Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Ένα έργο με στοχασμό πάνω στο νόημα της ύπαρξης και μια απρόβλεπτη συνεργασία δύο καταξιωμένων καλλιτεχνών, συνιστούν ελκυστικό λόγο θεατρικής εξόδου για μια παράσταση που υπόσχεται «δυνατή πνευματική μονομαχία» μεταξύ δύο διαμετρικά αντίθετων ατόμων που εκπροσωπούν διαφορετικές κοσμοθεωρίες…
Ο λόγος για την παράσταση «Άσπρο μαύρο» σε κείμενο του Κόρμακ Μακάρθι και σκηνοθεσία του Αντώνη Καφετζόπουλου, που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Artbox Fargani…
Η ιστορία αφορά στον υπαρξιακό διάλογο που αναπτύσσεται μεταξύ δύο άγνωστων ανθρώπων, ενός «μαύρου» λαϊκού τύπου κι ενός «λευκού» καθηγητή, όταν ο πρώτος σώζει τον δεύτερο από απόπειρα αυτοκτονίας, τη στιγμή που ετοιμαζόταν να πέσει στις γραμμές του τρένου και τον οδηγεί στο σπίτι του…Η τυχαία συνάντηση υπό το βάρος ενός απονενοημένου διαβήματος θα τους φέρει κοντά, ανακαλύπτοντας μέσω της διαλεκτικής προσέγγισης τη χαώδη απόσταση που χωρίζει έναν ψυχρό ορθολογιστή και βαθιά καταθλιπτικό χαρακτήρα σε σημείο μηδενισμού, από ένα εγκάρδιο άτομο γεμάτο πίστη στη ζωή, την αρετή, τον θεό, πασχίζοντας αμφότεροι να υπερασπιστούν τις αντίθετες θέσεις τους με επιχειρήματα, ενόσω ο καθηγητής επιμένει να διαφύγει για να ολοκληρώσει την αυτοχειρία, ενώ ο σωτήρας του τον κρατά «κλειδωμένο» για να τον πείσει να αναθεωρήσει χωρίς να το καταφέρει…
Ένα κείμενο που ενώ δεν θα χαρακτηρίζαμε δυνατό, ωστόσο παρουσιάζει ασφαλώς ενδιαφέρον (+) σε φιλοσοφικό επίπεδο ως εγκεφαλικό παιχνίδι, καθώς πραγματεύεται βαθιά υπαρξιακά ζητήματα περί ζωής και θανάτου μέσα από την αντιπαράθεση δύο έξυπνα δομημένων χαρακτήρων, όπου ο μεν «λευκός» διανοούμενος εκπροσωπεί τη σκοτεινή πλευρά του κόσμου, ενώ ο «μαύρος» με τη λαϊκή θυμοσοφία του την φωτεινή, επιτείνοντας ευφάνταστα την αντίθεση… Η εύστοχη συνθήκη της αυτοκτονίας πρόσφερε το κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθούν κρίσιμοι στοχασμοί ανάμεσα σε έναν απεγνωσμένο μηδενιστή που δεν βρίσκει κανένα νόημα στη ζωή θεωρώντας τον θάνατο ως μονόδρομο «εξόδου» και έναν καλοσυνάτο ανθρωπιστή που πρεσβεύει το όραμα ενός κόσμου με αγάπη και θεϊκή πίστη… Οι μεταξύ τους διάλογοι, αν και σε στιγμές συμβατικοί ή προβλέψιμοι ή επαναλαμβανόμενοι, ενίοτε διέθεταν ευρηματικότητα στα επιχειρήματα, αυθορμητισμό και υποδόριο χιούμορ με σαρκαστική διάθεση, κρατώντας για το φινάλε μια ιδιαίτερη δυνατή ατάκα ως συμβολική «απάντηση» για την μοιραία κατάληξη…
Εκεί που το εγχείρημα έπασχε καθοριστικά (-) ήταν στη σκηνοθετική του διαχείριση από τον Αντώνη Καφετζόπουλο… Μια ανέμπνευστη, επίπεδη, σχεδόν ακατέργαστη απόδοση, όπου τα ελάχιστα στιγμιότυπα με στοιχειώδη κίνηση ή ζωντάνια δεν ήταν ικανά να υπερβούν την μονοτονία και στατικότητα, προκαλώντας αναπόφευκτα πλήξη… Αντιλαμβανόμαστε βεβαίως τη δυσκολία θεατρικής προσέγγισης ενός ψυχολογικού/ φιλοσοφικού έργου χωρίς δράση, βασισμένου σε στοχαστικούς διαλόγους, ωστόσο εδώ έλειπαν η απαραίτητη εσωτερική ένταση, η ενέργεια, η κλιμάκωση, η σκηνική έμπνευση που αναπληρώνει την έλλειψη θεατρικότητας παρόμοιων έργων, καταλήγοντας σε μια στατική, άνευρη, λεκτική αντιπαράθεση χωρίς σκηνικό ενδιαφέρον ως θεατρική πράξη… Την οποία επιπλέον δεν φρόντισαν να ενισχύσουν το αδιάφορο σκηνικό με ένα τραπέζι, δυο καρέκλες και μια πόρτα με κλειδαριές , οι αμέτοχοι φωτισμοί, σταθεροί σε όλη τη διάρκεια πλην του φινάλε, η πλήρης έλλειψη μουσικής με ολιγόλεπτη συμμετοχή μόνο στην έναρξη και τη λήξη… Όσο για την μονότονα επαναλαμβανόμενη κίνηση «παίρνω- αφήνω σακάκι» στη συνεχή προσπάθεια του καθηγητή να φύγει κι αμέσως να υπαναχωρεί, κατάντησε από βαρετό έως φαιδρό στιγμιότυπο…
Σε επίπεδο ερμηνειών, αυτός που ξεχώρισε με διαφορά και τολμούμε να πούμε ότι «διέσωσε» την παράσταση, ήταν ο Ζερόμ Καλούτα στον ρόλο του καλοσυνάτου «μαύρου», καθώς το προσωπικό του ταπεραμέντο και ενέργεια αναπλήρωσαν σε ένα βαθμό την γενικότερη έλλειψη ζωντάνιας… Εξωστρεφής, άνετος, εκφραστικός, έμφυτα συμπαθής, αυθόρμητος, με αίσθηση μέτρου και χιούμορ, κέρδισε επάξια τις εντυπώσεις μέχρι το συγκινητικό του φινάλε…
Αντίθετα, ο εμπειρότατος και καταξιωμένος σε σπουδαίους ρόλους Αντώνης Καφετζόπουλος, εδώ δυστυχώς (και παραδόξως) στον ρόλο του καθηγητή απογοήτευσε με μια άκρως υποτονική, άνευρη, κουρασμένη ερμηνεία, που δεν δικαιολογείται λόγω της ενσάρκωσης ενός καταθλιπτικού, παραιτημένου από τη ζωή, διότι απουσίαζε εμφανώς ηυπόγεια ένταση ενός ψυχισμού σε απόγνωση που οδηγείται στην αυτοχειρία, καταλήγοντας να εμφανίζει την μοιραία απόφαση ως κοινότυπη καθημερινότητα στα πλαίσια μιας συμβατικής, τυπικής διεκπεραίωσης χωρίς καμιά ψυχολογική κορύφωση, πειθώ ή αληθοφάνεια… Σημειώνοντας επιπλέον ότι λόγω κακής άρθρωσης και ατυχούς εκφοράς του λόγου,ενίοτε με ψιθύρους, χάσαμε πολλές ατάκες του…
Εν κατακλείδι (=) είναι αλήθεια ότι τρέφαμε ιδιαίτερες προσδοκίες, τόσο σε επίπεδο έργου όσο και συντελεστών και «επί του πρακτέου» ελάχιστα δικαιωθήκαμε…αρκούμενοι σε κάποιες ενδιαφέρουσες συγγραφικές στιγμές με φιλοσοφικούς προβληματισμούς και μια αξιόλογη ερμηνεία, που όμως δεν κατάφεραν να «ισοσκελίσουν» το συνολικό ατυχές αποτέλεσμα από την απογοητευτική δεύτερη και κυρίως την πρόχειρη, επίπεδη σκηνοθετική απόδοση…
Βαθμολογία: 5/10
ARTBOX FARGANI
«Άσπρο Μαύροτ» του Κόρμακ Μακάρθι.
– Συνέντευξη: Αντώνης Καφετζόπουλος – Ζερόμ Καλούτα
Μια πνευματική μονομαχία ανάμεσα σε έναν ορθολογιστή μηδενιστή και έναν αγνό πιστό, που εξερευνά με ωμότητα και χιούμορ το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης
Σκηνοθεσία: Αντώνης Καφετζόπουλος. Ερμηνεύουν: Αντώνης Καφετζόπουλος & Ζερόμ Καλούτα.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή στις 21:15, Σάββατο στις 18:15 και 21:15, Κυριακή 19 στις 18:15 (έως 26/04).
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ
ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ – 15α ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2026
🏆 Τα 15α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης είναι εδώ! Η μεγάλη γιορτή του πολιτισμού μεταφέρεται στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς τη Δευτέρα 25 Μαΐου. Βραβεύουμε τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς, ΝΕΟ βραβείο ΔΗΠΕΘΕ από την ΕΡΤ 3 και τιμητικές διακρίσεις. Μια βραβδιά γεμάτη θέατρο.
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό – Ωρα έναρξης: 21:00 – Πληροφορίες εδώ
