ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Δευτέρα, 6 Απριλίου, 2026
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Της «K» το ΚάΓΚΕΛΟ

Προς κουρασμένη «ΑΡΒΥΛΟΠΑΡΕΑ»: Να μη σας κρατάμε! Από την Π. Στασινοπούλου.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Προς κουρασμένη «ΑΡΒΥΛΟΠΑΡΕΑ»: Να μη σας κρατάμε! Από την Π. Στασινοπούλου.

       Παίρνω πρώτη το θάρρος ως τηλεθεάτρια, προκειμένου να σας βγάλω από τη δύσκολη θέση. Καταλαβαίνω ότι μετά από επιτυχία κοντά δέκα χρόνων και δεδομένης της οικονομικής δυσπραγίας, είναι δύσκολο να πάρεις την πρωτοβουλία και να πεις ξεκάθαρα στον τηλεθεατή «σαφώς έχουμε ανάγκη το χρήμα, αλλά ξέρετε, μετά από τόσα χρόνια έχουμε κουραστεί, έχουμε στερέψει, έχουμε μπουχτίσει και είναι πια ώρα να σας αποχαιρετήσουμε. Ευχαριστούμε για τη στήριξη μέχρι τώρα, αλλά μας σώθηκαν η έμπνευση και η χαρά της δημιουργίας και θεωρούμε έντιμο να σταματήσουμε μέχρι τουλάχιστον να επανέλθουν». Ναι, καταλαβαίνω ότι τόσο ειλικρινής δήλωση, δεν ξεστομίζεται εύκολα η άτιμη!
      
       Ομολογουμένως η παρέα της «Αρβύλας» κράτησε σταθερά το κοινό της αρκετά χρόνια, στο οποίο ανήκα κι εγώ μέχρι ένα- δυο χρόνια πριν, απολαμβάνοντας μια σατιρική εκπομπή με χιούμορ και σχόλια που στην πλειοψηφία τους έβρισκα εύστοχα και έχω γελάσει αβίαστα. Μπορεί να είχα ενστάσεις για αρκετά τραβηγμένα αστεία με κακή αισθητική τύπου «γυμνασιακής πλάκας», μπορεί να με ενοχλούσαν ενίοτε τα ηθικοπλαστικά και το καπέλωμα του Α. Κανάκη στην παρέα και η «υποταγή» της παρέας με τη μορφή  απόλυτης ευθυγράμμισης με τον αρχηγό… ωστόσο δεν αρνούμαι ότι συχνά διασκέδασα, ότι εκτίμησα την αμεροληψία στην πολιτική σάτιρα και ένα είδος αυθεντικού αυθορμητισμού που έβγαζε η εκπομπή. Η οποία, από το ξεκίνημα με το «νεφελώδες» περιεχόμενο και στίγμα, κατάφερε στην πορεία να βρει σαφή σατιρική ταυτότητα, εμπλουτίζοντας κάθε χρόνο το κόνσεπτ με ευρηματικά στοιχεία, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένα και κερδίζοντας διαρκώς πόντους τηλεθέασης και πιστό κοινό.
 
       Αυτά μέχρι 1-2 χρόνια πριν, όπου σταδιακά η παραίτηση από οποιαδήποτε μορφή ανανέωσης και η έλλειψη έμπνευσης  έγιναν εμφανείς. Τίποτα καινούργιο ή διαφορετικό στο περιεχόμενο, μια πανομοιότυπη επανάληψη της φθαρμένης συνταγής, η παραμικρή αλλαγή στο σκηνικό, τη δομή, τα βίντεο, τα πειράγματα, οπουδήποτε… ενώ η παροιμιώδης «λούφα» της εκπομπής- ούτε δημόσια υπηρεσία να ήταν- , έγινε πλέον αντικείμενο αστεϊσμού.             Αρχίζει αργότερα και λήγει νωρίτερα από όλες τις εκπομπές, ενώ Χριστούγεννα, Πάσχα, εορτές και αργίες, το μαγαζί κλείνει επ’ αόριστον… από το Μάρτη δε, αρχίζουν καλυμμένες γκρίνιες και τάχα μου αστειάκια του τύπου «κάτι παθαίνουμε την άνοιξη στο στούντιο» ή «μύρισε καλοκαίρι και τρελαινόμαστε» ή «τρεις και μία μείνανε μέχρι να την κάνουμε» ή «μη δίνετε σημασία, φταίει ο καιρός και δεν κρατιόμαστε» και λοιπά χαριτωμένα, ωστόσο με σαφή σημειολογία.
 
       Τόσο, που μετά το Πάσχα σε πιάνει άγχος, για να μη πω λύπηση για το δράμα τους. Πόσο πιο ξεκάθαρα να σου πουν ότι «εγώ τώρα έπρεπε να βρίσκομαι έξω να βολτάρω και για χάρη σου τηλεθεατή αναγκάζομαι να δουλεύω  κλεισμένος σαν ποντίκι στο στούντιο!» με προφανή υπότιτλο «να ξέρεις αγγαρεία κάνω, το μυαλό μου βρίσκεται αλλού και περιμένω πώς και πώς να βγω από τη φάκα!» Διότι χιούμορ- ξεχιούμορ το μήνυμα είναι σαφές και σφίγγεται η καρδιά σου με τον ακούσιο εγκλεισμό. Βέβαια θα περίμενες από ντόμπρους καρντάσηδες- και καλά, μια πιο καθαρή εξήγηση και όχι «κορδελάκια» και «γύρω- γύρω», αλλά ας όψονται οι τηλεοπτικές συμβάσεις και τα συναφή. Οπότε δια της πλαγίας (χιουμοριστικής) οδού στέλνουν το σήμα και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε..
 
       Που μεταξύ μας δεν χρειάζεται και υψηλός δείκτης νοημοσύνης, το σήμα γράφει ολοκάθαρα «βαρεθήκαμε».  Τη φετινή δε χρονιά, είναι πιο ευανάγνωστο από ποτέ. Έναρξη σεζόν κοντά στα Χριστούγεννα, στο καπάκι διακοπή ένας μήνας και χθες Δευτέρα στις 23 Γενάρη η πρώτη εκπομπή του 2017 με ό,τι ληγμένη κονσέρβα διέθετε το ψυγείο! Από κάλαντα και πρωτοχρονιάτικες ευχές μέχρι πιάσιμο σταυρού τα Θεοφάνεια και αλατιέρες του χιονιά! ΠΙΟ «επικαιρότητα» πεθαίνεις! Καλά ρε παιδιά, είστε σοβαροί;;; Επειδή δηλαδή τα είχατε ετοιμάσει, θα μας σερβίρατε το ξινισμένο φαγητό ακόμα κι αν βγάζατε την εκπομπή κατά τον Απρίλη; Σκεφτήκατε αν το αντέχουν τα στομάχια μας; Κι όσο για την έμπνευση σε «χιουμοριστικά» βιντεάκια/ σκετσάκια/ τραγουδάκια, εδώ και καιρό έχει παραχωρήσει τη θέση της στην απόλυτη σαχλαμάρα που ούτε γυμνασιόπαιδα, ενίοτε γελοιότητα ή απίστευτη κλισαδούρα του συρμού, προκαλώντας χάχανα αποκλειστικά στους δημιουργούς, ενώ ό τηλεθεατής  κοιτά απηυδισμένος για την υποτίμηση της νοημοσύνης του και αναρωτιέται: ΠΟΥ πήγε η εκπομπή που ήξερα; Τι βρίσκουν και χαχανίζουν ενώ εγώ πλήττω κι εκνευρίζομαι; Γιατί δεν περιορίζονται πλέον στην ιδιωτική παρέα και τα ιδιωτικά αστεία που τους «φτιάχνουν» και να αφήσουν κατά μέρος τη δημόσια έκθεση;   
 
Διότι τα τελευταία χρόνια το βάλτωμα «φώναζε» ότι η ανάγκη ανανέωσης ήταν επιτακτική προκειμένου να διατηρηθεί το ενδιαφέρον της εκπομπής. Και υποθέταμε ότι εφόσον ο Α. Κανάκης και η παρέα του επιλέγουν να παραμείνουν στους δέκτες, φέτος θα νοιάζονταν επιτέλους για την αναβάθμιση του προϊόντος τους με νέες ιδέες,  κάποια φαντασία, κάποια φρεσκάδα, ώστε να ξεκολλήσει από τη «δημοσιουπαλληλική» ρουτίνα, όπου πλέον τα πάντα είναι προβλέψιμα- από το «κρύο ανέκδοτο» και το «τοπ επικαιρότητας», μέχρι τις αυθεντικές κρυάδες του Σεβρετά, τις εξυπνάδες του Κιούση, τα πειράγματα στον «πασοκτσή» ή τον Κωστάκη, σαν να μη πέρασε μια μέρα εδώ και κάποια χρόνια… Να ξεκολλήσει επίσης από τη κάθετη πτώση ποιότητας στα εντελώς ανέμπνευστα βίντεο που επαναλαμβάνονται ανιαρά χωρίς να προκαλούν ούτε καν μειδίαμα, άσχετα αν οι δυο κουμπάροι για δικούς τους λόγους λύνονται στα γέλια (να το κοιτάξουν…)
 
Αντ’ αυτού διαπιστώσαμε ακόμα ένα σκαλί πιο κάτω και επιπλέον στη χθεσινή εκπομπή ενημέρωσαν για την 15νθήμερη πλέον συχνότητα, ενώ με το που σκάσει ο Μάρτης, θα αρχίσει πάλι το γνωστό τροπάρι του «κάτι παθαίνουμε κι αποσυντονιζόμαστε ανοιξιάτικα» και πού μυαλό για εκπομπή όταν η φύση μας καλεί! Ε λοιπόν παιδιά… να μη σας κρατάμε με το στανιό, ούτε θέλουμε χάρες! Και συγγνώμη κιόλας αν σας πιέσαμε χωρίς να  καταλάβουμε το ζόρι σας! Μπορεί να μη μας το λέτε κατάμουτρα, αλλά οι ενδείξεις κραυγάζουν από παντού και μόνο βλάκας δεν θα έπιανε το υπονοούμενο ή μόνο αναίσθητος θα του πήγαινε η καρδιά να σας… ταλαιπωρεί. Είναι προφανές ότι κουραστήκατε να ψάχνετε ιδέες, βολευτήκατε στην παλιωμένη συνταγή- τυφλοσούρτη, βάλατε την εκπομπή στον αυτόματο πιλότο κι από δω παν κι άλλοι… Ναι, είναι γεγονός ότι  όλα σ’ αυτή τη ζωή κάποτε ολοκληρώνουν τον κύκλο τους, πρέπει όμως έντιμα, την κατάλληλη στιγμή να μπορείς να βάζεις ένα τέλος. Και όχι να αφήνεις να σέρνεται και να ξεφτίζει κάτι επιτυχημένο που δημιούργησες, γιατί με την κατάντια που του επιφυλάσσεις ως επίλογο, δείχνεις σαν να μην  το αγάπησες.
 
        Δεν ξέρω τί λένε τα νούμερα τηλεθέασης κι ούτε φυσικά αφορούν αυτό που προσωπικά εισπράττω. Οπότε, από μένα τουλάχιστον καρντάσια της «Αρβυλοπαρέας», είστε ελεύθεροι να αποσυρθείτε, να απολαύσετε όσα σας στερεί η αγγαρεία της εκπομπής, να ξεκουραστείτε- και μια και δυο και όσες σεζόν χρειαστεί, προκειμένου να φορτίσετε τις άδειες μπαταρίες και τη στερευμένη φαντασία. Κι όταν με το καλό, έχετε κάτι καινούργιο και ενδιαφέρον να πείτε, πρώτη εγώ θα στηθώ μπροστά στο δέκτη και θα περιμένω… Διαφορετικά, όσο μένει ανοιχτό το μαγαζί- έστω μια στις τόσες, τζάμπα καίει η λάμπα και δεν είναι εποχή για σπατάλες…
—————————————————————————————————————————–
#Κουλτουρόσουπα  #kulturosupa  #Γκρίνιες  #ΠίτσαΣτασινοπούλου #ΤηλεοπτικάΠρόσωπα  #Αντέννα  #ΡάδιοΑρβύλα  #ΑντώνηςΚανάκης

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 660 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Νέα- ειδήσεις- σχόλια- βίντεο - συνεντεύξεις

Θρήνος στο ελληνικό θέατρο: Πέθανε ο σκηνοθέτης και ακαδημαϊκός Σπύρος Ευαγγελάτος.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Θρήνος στο ελληνικό θέατρο: Πέθανε ο σκηνοθέτης και ακαδημαϊκός Σπύρος Ευαγγελάτος. 

Έπειτα από αρκετά προβλήματα υγείας, τα οποία και αντιμετώπισε με σθένος και απιστευτη δύναμη, ένα τεράστιο κεφάλαιο που διέπρεψε στο ελληνικό θέατρο, άφησε την τελευταία του πνοή.

Μόλις το περασμένο καλοκαίρι είχε δώσει την τελευταία του παράσταση στο Ηρώδειο με τον Αμύντα του Γεωργίου Μόρμορη, [δείτε σχετικά ΕΔΩ], ο σκηνοθέτης και θεατράνθρωπος Σπύρος Ευαγγελάτος πέθανε σε ηλικία 77 ετών, αφήνωντας δυσαναπλήρωτο κενό στη θεατρική κοινότητα.

Ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940 και κατάγεται από γνωστή καλλιτεχνική οικογένεια. Ήταν πτυχιούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, της οποίας είναι και αριστούχος διδάκτωρ. Σπούδασε Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Για πρώτη φορά σκηνοθέτησε επαγγελματικά σε ηλικία 21 ετών και συνέχισε με περισσότερες από 200 σκηνοθεσίες στα ελληνικά κρατικά θέατρα, στα Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρου και στο εξωτερικό (Βιέννη, Ζυρίχη, Ζάλτσμπουργκ, Κάσσελ, Λουκέρνη, Πρίνστον ΗΠΑ, Μαδρίτη κ.α.).

Το 1975 ίδρυσε το Αμφι-Θέατρο, που λειτούργησε αδιάλειπτα μέχρι το 2011, παρουσιάζοντας την εργασία του (από αρχαίους τραγικούς μέχρι σύγχρονους συγγραφείς) σε Αθήνα, Επίδαυρο και πολλές ελληνικές περιοχές, καθώς και σε τριάντα Διεθνή Φεστιβάλ των πέντε ηπείρων. Είχε σκηνοθετήσει έργα από όλο το φάσμα της παγκόσμιας δραματουργίας, καθώς και πολλές όπερες. Έχει μεταφράσει, επίσης, θεατρικά κείμενα κλασικών και νεωτέρων. Είχε γράψει πολλά επιστημονικά μελετήματα, κυρίως σε θέματα του κρητικού και του επτανησιακού θεάτρου. Διετέλεσε γενικός διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και πρόεδρός της. Το 1989 εξελέγη καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ το 1991 εκλέγεται καθηγητής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου διετέλεσε συχνά πρόεδρος. Του απονεμήθηκαν πολλά βραβεία. Το 2005 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 926 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Πλανήτης Γη

Το κατάλληλο φυτό στον κατάλληλο (εσωτερικό) χώρο… Από τους «Πρακτικούς Οδηγούς Κηπουρικής» της «Κ».

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Το κατάλληλο φυτό στον κατάλληλο (εσωτερικό) χώρο… Από τους «Πρακτικούς Οδηγούς Κηπουρικής» της Π. Στασινοπούλου

       Αγαπημένε φιλανθή, ξέρω πώς νιώθεις αυτήν την περίοδο και δεν μπορώ να το προσπεράσω για να μπω στο θέμα μου… Ξέρω τί σημαίνει να βλέπεις τα αγαπημένα φυτά σου στο μπαλκόνι ή τον κήπο σαν «ζεματισμένα» από την επέλαση του παγετού, ενώ εσύ έκανες ό,τι μπορούσες να τα προστατέψεις… Σκέψου όμως ότι καμιά ανθρώπινη πρόνοια δεν μπορεί να  αναμετρηθεί με τη δύναμη της φύσης, αν και σίγουρα αυτό δεν σε παρηγορεί. Ίσως όμως σε παρηγορήσει η σκέψη ότι μπορεί να μη χάθηκαν όλα! Ότι σε κάποια φυτά που τώρα βλέπεις «καμμένα» από την παγωνιά, πιθανότατα η ρίζα τους ζει! Μόνο που θα το διαπιστώσεις την άνοιξη μετά το κλάδεμα, οπότε τώρα έχε κατά νου ΔΥΟ βασικότατα πράγματα:
.
Α) ΔΕΝ πετάς κανένα, μα κανένα φυτό, όσο απογοητευτική εικόνα κι αν παρουσιάζει, γιατί αργότερα μπορεί να σε κάνει τα τρίβεις τα μάτια!
Β) ΔΕΝ κλαδεύεις τώρα με τα κρύα για κανένα λόγο, θα περιμένεις στο τέλος του Φλεβάρη κι έννοια σου, η στήλη θα φροντίσει να σε ενημερώσει λεπτομερώς!
 
       Μετά την αναγκαία λοιπόν «παρένθεση» κι αφού τον χειμώνα απολαμβάνουμε κατεξοχήν το εσωτερικό του σπιτιού μας, ας εστιάσουμε  ακόμα μια φορά στα φυτά εσωτερικού χώρου που φροντίζουν να φέρνουν κάτι από τη θαλπωρή, τη γαλήνη, την ελπίδα του πράσινου στο ψυχρό κτίσμα… συν πολλές ακόμα «μαγικές» ιδιότητες που ήδη ανέπτυξα στο προηγούμενο άρθρο των «Πρακτικών Οδηγών», παράλληλα με τη βασική τους φροντίδα, υποσχόμενη ότι θα επανέλθω με συγκεκριμένες λεπτομέρειες. Όπως ας πούμε με το «ποια φυτά ταιριάζουν πού». Καθότι όλα τα φυτά δεν είναι κατάλληλα για όλους τους χώρους του σπιτιού και κάθε δωμάτιο με τις ιδιαίτερες συνθήκες του, μπορεί να φιλοξενήσει ιδανικά τα κατάλληλα είδη και πιο αναλυτικά:

Στην κουζίνα
       Χώρος συνήθως φωτεινός με έντονες μυρωδιές και άφθονη υγρασία λόγω ατμών, στον οποίο το πρώτο που θα πρέπει να υπάρχει είναι βεβαίως τα αρωματικά φυτά, όχι μόνο για την ομορφιά και ανθεκτικότητά τους αλλά κυρίως για την χρηστική τους αξία στο μαγείρεμα. Δυόσμος, μέντα, βασιλικός, λεβάντα, δενδρολίβανο, ρίγανη, φασκόμηλο, άνιθος, μαϊντανός… τοποθετημένα στο φωτεινό περβάζι του παραθύρου ή σε ραφάκι στην πιο ηλιαζόμενη πλευρά, έχοντας  επίσης τη δυνατότητα να φιλοξενήσει κυκλάμινο ή αζαλέα για χρώμα αλλά και απορρόφηση της φορμαλδεύδης και του βενζολίου που εκλύονται από καθαριστικά και βαμμένα έπιπλα. Αν η κουζίνα είναι σκιερή, μπορούν να προσαρμοστούν σ’ αυτήν η καλαθέα ή η φυτόνια.

Στο καθιστικό
       Εδώ χαλαρώνουμε, μαζευόμαστε, επικοινωνούμε και η ύπαρξη φυτών θα συμβάλλει όσο τίποτα άλλο στην ευεξία και δημιουργία ιδανικής ατμόσφαιρας. Τα πλέον «διάσημα» φυτά για το συγκεκριμένο χώρο, τον μεγαλύτερο και συνήθως φωτεινότερο του σπιτιού, είναι τα κλασικά: φύκος ελάστικα και φύκος μπένζαμιν, σεφλέρα, κέντια, δράκαινα, φυλλόδενδρο, κρότωνας, αλεξανδρινό… Όλα τους ιδιαίτερα ανθεκτικά- κυρίως οι φύκοι, η σεφλέρα, το φυλλόδενδρο- και ιδανικά για την εξουδετέρωση των ατμών φορμαλδεύδης, τολουολίου, ξυλολίου και αμμωνίας, αρκεί να γνωρίζουμε ότι όσο πιο πολύχρωμο είναι το φύλλωμα ενός φυτού πχ. ο κρότωνας ή το αλεξανδρινό, τόσο περισσότερο φως απαιτεί, όχι όμως άμεσο μπροστά στο ηλιαζόμενο παράθυρο.

Στο υπνοδωμάτιο
       Γενικότερα στην κρεβατοκάμαρα, είναι γνωστό ότι αποφεύγουμε τα φυτά, καθώς λόγω φωτοσύνθεσης, την ημέρα αποβάλλουν οξυγόνο και εμπλουτίζουν την ατμόσφαιρα, ενώ το βράδυ εκλύουν διοξείδιο του άνθρακα και τη βαραίνουν προκαλώντας δυσφορία. Για όσους όμως δεν μπορούν να αντισταθούν στην γοητεία του πράσινου αλλά και τις σωτήριες ικανότητές τους για απορρόφηση σκόνης, μικροβίων ή χημικών, υπάρχουν λύσεις με φυτά πχ. σαν την θαυματουργή αλόη- ιδανική για θεραπεία δερματικών παθήσεων, πληγών, εγκαυμάτων- η οποία επιπλέον όταν η τοξικότητα στην ατμόσφαιρα είναι υπερβολική, εμφανίζει στο φύλλωμα καφέ κηλίδες. Ή σαν την σανσεβέρια που έχει την μοναδική ιδιότητα να απελευθερώνει τη νύχτα αντί διοξειδίου του άνθρακα, οξυγόνο! Επίσης κατάλληλα για υπνοδωμάτιο και με «ήρεμες» χρωματικές πινελιές , είναι τα μικρά φυτά σεντπόλιας ή οι υπέροχες ορχιδέες.

Στο παιδικό δωμάτιο
       Κι εδώ είναι καλό να αποφεύγουμε τα φυτά και όχι μόνο λόγω διοξειδίου του άνθρακα το βράδυ, αλλά διότι πολλά πράσινα φυτά εσωτερικού χώρου, περιέχουν σε όλα τα μέρη τους δηλητηριώδεις ουσίες που προκαλούν ερεθισμούς στη γλώσσα, τα χείλη ή το δέρμα και φυσικά  προφυλάσσουμε τα μικρά παιδιά και τα κατοικίδια. Ωστόσο για μεγαλύτερα παιδιά, εδώ ταιριάζει ιδανικά το χρώμα εφόσον ο χώρος είναι φωτεινός και πχ. μια ζέρμπερα με την εντυπωσιακή ανθοφορία της και χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις θα ήταν η πλέον κατάλληλη, καθώς απορροφά πολύ καλά το βενζόλιο το οποίο απελευθερώνεται από πλαστικά, συνθετικές ίνες, καουτσούκ, μελάνι και άλλα προϊόντα χημικά επεξεργασμένα.

Στο γραφείο
       Μάλλον οι περισσότεροι γνωρίζουν για την θαυματουργή ικανότητα των κάκτων γενικώς να απορροφούν την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία του υπολογιστή και άλλων ηλεκτρικών ή ηλεκτρονικών συσκευών, οπότε το γραφείο είναι η ιδανική τους τοποθεσία. Πέραν δε της πράσινης «ζεστασιάς» σε έναν «τεχνοκρατικό» χώρο- η οποία φυσικά βελτιώνει διάθεση και αποδοτικότητα, για τα συγκεκριμένα είδη σχεδόν… ξεχνάμε τη φροντίδα τους. Επίσης εδώ ταιριάζει εξαιρετικά το εξίσου ανθεκτικό χλωρόφυτο, καθώς αντιμετωπίζει διάφορα χημικά που αποβάλλονται με την εξάτμιση βαμμένων επιφανειών, κατεργασμένων δερμάτων, ταπετσαριών, έντυπων προίόντων, ενώ είναι ασφαλές για τα κατοικίδια, όπως και το πανέμορφο ωραιόφυλλο που φιλτράρει αποτελεσματικά την ατμόσφαιρα,

Στον διάδρομο ή χωλ
       Ο συγκεκριμένος χώρος είναι συνήθως ο λιγότερο φωτεινός και σε παρόμοιες συνθήκες προσαρμόζονται πολύ καλά τα φυτά που αγαπούν τη σκιά, όπως το σπαθίφυλλο– ακόμα και σε σκοτεινές γωνιές, η σανσεβέρια ή ο πόθος. Πρέπει να πούμε ότι το ιδιαίτερα ανθεκτικό και πανέμορφο σπαθίφυλλο με τους λευκούς κρίνους, σύμφωνα με τη NASA, ανήκει στα κορυφαία φυτά για τον καθαρισμό της ατμόσφαιρας από κοινές τοξικές ουσίες σαν την φορμαλδεύδη, το βενζόλιο, το τριχλωροαιθυλένιο, το τολουόλιο, το ξυλόλιο. Και επίσης να τονίσουμε ότι ο πόθος, που επιπλέον απορροφά το τοξικό μονοξείδιο του άνθρακα, ανήκει στα φυτά με τα δηλητηριώδη μέρη που προαναφέραμε, οπότε προσοχή! 

Στο μπάνιο
       Η άφθονη υγρασία του μπάνιου- που συχνά συνοδεύεται από μειωμένη φωτεινότητα- ευνοεί φυτά που προκόβουν ή αντέχουν παρόμοιες συνθήκες σκιάς και υγρασίας και σε αυτή την κατηγορία ανήκουν η γνωστή μας φτέρη, επίσης το χλωρόφυτο για πιο φωτεινό μπάνιο, το φυτό αράχνη, ενώ τελευταία είναι πολύ δημοφιλή τα στελέχη μπαμπού μέσα σε βάζο ή γλάστρα με μπαμπού καθώς και ο πάπυρος, που πέραν του άφθονου ποτίσματος επιζητούν και την υγρασία στο φύλλωμα. Και βέβαια πέραν της ομορφιάς, φιλτράρουν όπως όλοι οι «συνάδελφοί» τους την ατμόσφαιρα του χώρου  από αναθυμιάσεις χημικών καθαριστικών.
 
       Αξίζει εδώ να αναφέρουμε πληροφοριακά, ότι συχνά συναντούμε και κυρίως σε επαγγελματικούς χώρους, ένα ιδιαίτερο σύστημα καλλιέργειας για φυτά εσωτερικού χώρου, που αποκαλείται «υδατοκαλλιέργεια». Σύμφωνα με την οποία, το φυτό τοποθείται όχι σε χώμα, αλλά σε διογκωμένη άργιλο, με αποτέλεσμα να έχει λιγότερες ανάγκες σε νερό και να ποτίζεται βάσει των ενδείξεων του μετρητή που υπάρχει στην ειδική γλάστρα, Μια μέθοδος δαπανηρή μεν, αλλά απαλλάσσει από την έγνοια του πότε και πόσο πρέπει να ποτίσουμε και γι αυτό ιδιαίτερα πρακτική για επαγγελματικούς χώρους με μεγάλες φυτοσυνθέσεις.
 
       Αυτά προς το παρόν αγαπητοί φίλοι και… μη λείψει κανείς από το ραντεβού του Φλεβάρη με το σπουδαίο και ζωτικής σημασίας κεφάλαιο «κλάδεμα»!
 ——————————————————————

Πρακτικοί Οδηγοί Κηπουρικής» της «Κ». [κλικ στον τίτλο]



















———————————————————————–

#Κουλτουρόσουπα  #kulturosupa  #ΠλανήτηςΓη  #ΠρακτικοίΟδηγοίΚηπουρικής  #ΠίτσαΣτασινοπούλου  #ΦυταΕσωτερικούΧώρου  #ιδιότητεςΦυτών  #ΦυτάΓιαΚάθεΔωμάτιο

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 6247 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Νέα- ειδήσεις- σχόλια- βίντεο - συνεντεύξεις

«Σςςςςςςς!». Από τη θεατρική στήλη «Σωφέρ» της Ζωής Ταυλαρίδου.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 «Σςςςςςςς!». Από τη θεατρική στήλη «Σωφέρ» της Ζωής Ταυλαρίδου.

Η Σιωπή είναι χρυσός. Ακούγεται με το θρόισμα των φύλλων αρχές φθινοπώρου. Μοιάζει με υγρή άμμο κολλημένη στην πατούσα μου το καλοκαίρι. Μυρίζει νοσταλγία κι ελπίδα η σιωπή της άνοιξης. Και τον χειμώνα το κρύο της σιωπής καίει την επιδερμίδα μου. Η ενός λεπτού σιγή αποτελεί απόδοση σεβασμού και θαυμασμού. Τι γίνεται όμως, όταν επιλέγω τη σιγή σε ένα χωρόχρονο αμείλικτης έντασης και άβουλης επιλογής; Η σιωπή μου είναι αγκυλωμένη σε μια ξύλινη καρέκλα, που κουνιέται πέρα δώθε, για να ξυπνήσω. Η μητέρα μου ωστόσο με εγκατέλειπε σε ένα διαρκές κούνια μπέλα, για να “ηρεμήσω”, να μην σπαρταράω στο κλάμα, να “κοιμάμαι”, να σιωπώ. Το καλύτερο μωρό του κόσμου είναι αυτό που σιωπά. Ο πιο καλοπροαίρετος άνθρωπος του κόσμου είναι αυτός που σιωπά. Η ιδανική γυναίκα για γάμο είναι αυτή που σιωπά. Η Σιωπή -το’ παμε- είναι χρυσός.
 
Στην πραγματικότητα τη δική μου, η σιωπή παρασέρνει και τα πιο ατίθασα μυαλά. Μυαλό κουρασμένο, λυπημένο, αγανακτισμένο, αποσυρμένο, θλιμμένο, ερωτευμένο, μελαγχολικό είναι η σιωπή. Τι άλλο μπορεί να εκφράσει ηχηρά το ρημάδι το μυαλό; Ο έλλογος νους πρέπει όλα να τα σκέφτεται, να υπολογίζει, να εκτιμά, να προνοεί, να φροντίζει, να συμβουλεύει, να προτείνει, να βοηθά, να προετοιμάζει και να ολοκληρώνει. Κι εκεί βρίσκεται η σιωπή, που ταράσσει τα λιμνάζοντα νερά με τη δύναμή της. Δεν επενδύω τη φωνή μου στο βαλσάμωμα και τον καθωσπρεπισμό μιας ανίκανης να εξελιχθεί ανθρώπινα κοινωνίας. Ο εθισμός μου στο να μιλώ χρειάζεται αντιμετώπιση επι τέλους. Διακόπτω επι τέλους την επικοινωνία και γυρνώ επι τέλους την πλάτη στην ανυπομονησία της κριτικής και της απόρριψης. Δεν έχεις δύναμη επάνω μου. Δεν μπορείς να με αλλάξεις. Δεν μπορείς να με πληγώσεις. Δεν μπορείς να εισχωρήσεις κάτω από το δέρμα μου. Η σιωπή μου ως υποδόρια ύπαρξη και αιθέρια επιλογή είναι η καλύτερη άμυνα κι επίθεση που έχω σκεφτεί. Δε θα σκεφτώ άλλο. Δε θα προνοήσω. Δε θα φροντίσω. Δε θα συμβάλλω πια σε οποιαδήποτε τάση σου να με εγκλωβίσεις στις ενοχές και τα κόμπλεξ μιας άλλοτε μητέρας Τερέζας, το πρότυπο της οποίας, μεγαλώνοντας εγώ σύμφωνα με τις επιταγές μιας ηθικής, ασπάστηκα ως ολοκλήρωση ενός ιδανικού.
Σας παρακαλώ λοιπόν: “Σκάστε και μη μου μιλάτε!”. Οι γλώσσες σας σαν βατράχια με περικυκλώνουν και μου υψώνουν το δάχτυλο, για να κατεβάσω τα σημαιάκια από τους πύργους που έφτιαξα στην άμμο μικρή. Όμως, η σιωπή μου τότε, την οποία εγώ αγνοούσα ως δύναμη σταθερή και με ανοδική τάση, κολλούσε σαν υγρή άμμος στις πατούσες μου. Κι εγώ τσαλαβουτούσα σε αυτήν με περίεργη χαρά και γελαστά μάτια. Πού να φανταζόμουν το όπλο, πάνω στο οποίο πατούσα! Έκλεινα τα μάτια κι αφουγκραζόμουν τα δέντρα. Την άνοιξη μύριζα τον αέρα με τη γύρη να μου γαργαλάει τη μύτη. Και τον χειμώνα ντυνόμουν όσο πιο ελαφριά γίνεται, για να κρυώνω. Στην ουσία αγκάλιαζα τη δυναμική της σιωπής μου. Και, όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή, αγνόησα. Δεν έβλεπα πια τα προσωπεία των πιο κοντινών μου ανθρώπων, εκείνα τα προδοτικά βλέμματα αυτών που με δεδομένο τρόπο αγαπάνε. Δεν ένιωθα πια ούτε κρύο ούτε ζέστη. Δεν άκουγα πια τα τηλέφωνα να βουίζουν ως αγανακτισμένες σφήκες λόγω της κατεστραμμένης φωλιάς τους. Δεν γευόμουν πια το γλυκόπικρο της σχέσης του καφέ. Δεν εξέφραζα τα συναισθήματά μου παρά μόνο σε εμένα. Εγώ πλέον έγινα το κέντρο του σύμπαντός μου. Και παραμένω εδώ στην κουνιστή μου καρέκλα, μέχρι να αποδώσετε φόρο τιμής σε όσους ανθρώπους κραυγάζουν με όλο τους το είναι… με τη σιωπή της ύπαρξής τους.
 
Σας παρακαλώ λοιπόν: “Σκάστε και μη μου μιλάτε!”.
 
“Η Σιωπή της Άλκηστης”, ένα έργο της Τίνας Στεφανοπούλου σε συνεργασία με την Ομάδα Νέμεση και σε σκηνοθεσία της Τίνας Στεφανοπούλου, θίγει με τον πιο εύγλωττο τρόπο τη δύναμη της Σιωπής με φόντο ένα οικογενειακό ψυχόδραμα. Μια οικογένεια σμίγει για τις γιορτές των Χριστουγέννων και ξαφνικά η μητέρα “αποσύρεται”. Δεν επικοινωνεί πια. Και όλα τα πρόσωπα μπαίνουν σε μια διαδικασία ξεκαθαρίσματος και αυτογνωσίας. Υπό το ατμοσφαιρικό φως ενός αφαιρετικού σκηνικού, ντυμένου σε μαύρο και κόκκινο, αρχετυπικές γυναικείες μορφές αφαιρούν τα προσωπεία τους, προκειμένου να “σπάσουν” την επιβλητική σιωπή μιας δυναμικής φιγούρας, της μητέρας και κυρίας του σπιτιού. Η σιωπή της είναι αγκυλωμένη σε μια ξύλινη καρέκλα, που κουνιέται πέρα δώθε, για να ξυπνήσει. Η σιωπή δεν κάμπτεται. Απεναντίας, αφαιρεί πολύ απαλά την βελούδινη πανοπλία των γυναικών και τις εθίζει στην αποδοχή, ίσως και στην ταύτιση με το σιωπηλό βλέμμα της μήτρας. Η σχέση των γυναικείων αυτών μορφών αποκτά βαρύτητα μέσα από τις αποχρώσεις που λαμβάνουν η σιωπή και η κραυγή σε διαρκή σύνθεση. Με τις αναμνήσεις δεν χρωματίζεται επαρκώς η οικογενειακή ατμόσφαιρα. Ένα κολάζ παλιών φωτογραφιών και μια στοίβα βιβλίων είναι οι κινητήριες δυνάμεις στην επίλυση του προβλήματος της μήτρας: “Αφού κανείς δεν την χρειάζεται πια, γιατί να υπάρχει;” (https://www.facebook.com/Nemesigroup/)
 
Αντί Επιλόγου: Σας παραθέτω το τραγούδι “Σιωπή” των Ξύλινων Σπαθιών από το CD “ΞΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ” 1993. Και τα σχόλια δικά σας.
 
 Ξύλινα Σπαθιά, “Σιωπή”  
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Ξύλινα Σπαθιά
Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά
 
Παλιά φωτογραφία
στην άδεια παραλία
σιωπή
κοιτάζω απ’το μπαλκόνι
το δρόμο που θολώνει
η βροχή.
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.
Λένε πως μας άφηνες στα κύματα
φυλαχτά και μηνύματα
τα βρήκανε τα παιδιά και χαθήκανε
ξαφνικά.
Η πόλη σαν καράβι
τα φώτα της ανάβει
γιορτή.
Θυμάμαι που γελούσες
να μείνω μου ζητούσες
παιδί.
Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε
στον αφρό.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 633 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Η Αρρώστια της Νιότης του Φέρντιναντ Μπρούκνερ στο Θέατρο Αμαλία

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Η Αρρώστια της Νιότης του Φέρντιναντ Μπρούκνερ στο Θέατρο Αμαλία

Το ψυχογράφημα «Η Αρρώστια της Νιότης» του Μπρούκνερ, γραμμένο το 1926, παρακολουθεί μια ομάδα νέων φοιτητών ιατρικής, που μέσα στην υπεροψία και στην απόγνωσή τους, προετοιμάζουν άθελά τους το έδαφος για τα κηρύγματα της εθνικοσοσιαλιστικής ναζιστικής ιδέας. Οι χαρακτήρες, ακροβατώντας ανάμεσα στην ιδιοφυΐα και στην παράνοια, στις σπουδές και στα πειράματα, ανακαλύπτουν τα όρια τους, φωτίζοντας σκοτεινές πτυχές του υποσυνείδητου που θα θέλαμε να ξεχάσουμε. Η παζολινική ατμόσφαιρα του έργου, μας κάνει να αναρωτηθούμε πραγματικά πόσο μακριά μπορεί να βρισκόμαστε από μια εποχή σκληρότητας και απανθρωπισμού. Τα παιχνίδια εξουσίας και το ερωτικό τους πάθος, θα τους φτάσει στο τέλος στα άκρα.
 
Τολμηρός και άκρως ρεαλιστικός, για την εξπρεσιονιστική του καταγωγή, ο συγγραφέας, λίγο πριν ο Χίτλερ ανέβει στην καγκελαρία, αυτοεξορίζεται στην Γαλλία και γράφει το αντιφασιστικό έργο «Οι Ράτσες».
 
Το ’68 ο γνωστός σκηνοθέτης Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ πρωταγωνιστεί σε έναν από τους βασικούς ρόλους, ξεθάβοντας το κλασικό πλέον έργο της γερμανικής λογοτεχνίας, με γερμανικό τίτλο «Krankheit der Jugend», ενώ ο Μάρτιν Κρίμπ το μεταφράζει διασκευάζοντάς το «Pains Οf Υouth» και ανεβαίνει με μεγάλη επιτυχία το 2009 στο Λονδίνο.
 
Ο Δημήτρης Λάλος συνεχίζει με την ίδια ομάδα ηθοποιών, αναλαμβάνοντας τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία ενός έργου που φωτίζει τα σκοτεινά παιχνίδια εξουσίας.
Συντελεστές
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος
Σκηνικά: Μιχάλης Σαπλαούρας
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννα Τζερμιά
Video: Θάνος Κερμίτσης
Φωτογραφίες: Νίκος Πανταζάρας
Επιμέλεια γραφιστικών: TomYang
Προβολή / Επικοινωνία: BrainCoS.A.
Παίζουν:
Ξένια Αλεξίου, Τάσος Δέδες, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Κρίστελ Καπερώνη, Χριστίνα Μαριάνου, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ουσίκ Χανικιάν
 
Παραστάσεις
8-12 Φεβρουαρίου 2017
 
Ημέρες και ώρα παραστάσεων: Τετάρτη – Σάββατο 21:00 και Κυριακή στις 19:00
Εισιτήρια: Τιμή προπώλησης (μέχρι την παραμονή της παράστασης) 10 €, Κανονικό 12 €, Φοιτητικό, ανέργων 10 €
 
Προπώληση Εισιτηρίων: www.viva.gr, Public, Reload, Media Markt Seven Spots, 11876, και στο ταμείο του θεάτρου Αμαλία
 
Ώρες ταμείου: Δευτέρα – Τρίτη 10:30-13:30, Τετάρτη έως και Κυριακή 17:30-21:00
.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ:
ΘΕΑΤΡΟ ΑΜΑΛΙΑ
Αμαλίας 71 & Παρασκευοπούλου
Τ: 2310 888894

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 3234 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«Δάφνες και πικροδάφνες» των Κεχαΐδη- Χαβιαρά από τη Ομάδα ENIGMA στο θέατρο Αμαλία.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«Δάφνες και πικροδάφνες» των Κεχαΐδη-Χαβιαρά από τη Ομάδα ENIGMA στο θέατρο Αμαλία.

Τη διαχρονική πολιτική κωμωδία των Δημήτρη Κεχαΐδη-Ελένης Χαβιαρά «ΔΑΦΝΕΣ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΔΑΦΝΕΣ» σε σκηνοθεσία Κυριάκου Δανιηλίδη θα παρουσιάσει η Θεατρική Ομάδα Enigma από το Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017 στο Θέατρο Αμαλία.
 
Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής δραματουργίας, το οποίο ανέβηκε για πρώτη φορά πριν από 36 χρόνια στο Θέατρο Τέχνης.
 
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Τρίπολη, κατά τη διάρκεια προεκλογικής περιόδου. Ο Κώστας, ο Βασίλης, ο Τάσος και ο Αλέκος, ως τοπικοί υποστηρικτές υποψηφίων βουλευτών, συγκεντρώνονται μια χειμωνιάτικη νύχτα  και συζητούν για τις επερχόμενες εκλογές. Πιστεύοντας ότι είναι μεγάλα πολιτικά μυαλά και ισχυροί κομματάρχες, ονειρεύονται τη στιγμή που όλα και όλοι θα υποταχθούν στην εξουσία τους. Ο καθένας τους κρατά κρυμμένα μυστικά, που θ’ αποκαλύψει την κατάλληλη στιγμή, για να πλήξει τη σιγουριά των άλλων.
 
Σκηνοθεσία: Κυριάκος Δανιηλίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Εύη Μποκοβού
Φωτισμοί: Γιώργος Ζίγκας
 
Παίζουν οι ηθοποιοί: Στέλιος Αμανατίδης, Κώστας Γακίδης, Βαγγέλης Δαλλές, Κυριάκος Δανιηλίδης.
 
Έναρξη: Σάββατο 18 Φεβρουαρίου 2017, 18:00
.
Παραστάσεις: Σάββατο 18:00, Κυριακή 21:00
Πληροφορίες-κρατήσεις θέσεων: 697 308 7856, 2310888894
 
Θέατρο Αμαλία
(Αμαλίας 71, τηλ. 2310888894)

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 621 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

Η «Αναφορά στον Γκρέκο» ξανάρχεται. Επ’ ουδενί δεν πρέπει να χάσετε αυτή τη παράσταση στο Θέατρο Αυλαία.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Η «Αναφορά στον Γκρέκο» ξανάρχεται. Επ’ ουδενί δεν πρέπει να χάσετε αυτή τη παράσταση στο Θέατρο Αυλαία.

Μετά τις sold out παραστάσεις του Νοεμβρίου η “Αναφορά στον Γκρέκο” του Nίκου Καζαντζάκη με τον Τάκη Χρυσικάκο ξανάρχεται στο Θέατρο Αυλαία από 1 Φεβρουαρίου 2017. Και γιατί δεν πρέπει να χάσετε αυτή την εμβληματική παράσταση; Δείτε ΕΔΩ
,
Το Θέατρο Αυλαία στο πλαίσιο του «2017 – Έτος Νίκος Καζαντζάκης» σε συνεργασία με την εταιρία παραγωγής «Γίνονται Έργα» παρουσιάζει το κύκνειο άσμα του Νίκου Καζαντζάκη, το αυτοβιογραφικό «Αναφορά στον Γκρέκο» σε σκηνοθεσία Τάκη Χρυσικάκου για λίγες μόνο παραστάσεις, από την Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου στις 21.00.
 
Λίγα λόγια για το έργο
 
Η «Αναφορά στον Γκρέκο», είναι το τελευταίο έργο τού μεγάλου Έλληνα συγγραφέα. Ένα είδος πνευματικής αυτοβιογραφίας ή, όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος ο Καζαντζάκης, μια «αναφορά»  με τη στρατιωτική έννοια του όρου, σχετικά με τους στόχους του και τις προσπάθειές του. Ξεκινά από τα παιδικά του χρόνια και σταματά στην ημέρα της «κρητικής ματιάς» και στη σύλληψη της Οδύσσειας. Δεν αφηγείται το σύνολο της ζωής του, αλλά παρουσιάζει τους σταθμούς της πνευματικής του πορείας, χωρίς να ακολουθεί την αυστηρή χρονολογική σειρά της πραγματικής του βιογραφίας.
 
Μια παράσταση, που μέσα από τους ήρωες των έργων του Νίκου Καζαντζάκη και τις εξομολογήσεις του (στον παππού του, όπως αποκαλεί τον Ελ Γκρέκο) συναντάμε το μεγαλείο της Ελλάδας και το ανυπόταχτο πνεύμα του ίδιου του συγγραφέα.
 
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν ο Τάκης Χρυσικάκος, που ερμηνεύει τον Νίκο Καζαντζάκη και πρόσωπα του έργου του, καθώς και η Γεωργία Νταγάκη, που με την λύρα και το τραγούδι συνομιλεί με τους πρωταγωνιστές του, τον Καπετάν Μιχάλη, τον Αλέξη Ζορμπά, τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και την ωραία Ελένη του Ομήρου!
Συμμετέχει ο εξαίρετος μουσικός Χρυσόστομος Καραντωνίου παίζοντας κλασική κιθάρα.
 
Η παράσταση «Αναφορά στον Γκρέκο» ξεκίνησε το ταξίδι της από την Κρήτη, τη γενέτειρα του Νίκου Καζαντζάκη με την στήριξη της Περιφέρειας Κρήτης και προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό και συγκίνηση. Μάλιστα προσκλήθηκε από τον τομέα πολιτισμού του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και παρουσιάστηκε στις Βρυξέλλες.
 
Σταθμός της μεγάλης περιοδείας είναι και η πόλη της Θεσσαλονίκης όπου θα παρουσιαστεί στο Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ.
                                                            
Θεατρική προσαρμογή  – Σκηνοθεσία: Τάκης Χρυσικάκος
Συνεργάτης – Σκηνοθέτης: Εμμανουέλα Αλεξίου
Επιλογές τραγουδιών: Χαϊνης Δημήτρης Αποστολάκης – Γεωργία Νταγάκη
Φωτισμοί: Ντίνος Μεταλλίδης
 
Πρωταγωνιστεί:  Τάκης Χρυσικάκος
Κρητική λύρα – Τραγούδι:  Γεωργία Νταγάκη
Κλασική κιθάρα: Χρυσόστομος Καραντωνίου
 
Παραστάσεις
Πρεμιέρα: Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου στις 21.00
Τετάρτη έως Σάββατο στις 21.00
Κυριακή στις 20.00
Tιμή εισιτηρίου: 15 ευρώ και 12 ευρώ μειωμένο
Η προπώληση γίνεται από το ταμείο του θεάτρου ΑΥΛΑΙΑ, τηλέφωνο κρατήσεων 2310237700
 
Παραγωγή: Γίνονται Έργα
 
Θέατρο Αυλαία
Πλατεία Χανθ (πλευρά Τσιμισκή)
Τηλέφωνο: 2310237700

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 642 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Νέα- ειδήσεις- σχόλια- βίντεο - συνεντεύξεις

Ο ψίθυρος της ψυχής και το φως του θεάτρου. Από τον Νίκο Γρυλλάκη.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Ο ψίθυρος της ψυχής και το φως του θεάτρου. Από τον Νίκο Γρυλλάκη.

Περίεργο πράγμα η σιωπή. Πολλές φορές νομίζεις ότι εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο αυτό που δεν μπορείς να εκφράσεις με λέξεις. Σκέφτεσαι συνεχώς ότι θα ταίριαζαν αυτά ή τα άλλα λόγια αλλά τελικά ο καλύτερος τρόπος να πεις απλά και καθαρά αυτό που θες είναι να σωπάσεις. Και τι ωραία που είναι πολλές φορές η σιωπή στο θέατρο. Έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε στις θεατρικές παραστάσεις τα ξεσπάσματα, τις υστερίες, τις φωνές και τα κλάματα με την απόλυτη ερμηνεία και ξεχνάμε το βασικό. Οι ηθοποιοί που μπορούν να μας κάνουν να συγκινηθούμε, να εντυπωσιαστούμε, να κλάψουμε και να πονέσουμε με την δραματικότητά τους είναι πολλοί. Πολλοί μπορούν να χρησιμοποιήσουν έντονα συναισθήματα, να τιθασεύσουν έντονες στιγμές και να τις χρησιμοποιήσουν για να εντυπωσιάσουν. Πόσοι είναι όμως αυτοί που με τη σιωπή τους, με το βλέμμα τους και μόνον αυτό, θα καταφέρουν να σε συγκινήσουν τόσο όσο θα σε συγκινούσε ένα άγριο ξέσπασμα ή μια σπαρακτική κραυγή; Στο θέατρο αυτό να αναζητήσεις. Την σιωπή και την απλότητα στην ερμηνεία. Η ζωή είναι γεμάτη κραυγές και κλάματα σίγουρα. Αλλά είναι και γεμάτη παύσεις, σκέψεις, ανέκφραστα συναισθήματα και καθηλωτικά βλέμματα. Όταν νιώσεις ότι ο ηθοποιός τα λέει όλα με λέξεις που δεν αρθρώνονται και με συναισθήματα που δεν περιγράφονται τότε να ξέρεις ότι έχεις απέναντί σου έναν πολύ καλό ηθοποιό. Το μόνο που έχει σημασία είναι να βρει τον ήχο της σιωπής.
 
Και εκεί που νομίζεις ότι σε έχει καλύψει απόλυτα η ερμηνεία ενός ηθοποιού, έρχεται το φως να την απογειώσει. Όταν τα μάτια σου «μαχαιρωθούν από το φως» τότε θα καταλάβεις ότι και το φως σε μια παράσταση παίζει καθοριστικό ρόλο. Η σιωπή δημιουργεί τα συναισθήματα και το φως έρχεται να καλλιεργήσει τη δύναμή τους. Ο ηθοποιός αποκτά ονειρική διάσταση και χάνεται σε ένα μαγικά δοσμένο χρωματικό πλαίσιο που έχει όλο και λιγότερα κοινά με το πραγματικό. Και αυτό είναι που επιδιώκει η τέχνη. Να ξεφορτωθεί την πεζότητα της πραγματικότητας και να μετατρέψει τη ζωή σε ποίηση. Αυτός δεν είναι και ο λόγος που υπάρχουν φώτα στο θέατρο; Γιατί να βλέπουμε παραστάσεις με φωτισμούς που λίγη σχέση έχουν με το φως της ημέρας, το τόσο κουραστικό και τετριμμένο πια; Γιατί επιδιώκουμε να ξεφύγουμε. Προτιμάμε να δούμε έναν κόσμο με δόσεις ψέματος, εφόσον αυτό το ψέμα είναι δοσμένο με καλαίσθητο τρόπο. Προτιμάμε να έχουμε ιδιαίτερα φώτα στο θέατρο γιατί κατά έναν τρόπο φωτίζουν την παράσταση έτσι όπως δεν μπορούν να φωτίσουν την ζωή μας. Το φως δίνει περισσότερη μουσικότητα στην παράσταση απ’ ότι η μουσική. Το κείμενο παύει να είναι λέξεις αλλά μετατρέπεται σε οντότητα που κατά την άρθρωσή του από τον ηθοποιό βρίσκεται στο επίκεντρο του προβολέα και αποκτά ψυχή.
 
“When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence”

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 586 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Νέα- ειδήσεις- σχόλια- βίντεο - συνεντεύξεις

10 κλασικά ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΛΙΣE ως δόλωμα… Από τον «ΠΑΛΜΟ ΤΩΝ ΦΟΥΑΓΙΕ» της Π. Στασινοπούλου

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 10 κλασικά ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΚΛΙΣE ως δόλωμα… Από τον «ΠΑΛΜΟ ΤΩΝ ΦΟΥΑΓΙΕ» της Π. Στασινοπούλου

       Είναι αυτές οι μικρές και συχνά «πονηρές» φράσεις που συνοδεύουν … 11 στις 10 φορές μια παράσταση, είτε στο δελτίο τύπου της, είτε σε  συνέντευξη συντελεστών, είτε απλά ως «περιρρέουσα» φήμη σχολίων… Φράσεις- στερεότυπα, ενταγμένες στο θεατρικό μάρκετινγκ, που μόνο όταν βάλεις «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων», θα μπορέσεις να επιβεβαιώσεις αν πρόκειται για αλήθεια ή χοντρά παραμύθια! Μέχρι εκείνη τη στιγμή, λειτουργούν ως εντυπωσιακό δόλωμα που μπορείς να καταπιείς  αμάσητο, ενώ την ώρα της κρίσης είναι πια αργά να φτύσεις το αγκίστρι… Ας δούμε όμως 10 γνωστά και μη εξαιρετέα θεατρικά κλισέ- δολώματα και η αξιολόγηση σε σένα αναγνώστη…
 
« Όπου παίζεται η παράσταση είναι  sold out…»
       Το πλέον πολυπόθητο  που φιλοδοξεί λογικά ως «σφραγίδα» το θεατρικό σύμπαν! Μόνο που ενίοτε δεν αρκείται στη φιλοδοξία, μοστράρει το σλόγκαν φαρδύ- πλατύ, είτε ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, είτε όχι. Κι όταν μεν ανταποκρίνεται,  δεν εγγυάται απαραίτητα ότι η παράσταση… βλέπεται, οπότε θα αντιμετωπίσεις σοβαρή κρίση ταυτότητας, αναρωτώμενος τι βρήκε το άπειρο πλήθος που εσύ ούτε για δείγμα κι αν είναι στραβός ο γιαλός ή εσύ στραβά αρμενίζεις. ‘Όταν πάλι δεν ανταποκρίνεται, θα τσιμπήσεις και θα πας με προσδοκίες, για να διαπιστώσεις ότι στους «τρεις κι ο κούκος» είσαι ο κούκος και θα τιμωρήσεις τον εύπιστο εαυτό σου που «δεν πρόκειται να ξαναπιαστεί κορόιδο» κατά… συρροή!
 
«Μια παράσταση που υμνήθηκε από τους κριτικούς…»
       Δεν θα βρεις παράσταση γενικώς… μη «υμνημένη»! Δεν ενδιαφέρει αν ο ύμνος είναι πληρωμένος στα πλαίσια του προμόσιον, έχει ιδιοτελή κίνητρα,  «ξοφλάει» ανταποδοτικά «υποχρεώσεις», αποτελεί κομμάτι δημοσίων σχέσεων, αν τέλος διαθέτει  σοβαρότητα, αντικειμενικότητα, γνώση ή βεβαίως… θέαση της παράστασης- κάτι καθόλου αυτονόητο για τους «εντεταλμένους»! Οπότε ή θα αναφερθεί η υμνολογία γενικώς και αορίστως ως εύσημο ή θα παρατεθούν και αποσπάσματα, εκπληρώνοντας το στόχο του δολώματος. Και δεν αποκλείεται να διαπιστώσεις δια ζώσης ότι η «υμνημένη» είναι απλά για… τα μπάζα, οπότε κάτι αρχίζεις να ψυλλιάζεσαι…
 
«Περνάμε καλά στα παρασκήνια και βγαίνει προς τα έξω…»
       Το παρόν είπα να το παραλείψω λόγω «υπερκατανάλωσης» σε βαθμό αηδίας, αλλά πώς να παραλείψεις το νούμερο ένα κλισέ στο στόμα κάθε μέλους του θιάσου; Λες και ως θεατή με αφορά το παρασκήνιο, οι λυκοφιλίες του και το «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα»- που ενίοτε μετά το πέρας της συνεργασίας αποδεικνύεται ότι «ξεκατινιαστήκαμε μέχρι ξεφτίλας»! Όσο για το προσκήνιο που με αφορά και το «τί βγαίνει προς τα έξω», αφήστε με να το κρίνω ως θεατής και… όλο και κάτι θα πιάσει το ένστικτό μου, άσχετα αν εσείς στα καμαρίνια καλοπερνάτε ή μαλλιοτραβιέστε…
 
«Η παράσταση είχε 5… 15… 125 αυλαίες!»
       Κλασικό των θεατρικών σχολίων, όπου επί της ουσίας συμβαίνει το εξής: υποκλίνεται στο φινάλε ο θίασος, χειροκροτείται και αποχωρεί(1η αυλαία)… το χειροκρότημα συνεχίζει εμφανώς υποτονικά αλλά ξαναβγαίνει, οπότε δυναμώνει (2η αυλαία)… το χειροκρότημα σχεδόν σταματά πλην ελάχιστων σκόρπιων, ωστόσο ο θίασος ματα-ξαναβγαίνει, οπότε αναγκαστικά ψιλοζωηρεύει (3η αυλαία)… έμειναν δυο-τρεις ξεχασμένοι, αλλά οι ηθοποιοί δεν χάνουν την ευκαιρία για ένα ακόμα «με το στανιό» χειροκρότημα από ελάχιστους φιλότιμους (4η αυλαία)… αυτό το τροπάρι με τους δυο-τρεις ξεχασμένους χειροκροτητές και το μπες-βγες μπορεί να επαναληφθεί μέχρι να αδειάσουν τα καθίσματα και ο θίασος να μετρά με καμάρι τις 25 «αυλαίες» του!
 
«Ένα διάσημο αγαπημένο έργο σε διασκευή του/της…»
       Μια πονεμένη και «σκοτεινή» ιστορία, καθότι θα διαπιστώσεις τα εξής τινά, εφόσον γνωρίζεις το πρωτότυπο:  α) ότι το έργο έμεινε ανέπαφο κι άντε να βρεις τις δυο-τρεις φράσεις- εάν κι εφόσον «διασκεύασε», αυτός που επιθυμεί να γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη» και καρπώνεται έναν τίτλο από το πουθενά,  β) ότι του άλλαξε κυριολεκτικά τα φώτα και δεν αναγνωρίζεις το «διάσημο έργο», απορώντας γιατί επέλεξε να κακοποιήσει ένα ξένο  και όχι δικό του, γ) να πετύχεις ως… νούμερο στο ΛΟΤΤΟ, μια επιτυχημένη, ευφάνταστη διασκευή με σεβασμό στο πρωτότυπο, οπότε υποκλίνεσαι…
 
« Ο θεατής θα περάσει καλά και θα γελάσει μέχρι δακρύων…»
       Καλά θα κάνει ο (θεατρόφιλος) θεατής, όταν ακούει το παρόν κλισέ, 9,5 στις 10 φορές να μην παίρνει μαζί του ούτε καν μικρό καλάθι! Όσα χωράει η χούφτα και πολύ είναι! Εκτός αν ως «καλοπέραση» ερμηνεύεται η βαρεμάρα με τάσεις υπνηλίας για τους πάσχοντες από αυπνίες και το «γέλιο μέχρι δακρύων» σε κανένα σκόρπιο χάχανο στην καλύτερη περίπτωση και στη χειρότερη, το μόνο που  επιβεβαιώνεται είναι το «δακρύων» για τα πεταμένα ευρώ.  Όσο καλοπερασάκιας ή χάχας κι αν είσαι – και καλά κάνεις!- συνήθως οι περιπτώσεις που σου τα υπόσχονται- πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, εννοούν φτηνό καραγκιοζιλίκι και φαντάζομαι με εννοείς…
 

«Μια εντελώς πρωτοποριακή σκηνοθεσία…»
       Εδώ κι αν πρέπει αγαπητέ θεατή να φυλαχτείς από δέκα μεριές! Και να πας προετοιμασμένος για οτιδήποτε, γιατί κανείς δεν σου εγγυάται  την ψυχική σου υγεία, ούτε ότι θα βγεις από την παράσταση όπως μπήκες! Ξέρεις ότι πρόκειται για ρίσκο και εξαρτάται από τις προσωπικές σου αντοχές, διότι μπορεί να συναντήσεις από αριστούργημα με διαβολεμένη φαντασία (αν σου τύχει, πάρε λαχείο!), μέχρι την εγκεφαλική τρικυμία του σκηνοθέτη επί σκηνής βαφτισμένη «πρωτοπορία» και μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Θα ήταν καλό για την εσωτερική σου ηρεμία και πριν το μοιραίο, να πάρεις μια σχετική γνώμη από κάποιον που εμπιστεύεσαι.  Καλού- κακού και κάποιο υπογλώσσιο, αχρείαστο να ‘ναι…
 
«Το θέμα είναι εξαιρετικά επίκαιρο στο σήμερα…»
       Αλίμονο… δεν υπάρχει περίπτωση να απευθύνεις τη σχετική ερώτηση και να μη πάρεις θετική απάντηση! Οποιαδήποτε κυριολεκτικά θεματολογία- ακόμα κι αν αφορά π.χ. στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων, τον Τρωικό πόλεμο, το σκλαβοπάζαρο στις φυτείες και γενικώς… ό,τι μπορεί να γράφτηκε από καταβολής γραπτού λόγου, οι συντελεστές θα ισχυρισθούν ότι «βεβαίως και αγγίζει το σήμερα» και για όποιον δεν πείθεται και θεωρεί το θέμα ιστορικό, θα τραβηχτεί μέχρι ξεχειλώματος ώστε… πού θα πάει, θα αγγίξει! Στο χέρι του είναι; Και οι «εμπνευσμένες» διασκευές γιατί υπάρχουν;
 
«Μέσα από την παράσταση περνάμε σπουδαία μηνύματα…»
       Τώρα αν τα μηνύματα αφορούν στα πιο βαρετά, ανούσια, χιλιοειπωμένα στερεότυπα και αν σου προσφέρονται με απωθητικές ηθικολογίες και κηρύγματα, δεν σημαίνει ότι η παράσταση αθέτησε την υπόσχεσή της. Επίσης αν εσύ δεν βλέπεις πουθενά στον ορίζοντα να ίπταται μήνυμα, φταίνε  οι  χαλασμένες κεραίες και το φτωχό σου μυαλό, που  δεν μπορεί να συλλάβει τα βαθιά νοήματα και τράβα εκεί που «θα περάσεις καλά και θα γελάσεις μέχρι δακρύων», αφήνοντας την κουλτούρα για τους γνώστες. Αστοιχείωτε, που θες να το παίζεις και ντεμέκ θεατρόφιλος…  
 
«Η παράσταση παίζεται για… 18 συνεχείς σεζόν!»
       Είναι λογικό να εντυπωσιάζεσαι και να τσιμπάς, από τα έτσι κι αλλιώς αμετροεπή δελτία τύπου, όπου συνήθως το πιο μετριοπαθές είναι ένας ύμνος και τα επίθετα στον υπερθετικό πάντα βαθμό δίνουν ρέστα για μια απόλυτη μετριότητα! Μόνο που δεν δευκρινίζεται ότι με τον όρο «σεζόν», συνήθως  εννοούν  5-6  παραστάσεις τη χρονιά, επί όσα χρόνια συνεχίζεται το «πακέτο» και δεν αποκλείεται οι 18 σεζόν, ζήτημα να συμπληρώνουν 100 όλες κι όλες παραστάσεις. Όσες δηλαδή περιλαμβάνει ένας γεμάτος χειμώνας. Προφανώς όμως το δόλωμα «18 σεζόν», δεν συγκρίνεται ούτε γι αστείο με το «100 παραστάσεις» και στο μάρκετινγκ δεν είναι χθεσινοί…
 
       Μόνο που υποτιμούν  τον υποψιασμένο πια θεατή, ο οποίος «όταν καεί στο χυλό, φυσά και το γιαούρτι» και έχουμε τσουρουφλιστεί από μπόλικους χυλούς… οπότε πριν δοκιμάσουμε το γιαούρτι θα το καρατσεκάρουμε φίλτατοι! Η  εμπειρία μας δίδαξε ότι όλα τα παραπάνω σπανιότατα απηχούν μια πραγματικότητα και τα αληθινά διαμάντια πιστοποιούνται στη σκηνή και όχι στις μεγαλοστομίες…
 ———————————————————————————————————————————
#Κουλτουρόσουπα  #kulturosupa  #Θεατρομανία  #ΣτονΠαλμόΤωνΦουαγιέ  #ΠίτσαΣτασινοπούλου  #ΘεατρικάΚλισέ  #ΠροώθησηΠαράστασης #ΘεατρικάΔελτίαΤυπου
#ΠαραπλάνησηΘεατή

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 650 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Πολύ θέατρο στο Δημοτικό της Καλαμαριάς: 6+1 παραστάσεις 2-13 Φεβρουαρίου 2017

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Πολύ θέατρο στο Δημοτικό της Καλαμαριάς: 6+1 παραστάσεις 2–13 Φεβρουαρίου 2017. 

Πρώτη ανακοίνωση/ενημέρωση, ακολουθούν αναλυτικές πληροφορίες για κάθε παράσταση + ανακοίνωση θεατρικών Κουλτουροβραδιών (συζήτηση με τους συντελεστές, συνοδεία κρασιού). Για όλες τις παραστάσεις θα δοθούν πολλές διπλές προσκλήσεις από το Kulturosupa.gr

Ίσως να είναι λίγο οξύμωρο μα μια προσπάθεια μεταφοράς της θεατρικής σκηνής της πόλης από το κέντρο, ανατολικότερα στην Καλαμαριά στα πλαίσια των θεατρικών κύκλων East End του Δήμου Καλαμαριάς, δεν μπορεί παρά να θεωρείται μια ενέργεια στοχευμένης καλλιτεχνικής αποκέντρωσης. Με όποιο ρίσκο ενέχει τούτη η απόφαση. 

Θέατρο σημαίνει γνωριζόμαστε και εμείς αυτές τις 15 ημέρες περίπου, 15 ημέρες γεμάτες καλές θεατρικές παραστάσεις, αυτό θα επιδιώξουμε.

Να γνωριστούμε και να δημιουργήσουμε την «μαγιά» για έναν θεσμό που κάθε χρόνο τέτοια εποχή θα αναδεικνύει την Καλαμαριά πρωταγωνίστρια σε μια θεατρική γιορτή σ ένα θέατρο, το θέατρο «Μελίνα Μερκούρη» ιδανικό χώρο υλοποίησης μιας τόσο φιλόδοξης προσπάθειας μα συνάμα και όμορφης προσπάθειας.

ΠΕΜΠΤΗ 2 & ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 21.00

“LA COCINERA” σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Παπαδόπουλου με τους:  Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Μπάμπη Χατζιδάκη, Μίλτο Σαμαρά, Μαρία Δερεμπέ, Δώρα Θωμοπούλου 

ΣΑΒΒΑΤΟ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 21.00 & ΚΥΡΙΑΚΗ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 19.00

“FAITH” σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη με τους Ζέτα Δούκα και Παναγιώτη Μπουγιούρη

ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 21.00

«ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΒΑΡΚΙΖΑ» της Σοφίας Αδαμίδου με τους Θεοδώρα Σιάρκου, Τσαμπίκα Φεσάκη, Ειρήνη Πολυδώρου, Μάνο Κωστή, Σάββα Πογιατζή, Κωστή Σαββιδάκη

ΤΡΙΤΗ 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 21.00

«ΟΙ ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ» σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Μητρούση με αφηγητή τον Μιχάλη Μητρούση και τους Μαρία Φραγιουδάκη και Γιώργο Μπόγο

ΤΕΤΑΡΤΗ 8 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 20.00

Μαγνητοσκοπημένη προβολή της παράστασης «Μένγκελε» του Θανάση Τριαρίδη με τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο και Μυρτώ Αλικάκη. Ακολουθεί συζήτηση με τον συγγραφέα της παράστασης Θανάση Τριαρίδη.
.

ΠΕΜΠΤΗ 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ 21.00

«ΤΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΜΟΥ» του Γ. Βιζηνού σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη με την Αγάπη Μανουρά και τον Θεμιστοκλή Καρποδίνη

ΔΕΥΤΕΡΑ 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΩΡΑ: 21:00

«ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ & ΠΑΤΗΣΙΩΝ ΓΩΝΙΑ» σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Γκώνη και μουσική επί σκηνής του Γιώργου Ανδρέου. Με τις Γιώτα Νέγκα, Ελένη Κοκκίδου, Κορίνα Λεγάκη και Μυρτώ Γκώνη

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ 

13 ευρώ γενική είσοδος
10 ευρώ μειωμένο (φοιτητικό, ανέργων, πολυτέκνων, ατέλειες)
Δωρεάν είσοδος για Α.Μ.Ε.Α 
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ 
Ταμείο θεάτρου «Μελίνα Μερκούρη», Τ. 2310458591

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ- ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ

Αρβανιτίδου Χρύσα: 2310257218

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 642 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτή την ιστοσελίδα εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του υλικού μόνο με την αναφορά της πηγής ©Kulturosupa.gr.
Επικεφαλής: Τσιρόγλου Ιωάννης. Συντακτική Ομάδα Kulturosupa: Βυζαντιάδου Νέλη, Ζαχαριάδης Κρίτωνας, Ιωαννίδης Μανώλης, Κανακάρη Αννια, Μπαιρακτάρη Ειρήνη, Μπαστουνάς Γιώργος, Στασινοπούλου Πίτσα.

Τηλέφωνο: +30 6983 101 110

URL: http://www.kulturosupa.gr

Email: kulturosupa@yahoo.gr

Facebook Instagram Youtube Spotify Twitter Tiktok

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα

65ο ΦΚΘ: Εγκαινιάστηκαν τα …τέρατα στο MOMus
Ζιλιέτ Μπινός και Ρέιφ Φάινς, μαζί με τον σκηνοθέτη Ουμπέρτο Παζολίνι, στην προβολή...
Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη μου στο Thrax Punks II (2024) των Thrax...
Όλα τα τελευταία άρθρα
Πατήστε για να ακούσετε το κείμενο που επιλέξατε.