ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Τετάρτη, 8 Απριλίου, 2026
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«Ερωφίλη»: Ενδιαφέρουσα προσπάθεια η παράσταση στα 41α Αισχύλεια. Eίδαμε και σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«Ερωφίλη»: Ενδιαφέρουσα προσπάθεια η παράσταση στα 41α Αισχύλεια. Eίδαμε και σχολιάζουμε.

Βρεθήκαμε στο δήμο της Ελευσίνας με αφορμή την παράσταση «Ερωφίλη» του Γ. Χορτάτση (1550–1660) που παρουσιάστηκε στην έναρξη/πλαίσια των φετινών Αισχυλείων. Στα σκηνοθετικά ηνία ο Μάξιμος Μουμούρης ενώ τους πρωταγωνιστικούς ρόλους του κρητικού αριστουργήματος ερμηνεύει η ομάδα Όμορος. Η «Ερωφίλη» του Γ. Χορτάτση (Τραγωδία, 1595) είναι το γνωστότερο έργο του συγγραφέα και ένα από τα αρτιότερα της Κρητικής Αναγέννησης (1580-1669) . Διαπραγματεύεται κυρίως τον έρωτα/κρυφό γάμο της Ερωφίλης, κόρης του βασιλέα της Μέμφιδος Φιλόγονου με τον υπήκοο και ικανότατο στρατηγό Πανάρετο.
.
Το μυστικό αποκαλύπτεται όταν ο Φιλόγονος επιθυμεί να παντρέψει την κόρη του με ένα γειτονικό βασιλόπουλο και στέλνει στην Ερωφίλη «τα χαρμόσυνα» δια στόματος Πανάρετου! Η εξέλιξη της τραγωδίας είναι ραγδαία και χειμαρρώδης (όσος και ο θυμός του βασιλέα) και αναφορικά με το τραγικό τέλος των δύο νέων (ο Πανάρετος κομματιάζεται και η Ερωφίλη αυτοκτονεί), και σχετικά με την δικαιοσύνη που αποδίδει ο χορός των γυναικών δολοφονώντας τον Φιλόγονο. Ο Γ. Χορτάτσης θεωρείται κρητικός αναγεννησιακός ποιητής και η Ερωφίλη του έχει γραφτεί στον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο (3.205 στίχοι) και σε ένα ξεχωριστό κρητικό ιδίωμα χωρίς έτερες προσμίξεις.
 
Ωστόσο πάρα τα τραγικά που αναφέρονται άνωθεν η ομάδα Όμορος και ο σκηνοθέτης της θέλησαν να πρωτοτυπήσουν  και να παρουσιάσουν μια εκδοχή λίγο διαφορετική –με περισσότερη χαρά από ότι συγκίνηση –ενημερώνοντάς μας με το κάτωθι σημείωμα: «Μια ομάδα νέων σε κάποιο κρητικό χωριό. Πανηγύρι. Το οξύμωρο της χαράς της αφήγησης μιας τραγικής ιστορίας. Το δέος μπροστά στην ανθρώπινη ικανότητα για το καλό και το κακό. Οι μοίρες των ηρώων μετέωρες πάνω στον τροχό της Τύχης [… ] Πώς ακούμε σήμερα τέτοιες ιστορίες υψηλού ηρωισμού, ακραίας οργής, απόλυτου έρωτα (ελληνική «πρόταση» ενός Ρωμαίου και Ιουλιέτας); Μάλλον με την ασφάλεια της απόστασης από τα γεγονότα. Με την ελπίδα πως θα νιώσουμε εκείνο το συναίσθημα της γοητείας που βιώνουν τα μικρά παιδιά στο άκουσμα τέτοιων ιστοριών από τη γιαγιά που τα κοιμίζει» [Δελτίο τύπου].
 
Μοίρα κακή κι αντίδικη, τυραννισμένη μοίρα, ποια πάθη από τον έρωτα, ποιες πίκρες δεν επήρα…* και το εγχείρημα των συντελεστών της παράστασης χαρακτηρίζεται ως τολμηρό! Σαφώς και στις ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις υποβόσκουν και το δράμα και η κωμωδία , ωστόσο η προβληματική τούτης της προσπάθειας, και η μεγάλη μας ένσταση είναι το ίδιο το λεξιλόγιο, που χρησιμοποιείται από τον Γ.Χορτάτση και δεν αφήνει περιθώρια ιδιαίτερης επεξεργασίας ή αν θέλετε αντιθετικής οπτικής. “Η τραγωδία του” δεν έγκειται στην εξέλιξη της πλοκής ή στη ροή των σκηνών, μα στις καθαρές λέξεις που χρησιμοποιούνται με απαράμιλλη τέχνη και φορτίζουν αδιαμφισβήτητα το όποιο συναίσθημα –λέξη προς λέξη. Μονολεκτικά δεν πρόκειται για παραμύθι αλλά για μια συμπλεγματική δραματική πλοκή λέξεων φορτισμένων ή μάλλον ηλεκτρισμένων.
 
Είναι τα νιάτα που ενώνονται σε ομάδες και θέλουν να δημιουργήσουν… φέρνοντας ακόμα και την πιθανή αστοχία, αλλά αναφορικά με τις ερμηνείες της παράστασης η ομάδα Όμορος λειτούργησε /ερμήνευσεμε πολυπλοκότητα και ακριβή θέση στο όραμά τους. Συν-λειτούργησαν μεταξύ τους αβίαστα και αλληλεπίδρασαν βιωματικά με την πλατεία, αποφεύγοντας «ως ο διάολος το λιβάνι» κάθε πιθανή συγκίνηση. Χαρά και ολιστική διάδραση με τα συν της κίνησης των ηθοποιών και της διπλής αναπαράστασης/αφήγησης-περιμέναμε ωστόσο περισσότερο εκφραστικό πλούτο.
 
Μα κείνος μάστορας καλός γιατί ήτον του πολέμου, μέρα και νύκτα δυνατό πόλεμον έδιδέ μου… και ο Μάξιμος Μουμούρης σκηνοθέτησε με αρτιότητα και ευφάνταστο τρόπο ένα θίασο. Τα λιτά αλλά βασανισμένα σκηνοθετικά ευρήματά του ακολούθησαν τις ερμηνείες και το κείμενο, σκηνή τη σκηνή (σημείο το σημείο), ηθοποιό τον ηθοποιό και λέξη τη λέξη. Σκηνοθεσία με διάδραση, δι-πολικότητα μεταξύ ζωηρής αναπαράστασης και στάσιμης αφήγησης, δράση μεταξύ σκηνής και πλατείας και το εξαιρετικό του μόνιμου εγκατεστημένου τροχού της τύχης στη μέση της σκηνής με τη σφαιρική του λειτουργικότητα και συμβολισμό.
.
Στα συν [+] της παράστασης:
1. Η ευφάνταστη σκηνοθεσία του Μάξιμου Μουμούρη
2. Η πρωτότυπη μουσική του Βασίλειου Παναγιωτόπουλου και η in situ παρουσία καλών  μουσικών
3.    Τα σκηνικά της Κατερίνας Παπαγεωργίου
4.    Οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου.
.
Στα πλην [-] της παράστασης:
1. Η ιδέα του οξύμωρου να παρουσιαστεί δίχως αίσθημα ή μάλλον με χαρά ένα δραματικό κείμενο που εκτός του περιεχομένου του, οι ίδιες οι λέξεις του έχουν ως σημαίνοντα και σημαινόμενα μόνο περίσσιο αίσθημα. Δεν βιώσαμε πλοκή ούτε κάθαρση .
2.  Οι ερμηνείες που χρειάστηκαν περισσότερο εκφραστικό πλούτο και όχι μια μονόπλευρη θέση
3.  Τα κοστούμια της παράστασης.
 
Εν κατακλείδι [=]
Η παράσταση «Ερωφίλη» του Γ. Χορτάτση είναι για τη φιλότιμη προσπάθεια ενός συνόλου νέων δημιουργών να αφηγηθούν/αναπαραστήσουν επί σκηνής ένα αριστούργημα τεσσάρων αιώνων.
.
Βαθμολογία
5 στα 10
 
«ΕΡΩΦΙΛΗ» ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΟΡΤΑΤΣΗΣ
Μοίρα κακή κι αντίδικη, τυραννισμένη μοίρα,
ποια πάθη από τον έρωτα, ποιες πίκρες δεν επήρα;
 
Στη δούλεψι κι εις τις καημούς μικρή περίσσια εμπήκα
τς αγάπης, κι όλα τα κακάκι οι παιδωμές μ’ ευρήκα•ν
μόνια μου με τον έρωτα πάσ’ ώραν επολέμου,
και κανενός δεν έδειχνα τα πάθη μου ποτέ μου.
 
Μα κείνος μάστορας καλός γιατί ήτον του πολέμου,
μέρα και νύκτα δυνατό πόλεμον έδιδέ μου,
κι ώρες γλυκύς μου εφαίνετο, κι ώρες πικρύς περίσσια,
κι ώρες στρατιώτης δυνατός, κι ώρες παιδάκιν ίσια.
Χίλια ακριβά τασσίματα μότασσε πάσα μέρα,
και χίλια μόκτιζε όμορφα περβόλια στον αέρα,
χίλιες ζουγράφιζε χαρές μέσα στο λογισμό μου•
και χίλιες έδειχν’ ομορφιές πάντα των ομματιώ μου•
Τόσον οπού μ’ ενίκησε, και δούλη απόμεινά του
και τσι καημένης μου καρδιάς την εξουσιά έδωκά του.
 
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Μάξιμος Μουμούρης
Παίζουν:(αλφαβητικά) Ελένη Βλάχου, Μαντώ Γιαννίκου, Δώρα Κοφινά, Γιάννης Μοναστηρόπουλος, Αλκιβιάδης Μπακογιάννης, Βασίλης Παναγιωτίδης, Αγγελική Παναγιωτοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μουστάκα
Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Σκηνικά: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Κοστούμια:Βασιλική Σύρμα                                                                                                                                                                                                              
Φωτογραφίες: Γιάννης Καρνεσσιώτης
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση:Βασίλειος Παναγιωτόπουλος
Μουσικοί: Γιώργος Μπάκας (ηλεκτρική κιθάρα), Αιμίλιος Μπαργιαμπάς (ηλεκτρικό μπάσο), LucretiaDeManchione (ντραμς)
Παραδοσιακοί χοροί: Ευγενία Ζαχαρίου
Επικοινωνία και εκτέλεση παραγωγής: Pros & Comms
Γραφιστική επιμέλεια: Ηλέκτρα Νικολέτου

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 596 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Άνθρωπος και Κοινωνία

«Η νομοτέλεια των φυσικών νόμων και η ατέλεια των ανθρώπινων…». Από την «ΟΙΚΟ…νική Πραγματικότητα» της γεωπόνου Πίτσας Στασινοπούλου.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«Η νομοτέλεια των φυσικών νόμων και η ατέλεια των ανθρώπινων…».  Από την «ΟΙΚΟ…νική Πραγματικότητα» της γεωπόνου Πίτσας Στασινοπούλου.

Διχασμένοι ή μη, υποθέτω ΟΛΟΙ συμφωνούμε ότι το φετινό καλοκαίρι ΔΕΝ μοιάζει με κανένα άλλο, τουλάχιστον του 21ου αιώνα και βάλε! Όχι βεβαίως λόγω καιρικών συνθηκών αλλά πολιτικο-κοινωνικών. Και μάλιστα τόσο ιδιαίτερων που ο ιστορικός του μέλλοντος όταν κληθεί να μελετήσει τη συγκεκριμένη περίοδο, αυτό που σίγουρα θα καταλάβει  είναι ότι εκεί που σταματά η λογική, αρχίζει ο… Έλληνας! (Με διπλή ανάγνωση) Θα είναι δε φρόνιμο, κάποιος να τον προειδοποιήσει έγκαιρα ώστε να αποφύγει την τραγική κατάληξη… είναι κρίμα, επιστήμονας άνθρωπος! Για άλλη μια φορά η ατυχής αρθρογράφος, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν την ημέρα της δημοσίευσης η χώρα και οι πολίτες της βρίσκονται εκεί που τους άφησε ή έχουν –έχουμε περάσει σε.. άλλη διάσταση γενικώς! Αν η λαίμαργη γάτα έκανε το «ποντίκι που βρυχάται» μια χαψιά για να πάει διακοπές χορτασμένη, αν το σπλαχνίστηκε  ή το άφησε ξέπνοο από το ανελέητο κυνηγητό να ψάχνει γωνιά να ξαποστάσει. Με παρήγορη ψευδαίσθηση τον μύθο του νικητή Δαβίδ του «σφενδονοφόρου» έναντι του γίγαντα Γολιάθ, μόνο που εκείνος τύγχανε θεϊκής προστασίας. Όμως κατά τα φαινόμενα ο Θεός της Ελλάδας… βρήκε την ώρα να πάει διακοπές, αφήνοντας τον «περιούσιο λαό» ακάλυπτο. Με φαιά ουσία μάταια ξοδεμένη και το έλλειμα εμφανές…

       Και πώς μπορεί κανείς να Του αρνηθεί το δικαίωμα σε διακοπές, όταν επί αιώνες – για την ακρίβεια από καταβολής κόσμου- «εργάζεται» σκληρά, μεθοδικά και επίμονα για την εμπέδωση των προφανών, αυτών που αφορούν σε νου, ψυχή και σώμα; Έδωσε απλόχερα θεϊκά σημάδια  να διαβαστούν… Έδωσε τη Φύση και τον Άνθρωπο, αυτόν τον «καθ’ ομοίωσιν»… Έδωσε ακόμη και κάτι μοναδικά εμπνευσμένο: ένα δίκοπο μαχαίρι με το όνομα «ελεύθερη βούληση». Ιδού οι οδοί και διάλεξε ελεύθερα εν πλήρη δημοκρατία… Αφού προηγουμένως εξήγησε λεπτομερώς και με σαφήνεια τις προϋποθέσεις και συνέπειες του κορυφαίου «δημοψηφίσματος» των μεγάλων «ΝΑΙ» και των μεγάλων «ΟΧΙ» της ζωής σου. Έντιμα και καθαρά, τόσο που να μη χωρά ουδεμία παρερμηνεία, πονηριά ή υπεκφυγή.Κι αν κάνω την παρούσα αναφορά, δεν είναι που ξαφνικά με κατέλαβε θρησκευτική ιδεοληψία- φτύνω στον κόρφο μου!- είναι που ταιριάζει γάντι ο συμβολισμός. Η ελεύθερη επιλογή έχει συνάμα μεγαλείο και κόστος. Τα ζυγιάζεις και προχωράς…

       Πάνω στο διάβα σου, σε κάποιες στιγμές «ανθρώπινες», θα ατενίσεις συνειδητά το σύμπαν και αυτή η συνειδητότητα δεν μπορεί παρά να σε εντυπωσιάσει. Για πολλά. Ας πούμε για την πολυπλοκότητά του. Μια αξιοθαύμαστη συνύπαρξη στοιχείων, απίστευτα ετερόκλητων, ασύλληπτα διαφορετικών. Από τα ελάχιστα μέχρι τα μέγιστα, από τα πλέον επουσιώδη μέχρι τα απείρως σημαντικά, από τα πιο αδύναμα μέχρι τα πανίσχυρα, πάντα με τα ανθρώπινα κριτήρια. ΟΛΑ σε έναν άρρηκτο δεσμό, με μορφή μιας αδιάσπαστης αλυσίδας από άπειρους κρίκους, όπου κανείς ΔΕΝ περισσεύει και κανείς ΔΕΝ μπορεί να λείπει. Η προσθήκη ενός καινούργιου ή η κατάργηση ενός υπάρχοντος δημιουργεί ισχυρούς κραδασμούς στο σύνολο που θα καταβάλλει περίσσια ενέργεια για να τους απορροφήσει και να επαναφέρει την ομαδική ισορροπία. Άλλοτε θα το κάνει ανώδυνα κι άλλοτε με απώλειες… Βλέπεις ένας βασικός νόμος της φύσης είναι η… απέχθεια στα κενά. Θα τα γεμίσει πάση θυσία προκειμένου να μη διακοπεί η αδιάσπαστη συνέχειά της.

       Η οποία φύση επιπλέον δεν διακρίνει τα στοιχεία της… ρατσιστικά. Δεν υπάρχουν γι αυτήν λιγότερο ή περισσότερο σπουδαία, ΟΛΑ είναι σημαντικά και απολύτως απαραίτητα στους κόλπους της. Από το πιο ταπεινό χαμολούλουδο, το μικροσκοπικό ζουζούνι, το ξερό ρυάκι, την άγρια πέτρα μέχρι το θεόρατο βουνό και τον ογκώδη ελέφαντα. ΔΕΝ αξιολογεί η ίδια με τα στρεβλά κριτήρια του ανθρώπου τα μέλη της, ούτε κρεμάει ταμπέλες: χρήσιμο- άχρηστο, πολύτιμο- ευτελές, ωραίο- άσχημο… Το καθένα έχει τον μοναδικό και σημαντικότατο ρόλο του στο συμπαντικό οικοσύστημα, υπηρετώντας μια σοφή διαχείριση, στη βάση μιας σταθερής ισορροπίας. Σε αυτήν την κολοσσιαία οικογένεια, επιβιώνει ο πιο εύκολα προσαρμόσιμος στις αλλαγές, ο πιο προικισμένος με το ταλέντο της ζωής, ο πιο ικανός στην ομαδική διαβίωση. Με μοναδικό ανισόρροπο στίγμα στο παγκόσμιο στερέωμα, τον προικισμένο με «σοφία» άνθρωπο!

       Το επόμενο που εντυπωσιάζει είναι η ΑΡΜΟΝΙΑ όλου αυτού του πολύπλοκου συστήματος και όσοι γνωρίζουν μουσική  καταλαβαίνουν την έννοια πιο απτά. Η οποία αρμονία, προφανώς ΔΕΝ είναι ούτε τυχαία, ούτε συμπτωματική. Προκύπτει από την ύπαρξη, τη λειτουργία και το σεβασμό ΚΑΝΟΝΩΝ που εν προκειμένω αφορούν σε φυσικούς νόμους και όταν λείπουν έρχεται στον αντίποδα το χάος. Όταν ο μουσικός συνθέτει έχει να διαχειριστεί ως πρώτη ύλη 7 νότες. Το γεγονός ότι αυτά τα 7 στοιχεία μπορούν να αποδώσουν άπειρα εξαιρετικά ακούσματα, οφείλεται στην εφαρμογή κονόνων Αρμονίας, που σημαίνει κατάλληλο και όχι τυχαίο συνταίριασμα μεταξύ τους για εύηχο αποτέλεσμα. Επιπλέον δε, το «σπάσιμο» των κανόνων, προϋποθέτει ακόμη μεγαλύτερη γνώση τους ώστε να προκύψουν νέοι και πρωτοποριακοί. Ενώ η ανυπαρξία τους οδηγεί απλά σε… παραφωνία. Με αυτή τη λογική, ένα σύμπαν πολυσύνθετο δεν θα ισορροπούσε τυχαία με τρόπο θαυμαστό, αν δεν υπάκουε σε δυνατούς φυσικούς νόμους- κανόνες που όταν διαταραχθούν προκαλούν  επιλεκτικές καταρρεύσεις ή χαοτικές συνέπειες. Αυτές που «κραυγάζουν» ολόγυρα…

       Η δε μελέτη ενός φυσικού νόμου μόνο σεβασμό μπορεί να εμπνεύσει για το αφοπλιστικό μεγαλείο του! Όταν πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι υποστήριξαν ότι ΔΕΝ υπάρχουν υπερφυσικές εξηγήσεις και ότι πίσω από κάθε φαινόμενο υπάρχει μια φυσική αιτία, έφεραν επανάσταση, καταρρίπτοντας θρησκευτικές ή μυθολογικές δοξασίες. Και προέταξαν τη Λογική και την Παρατήρηση ως βάσεις της Φυσικής Επιστήμης που ήρθε στη συνέχεια να επιβεβαιώσει και πειραματικά τις θεωρίες τους. Ότι πίσω από οποιαδήποτε «εκδήλωση» της φύσης, υπάρχει πάντα μια αιτία εξηγήσιμη με τη λογική… ότι τίποτα στο πεδίο της δεν γίνεται άνευ λόγου, έτσι από καπρίτσιο… ότι η ίδια αιτία προκαλεί σταθερά το ίδιο αποτέλεσμα… ότι αυτό το αποτέλεσμα εξυπηρετεί απαραίτητα έναν στόχο και δεν γίνεται στο βρόντο…ότι αυτός ο στόχος συνδέεται οπωσδήποτε με άλλους για την επίτευξη του τελικού, της συμπαντικής Αρμονίας. Ένα σώμα με βάρος αν αφεθεί στο γήινο πεδίο, θα πέσει ΠΑΝΤΑ κάτω, ΠΑΝΤΑ κατακόρυφα γιατί υπακούει στο νόμο της βαρύτητας. Δεν θα αιωρηθεί, δεν θα αλλάξει τροχιά, δεν θα ξεφύγει από τον πανίσχυρο νόμο. Οποιαδήποτε απόκλιση δεν σημαίνει «λάθος» του νόμου, παρά αλλαγή συνθηκών και η απόκλιση υπακούει σε δικό της κανόνα.

       Λογική και Παρατήρηση λοιπόν είναι τα πρωταρχικά εργαλεία για τη μελέτη της φύσης και της αξιοθαύμαστης νομοτέλειάς της. Αυτής που βάσει σταθερών- απαράβατων αρχών, ηθικής τάξης, δικαιοσύνης και αρμονίας, οδηγεί απαρέγκλιτα σε συγκεκριμένο στόχο. Όλο αυτό που συνηθίζουμε να αποκαλούμε «σοφία». Από την οποία το έλλογο όν, ΤΙΠΟΤΑ ουσιαστικό δεν παρατήρησε και ΟΥΔΕΠΟΤΕ ενεργοποίησε τη λογική  για να διδαχθεί την ώρα που έχτιζε τις δικές του ανθρώπινες κοινωνίες. Αντίθετα τόλμησε ένα βήμα ανίερο: αντί να εκλάβει τις υποδειγματικές φυσικές κοινωνίες ως πρότυπο και οδηγό, τις βίασε χυδαία! Πάνω στην αλαζονική του επέλαση, δεν στάθηκε ούτε μια στιγμή να αφουγκραστεί το μεγαλείο των μυστηρίων που του έδιναν απλόχερα «οδηγίες χρήσης» να πορευτεί εν σοφία.

       Τί κατάφερε; Να φτιάξει κοινωνίες – παρωδίες με νόμους – άνομους και στόχους –άστοχους. Να γεμίσει παράλογους μηχανισμούς και αναλώσιμη ύλη με αντάλλαγμα τη χαρά του και τις αξίες του. Να εκχωρήσει ιδανικά, οράματα και πνεύμα έναντι τραπεζικών λογαριασμών. Να φτιάξει αφέντες και δούλους, κυρίαρχους και υποτελείς σε ένα διαρκή αγώνα επικράτησης. Να διαπραγματευτεί το «άνω-θρώσκω» σε φτηνά εμπορικά παζάρια. Φτάνοντας στο έσχατο σημείο αλλοτρίωσης, όπου η εξώφθαλμη δυσαρμονία να φαντάζει  αποδεκτή και οικεία ως… αρμονία! Με ΠΟΙΟ στόχο; Αυτό… ας το ψάξει καθείς εξ ημών και υμών μοναχικά, κατά προτίμηση την ώρα που ατενίζει ένα ηλιοβασίλεμα… ή ένα ουράνιο τόξο να βουτά στη θάλασσα… ή ένα λουλούδι να ανοίγει στον ήλιο. Ένα σπόρο να βλαστάνει ανάμεσα στις τσιμεντένιες ρωγμές. Μια βροχή να ποτίζει τη ξερή γη, μια πεταλούδα να χορεύει στο φως…

 
ΥΓ: «Πάσα ομοιότης με πρόσωπα και πράγματα είναι εντελώς συμπτωματική». Πρόκειται για αμπελοφιλοσοφίες  μιας  που παλεύει να χειριστεί το μαχαίρι της «ελεύθερης βούλησης» ματώνοντας τα χέρια…

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 2667 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Οι «Αχαρνής» του Αριστοφάνη 16/7 στο Θέατρο Δάσους με Χαραλαμπόπουλο, Χατζηπαναγιώτη, Σερβετάλη, Μουρατίδη.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Οι «Αχαρνής» του Αριστοφάνη 16/7 στο Θέατρο Δάσους με Χαραλαμπόπουλο, Χατζηπαναγιώτη,  Σερβετάλη, Μουρατίδη.

Καλή είδηση της τελευταίας στιγμής καθώς μόλις πληροφορηθήκαμε ότι η παράσταση «Αχαρνής» του Αριστοφάνη, σκηνοθεσία και απόδοση Γιάννη Κακλέα, με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, τον Άρη Σερβετάλη και τον Φάνη Μουρατίδη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, θα ΕΡΘΟΥΝ ΤΕΛΙΚΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Η πρεμιέρα δόθηκε την προηγούμενη βδομάδα στην Επίδαυρο και παρά την μεγάλη επιτυχία που είχε, 12 χιλ. θεατές παρακαλώ, η περιοδεία -όπως και όλων των άλλων θιάσων- λόγω των πολιτικοκοινωνικών γεγονότων βρισκόταν στον αέρα. Τελικά η Θεσσαλονίκη θα δεί την παράσταση την ερχόμενη Πέμπτη 16 Ιουλίου στο θέατρο Δάσους αλλά ακυρώθηκε αυτή της Τετάρτης 15/7 λόγω συντονισμού του θιάσου.  (προπώληση κεντρικό εκδοτήριο Βασιλικού Θεάτρου και περίπτερο Κρατικής Ορχήστρας Πλατεία Αριστοτέλους)
Από το ολότελα που λένε… 
.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Όταν η πολιτική διαφθορά κυριαρχεί, ο Δικαιόπολης αναλαμβάνει πρωτοβουλία για Ειρήνη, Δικαιοσύνη και Αξιοκρατία. Ο πολιτικός Αριστοφάνης έχει κέφια! Ο Γιάννης Κακλέας , απρόβλεπτος πάντα, συνεχίζει τη διερεύνηση της σκηνικής αριστοφανικής φόρμας, με μια πλειάδα εξαιρετικών κωμικών ηθοποιών, σε ένα έργο που υμνεί τα αγαθά της ειρηνικής συνύπαρξης, σαρκάζοντας τους πολεμοκάπηλους.

“Οι Αχαρνής το πρώτο σωζόμενο έργο του Αριστοφάνη, έχει όλα τα δυναμικά χαρακτηριστικά του μεγάλου αυτού σατιρικού ποιητή:

Την αιχμηρή καταγγελία για τη διαφθορά του δημόσιου βίου, την αηδία του για τους δημαγωγούς που διαφθείρουν την συνείδηση των πολιτών και πάνω απ΄ όλα  την αντίθεση του με την ψύχωση για πόλεμο που κατέλαβε τους Αθηναίους και οδήγησε σε καταστροφή την Αθηναϊκή δημοκρατία.

Ο ποιητής με όχημα την κωμωδία σατιρίζει αμείλικτα την πολεμική παράνοια των συμπολιτών του, κραυγάζοντας την επιθυμία του για Ειρήνη και όλα τα αγαθά που την ορίζουν: Την αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο, τη φροντίδα για το κοινό συμφέρον, την τίμια διαχείριση του δημόσιου ταμείου, την πίστη στις ηθικές αξίες, τον σεβασμό και την αγάπη για την φύση και φυσικά τη χαρά για την ζωή και τον Έρωτα.

Κι όταν η Αθηναίοι αρνούνται πεισματικά να κάνουν Ειρήνη τότε ο Δικαιόπολης, ο ήρωας του Αριστοφάνη, αναλαμβάνει ο ίδιος πρωτοβουλία για Ειρήνη, Δικαιοσύνη και Αξιοκρατία και…. το γλέντι αρχίζει! Γιατί ο πολιτικός Αριστοφάνης έχει κέφια!!!”

Γιάννης Κακλέας
Σκηνοθέτης

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία – Απόδοση: Γιάννης Κακλέας
Δραματουργική επεξεργασία: Εύη Σαραγά
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Κοστούμια: Εύα Νάθενα
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Χορογραφία: Αγγελική Τρομπούκη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Μουσική διδασκαλία: Λία Βίσση
Βοηθός σκηνοθέτη: Νουρμάλα Ήστυ
Φωτογραφίες: Μαριλένα Σταφυλίδου
Γραφιστικός σχεδιασμός: Χριστόφορος Χαραλαμπόπουλος

ΠΑΙΖΟΥΝ
Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Άρης Σερβετάλης, Φάνης Μουρατίδης, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Σωκράτης Πατσίκας , Λάμπρος Κτεναβός, Θάνος Μπίρκος, Γιώργος Κοψιδάς, Αγγελική Τρομπούκη, Κώστας Γαβαλάς, Στέλιος Ιακωβίδης, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Αλέξης Φουσέκης, Αχιλλέας Χαρίσκος, Θανάσης Ζερβόπουλος

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ 2015

ΙΟΥΛΙΟΣ

16/7/2015 Θεσσαλονίκη – Θέατρο Δάσους

17/7/2015 Κοζάνη -Υπαίθριο Δημοτικό Θέατρο

19/7/2015 Έδεσσα -Θέατρο Γαβαλιώτισσας

20/7/2015 Σέρρες -Αμφιθέατρο ΤΕΙ

21/7/2015 Αλεξανδρούπολη – Δημοτικό θέατρο Αλεξανδρούπολης

22/7/2015 Αλεξανδρούπολη – Δημοτικό θέατρο Αλεξανδρούπολης

23/7/2015 Κομοτηνή – Θερινό Δημοτικό Θέατρο

24/7/2015 Κασσάνδρα – Αμφιθέατρο Σίβηρης

25/7/2015 Καβάλα – Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

26/7/2015 Καβάλα – Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

27/7/2015 Βέροια – Θέατρο Αλσους Μελίνα Μερκούρη

28/7/2015 Γιάννενα – Υπαίθριο θέατρο ΕΗΜ – Φρόντζου

29/7/2015 Λευκάδα – Ανοιχτό Θέατρο Π. Κέντρου

30/7/2015 Πρέβεζα – Δημοτικό Κηποθέατρο “Γιάννης Ρίτσος”

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

1/8/2015 Κατερίνη – Αρχαίο Θέατρο Δίου

3/8/2015 Σαλαμίνα – Ευριπίδειο Θέατρο Σαλαμίνας

5/8/2015 Ηράκλειο – Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης

6/8/2015 Ηράκλειο – Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης

12/8/2015 Ζάκυνθος – Υπαίθριο Θέατρο Ζακύνθου

13/8/2015 Αργοστόλι – Αύλειος Χώρος ΞΕΝΙΑ

19/8/2015 Καλαμάτα – Θέατρο Κάστρου

20/8/2015 Καλαμάτα – Θέατρο Κάστρου

21/8/2015 Αρχαία Ολυμπία – Θέατρο Αρχαίας Ολυμπίας

22/8/2015 Νεμέα – Green theater – Θέατρο Αρχαίων Κλεωνών

24/8/2015 Πάτρα – Ρωμαϊκό Ωδείο

25/8/2015 Πάτρα – Ρωμαϊκό Ωδείο

30/8/2015 Πειραιάς – Βεάκειο Θέατρο

31/8/2015 Πετρούπολη – Θέατρο Πέτρας, Π. Μπρουκ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

1/9/2015 Παπάγου – Δημοτικό Κηποθέατρο

2/9/2015 Παπάγου – Δημοτικό Κηποθέατρο

3/9/2015 Ηλιούπολη – Δημοτικό θέατρο του Άλσους (Δ. Κιντής)

4/9/2015 Ηλιούπολη – Δημοτικό θέατρο του Άλσους (Δ. Κιντής)

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 389 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

Δώρο εν καιρώ ξηρασίας η παράσταση «Απολογία Σωκράτη». Είδαμε στο θέατρο Κήπου και σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Δώρο εν καιρώ “ξηρασίας” η παράσταση «Απολογία Σωκράτη». Είδαμε στο θέατρο Κήπου και σχολιάζουμε.

       Τελικά το θέατρο, σε αυτήν την εκδοχή που βιώσαμε, είναι αναμφισβήτητα κορυφαία πολιτική πράξη. Από μόνο του σαν δράση και λόγος. Που όταν συμβαίνει σε μέρες και κλίμα σαν τα τωρινά, έρχεται ως «από μηχανής θεός» να φωτίσει σκιές, να ξεδιαλύνει θολά τοπία, να παρηγορήσει το πνεύμα. Να επαναφέρει χαμένες ισορροπίες και χαμένα αυτονόητα σε μια κοινωνία που πελαγοδρομεί τραγικά ή πολιτικολογεί ακατάσχετα ΜΗ λέγοντας ΤΙΠΟΤΑ.  Η εν λόγω «πολιτική πράξη – παράσταση» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, αφορούσε στο έργο του Πλάτωνα «Απολογία Σωκράτους» και έλαβε χώρα στο θέατρο Κήπου… εκτός προγράμματος. Καθότι η συγκεκριμένη παραγωγή του ΚΘΒΕ προορίζεται να παρασταθεί σε επιλεγμένους αρχαίους χώρους και θέατρα λόγω του θέματος και της ιδιαίτερης παρουσίασης στα αρχαία ελληνικά, όμως η αναστάτωση ( έως πλήρης αποδιοργάνωση) των τελευταίων ημερών στη χώρα, έφερε κυριολεκτικά τα πάνω – κάτω στα καλλιτεχνικά δρώμενα και τους προγραμματισμούς…

        Γεγονός όμως που επέτρεψε στους εναπομείναντες- τυχερούς- Θεσσαλονικείς του καλοκαιρινού Σαββάτου, να παρακολουθήσουμε πρώτοι μια παράσταση με μοναδική ιδιαιτερότητα: την εκφορά του λόγου στη μητρική αρχαία γλώσσα, από ένα κείμενο διαχρονικό και οικουμενικό, σαν την απολογία του Σωκράτη, όπως την κατέγραψε ο παρών στη δίκη Πλάτωνας. Οι λάτρεις των αρχαίων κειμένων είναι σίγουρο ότι έχουν καταχωρίσει το συγκεκριμένο στα πλέον αγαπημένα της βιβλιοθήκης τους για πολλούς λόγους: για τη δραματικότητα του ιστορικού γεγονότος, για το βαθύ και υψηλό νόημα του λόγου, για τη διαχρονικότητα των αξιών που πρεσβεύει, για το συναισθηματισμό που το διακρίνει. Ένα από τα πολλά και σπουδαία διαμάντια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που αξιωθήκαμε ως ακριβή κληρονομιά.

       Το οποίο αναφέρεται στην περίφημη δίκη που διεξήχθη το 399 π.Χ. στο Δικαστήριο της Ηλιαίας με τον Σωκράτη να κατηγορείται ότι εισάγει «καινά δαιμόνια» στην πόλη, διαφθείρει τους νέους και τα χρηστά ήθη με βασικό κατήγορο-μηνυτή τον ποιητή Μέλητο. Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του, θα εκθέσει με τρόπο αριστοτεχνικό τις ιδέες, τις αξίες και εν τέλει τον σκοπό της ύπαρξής του, συμπυκνώνοντας το καταστάλαγμα της σοφίας του στο αξεπέραστο «έν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Θα αναπτύξει ενώπιον των δικαστών τις αρχές του που αφορούν στην ηθική, τη γνώση και το πνεύμα έναντι της ύλης και της δόξας, θα καταρρίψει τις ψευδείς κατηγορίες του Μέλητου απογυμνώνοντας τα επιχείρηματά του με την περίφημη «μαιευτική» του μέθοδο, θα κρίνει σκληρά τους άρχοντες, τους ποιητές, τους λογής «σοφούς»… Και αφού αντιπροτείνει απρόβλεπτη «ποινή» για τα… μη αδικήματά του, θα αποδεχτεί τον θάνατο «τιμητικά» και βαθιά φιλοσοφημένα, ενώ πριν αποσυρθεί θα εκστομίσει με συγκίνηση τα τελευταία μεγαλειώδη λόγια του…

       Τα μεγάλα εύσημα (+) ανήκουν δικαιωματικά σε δύο ανθρώπους: τον εμπνευστή Δήμο Αβδελιώτη και τον ενσαρκωτή Βασίλη Καραμπούλα διότι:

–        Το εγχείρημα του Δήμου Αβδελιώδη που επιμελήθηκε τη διδασκαλία του κειμένου, τη μετάφραση (σε υπέρτιτλους) και τη σκηνοθεσία, υπήρξε όντως τολμηρό, μοναδικό στα χρονικά, ιδιαίτερα δύσκολο έως ριψοκίνδυνο. Ομολογώντας ο ίδιος ότι στόχος του δεν ήταν η όποια πρωτοτυπία, αλλά «η ανάγκη από το άκουσμα της φωνής του αυθεντικού έργου, να αφουγκρασθούμε και να νοιώσουμε βιωματικά τα αισθήματα και το ήθος του Σωκράτη». Το να φέρεις πάνω στη σκηνή του σήμερα τον αυθεντικό αρχαίο λόγο με τις σπάνιες «λεκτικές» αρετές, είναι από μόνο του ένα σπουδαίο παιδαγωγικό και συνάμα πολιτιστικό βήμα. Μια εξαιρετική εμπειρία να απολαμβάνεις την αρμονία, το μέτρο, τον ρυθμό, τη μουσικότητα μιας γλώσσας, πάντα ζωντανής και οικείας υποσυνείδητα.   Όταν επιπλέον καταφέρεις να την κάνεις να ακούγεται όχι ως «μουσειακό είδος» ή ως «νεκρή φιλολογική» ή πομπώδης στα παλιά πρότυπα αρχαίων τραγωδιών, αλλά φυσική, σχεδόν καθημερινή, έχεις ήδη κατορθώσει έναν άθλο. Και έχεις σίγουρα πετύχει τον πρωταρχικό στόχο του «βιωματικού». Ομολογουμένως η διδασκαλία του αρχαίου κειμένου υπήρξε υποδειγματική με άψογο τονισμό λέξεων των φράσεων, ακριβείς παύσεις, σωστές εντάσεις που υποδήλωναν σοβαρή, επίπονη δουλειά και εμβάθυνση στο λόγο. Εξίσου πετυχημένη και η μετάφραση (σε δεύτερο πλάνο) που κράτησε τον ρυθμό και μια μορφή ποιητικότητας στην απόδοση του αρχαίου πλατωνικού κειμένου, απόλυτα συντονισμένη με τα προφορικά λεγόμενα.
 
–        Ο Βασίλης Καραμπούλας ως ενσαρκωτής του Σωκράτη, ήταν αυτός που υλοποίησε τον… άθλο! Από τους δυσκολότερους χωρίς αμφιβολία. Μιάμισυ συνεχή ώρα σε έναν ακατάπαυστο μονόλογο στην αρχαία γλώσσα, απέδωσε λιτά και αφοπλιστικά μια ιστορική στους αιώνες απολογία ενός κορυφαίου στοχαστή. Με δουλεμένη σε κάθε λέξη και λεπτομέρεια την εκφορά ενός λόγου δύσκολου, τόσο από άποψη ακούσματος όσο και από πλευράς νοημάτων, παρότι είτε η άρθρωση είτε η τεχνική ηχητική υποστήριξη δεν τον βοηθούσαν ιδιαίτερα. Εντούτοις ήταν εμφανέστατο το «παίδεμα» που προηγήθηκε ώστε να μιλά στα αρχαία τόσο φυσικά, που είχες την αίσθηση ότι ακόμη και στην καθημερινότητά του εκφράζεται σε αυτή τη γλώσσα! Εντελώς λιτός και αφαιρετικός στην υποκριτική του, περιορίστηκε αποκλειστικά στο σπουδαίο λόγο, τονίζοντάς τον εκφραστικά με αίσθηση του μέτρου, χωρίς εξάρσεις αλλά με σωστές δόσεις συναισθήματος. Ο Θανάσης Δισλής στο ρόλο του Μέλητου με τις ολιγόλεπτες παρεμβάσεις του καθήμενος στις κερκίδες, πέραν της σκηνοθετικής «ανάσας» που πρόσφερε στην έκβαση της παράστασης, υπήρξε καίριος, αποτελεσματικός, δυναμικός.

       Αναγνωρίζοντας την ιδιαιτερότητα της επιλογής και του θέματος, στο κομμάτι που θα εκφράσουμε ένσταση (-) είναι η έλλειψη θεατρικότητας στη σκηνοθεσία.

–        Ή σωστότερα η έλλειψη σκηνοθεσίας, με την έννοια ότι απολαύσαμε εξαιρετικούς μεν στοχασμούς, αλλά δοσμένους  εντελώς επίπεδα ως θεατρική απόδοση. Είναι αλήθεια ότι ο σκηνοθέτης Δ. Αβδελιώτης εκφράζει έντιμα την πρόθεσή του για καθαρή ανάδειξη της ουσίας του κειμένου χωρίς καθόλου άλλα στοιχεία, πέραν μιας κλεψύδρας νερού στη σκηνή, όντως εμπνευσμένης ως μοναδικό σκηνικό. Είναι επίσης γεγονός ότι το θέμα το ίδιο με την έμφυτη δραματικότητα δεν προσφέρεται για παραπανίσια «τερτίπια» και η λιτότητα είναι αυτή που του αρμόζει. Θεωρούμε όμως ότι από τη λιτότητα μέχρι την πλήρη αφαίρεση, θα μπορούσαν να περιληφθούν  στοιχειώδη  θεατρικά στοιχεία που να δικαιώνουν τον όρο «θεατρική παράσταση», να ενισχύουν το βιωματικό της χαρακτήρα και κυρίως να δημιουργούν  ατμόσφαρα, που δυστυχώς έλλειπε. Διότι αυτή δεν μπορεί να προκύψει από έναν ηθοποιό αφύσικα ακίνητο σε όλη σχεδόν τη διάρκεια, από πλήρη έλλειψη ήχου και σκηνικών, από μονότονα σταθερό φωτισμό κλπ. όταν μια ασκημένη φαντασία θα μπορούσε να εμπνευστεί πολλά προκειμένου να αναδείξει θεατρικά τον τελετουργικό χαρακτήρα ενός μείζονος  γεγονότος.

       Πέραν τούτου όμως, δεν μπορούμε να μη συγχαρούμε  τους δύο δημιουργούς για το αξιέπαινο τόλμημα που εισπράξαμε ως πολιτιστικό δώρο εν καιρώ «ξηρασίας» και επισφραγίστηκε με μια επιπλέον ιδιαιτερότητα, εξαιρετικά συγκινητική: ως απόδοση τιμής στο δραματικό ιστορικό γεγονός, οι ηθοποιοί ΔΕΝ εμφανίστηκαν στο κλείσιμο για χαιρετισμό και το καθιερωμένο χειροκρότημα. Παρά την σχετική αμηχανία όμως, από την πλευρά μας ως θεατές το είχαμε ήδη χαρίσει αυθόρμητα από καρδιάς, ακούγοντας τα τελευταία υπέροχα λόγια του Σωκράτη ενώ αποσυρόταν αργά από τη σκηνή… Και ήταν ένα ειλικρινές χειροκρότημα μεταφρασμένο σε «ευχαριστούμε»! Γιατί μας θύμισε σε εποχές θλιβερής πνευματικής ένδειας τις σπουδαίες παρακαταθήκες μας ως λαού και τη σωτήρια δύναμη ενός πολιτισμού μοναδικού…

 
Βαθμολογία
6 στα 10
 
Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 351 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Συναυλίες- μουσική ενημέρωση (δελτία τύπου)

Με την ενάργεια και ενέργεια του Νότου η παράσταση «Avanti Dario». Είδαμε στο Ηρώδειο και σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Με την ενάργεια και ενέργεια του Νότου η παράσταση «Avanti Dario» που είδαμε στο Ηρώδειο και σχολιάζουμε.
Βρεθήκαμε στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού για την παράσταση «Avanti Dario». Το δημιουργικό δίδυμο των Στ. Κραουνάκη –Λ. Νικολακοπούλου δημιούργησε (διδασκαλία, μουσικό σενάριο, στίχοι) και παρουσίασε στο ελληνικό θεατρόφιλο κοινό μια μετά-επιθεωρησιακή παράσταση με ραχοκοκαλιά την συγγραφή και τη σκέψη του Ιταλού συγγραφέα (Νόμπελ 1997) Ντάριο Φο/DarioFo συνοδεία και της δικής τους χιουμοριστικής γραφής (σε συνεργασία με το ίδρυμα Μ. Κακογιάννη). Στη ερμηνεία/αναπαράσταση των ρόλων η ομάδα Σπείρα-Σπείρα, ενώ καθοριστική υπήρξε στην όλη θεατρική προσπάθεια η παρουσία/ερμηνεία των ηθοποιών Άγγελου Παπαδημητρίου, Μάγιας Λυμπεροπούλου, Δάνη Κατρανίδη , Ελένης Ουζουνίδου, Φωτεινής Μπαξεβάνη, Αλεξάνδρας  Καρακατσάνη, Χάρη Φλέουρα, Παναγιώτη Παναγόπουλου, Δημήτρη Μάριζα. Μαέστρος στην in situ παρουσία της ορχήστρας ο Άρης Βλάχος.
 
Για τους Στ. Κραουνάκη και Λίνα Νικολακοπούλου : Ο Ντάριο Φο και πριν και μετά το Νόμπελ είχε και έχει μια ολόφρεσκη ματιά και επιθυμία να οργανώνει, με όπλο του τη σάτιρα, την ειρωνεία και τη χρήση του παράδοξου στη θεατρική του γλώσσα, την υγιή αντίδραση του κοινού αισθήματος απέναντι σε ό,τι το καταπιέζει. Εάν θυμηθούμε τους τίτλους από τα έργα του θα δούμε πόσες φορές μας έχει καθρεφτίσει… «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», «Κλέψε λιγότερο», «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», «Η μεγάλη Παντομίμα», κ.λ.π. «Η ανατρεπτική γιορτή που θα στήσουμε κάτω από την Ακρόπολη, το φετινό Ιούλιο, ημέρα Πέμπτη 9/7, προς τιμήν του Ντάριο Φο και της πολύχρωμης ζωής και δράσης του, είναι μια υπέροχη ευκαιρία να θυμηθούμε, να συναντηθούμε και να απογειωθούμε με το χιούμορ, τη σάτιρα και το εφηβικό κέφι ενός ελεύθερου μυαλού. Ο υπέροχος αυτός Ιταλός παραμυθάς και θεατράνθρωπος πιστεύει πως ό,τι μας έχει γίνει κατά καιρούς βραχνάς και φόβητρο στη ζωή από την εξουσία, είναι γιατί δεν γελάσαμε όσο πρέπει με τα χάλια της. «Η εξουσία φοβάται όποιον ανεβάζει στη σκηνή το σκοτεινό της πρόσωπο» και καλά κάνει. «Ένα δυνατό γέλιο, τη σωστή στιγμή, μπορεί πράγματι να τους θάψει όλους».
 

Ελλάδα Ιταλία παντού ένα ποτάμι …* και όσα εξελίχτηκαν στο Ηρώδειο μονολεκτικά ως μια γιορτή του Νότου μπορούν να ερμηνευτούν με βάση την πανάρχαια ρίζα της κωμωδίας που μοναδικά και παγκόσμια η λεκάνη της Μεσογείου δημιούργησε (Μεσογειακός πολιτισμός). Ο πολιτισμός των δύο λαών ανεξαρτήτως πολιτικής περιγραφής ,θεματικής ή προβληματικής  είναι που έθεσε για πάντα και παγκόσμια τα θεμέλια (και την ακόλουθη θεωρία και δράση) της κωμωδίας και του γέλιου [Αρχαία κωμωδία (480-120πΧ) και Κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell’arte 16ος αιώνας)]. Κυτταρική κατάσταση εσωτερικής ελευθερίας είναι η έκφραση του κωμικού και στην εξαντλητική του ανάλυση μια ξεκάθαρη πολιτική, κοινωνική και υπαρξιακή κυρίως θέση.
 
Στη ολιστική δραματουργική φόρμα/δράση της παραστάσεως, η εναλλαγή των πασίγνωστων κειμένων του Ντάριο Φο με τη γραφή των δικών μας δημιουργών υπήρξε ζευγαρωμένη, ασυνείδητα οικεία και συνειδητά προκλητική και συγκινητική. Το όφελος του γέλιου είναι πολύτιμο στη θεατρική σκηνή και κατά γενική ομολογία ένα δώρο. Τα μετά-επιθεωρησιακά κείμενα εξελίχθησαν με βάση «την καταγωγή της δημιουργίας» ενός μεγάλου συγγραφέα και της μετέπειτα δράσης του (βίωμα και δράση), υπενθυμίζοντας στενά και σθεναρά πολλά από τα δικά μας παραδοσιακά, συγκρουσιακά ,πολιτικά και κοινωνικά (οικειότητα, ως να περιγράφεις τους προγόνους σου και την συντροφική γενιά σου).
 
Εξελικτικά/συγγραφικά η δραματουργική φόρμα περιείχε τα: Basta pasta, το ιατρείο ευρέσεως εξειδικευμένης ειδικότητας, ο Κολόμβος, ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος (εξαιρετικό! ), το θέατρο και το τραγούδι, επάγγελμα παραμυθάς (εξαιρετικό!), ο βασιλεύς και ο τρελός, ο θάνατος ενός αναρχικού, μια γυναίκα (εξαιρετικό!) και ο Ιησούς Ναζωραίος. Μονολεκτικά η παρουσίαση των κειμένων ήταν αυτή της κοινής καταγωγής και κληρονομιάς, με μια βιωματική και ανεξάντλητη χροιά που μόνο το χειροκρότημα του κοινού μπορούσε να διακόψει.
.
Στα συν [+] της παράστασης
1.    Η διάχυτη σεμνότητα!
 
2. Η ιδέα του ζευγαρώματος Ελλάδας- Ιταλίας και η ακόλουθη αναπαράσταση επί σκηνής, με βάση την πανάρχαια ρίζα της κωμωδίας και της τιμής που οι δύο έλληνες δημιουργοί θέλησαν να αποδώσουν στο σπουδαίο Ιταλό αγωνιστή και μοναδικό συγγραφέα της Κομέντια ντελ άρτε Ντάριο Φο. (σημαντική η συμβολή του Δημήτρη Μανιάτη).
 
3. Η διδασκαλία του Σταμάτη Κραουνάκη στο σύνολο της ερμηνευτικής ομάδας και η παρουσίαση από μέρους του, του σατιρικού άξονα (μοχλός) ενδιαμέσως των επιθεωρησιακών κειμένων/νούμερων.
 
4. Η εύστοχη στιχουργική απόδοση (μουσικά ιντερμέδια) της Λίνας Νικολακοπούλου καθώς και τα ίδια τα κείμενα/προσαρμογή των δύο δημιουργών που κατόρθωσαν να αποτυπώσουν/ζευγαρώσουν το σύνολο του έργου του Ντάριο Φο και της ελληνικής πραγματικότητας και ιστορίας.
 
5. Οι ερμηνείες των ηθοποιών με προεξέχουσες αυτές του Άγγελου Παπαδημητρίου, Μάγιας Λυμπεροπούλου και Ελένης Ουζουνίδου.
 
6. Η σκηνική απόδοση της ομάδας Σπείρα –Σπείρα. Είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε ότι μπορεί πλέον να διανύσει μεγάλες θεατρικές σκηνές και να ερμηνεύσει υπερπαραγωγές.
 
7. Η αψεγάδιαστη παρουσία της ορχήστρας με τη μαεστρία του Άρη Βλάχου (& ενορχηστρώσεις).
 
8. Το σύνολο της ενδυματολογικής επιμέλειας από τη Μαρία Καραπούλιου-εκτός του ίδιου του Σταμάτη Κραουνάκη όπου χρειαζόταν περισσότερη φαντασία.
 
9.  Το σκηνικό που παρέμεινε πιστό, σεμνό και λειτουργικό στην παράδοση της Κομέντια ντελ άρτε.
 
Στα πλην [-] της παράστασης
Δεν υπήρξε μείον στην ολιστική δράση επί σκηνής.  
 
Εν κατακλείδι [=]
Στις κρίσιμες μέρες και ώρες που ζούμε η υπενθύμιση της κοινής καταγωγής δύο λαών στον αρχαιότατο και πάντοτε πολύτιμο καμβά της κωμωδίας [Αρχαία κωμωδία (480-120πΧ) και Κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell’arte 16ος αιώνας)], είναι ίσως η μοναδική λύση για τη δική μας ζωή, στιγμή και καθημερινότητα. Και συνοψίζοντας το ενδόμυχο ερώτημα που θέτει η παράσταση “Avanti Dario” είναι απλό: Τι ζωή θέλετε να ζήσουμε;
 
Βαθμολογία
“Δεν πεθαίνει του κόσμου η ελπίδα
Δεν χρεώνει το φως το πρωί
Πρωτοσέλιδο σ’ εφημερίδα
Δεν θα πάει η Ελλάδα κλαφτή”
Λίνα Νικολακοπούλου.
 
*φράση από την παράσταση «Αvanti Dario».

Ντάριο φο=wikipedia

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 553 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

Ατύχησε «Η Ιφιγένεια στην χώρα των Ταύρων» από το Κ.Θ.Β.Ε. Είδαμε στο θέατρο Δάσους και σχολιάζουμε…

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Ατύχησε «Η Ιφιγένεια στην χώρα των Ταύρων» από το Κ.Θ.Β.Ε. Είδαμε στο θέατρο Δάσους και σχολιάζουμε…

        Μαζί με πάνω από 3 χιλ. θεατρόφιλους βρεθήκαμε στην πανελλήνια πρεμιέρα της παράστασης “Η Ιφιγένεια στην χώρα των Ταύρων”, στο θέατρο Δάσους, σε παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και σε μετάφραση-σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου.

        Λίγα λόγια για το έργο: Η «Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις» είναι τραγωδία του Ευριπίδη, συνέχεια της Ιφιγένειας εν Αυλίδι, που διδάχθηκε ωστόσο πριν από αυτή (414-413 π.Χ.). Στο ναό της Άρτεμης στην Ταυρίδα γίνονται ανθρωποθυσίες. Θυσιάζουν στη θεά, τους Έλληνες που συλλαμβάνουν στη χώρα και η Ιφιγένεια, ως ιέρεια, κάνει τον εξαγνισμό των θυμάτων πριν τη σφαγή. Η Ιφιγένεια έχει δει κακό όνειρο τη νύχτα, ότι πέθανε στο Άργος ο αδελφός της Ορέστης και έχει βγει τώρα το πρωί στον αέρα και στο φως να το διηγηθεί και έτσι να το ακυρώσει. Φτάνει στο μεταξύ ο Ορέστης με τον Πυλάδη και κατά το χρησμό και την εντολή του Φοίβου πρέπει να πάρει από το ναό το άγαλμα της θεάς και να το φέρει στην Αθήνα· έτσι θα λυτρωθεί από τη μανία των Ερινυών που τον κυνηγάνε σαν μητροκτόνο. Αλλά οι δύο ήρωες συλλαμβάνονται από βαρβάρους ως ιερόσυλοι, που σύμφωνα με δικούς τους νόμους και καθώς ο βασιλιάς της Ταυρίδας, Θόας, μισούσε τους ξένους και τους Έλληνες, έπρεπε να θυσιαστούν. Προτού λοιπόν θανατωθούν ως θυσία προς τη Θεά Αρτέμιδα, οδηγούνται για εξαγνισμό, στο ναό της Θεάς, από την ιέρεια του ναού. Όμως ιέρεια του Ναού της Θεάς τυγχάνει να είναι η αδελφή του Ορέστη ,η Ιφιγένεια, με την οποία αναγνωρίζονται. Έτσι με τέχνασμα αυτής οι ήρωες και μαζί τους η Ιφιγένεια καταφέρνουν με την βοήθεια της Θεάς Αθηνάς να αποδράσουν αποκομίζοντας και το ιερό ξόανο της Θεάς.

 
         Και πριν αναφερθούμε στα χαρακτηριστικά της παράστασης θα αφιερώσουμε λίγες γραμμές για να υπογράψουμε για ακόμα μία φορά τη στήριξη μας σε έναν από τους μεγαλύτερους θεατρικούς οργανισμούς στην Ελλάδα, σήμα κατατεθέν της πολιτισμικής κουλτούρας της Θεσσαλονίκης αλλά και όλης της υπόλοιπης Βόρειας Ελλάδας. Το Κ.Θ.Β.Ε πέρασε έναν από τους δυσκολότερους καλλιτεχνικούς χειμώνες του, με κλειστές σκηνές και κατεβασμένες παραστάσεις σχεδόν ολόκληρη τη σεζόν. Σε μια καθολικά δύσκολη χρονιά για την Ελλάδα, που συνεχίζεται δραματικά τις ώρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, το Κ.Θ.Β.Ε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού κατέβασε ρολά αφήνοντας για μήνες απλήρωτο το δυναμικό του. Θα αναφέρουμε για ακόμα μια φορά πως η παιδεία του θεάτρου αποτελούσε πάντα και αποτελεί  ακόμα το οξυγόνο σε περιόδους κοινωνικοοικονομικής κρίσης. Το Κ.Θ.Β.Ε από το 1961 μέχρι σήμερα έχει παρουσιάσει και περιοδεύσει, ακόμα και στο εξωτερικό, ιστορικές παραστάσεις. Έχει υπηρετηθεί από σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης και έχει γεννήσει ακόμα σπουδαιότερους καλλιτέχνες. Ας τιμηθεί η ιστορία του και η θεατρική, βαριά κληρονομιά του και ας υπάρξει μια ζωτική λύση για τη λειτουργία του.
 
        Καταλήγοντας στο δια ταύτα, στην παρουσίαση της παράστασης, θεωρούμε ότι η επιλογή του συγκεκριμένου έργου ήταν εξαρχής ατυχής. Ο Ευριπίδης, σε αντίθεση με τον Αισχύλο και τον Σοφοκλή, αφαίρεσε σε μεγάλο βαθμό τις διαστάσεις του τραγικού στην Ιφιγένεια. Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην υπάρξει αιτιολόγηση για αυτό. Η Ιφιγένεια εν Ταύροις γράφτηκε εν μέσω του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πιο δραματική στιγμή του, αυτή της Σικελικής εκστρατείας. Οι Αθηναίοι είχαν υποπέσει σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση γύρω από αξίες και θεσμούς. Έτσι λοιπόν ο οξυδερκής Ευριπίδης παρουσιάζει τους χαρακτήρες του ως κοινούς ανθρώπους διακωμωδώντας έθιμα, θεία και ιερές τελετές.
 

        Kαι γιατί ονοματίζουμε αυτή τη θεατρική επιλογή ατυχή; Διότι σε αρκετά σημεία του κειμένου όπου ο λόγος ήταν πιο “ελαφρύς” και εμπεριείχε αστεϊσμούς προκαλώντας γέλωτα, το κοινό δυσανασχετούσε. Σαφέστατα επρόκειτο για μια ευριπίδεια τραγωδία χωρίς όμως να εμπεριέχει ως επί το πλείστον τα κλασικά στοιχεία, όπως αναλύσαμε και παραπάνω, που θα περίμεναν οι θεατές να δούνε. Είναι ένα σπουδαίο κείμενο που υμνεί τη φιλία και την αδερφική αγάπη. Αυτές τις δύσκολες όμως ώρες ο κόσμος έχει ανάγκη να παρακολουθήσει έργα που θα αναπτερώσουν το κατακρεουργημένο φρόνημα του, έργα που να εμπεριέχουν εθνικό δογματισμό. Με ένα τέτοιο λοιπόν έργο όφειλε να δώσει το παρών του το Κ.Θ.Β.Ε.
 
        Kαταλήγοντας στον βασικό κορμό της παράστασης και μην επιδιώκοντας επ’ ουδενί να δικαιολογήσουμε τα όποια προβλήματα παρουσιάστηκαν σε ήχο και απόδοση κειμένου, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι λόγω των γνωστών συνθηκών ο χρόνος προετοιμασίας τεχνικών και ηθοποιών ήταν πολύ μικρός.
 
        Στις βασικές ερμηνείες του έργου συναντήσαμε την εξής διανομή. Μουτούση Αμαλία (Ιφιγένεια), Στυλιανού Χρίστος (Α’ Αγγελιοφόρος), Χρυσοστόμου Γιώργος (Ορέστης), Συριόπουλος Μιχάλης (Πυλάδης), Κολοβός Γιώργος (Θόας), Ροϊλός Αναστάσης (Β’ Αγγελιοφόρος), Ιωαννίδου Χρύσα (Άρτεμις -άγαλμα-), Καλαϊτζίδου Άννα (Αθηνά). Όλες οι αποδόσεις αποτέλεσαν μέρος ενός ίδιου διεκπεραιωτικού ερμηνευτικού καμβά.
Πολλές φορές εντοπίζαμε λάθη που ήταν αποτέλεσμα μη σωστής και επαρκής προετοιμασίας και μια αίσθηση ερασιτεχνισμού. Οι ερμηνείες, σε πολλές στιγμές εν μέσω της παράστασης, δεν κούμπωναν μεταξύ τους δημιουργώντας ένα αόρατο χάσμα. Διαφαινόταν μια ερμηνευτική κόπωση και έλειπε η πληθωρικότητα στο ερμηνευτικό σκέλος. Θα ξεχωρίσουμε την απόδοση του Μιχάλη Συριόπουλου ως Πυλάδης, ο οποίος προσέθεσε εύστοχα στον ρόλο του την συναισθηματική ένταση που απαιτούσε.
 
        Το Χορικό της τραγωδίας (Αγγελίτσα Ελευθερία, Βασιλόπουλος Παντελής , Βλάχου Μομώ, Γαλανής Μάνος, Δρικούδης Απόλλων, Ζαχαράκης Αριστοτέλης, Ζώρα Στεφανία, Κιουρκτσόγλου Δάφνη, Κωνσταντά Μαρία, Μιχαλόπουλος Αντώνης , Πουρέγκα Μαριάννα Σαπρανίδου Αλεξία, Σπυριδάκη Ευτυχία, Τουμανίδου Χρύσα, Χαλκιάς Ορέστης ) σε μια παραβολή με τη σύγχρονη ιστορία, έχοντας όλα τα μέλη του ξυρισμένη κεφαλή, σαν άλλοι αιχμάλωτοι πολέμου. Ο Χορός σε αυτή την τραγωδία του Ευρυπίδη, είναι λυρικός, είναι συναισθηματικός. Είναι γυναίκες, είναι Ελλαδίτισες μακριά από τη πατρίδα τους, είναι εκείνες που με τη γυναικεία αλληλεγγύη τους κρατάνε επτασφράγιστο το μυστικό της φυγής της Ιφιγένειας και την προστατεύουν.
Θα λέγαμε ότι το Χορικό ήταν το πιο δυνατό ερμηνευτικό κομμάτι, χωρίς όμως να μας συνεπάρει. Είχαν μια πολύ δυνατή εικόνα, με απαράμιλλη αισθητική καθώς εμφανίζονταν γυμνοί στην σκηνή και έντυναν στην συνέχεια το ξεγυμνωμένο σαρκίο τους με λευκά ρούχα που αποτελούσαν μέρος του σκηνικού.
Εικαστικά ήταν μια άρτια δουλειά, ερμηνευτικά όμως και σε αυτό τα σκέλος υπήρξε προβληματική  δεινότητα.
 
        Το Χορικό συνοδεύτηκε υπό το ήχο του μπάσου, του κλαρινέτου, του όμποε και του αγγλικού κόρνου, από τους μουσικούς Μιχαιλίδη Αλέξανδρο και Σακαρέλη Κώστα που βρίσκονταν στα αριστερά πλάγια της σκηνής.
        Στην σκηνοθεσία του έργου ο Θωμάς Μοσχόπουλος. Η καλλιτεχνική του ματιά ομολογουμένως έδωσε το στίγμα που έλειπε από τη παράσταση. Σε ένα σκηνικό, που από την αρχή που το αντίκριζες, μαγνήτιζε το βλέμμα σου, καταλάβαινες ξεκάθαρα ποιο θα ήταν το κυρίαρχο στοιχείο αυτής της σκηνοθετικής επιμέλειας.
 Η Θεριανού Ευαγγελία δημιούργησε πάνω σε λευκά τούλια με σκορπισμένα παπούτσια και πανιά έναν σωρό από ασπρισμένα ρούχα μπροστά από ένα γκριζαρισμένο τοιχίο. Με αυτά τα λευκά υφάσματα λοιπόν ο Θ. Μοσχόπουλος δημιούργησε τη σκηνοθεσία του. Οι συντελεστές πρόσθεταν και αφαιρούσαν ρούχα, εξωτερικεύοντας τα συναισθήματα της κάθε σκηνής και ο Χορός χόρευε με πουκάμισα αδειανά, με τις δικές του χαμένες Ελένες… Φάουλ είχαμε όμως και σε αυτό το σκέλος της παράστασης, όπως κάποια σημεία του έντονου διαλόγου που υπάρχουν μέσα στην τραγωδία όπου χρειάζονταν στήριξη για να μην επιφέρουν κόπωση και περισσότερη ένταση σε κομβικές στιγμές  όπως η αναγνώριση του Ορέστη από την Ιφιγένεια που θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες σκηνές του παγκοσμίου θεάτρου.
.
Εν κατακλείδι [=],
        Και δίχως να προσθέσουμε κάτι παραπάνω, σε μια καλοκαιρινή σεζόν που η μία αναβολή διαδέχεται την άλλη, που ο φόβος έχει κατακλύσει μέχρι και τον πιο ελπιδοφόρο, που ο πολιτισμός φαντάζει πολυτέλεια μην χάνεται την ευκαιρία μέσα από αυτά τα περίφημα κείμενα να θυμηθείτε ποιοι είμαστε… Μην κάνετε τη χάρη στον οποιονδήποτε να μην γνωρίζετε ποιος είστε.. Ίσως τελικά μόνο αυτή να είναι η δύναμη μας..       

Βαθμολογία:

5 στα 10

-ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ – ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 916 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Άνθρωπος και Κοινωνία

«Πας μη Έλλην Βάρβαρος». Από την «Πάνδημο Μούσα» της Αριάδνης Καναβάκη.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«Πας μη Έλλην Βάρβαρος».

Από την «Πάνδημο Μούσα» της Αριάδνης Καναβάκη.

Βαρβάρων δ’ Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ἀλλ’ οὐ βαρβάρους … Ἑλλήνων· τὸ μὲν γὰρ δοῦλον, οἱ δ’ ἐλεύθεροι –είναι λογικό οι Έλληνες να εξουσιάζουν τους βαρβάρους, αλλά όχι το αντίστροφο, γιατί οι μεν (βάρβαροι) είναι δούλοι, οι δε (Έλληνες) ελεύθεροι (στιχ. 1400-1401) θα γράψει ο Ευριπίδης στη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», ωστόσο το ρητό του τίτλου δεν έχει τεκμηριωμένα επιβεβαιωθεί ότι ανήκει σε κάποια γνωστή παραπομπή της αρχαιότητας, προφορική ή γραπτή.
.
Η φράση /ιδέα είναι γνωστή και πολυχρησιμοποιημένη όπως και η γνώση ότι  η αρχαιοελληνική αττική σκέψη διαχώριζε τον πληθυσμό της από τους βαρβάρους, εννοώντας με ακρίβεια τους αλλόγλωσσους και τουςαλλοδαπούς.
.
Αυτά μέχρι τον 5ο π.Χ αιώνα όπου το «πας μη Έλλην βάρβαρος» δεν είχε την αρνητική/υποτιμητική χροιά που σήμερα συχνά της αποδίδουμε, αλλά περισσότερο υπήρξε ένας  γλωσσολογικός/ εθνογραφικός διαχωρισμός και μια γεωγραφική ένδειξη πολιτών. Πως άλλωστε θα μπορούσαν να χωρέσουν περισσότεροι στα στενά όρια μιας «πόλης –κράτους» (Αττική) η οποία θεωρούταν ως ένα υποδειγματικό δημοκρατικό/πολιτισμικό πλαίσιο διαβίωσης;  
 
Ετυμολογικά «ο βάρβαρος» (πάντα άνδρας, ουδέποτε γυναίκα) θεωρείται ότι προέρχεται από τον ήχο των αλλόγλωσσων που ακουγόταν ως “μπαρ-μπαρ-μπαρ” και με την ακόλουθη χρήση της βαριάς τους προφοράς οδήγησε στο «βαρ –βαρ-βαρ » και εν τέλει στη λέξη βάρβαρος. Οι ιστορικοί μελετητές δεν είναι σίγουροι για την πατρότητα της λέξης ή του συγκεκριμένου αποφθέγματος
.
Αναφορικά με τη λέξη «Στον Όμηρο δεν απαντά η ίδια η λέξη, βρίσκουμε όμως το επίθετο βαρβαρόφωνος (Καρών ηγήσατο βαρβαροφώνων, Β867).
.
Στον Αγαμέμνονα του Αισχύλου, η Κασσάνδρα αρχικά παρουσιάζεται βουβή, επειδή μιλάει βάρβαρη γλώσσα (βάρβαρον φωνήν κεκτημένη, στίχος 1051), που μάλιστα ακούγεται σαν του χελιδονιού (χελιδόνος δίκην) κι έτσι χρειάζεται διερμηνέα (ερμηνέως … δείσθαι, στ. 1062-3). Στις εξιστορήσεις των μηδικών πολέμων, η λ. ‘βάρβαρος’ χρησιμοποιείται για να δηλώσει τους Πέρσες (μάλιστα ο Αισχύλος στους Πέρσες, στ. 255, εμφανίζει τον Πέρση αγγελιοφόρο να αναγγέλλει: «στρατός γαρ πας όλωλε βαρβάρων»).
 
Μετά τους μηδικούς πολέμους, η υποτιμητική απόχρωση είναι πλέον σαφής· εμφανίζεται η αξιολογική κρίση και αρχίζει η λέξη ‘βάρβαρος’ να σημαίνει «άξεστος, ακαλλιέργητος», π.χ. στις Νεφέλες του Αριστοφάνη ο Σωκράτης λέει για τον Στρεψιάδη «άνθρωπος αμαθής ουτοσί και βάρβαρος». Οι άλλες σημασίες παραμένουν. Λόγου χάρη, ο ίδιος Αριστοφάνης χρησιμοποιεί κατ’ επανάληψη τη λέξη ‘βάρβαρος’ για να δηλώσει τους αλλοδαπούς και ειδικά τους Πέρσες, ενώ στους Όρνιθες (στ. 199) ο Έποπας καυχιέται ότι δίδαξε στα πουλιά να μιλάνε ενώ πριν ήταν βάρβαρα, δηλ. αλλόγλωσσα («εγώ γαρ αυτούς βαρβάρους όντας προ τού εδίδαξα την φωνήν»). Αλλά και το ρ. βαρβαρίζω έχει στα αρχαία πολλές σημασίες· μπορεί να σημαίνει «μιλάω ξένη γλώσσα», «μιλάω σπασμένα ελληνικά» ή «κάνω γραμματικά λάθη, σολοικισμούς».*
 
Ορισμένοι επιμένουν πως η πατρότητα της ρήσης ανήκει στο Μέγα Αλέξανδρο ο οποίος συχνά χρησιμοποιούσε τη φράση στις εκστρατείες του, ιδιαιτέρως λόγω της αναθηματικής επιγραφής του μετά τη νίκη στο Γρανικό (334 πΧ) «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων από των βαρβάρων των την Ασίαν κατοικούντων».
 
Ωστόσο ουδέποτε η χρήση ή η αναφορά ενός «τσιτάτου» στο πέρασμα του χρόνου δεν υπήρξε τυχαία ή άστοχη (και δεν αναφερόμαστε στην κακοποίησή της). Συχνά χαρακτηρίζει περισσότερα από όσα νοηματοδοτεί και ουσιαστικά απαντά μονολεκτικά σε μια σειρά ερμηνειών και καταστάσεων περίπλοκων και διαχρονικών.
.
Τόσο η ελληνική γλώσσα όσο και η ελληνική γη παραμένουν ιδιαίτερες ακόμα και στο σύγχρονο κόσμο, σε σημείο όπου όλα τα υπόλοιπα (γλώσσες, λαοί, τόποι ) να χαρακτηρίζονται από εμάς τους ιδίους, αν όχι βάρβαρα τουλάχιστον αλλότρια, αποτελώντας συχνά τροχοπέδη στην επικοινωνία μας με τον υπόλοιπο κόσμο που συχνά και αφελώς δείχνουμε να μην κατανοούμε!
.
Δεν είναι που στερούμαστε κατανόησης ή επικοινωνίας ή συμμαχιών, είναι που η ίδια η γεωγραφία μας και η αξιοθαύμαστη χρήση μια γλώσσας μοιάζει να μας “εγκλωβίζει” ή να αντιμάχεται την από χρόνων εξίσου κυτταρική μας ανάγκη μας για παγκόσμιες σχέσεις.
.
Τούτη η συμπεριφορά δεν είναι επ΄ ουδενί αυτιστική ούτε φυσικά προς χρήση εθνικιστική. Είναι βαθύτατα χαρακτηριολογική και ολίγον αμυντική σε σχέση με το ξένο και στην καλύτερη περίπτωση ομοιάζει ως μια καλή επικοινωνιακή αρχή στην προσπάθεια της κατανόησης της ηχομιμητικής του άλλου (θυμηθείτε τον ήχο μπαρ-μπαρ).
.
Δεν γνωρίζουμε αν βρεθεί η πατρότητα της ρήσης αλλά ίσως το σοφότερο θα ήταν το άνωθεν τσιτάτο να χρησιμοποιείται περισσότερο ως η πρώτη μας κύρια ταυτότητα που ευγενώς κρύβουμε για εσωτερική κατανάλωση στην τσέπη μας. Άλλωστε τα επιτεύγματα μας είναι γνωστά.  
.
“Πας μη Έλλην βάρβαρος” ή “Πας μη Έλλην, βάρβαρος”.  
 
ΥΓ: Το παρόν κείμενο απέχει έτη φωτός από την επικαιρότητα που ουδόλως φιλοδοξεί να σχολιάσει αυτές τις κρίσιμες ημέρες. Το έχουμε πράξει σε προγενέστερα κείμενα.

*Νίκος Σαραντάκος, «Πας μη Έλλην βάρβαρος -αλλά ποιος το είπε;»

https://sarantakos.wordpress.com/2014/09/15/ellinbarbaro-2/

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 25124 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. 2 ΝΕΕΣ ΑΚΥΡΩΣΕΙΣ.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 ΣΤΟΝ “ΑΕΡΑ” ΟΙ ΓΙΟΡΤΕΣ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. 2 ΝΕΕΣ ΑΚΥΡΩΣΕΙΣ.

Τελειωμό δεν εχουν οι ακυρώσεις εκδηλώσεων σε αυτό το βασανιστικό καλοκαίρι για όλους τους Έλληνες και το χορό συνεχίζουν δυο νέες παραστάσεις που ήταν προγραμματισμένες στο θέατρο Κήπου τινάζοντας -έως τώρα- στον αέρα τις Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου καθόσον όλες εχουν ακυρωθεί η αναβληθεί, πέρα από τη σημερινή –ας χτυπήσουμε και ξύλο- «Έξοδος» από την ομάδα ΑΝΙΜΑ.
 
Αναβάλλονται λοιπόν οι παραστάσεις «Ο Αρμένης» από την ομάδα «Σκηνή του Βορρά», 13 Ιουλίου και «Ο Γάμος» με την Άννα Βαγενά, 14 και 15 Ιουλίου, η οποία θα παρουσιαστεί καλώς εχόντων των πραγμάτων, 7 και 8 Σεπτεμβρίου στον ίδιο χώρο.
 

Παρακάτω οι ανακοινώσεις.

-Οι προγραμματισμένη για τη Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015, παράσταση του έργου «Ο Αρμένης» από την ομάδα «Σκηνή του Βορρά» σε συνεργασία με το «Θέατρο έξω από τα τείχη», στο πλαίσιο της διοργάνωσης «Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου», ματαιώνεται μετά από απόφαση της παραγωγού εταιρείας.
.
-Οι προγραμματισμένες παραστάσεις “Ο ΓΑΜΟΣ” για 14 και 15 Ιουλίου στο θέατρο Κήπου, μεταφέρονται για 7 και 8 Σεπτεμβρίου στον ίδιο χώρο. 

ΤΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΟΠΩΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΣΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ: ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 367 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΕΞΟΔΟΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ +βίντεο

από Kulturosupa
από Kulturosupa

ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΕΞΟΔΟΣ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ +βίντεο παρουσίασης.

Παρασκευή 10 Ιουλίου στις 9μμ επαναλαμβάνεται στο θέατρο Κήπου και είναι μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία να δείτε την παράσταση «Έξοδος» σε μια ευφάνταστη  σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη από την ψαγμένη θεατρική ομάδα «Anima».
Η παράσταση τον περασμένο χειμώνα ενθουσίασε το αθηναϊκό κοινό και μέσα Απριλίου, συγκεκριμένα, Τρίτη 21, ανέβηκε και Θεσσαλονίκη όπου παρακολούθησε και η «Κ» στο θέατρο Φαργκάνη. Παρακάτω είναι η γνώμη μας από εκείνη την βραδιά.
.
Ακολουθεί δελτίο Τύπου, προηγουμένως όμως, ερασιτεχνικό βίντεο από την παρουσίαση της παράστασης στα πλαίσια συνέντευξης Τύπου για τις “Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου”, όπου η σκηνοθέτις μιλά για το έργο.

Μια σπουδαία παράσταση η «Έξοδος» από την ομάδα Anima. Είδαμε στο θέατρο Φαργκάνη και σχολιάζουμε…

       Σπουδαία όχι μόνο για τη θεματολογία της αλλά κυρίως για τον εξαιρετικό τρόπο που αυτή αποδόθηκε. Αναφερόμαστε στην παράσταση «Έξοδος» από την ομάδα «Anima» σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη που παρακολουθήσαμε χθες Τρίτη 21 Απριλίου, μια εντελώς «μη θεατρική» μέρα, όμως με το μεγαλύτερο μέρος της αίθουσας του θεάτρου Φαργκάνη γεμάτο. Μόνο που μειοψηφούσε εμφανώς το νεανικό κοινό, αγνοώντας ότι έχανε έναν «θησαυρό»… Από αυτούς που δεν θα βρει σε κανένα σχολικό βιβλίο ιστορίας να του προσφέρει το άγγιγμα ψυχής που καταφέρνει η σπουδαία τέχνη. Με μέσα απλά κι απέριττα, αλλά με ένα θείο δώρο που το λες και ταλέντο… ή ψυχή… ή και τα δύο!
 

       Πέντε γυναίκες στη σκηνή, ντυμένες με «πειραγμένες» παραδοσιακές φορεσιές και κρατώντας  σύμβολα των εθνικών μας εορτών – 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου- μας εισάγουν με τρόπο απρόσμενο και χαριτωμένο στο θέμα: μια γιορτή κοινή των δύο εθνικών επετείων και μάλιστα μέσα από τα βιώματα και τη δράση των «αδικημένων» ιστορικά γυναικών, επώνυμων και ανώνυμων ηρωίδων. Ένα ευρηματικό κολάζ από αφηγηματικούς μονολόγους γνωστών ή άγνωστων ηρωίδων του 1821, παράλληλα με αληθινές μαρτυρίες γυναικών που έδρασαν στον πόλεμο του 1940, στην Αντίσταση, στον Εμφύλιο, στην εξορία… Με αποκορύφωμα την ζωντανή επί σκηνής μαρτυρία της 98χρονης Κατίνας Σηφακάκη, όπου το ρίγος διαπέρασε και τους τοίχους…

 

       Είδαμε/ακούσαμε τη Μόσχω Τζαβέλα, τις Σουλιώτισσες, τη Μπουμπουλίνα, τις Μεσολογγίτισσες να συναντούν την ηρωική Αντίσταση, την Ηλέκτρα Αποστόλου, τη Λέλα Καραγιάννη, πολλές ανώνυμες αγωνίστριες… Είδαμε τη Μαντώ Μαυρογένους να συναντά μέσα από τις επιστολές της τις ανέμελες Γαλλίδες και Αγγλίδες της εποχής. Με τρόπο αφηγηματικό αλλά έντονα θεατρικό/ παραστατικό όλες αυτές οι γυναίκες μοιράστηκαν κορυφαία ηθικά διλήμματα που η ιστορία έφερε στο διάβα τους και δραματοποίησαν στη σκηνή καταλυτικές αποφάσεις ζωής… Με το ερώτημα «Τί είναι η πατρίδα μας;» να διατρέχει σταθερά τη δράση και το κεντρικό δίλημμα «Τί θα θυσίαζα για ένα μεγάλο σκοπό και… ποιόν;» να πλανάται υπόγεια σε όλη τη διάρκεια.  Με τις προφανείς απαντήσεις «κομμένες»… παρά συμβολικά δοσμένες μέσα από φωτισμένες αξίες και ήθη εποχών σημαδιακά ηρωικών.

 

Πολλά και σημαντικά τα θετικά (+) της παράστασης:

–        Κατ’ αρχήν η σύλληψη της ιδέας, με όλο τον κίνδυνο που εμπεριέχει, καταπιανόμενη με ιστορικά στερεότυπα και μύθους της φυλής. Είτε να εκπέσει σε διδακτισμό ή ηθικοπλαστικά κηρύγματα για την «τόνωση του φρονήματος», είτε να επιχειρήσει παράτολμους νεωτερισμούς αποδόμησης. Το γεγονός ότι όχι μόνο κρατήθηκε μια ισορροπία ιδανική στους «εθνικούς τόνους», αλλά ότι η υλοποίηση κατάφερε ένα καινούργιο, φρέσκο, επίκαιρο διάβασμα της ιστορίας στο σήμερα, καταχωρείται ως «επίτευγμα» της παράστασης, καθώς έδωσε έναν στόχο ξεκάθαρο και απόλυτα επιτυχή. Εντελώς μακριά από στερεοτυπικά μοτίβα, εύπεπτες ευκολίες, πιασάρικα μελό ή κορώνες, αντίθετα με μια ευφάνταστη «αποδόμηση και ταυτόχρονη αναδόμηση» του εθνικού στοιχείου.

 

–        Όσον αφορά στα κείμενα, αποτέλεσμα ομαδικής δουλειάς, η πλειονότητα βασίζεται φυσικά σε ιστορικές πηγές ή ανάλογα λογοτεχνικά έργα, ωστόσο η επεξεργασία, η συρραφή και το επιτυχημένο δέσιμό τους έδωσαν την αίσθηση μιας ενιαίας ενότητας, παρότι οι αναφορές απείχαν μεταξύ τους πάνω από έναν αιώνα. Με συνδετικό ιστό από «πειραγμένα» τραγούδια/ ποιήματα και ενδιάμεσες σκέψεις/ αναφορές, το όλο αποτέλεσμα υπήρξε συμπαγές και άριστα δομημένο.

 
–     Ωστόσο το στοιχείο που έκλεψε τις εντυπώσεις και δικαίωσε το στόχο, ήταν αναμφισβήτητα η εξαιρετική σκηνοθεσία της Ρουμπίνης Μοσχορωρίτη. Ευρηματική με όλη τη σημασία της λέξης, με φαντασία και συμβολισμούς, με άψογο συγχρονισμό και ακρίβεια, στηριγμένη κατά βάση στην προσέγγιση ρόλων και δρώμενων μέσω της σωματικότητας. Ο συμβολικός τρόπος που αποδόθηκαν κινησιολογικά με εξαιρετική αξιοποίηση του σώματος, σκηνές όπως ο χορός του Ζαλόγγου, η έξοδος του Μεσολογγίου, οι γυναίκες της Πίνδου, οι συνθήκες κράτησης στην εξορία… υπήρξε αληθινά εμπνευσμένος! Το ίδιο εντυπωσιακή και η ακρίβεια μετάβασης – σχεδόν τελετουργική – από τη μια σκηνή στην άλλη και από τον ένα… αιώνα στον άλλον με τρόπο «βελούδινο», με ρυθμό συνεχή, σαν το νερό που κυλά αβίαστα… Μια σκηνοθεσία σύγχρονη, με ιδιαίτερο στίγμα, με καθαρή ταυτότητα και στόχο που τόλμησε να «πειράξει» – ενίοτε με ύφος περιπαικτικό- θέματα βαριά και δύσκολα και ΠΕΤΥΧΕ, χάρη στη φαντασία, το ταλέντο και το ήθος!
 
–        Όσο για τη ζωντανή αφήγηση στα τελευταία λεπτά της 98χρονης με την πραγματική της μαρτυρία στην εξορία της Μακρονήσου, υπήρξε απλά συγκλονιστική. Ακούγοντας από τα χείλη μιας κομψότατης, ευθυτενούς, περήφανης υπέργηρης- που ούτε σου πάει το μυαλό στην ηλικία της!- να διηγείται με φωνή ολοκάθαρη και κόμπο στο λαιμό τα μύρια όσα… τα βάσανα των αγωνιστριών στα στρατόπεδα που μεταξύ βασανιστηρίων σωματικών και ψυχικών, έβλεπαν να τους παίρνουν τα παιδιά γιατί «δεν είστε μάνες ικανές να μεγαλώσετε σωστά ελληνόπουλα»… Η συναίσθηση ότι έχεις απέναντί σου και μπορείς να αγγίξεις ένα κομμάτι ΤΕΤΟΙΑΣ ιστορίας και ΤΕΤΟΙΑΣ δύναμης, ασύλληπτης για τα κοινά μέτρα, είναι κάτι που μαγκώνει το μυαλό κι ελευθερώνει το δάκρυ… πάντως αδυνατεί να δοθεί με λόγια.
 
–        Άρτιες υποκριτικά όλες οι ηθοποιοί, με άψογη εκφορά του λόγου, εντυπωσιακό συγχρονισμό σε ένα σύνολο απόλυτα δεμένο, πλήρη συγκέντρωση πάνω στη σκηνή, εξαιρετική κινησιολογία, καθώς το σώμα αποτέλεσε το βασικό εκφραστικό τους μέσο και το χειρίστηκαν με ακρίβεια και άνεση. Η μουσική υπόκρουση συνόδευσε ιδανικά τα δρώμενα δημιουργώντας την κατάλληλη ατμόσφαιρα, ενώ αξίζουν συγχαρητήρια στην ενδυματολόγο για τα «ευφυή», εντελώς ταιριαστά κοστούμια που άλλαζαν επί σκηνής ως κομμάτι της σκηνοθεσίας, μέσα σε ένα σκηνικό λιτό αλλά επαρκές.
.
       Η μόνη μας ένσταση (-) αφορά στο απότομο, εντελώς απροσδόκητο κλείσιμο της παράστασης. Όπου πάνω στην αποστροφή μιας συνεχούς διήγησης και χωρίς τίποτα να προδιαθέτει για ολοκλήρωση, ο λόγος σταματά απρόσμενα, οι νέες κάνουν ένα βήμα μπροστά, αφήνοντας το «παρελθόν» πίσω και τα φώτα σβήνουν… Μπορεί μεν σκηνοθετικά – συμβολικά να δόθηκε το τέλος, όμως εννοιολογικά και αφηγηματικά έμεινε εντελώς μετέωρο… Και είναι κρίμα που μια εξαιρετική παράσταση δεν πρόσεξε αυτήν τη λεπτομέρεια, ωστόσο καθοριστική ως τελευταία επίγευση. Μια πρόταση μόνο χρειαζόταν, μια λέξη, ένα «κάτι» που θα ολοκλήρωνε αντάξια όσα σπουδαία προηγήθηκαν…
.

       Θα κλείσουμε (=) με ένα ειλικρινές ΜΠΡΑΒΟ στην ομάδα «Anima» και στη σκηνοθέτιδά της για τη σπουδαία δουλειά και συστήνουμε ανεπιφύλακτα μια παράσταση που διαβάζει την ιστορία «αλλιώς» στο σήμερα…

.

Βαθμολογία

6.5 στα 10

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η «Έξοδος»10 Ιουλίου στη Θεσσαλονίκη στις Γιορτές Ανοιχτού θεάτρου ΘΕΑΤΡΟ ΚΗΠΟΥ

Μετά από αλλεπάλληλες παρατάσεις sold out παραστάσεων, σε δύο πολύ καλά θέατρα στα οποία φιλοξενήθηκε στην Αθήνα (Θέατρο Θησείον, Στούντιο Μαυρομιχάλη), και στη Θεσσαλονίκη (θέατρο Φαργκάνη) και Πάτρα (Θέατρο Λιθογραφείον), τις πολύ καλές κριτικές που απέσπασε, εγκωμιαστικά σχόλια των ανθρώπων της τέχνης και των γραμμάτων, Η ΕΞΟΔΟΣ επιλέχθηκε να παρουσιαστεί για μία μόνο παράσταση στις Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη στις 10 Ιουλίου.
 
Το κείμενο της παράστασης, που βασίζεται σε πραγματικά ιστορικά στοιχεία, συντίθεται από αφηγηματικά κείμενα-μονολόγους, αλλά και αληθινές μαρτυρίες γυναικών που έδρασαν στην επανάσταση του 1821, στον πόλεμο του 1940, στον εμφύλιο και μέχρι σήμερα.

.
Το έργο διαπραγματεύεται το άκρως επίκαιρο ερώτημα: Εγώ θα έβαζα σε κίνδυνο την ζωή μου για κάτι μεγαλύτερο και ανώτερο από το ατομικό; Και τι είναι η πατρίδα σήμερα και τότε; Το θέμα της παράστασης στοχεύει να αναδείξει τις αντιφάσεις, τους δισταγμούς, τις αποφάσεις, αλλά και τις πράξεις εν τέλει των γυναικών στη διάρκεια της Νεοελληνικής Ιστορίας, μέσα από τη διαφορετικότητα του γυναικείου ψυχισμού.
 
Έτσι με αφετηρία το περιβάλλον μιας πειραγμένης εθνικής εορτής -κάτι μεταξύ 25ης Μαρτίου και 28ης Οκτωβρίου- την οποία οι ηθοποιοί προετοιμάζουν χρησιμοποιώντας υλικά από εθνικούς εορτασμούς, όπως ποιήματα, εικόνες, τραγούδια, απαγγελίες, στεφάνια, παρελάσεις και άλλα, αποδομείται και επαναδομείται η ιδέα του εθνικού.  Στόχος της παράστασης είναι να ξαναδιαβάσουμε με καινούριο τρόπο το 1821 και το 1940, ώστε τα κείμενα αυτά να αποκτήσουν σάρκα και οστά και να φέρουν πραγματικά, σημερινά, επίκαιρα διλήμματα, γιατί ‘Ηρωας μπορεί να είναι κάποιος από εμάς, όταν βρεθεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.
.
Οι ηρωίδες της παράστασης «ΕΞΟΔΟΣ», η Μόσχω Τζαβέλα, η Ηλέκτρα Αποστόλου, η Μπουμπουλίνα, η Μαντώ Μαυρογένους, η Λέλα Καραγιάννη, Σουλιώτισσες και Μεσολογγίτισσες, Εργάτριες και Ανώνυμες Αγωνίστριες, συναντούν στη σκηνή την αγωνίστρια, Ζωή Πετροπούλου, η οποία  μας αφηγείται ζωντανά τη δική της αληθινή μάχη και ιστορία σε μια παράσταση που έχει εξελιχθεί σε θέατρο-ντοκουμέντο.
.
Στην ‘ΕΞΟΔΟ’, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη, συμμετέχουν πέντε γυναίκες ηθοποιοί – Νικολίνα Καραθύμιου, Κατερίνα Μπιλάλη, Λυγερή Ταμπακοπούλου, Γιώτα Τσιότσκα και Στέλλα Γρίβα- σε σκηνικό διάλογο με την ξεχωριστή παρουσία της 90 χρονης αγωνίστριας Ζωής Πετροπούλου.

.
Ταυτότητα της παράστασης

Σκηνοθεσία – Διασκευή: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη

Κείμενο: Θεατρική ομάδα ANIMA

Δραματουργική επεξεργασία: Κυριακή Σπανού

Σκηνογραφία – Κοστούμια: Μάρθα Φωκά

Επιμέλεια Κίνησης – Χορογραφίες: Κάλλια Θεοδοσιάδη

Πρωτότυπη Μουσική: Κώστας Νικολόπουλος

Φωτισμοί: Παναγιώτης Λαμπής

 

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Νικολίνα Καραθύμιου, Κατερίνα Μπιλάλη, Λυγερή Ταμπακοπούλου, Γιώτα Τσιότσκα, Στέλλα Γρίβα.

Και η 90χρονη:  Ζωή Πετροπούλου

 

Παραγωγή: Θεατρική ομάδα ANIMA

Διεύθυνση παραγωγής: Κυριάκος Πανόπουλος

 

Χώρος:

Θέατρο Κήπου

Νικ. Γερμανού, τηλ. 2310 256 775

Παραστάσεις:

Παρασκευή 10 Ιουνίου στις 21:00

Τιμές εισιτήριων:

Γενική είσοδος: 8 ευρώ

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 676 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«ΠΡΙΝ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ»: ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«ΠΡΙΝ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ»: ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΑΣΟΥΣ

Δεν θα δει η Θεσσαλονίκη το νέο έργο των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα για το λαϊκό τραγούδι “ΠΡΙΝ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ”, που ήταν προγραμματισμένες για 13 & 14 Ιούλιου στο θέατρο Δάσους, καθώς ακυρώνονται.

Πληροφοριακά το δελτίο ενημέρωσης της παράστασης
Το έργο είναι γεμάτο από λαϊκά τραγούδια που όλοι αγαπάμε. Ταυτόχρονα όμως είναι μια πολύ δυνατή και συγκινητική ερωτική ιστορία, που διαδραματίζεται μεταπολεμικά, στα χρόνια ακριβώς των μεγάλων λαϊκών δημιουργών. τραγουδιών και φωνών.

Οι ήρωες του έργου είναι άνθρωποι του τραγουδιού που ζουν με πάθος τα πάθη τους! Οι ιστορίες τους διατρέχουν την νεότερη ιστορία της Ελλάδας από την απελευθέρωση, στον Εμφύλιο, στην μεταπολεμική Ελλάδα και την δικτατορία. Ζωές γεμάτες κρυφές παγίδες, σκοτεινά μονοπάτια και μυστικούς γκρεμούς. Αγάπες απελπισμένες και ψυχές αγιάτρευτες μέχρι την τελευταία τους ώρα. Πάντα με πίστη στην αλήθεια της καρδιάς!

Η διανομή είναι πολυπρόσωπη, περισσότεροι από 20 καλλιτέχνες. Τους βασικούς ρόλους έχουν αγαπημένοι τραγουδιστές και καλοί ηθοποιοί: πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά)
Σοφία Βόσσου, Στέλιος Διονυσίου, Ευθύμης Ζησάκης, Κατερίνα Κούκα, Μπέτυ Μαγγίρα, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Ορέστης Τζιόβας.

Συμμετέχουν: Αννα Αθανασιάδη, Χρήστος Ζαχαριάδης, Λήδα Καπνά, Αλεξάνδρα Κουλούρη, Σπύρος Κυριάκος, Δημήτρης Λέκκος, Αντιγόνη Νάκα, Γεράσιμος Σοφιανός, Ιούλιος Τζιάτας.
.
Δυο λόγια για την υπόθεση του έργου:
Θεσσαλονίκη. Γερμανική κατοχή. Ο Ανέστης προσπαθεί να πιάσει δουλειά στο κέντρο του Κώστα Δραγούτσου, όπου παίζει μπουζούκι ο αδερφός του Λευτέρης και τραγουδούν οι γνωστοί Αρετή Λάμπρου, Νανά Βάλβη και Μανώλης Ναξιώτης. Παρά το γεγονός ότι είναι ερωτευμένος με την Δέσποινα, κόρη καλής κοινωνίας, την εγκαταλείπει μόλις αυτή μένει έγκυος. Ο δεσμός του με την Αρετή, τον βοηθά και επαγγελματικά, ιδιαίτερα όταν ο Μανώλης που διατηρεί θυελλώδη δεσμό με την Νανά Βάλβη τσακώνεται μαζί της και φεύγει από το μαγαζί. Στον εμφύλιο, τραμπούκοι καίνε το μαγαζί του Κώστα. Όλοι ξαναβρίσκονται στην Αθήνα, με άλλες ζωές, άλλες καριέρες, άλλους έρωτες και άλλα πάθη. Και άλλες ενοχές, καθώς οι επιλογές τους έχουν επηρεάσει με τρόπο τραγικό κάποιους από τους δικούς τους ανθρώπους. Οι ζωές τους αναμειγνύονται ξανά, σε εκρηκτικό μείγμα, στο όριο του έρωτα και του θανάτου.

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαθανασίου, Μιχάλης Ρέππας
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη
Κουστούμια: Έβελιν Σιούπη
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Ενορχήστρωση τραγουδιών: Νίκος Στρατηγός
Ώρα έναρξης : 9.30 μμ
Τιμές εισιτηρίων :  15 € & 13 € (μαθητικό-άνεργοι-πολύτεκνοι)
Προπώληση εισιτηρίων : Κεντρικό Εκδοτήριο Βασιλικού Θεάτρου
                                            τηλ. 2315 200 200
                                            Εκδοτήρια Πλ. Αριστοτέλους  τηλ. 2310 236 990

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 413 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτή την ιστοσελίδα εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του υλικού μόνο με την αναφορά της πηγής ©Kulturosupa.gr.
Επικεφαλής: Τσιρόγλου Ιωάννης. Συντακτική Ομάδα Kulturosupa: Βυζαντιάδου Νέλη, Ζαχαριάδης Κρίτωνας, Ιωαννίδης Μανώλης, Κανακάρη Αννια, Μπαιρακτάρη Ειρήνη, Μπαστουνάς Γιώργος, Στασινοπούλου Πίτσα.

Τηλέφωνο: +30 6983 101 110

URL: http://www.kulturosupa.gr

Email: kulturosupa@yahoo.gr

Facebook Instagram Youtube Spotify Twitter Tiktok

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα

Τρεις ταινίες του διεθνούς κινηματογράφου θα προβάλει η ΕΡΤ3 στο Σινεμά της
«Ο Κόκκινος Βράχος» του Γρηγορίου Ξενόπουλου στο «Θέατρο της Κυριακής στο Τρίτο».
«Τα 13 τριαντάφυλλα»: Η αντιφασιστική ταινία του Εμίλιο Μαρτίνες-Λάσαρο | Ιστορικές ταινίες
Όλα τα τελευταία άρθρα
Πατήστε για να ακούσετε το κείμενο που επιλέξατε.