Η δύναμη της αγάπης, η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και οι σχέσεις των ανθρώπων πρωταγωνιστούν στο ‘Νησί της Μαρίας’ .
Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα
Με τη Φιλιώ περιμέναμε αρκετή ώρα στην ουρά για να μπούμε στο θέατρο Ολύμπιον και να παρακολουθήσουμε την πρεμιέρα του έργου της Βικτώρια Χίσλοπ με τίτλο ‘Το νησί της Μαρίας’.
Ήμασταν και οι δύο περίεργες να δούμε τι θα είχε αυτό το νησί αν κι εγώ είχα ήδη μια πρώτη εικόνα διαβάζοντας το δελτίο τύπου και γνωρίζοντας κάποια πράγματα για την υπόθεση. Δεν είπα όμως λέξη στη μικρή μου φίλη αφήνοντας την να απολαύσει αυτό που θα έβλεπε και να αποτυπώσει στο μυαλό της αυτά που θα της έκαναν εντύπωση.
Η πρωταγωνίστρια του έργου επισκέπτεται τη γιαγιά της στο νησί και απολαμβάνει κάθε καλοκαίρι την περιποίηση και τη φιλοξενία της. Η γιαγιά λατρεύει τον τόπο της και αρνείται να τον αφήσει λέγοντας μάλιστα πως κάνει πολύ κρύο στην Αγγλία. Τη στιγμή που το ακούω σκέφτομαι αν αυτό που λέει η γιαγιά, μεταξύ άλλων, είναι πως όπου κι αν πάει δεν θα βρει ζεστούς ανθρώπους σαν αυτούς που βρίσκει στη χώρα της.
Τρυφερή σκηνή η σκηνή στην οποία γιαγιά και εγγονή φτιάχνουν μαζί κουλουράκια. Από τις πιο ωραίες εμπειρίες που μπορεί να έχει ένα παιδί και τις οποίες να κάνει αργότερα αναμνήσεις, σκέφτομαι.Τι πιο ωραίο για ένα παιδί να έχει γύρω του και δίπλα του ανθρώπους που το αγαπούν και μοιράζονται μαζί του πολύτιμο χρόνο πέρα από τους γονείς του. Κάπως έτσι σχηματίζεται άλλωστε η αίσθηση ενός πολύτιμου εαυτού που μπορεί να νιώθει ασφαλής και να έχει σταθερά σημεία αναφοράς μέσα και έξω από το σπίτι.
Η μικρή μου φίλη παρακολουθούσε με μεγάλο ενδιαφέρον όλα όσα γινόντουσαν επί σκηνής και κάθε λίγο και λιγάκι γύριζε και με κοίταζε χαμογελώντας μου και δείχνοντας ξεκάθαρα πόσο χαρούμενη ήταν. Τα μηνύματα που έστελνε το έργο πολλά και συνεχόμενα. Η δύναμη της αγάπης, η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, οι σχέσεις των ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους. Δεν ξεχνιούνται οι άνθρωποι, έλεγα μέσα μου. Δεν ξεχνιούνται ούτε όταν αρρωσταίνουν, ούτε όταν πεθαίνουν. Γίνονται αστέρια, όπως θα πει ο μπαμπάς της ιστορίας και αυτό είναι ένας πολύ τρυφερός τρόπος να εξηγήσει κανείς σε ένα παιδί το θάνατο.
Ο φόβος, η προκατάληψη, η απομόνωση, το στίγμα, η άγνοια και πολλά άλλα προβλημάτιζαν μικρούς και μεγάλους θεατές. Τελικά το νησί της Μαρίας ήταν ένα νησί που φιλοξένησε ανθρώπους με αξιοπρέπεια και ψυχή που πονούσε εξ αιτίας της ασθένειας τους. Η λέπρα έθετε σε κίνδυνο την ασφάλεια όλων και κανείς δεν ήταν επιθυμητός όταν νοσούσε. Ευτυχώς λοιπόν που υπήρχε αυτό το νησί για να γίνει το καταφύγιο και όχι απαραίτητα η φυλακή αυτών των ανθρώπων.
Κι όσο παρουσιαζόντουσαν η μία σκηνή μετά την άλλη, δεν ήμουν σίγουρη για το πόσα καταλάβαινε η μικρή Φιλιώ. Έννοιες όπως η ασθένεια, ο θάνατος, το στίγμα και ο εκφοβισμός δεν αναλύονται εύκολα σε ένα παιδί αυτής της ηλικίας. Ήξερα όμως ότι ένιωθε. Ένιωθε κάθε στιγμή και συντονιζόταν σε αυτό που διαδραματιζόταν στη σκηνή.
Όσο για εσένα που σκοπεύεις να παρακολουθήσεις αυτό το έργο, αξιοποίησε στο βαθμό που θέλεις, κάποιες ιδέες που παραθέτω ευθύς αμέσως. Κι αυτό γιατί η ουσιαστική μάθηση ξεκινά μετά την παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης. Έχει να κάνει με αυτά που θα συζητήσεις με το παιδί σου και με το πόσο πιο μακριά θα το πας.
Ιδέες για εφαρμογή μετά την παράσταση
- Ζήτησε από το παιδί σου να σου πει ποια σκηνή ξεχώρισε από όλο το έργο και για ποιο λόγο.
- Μίλησε στο παιδί σου για το δικό σου τόπο ιδιαίτερης καταγωγής και την ιστορία του.
- Μίλησε στο παιδί σου για κάθε ρόλο και μάθε πώς ένιωσε και τι απορίες έχει
- Ζήτησε από το παιδί σου να επιλέξει ένα πρόσωπο αυτού του έργου (π.χ. τον πατέρα ή τη μητέρα ή ένα παιδί) και να του γράψει ένα γράμμα με όλα όσα σκέφτεται και θα ήθελε να μοιραστεί μαζί του.
- Μίλησεστο παιδί σου με απλά λόγια για τη λέπρα και για άλλες μεταδοτικές ασθένειες του παρελθόντος. Εξήγησε του πώς οι ασθένειες αυτές επηρέαζαν την καθημερινότητα των ανθρώπων.
- Μίλησε στο παιδί σου για το στίγμα και την προκατάληψη. Εξήγησε του τι σημαίνουν αυτές οι δύο έννοιες και δώσε παραδείγματα από τη σύγχρονη εποχή.
- Ζήτησε από το παιδί σου να αλλάξει την ιστορία. Τι θα άλλαζε και τι θα κρατούσε ίδιο από την ιστορία που είδε;.
- Ζήτησε από το παιδί σου να ζωγραφίσει κάτι που να συνδέεται με το έργο που είδε.
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν αρκεί να συνοδεύεις το παιδί σου με τη φυσική σου παρουσία αλλά να μην είσαι ουσιαστικά εκεί. Μοιράσου μαζί του την όλη εμπειρία, για να μάθει κι αυτό να μοιράζεται με τη σειρά του. Δείξε αληθινό ενδιαφέρον, για να μάθει κι αυτό να ενδιαφέρεται με τη σειρά του. Σεβάσου τους κανόνες που ισχύουν μέσα στην αίθουσα θεάτρου, για να μάθει κι αυτό να τους σέβεται και να τους τηρεί με τη σειρά του.
Όσο για εμάς θα συναντηθούμε ξανά μέσα από αυτή τη στήλη με μια καινούργια πρόταση… σε 15 μέρες να με ‘διαβάσεις’… αγαπάμε πολύ το παιδικό θέατρο… κι οι δυο φίλες μου, η Φιλιώ και η Κατερίνα πάνε θέατρο και μετά μοιράζονται μαζί σας το βίωμά τους μέσα από τα άρθρα μου…
Δείτε και αυτό:
Βικτώρια Χίσλοπ: «Υπάρχει πάντα φως στο τέλος ενός σκοτεινού τούνελ» | Interview
