντας πρόζα, τραγούδι , performance και υλικά από το πολιτικό cabaret ,με ταλέντο και βουλιμία. Απαίτησε να αλλάξουμε αυτοστιγμεί και ενώ σκηνοθετικά το κράτησε γερά, δραματουργικά το έχασε πανηγυρικά!
Θέλει και η δραματουργική επεξεργασία τον τρόπο της, το  ξελόγιασμα, για να ‘ρθει το αποτέλεσμα. Όσο κι αν αγωνιά κανείς για την αλήθεια που υπερασπίζεται, η άγαρμπη(σύνθεση κειμένων) κατάδειξη του πόθου του μπορεί να λειτουργήσει βαρετά όσο κι αν είναι ντοκουμέντο.
Η Κάτια Γέρου ερμήνευσε καταλυτικά, παρασύροντας τους πάντες ευεργετικά. Στήριξε απάνω της την παράσταση και για εξήντα λεπτά (60΄) δεν εγκατέλειψε κανένα. Με εμπειρία και αίσθημα η πρόζα της και κείνο τον επιτόπιο λεκτικό χορό που αν ακίνητος φέρνει υψηλές θερμοκρασίες.

Έκπληξη για μας στην performance!  Μοναδική στην ερμηνεία της θλίψης και αβάσταχτο να τη  θωρεί κανείς!
Η Ελεάννα Γεωργούλη φωνάρα, κορμάρα (θεατρική σωματικότητα) και μονολεκτικά ταλεντάρα, με το αυθεντικό της ερμηνευτικής απειρίας της και το τρυφερό στήριγμα στην εμπειρότερή της (Κ.Γέρου).

Ο Λεωνίδας Μαρινάκης μουσικά νοσταλγικός και θεατρικά διακριτικός, με μελωδίες και τραγούδια καταπραϋντικά.
Και ναι θα επιθυμούσαμε να ξαναδούμε τους ίδιους συντελεστές και σε άλλη, διαφορετική ίσως περισσότερο εσωτερική/θεατρική προσπάθεια.
Εν τέλει[=]

η παράσταση «Ντοκουμέντο» είναι για το χειροποίητο πρώτο, για την αφορμή που θέλουμε για να νιώσουμε ή να δούμε ή μήπως για να κουνηθούμε….
Βαθμολογία
7 στα 10

*Ξεδιάντροπα αθώα …από τα κείμενα της παράστασης.

Ηθοποιοί: Κάτια Γέρου & Ελεάνα Γεωργούλη
Μουσικός: Λεωνίδας Μαριδάκης
Σκηνοθετική επιμέλεια: Σάββας Στρούμπος
Photo credits: Μάριος Ζέρβας
Από Παρασκευή 12 Απριλίου 2013 για 9 μόνο παραστάσεις ( έως Κυριακή 28 Απριλίου )
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή
Ώρα έναρξης: 21:15
Διάρκεια: 60΄
Τιμή εισιτηρίου (γενική είσοδος): 10 € | ΑΜΕΑ, άνεργοι, πολύτεκνοι: 2 άτομα με ένα εισιτήριο

Φωτογραφικό υλικό

Η Kulturosupa βρέθηκε στην επίσημη και φροντισμένη  πρεμιέρα της παράστασης «Βασιλική», έργο της  συγγραφέως Βάσως Νικολοπούλου. Στα σκηνοθετικά ηνία η άξια Λίνα Ζαρκαδούλα και στο μοναδικό ρόλο του κειμένου η Αθηνά Μαξίμου.

Βασιλική τον έρωτα πολύ βαριά τον πήρες… και κάπως έτσι θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος του συγκλονιστικού κειμένου που δραματοποιήθηκε και παρακολουθήσαμε. Η Βασιλική (2010, εκδ Πολις)  της κα Νικολοπούλου ήταν υποψήφια για το Κρατικό βραβείο καλύτερου διηγήματος (2011) καθώς και για το 1^ο βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα στο περιοδικό «Διαβάζω».

Η υπόθεση ένας μακροχρόνιος αιμομικτικός, κακοποιητικός  και άδοξος έρωτας ή μήπως μια βαθιά γυναικεία αγάπη, ένας μονόλογος- εξομολόγηση του πως μια γυναίκα αγαπά αθώα έναν άνδρα;

Κατά το δελτίο τύπου :

Η Βασιλική ανακαλύπτει τον έρωτα στα δεκατρία. Είναι ένας μυστικός έρωτας, απαγορευμένος. Ζει μόνο για τις ερωτικές συνευρέσεις της με τον Φάνη, πίσω από την πράσινη κουρτίνα της αποθηκούλας. Έτσι περνούν εικοσιπέντε χρόνια. Έτσι μπορεί κι αντέχει τη μάνα της που πάσχει από Αλτσχάιμερ, έναν παρόντα-απόντα πατέρα, έναν αδελφό «τεμπέλη» και μια στείρα καριέρα δημοσίου υπαλλήλου.

Όταν όμως ο Φάνης της ζητάει να χωρίσουν για να παντρευτεί μιαν άλλη, εκείνη βυθίζεται στον πόνο της προδοσίας χωρίς επιστροφή και μετατρέπεται σε μια τραγική ηρωίδα. Γιατί σε ερωτήματα όπως «Μα λοιπόν ,τι είναι αυτή η αγάπη; Πόσο εύκολα ξε-αγαπάει κανείς;», για τον καθένα από εμάς η απάντηση μπορεί να διαφέρει, αλλά για τη Βασιλική η απάντηση είναι μία και κατηγορηματική: «Δεν θέλω πια να ζω».

Βασιλική τον έρωτα πολύ βάρια τον πήρες … και η Αθηνά Μαξίμου βρήκε ένα ρόλο που λες και γράφτηκε κουστούμι  πάνω της. Η ερμηνεία της στήθηκε εύστοχα σε εκείνο που χρόνια την χαρακτηρίζει και ως θεατές αντικρίζουμε, στο δίπολο γυναίκα/παιδί. Η σωματικότητα/ το δέρμα της Βασιλικής της απόσταγμα κατασταλαγμένης γυναίκας η δε έκφρασή της χωρίς φλυαρίες, παιδική, με την αβάστακτη απορία του  πως ξε-αγαπά κανείς;

Εξοικειωμένη με την ουσία του κειμένου και μοναδική στην εκφορά της λέξης …άθλιε… με τετελεσμένη την αγάπη μου και την απέχθεια μου. Συγκινητική   στο φινάλε, σε ένα επικήδειο αγάπης (ταύτιση Αθηνάς/Βασιλικής). Ωστόσο στιγμές βιαστική/εγκεφαλική  με αίσθημα αμφιθυμικό,  διακόπτοντας τη ροή του προς το κοινό (ίσως το άγχος της πρεμιέρας).

Στους δύσκολους βιωματικούς  μονολόγους η πραγματικότητα είναι και στην ερμηνεία και στη ζωή, ότι η εκφορά του λόγου αναβλύζει σωματικά, από τη μέση και κάτω, κάπως όπως ερμηνεύεται η λαϊκή μουσική εν αντιθέσει με τη βυζαντινή που απαιτεί πνευματικότητα.

Βασιλική τον έρωτα πολύ βαριά τον πήρες… και η σκηνοθέτης Λίνα Ζαρκαδούλα αγαπώντας το έργο αυτό προχώρησε και την τέχνη της παραπέρα. Μετά τη δίχρονη επιτυχία της στο Yπό το μηδέν (βλέπε kulturosupa) με τη Βασιλική σχεδόν αποκτά στα μάτια μας, μανιέρα  θεατρική. Η σκηνοθεσία της  ανθρωπιστική και  ασφυκτικά μετρημένη (χωρίς ξηλώματα και ραφές) σε κείμενο και ερμηνευτή.  Με ευκολία συλλαμβάνει τις εικόνες που κρύβουν οι λέξεις, η  σύνταξη και η διάθεση της έκαστης συγγραφικής προσπάθειας. Ο διαχωρισμός των σκηνών της εμπνευσμένος και ξεκούραστος , όσο χειμαρρώδες κι αν είναι το έργο, ενώ παραμένει φροντιστική στους ηθοποιούς της και στο κοινό της .

Η Λίνα Ζαρκαδούλα αγαπά τη Λογοτεχνία και γνωρίζει πως να τη μεταφέρει στο σανίδι με αίμα θεατρικό.

Τα σκηνικά της παράστασης ψυχαναλυτικά γυναικεία – ένα μπάνιο – μια κοιλότητα δηλαδή όπως ακριβώς και  η γυναικεία φύση. Απρόσμενα και εξυπηρετικά.

Το ίδιο και τα κουστούμια με την χροιά της απογύμνωσης.

Ο φωτισμός ακριβής  και η μουσική επιμέλεια όμορφα συνοδευτική.

Εν ολίγοις[=]

η Βασιλική είναι μια πρωτότυπα εμπνευσμένη  παράσταση τριών ταλαντούχων γυναικών (Νικολοπούλου, Ζαρκαδούλα, Μαξίμου), για «το κουσούρι των γυναικών» να πιστεύουν στο για πάντα* και για τη μονολιθική αξία της αγάπης.

Βαθμολογία

8 στα 10

Φωτογραφικό υλικό