Ο Ζερόμ Καλούτα δεν είναι απλώς ένας καλλιτέχνης· είναι ένας πολυδιάστατος «αφηγητής ιστοριών» που κινείται με την ίδια άνεση ανάμεσα στις soul μελωδίες, τους θεατρικούς προβολείς και τους τηλεοπτικούς φακούς. Με μια καταγωγή που μπλέκει την αφρικανική κουλτούρα με την ελληνική αστική πραγματικότητα, ο Ζερόμ κατάφερε να επιβάλει τη δική του αισθητική, αρνούμενος πεισματικά να μπει σε «ράφια» και κατηγοριοποιήσεις. Από τις εκρηκτικές του εμφανίσεις στη δισκογραφία και τα μουσικά stages, μέχρι τη γεμάτη φως και αμεσότητα παρουσία του στην τηλεόραση, παραμένει πάντα ένας δημιουργός που χτίζει γέφυρες επικοινωνίας.
Αυτή την περίοδο καταθέτει μια από τις πιο ώριμες ερμηνείες του στο θέατρο, στην παράσταση «Άσπρο Μαύρο» που θα δει η Θεσσαλονίκη στο θέατρο Φαργκάνη από Παρασκευή 17 Απριλίου. Και στέκεται απέναντι στον εμβληματικό Αντώνη Καφετζόπουλο, σε μια σκηνική συνάντηση που μοιάζει με φιλοσοφικό μπραντεφέρ. Υποδυόμενος τον “Black”, έναν άνθρωπο που κουβαλά το σκοτάδι του παρελθόντος του αλλά αναπνέει μέσα από το φως της πίστης, ο Ζερόμ μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε για την αξία της δεύτερης ευκαιρίας.
.jpg)
Σε αυτή τη συνέντευξη, μας ανοίγει την καρδιά του για τη δύναμη της αποτυχίας, τη λυτρωτική φύση του χιούμορ και το πείσμα που χρειάζεται για να παραμείνεις πιστός στο όνειρό σου, όταν ο κόσμος σε πιέζει να γίνεις «κανονικός».
Συνέντευξη στον Γιάννη Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα
-Υποδύεστε έναν άνθρωπο που σώζει μια ζωή και προσπαθεί να τη «κρατήσει» μέσα σε ένα δωμάτιο. Πώς αντιλαμβάνεστε την ευθύνη του Black απέναντι στον White;
Η ευθύνη του Black είναι απέναντι στον White, στον Θεό και τελικά απέναντι στον εαυτό του. Η ζωή είναι ένα δώρο και αυτό είναι κάτι που αντιλαμβανόμαστε τόσο εγώ όσο και ο χαρακτήρας που υποδύομαι. Επομένως θα κάνουμε τα πάντα για να το διαφυλάξουμε και αυτό είναι που κάνει συγκινητική την όλη στάση του Black.
-Ο δικός σας χαρακτήρας εκπροσωπεί την ακλόνητη πίστη. Πού στηρίζεται αυτή η αισιοδοξία του, δεδομένου του σκληρού παρελθόντος του;
Η αισιοδοξία του χαρακτήρα μου στηρίζεται στον αξιακό κώδικα που έχει και στο γεγονός ότι έφτασε στο χαμηλότερο σημείο της ζωής του. Ο πάτος είναι η απόλυτη αλήθεια και μετά από αυτό ο δρόμος είναι μόνο ανηφορικός. Έχοντας δει και ζήσει τα χειρότερα, αντιμετωπίζει πλέον τη ζωή διαφορετικά.
-Πώς είναι η εμπειρία της «μετωπικής σύγκρουσης» επί σκηνής με έναν έμπειρο καλλιτέχνη όπως ο Αντώνης Καφετζόπουλος;
Η εμπειρία του να μοιράζεσαι τη σκηνή με τον Αντώνη Καφετζόπουλο είναι απόλυτη και πολυεπίπεδη. Είναι αυτός που είναι και έχω πιάσει τον εαυτό μου να τον θαυμάζει και να ενθουσιάζομαι με την ικανότητα, τη φυσικότητα και την εμπειρία που φέρει. Στα άλλα επίπεδα είναι ο τρόπος που διδάσκει στην πράξη την τέχνη και ο δρόμος που δείχνει για να πεις μια ιστορία στον κόσμο. Η “μετωπική σύγκρουση” είναι από τις πολυτιμότερες εμπειρίες που είχα ποτέ.
-Ο Black χρησιμοποιεί μια πιο λαϊκή, άμεση γλώσσα. Σας βοήθησε αυτό να συνδεθείτε πιο εύκολα με την ανθρώπινη πλευρά του ήρωα;
Η λαϊκή και άμεση γλώσσα του ήρωα βοήθησε αρκετά στο να διαχωρίσουμε τους δύο κόσμους των ηρώων μας αλλά αυτό που ήταν καταλυτικό ήταν ο τρόπος σκέψης του Black. Έχουμε την εντύπωση συχνά πως σημαντικό ή έξυπνο είναι το πολύπλοκο και το ακατανόητο όμως αυτός ο άνθρωπος με έναν απλό, όχι απλοϊκό, τρόπο ομιλίας και σκέψης αντιμετωπίζει έναν καθηγητή ισότιμα και του βάζει προβληματισμούς φιλοσοφικούς.
-Το έργο ονομάζεται «Άσπρο Μαύρο». Πέρα από τη φυλετική αντίθεση, ποιες άλλες αντιθέσεις βλέπετε ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες;
Στο έργο αυτό μιλάμε για διαφορετικούς κόσμους. Από τη μια έχουμε έναν καθηγητή, έναν διανοούμενο… η κοσμοθεωρία του τον εμποδίζει να εκτιμήσει τη ζωή του. Από την άλλη πλευρά ένας άνθρωπος που πιθανότατα είχε διαπράξει ένα έγκλημα… Όντας μειονότητα, ζει στο γκέτο σε μια κατάσταση περιορισμένη αλλά είναι αισιόδοξος και εκτιμά τα απλά, τα λίγα και τα καθημερινά. Γνωρίζει τον Θεό και η ζωή του αλλάζει… σε αντίθεση με τον καθηγητή που η γνώση τον κάνει έναν απαισιόδοξο, κυνικό ρεαλιστή.
-Υπάρχει κάποια στιγμή στη ροή του έργου που ο Black λυγίζει ή αμφιβάλλει για τη δύναμη της πίστης του;
Αυτή η στιγμή υπάρχει όπως υπάρχει για όλους μας… Πίστη είναι η στιγμή που σηκωνόμαστε αφού έχουμε πέσει, είναι η πεποίθηση να βλέπουμε ότι θα συμβεί κάτι ακόμα και αν όλα δείχνουν ότι δεν θα γίνει.
-Πώς διαχειρίζεστε το υποδόριο χιούμορ που υπάρχει μέσα σε μια τόσο δραματική κατάσταση;
Είναι αναγκαίο και λυτρωτικό το χιούμορ που υπάρχει στο έργο. Αρχικά σπάει την ατμόσφαιρα που δημιουργείται προσφέροντας λίγη ανακούφιση. Έπειτα είναι ένα φιλοσοφικό μπραντεφέρ δύο έξυπνων ανθρώπων και το χιούμορ είναι βασικό χαρακτηριστικό των δύο ηρώων μας.
-Τι θα λέγατε σε έναν θεατή που διστάζει να δει μια παράσταση με τόσο έντονο υπαρξιακό βάρος;
Θα έλεγα πως αυτή είναι μια παράσταση που παίζει ο Αντώνης Καφετζόπουλος και πως είναι ένας ηθοποιός που δεν θα έπρεπε να χάνεις καμία παράστασή του.
-Ποιο είναι το αγαπημένο σας σημείο στον διάλογο, εκείνο που σας συγκινεί περισσότερο κάθε φορά;
Είναι πολλά τα σημεία που με συγκινούν στο έργο. Σε μια από τις απόπειρες που κάνω για να μεταπείσω τον καθηγητή, του ζητάω να κλείσει την πόρτα του θανάτου και να ανοίξει την πόρτα της ζωής… θα συνεχίσει να περπατάει γιατί η ζωή είναι ακριβώς αυτό… η πορεία και το ταξίδι που κάνουμε.
-Τι «παίρνετε» εσείς ως Ζερόμ από αυτόν τον ρόλο κάθε φορά που σβήνουν τα φώτα.
Παίρνω τη ζεστασιά και το πάθος του ανθρώπου που υποδύομαι. Είναι πολύ συγκινητικός ο άνθρωπος που έχει μια δεύτερη ευκαιρία και την αξιοποιεί. Εκτιμώ ξανά τη δύναμη της ζωής και της πίστης.
-Από τη μουσική σκηνή και τη δισκογραφία μέχρι την τηλεοπτική παρουσίαση και το θέατρο, νιώθετε ότι είστε ένας καλλιτέχνης που αρνείται να μπει σε καλούπια;
Ανέκαθεν δεν μου άρεσαν τα ράφια… Η μουσική είναι η βάση όλων και ο τρόπος που αποκωδικοποιώ τα πράγματα. Αγάπησα την υποκριτική… γιατί ανακάλυψα πτυχές του εαυτού μου που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Η μεγαλύτερη αλήθεια είναι πως για μένα όλα αυτά έχουν συγγένεια, είναι διαφορετικοί τρόποι να πεις μια ιστορία και εν τέλει να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους.
-Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην ιδιότητα του τραγουδιστή και του ηθοποιού; Υπάρχουν στιγμές που η μία τέχνη «δανείζει» στοιχεία στην άλλη;
Είναι συγκοινωνούντα δοχεία οι δύο αυτές τέχνες… Οι ρόλοι μου χτίζονται πάνω στην μουσική του κάθε χαρακτήρα, την μουσική που κουβαλάμε όλοι οι άνθρωποι, ενώ η ερμηνεία του τραγουδιού έχει διάφορες ποιότητες ανάλογα με το τι λέω την κάθε φορά.
-Η εμπειρία σας στην παρουσίαση και η άμεση επαφή με τον κόσμο, σας βοήθησε να αποκτήσετε μεγαλύτερη άνεση στη σκηνική σας παρουσία στο θέατρο;
Η σκηνή είναι το μέρος που νιώθω πως ταιριάζω απόλυτα, είναι το φυσικό μου περιβάλλον και ο χώρος που από μικρός είχα τη δυνατότητα να εκφράζομαι 100%. Η παρουσίαση πρόσθεσε στοιχεία… είναι άλλη μια κατάσταση που με κάνει να νιώθω άνετα γιατί μου επιτρέπεται και εκεί να πω μια ιστορία.
-Έχοντας μια τόσο γεμάτη πορεία, ποια θεωρείτε την πιο καθοριστική στιγμή στην καριέρα σας που σας διαμόρφωσε σε αυτό που είστε σήμερα;
Δεν βλέπω την πορεία μου ως γεμάτη γιατί τώρα ξεκινάω να υλοποιώ πράγματα που έχω στο μυαλό μου και είμαι ακόμα στην αρχή! Οι πιο καθοριστικές στιγμές της καριέρας μου ήταν οι στιγμές αποτυχίας, που δεν ήταν λίγες, όπου είπα πως δεν θα το βάλω κάτω και θα συνεχίσω με μεγαλύτερο πείσμα να κάνω αυτό που αγαπάω. Όταν έπρεπε να τα παρατήσω… εκεί ήταν που είπα πως έχω ένα όνειρο και θα το προστατεύσω.
-Τι είναι αυτό που σας δίνει μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης: το να ερμηνεύετε έναν ρόλο γραμμένο από κάποιον άλλον ή το να επικοινωνείτε με το κοινό ως ο εαυτός σας μέσα από τη μουσική;
Σε όλα όσα κάνω προσπαθώ να έχω μεγάλο κομμάτι ελευθερίας στην έκφραση. Σίγουρα με τη μουσική έχω μεγαλύτερη ελευθερία γιατί εκεί τραγουδάω και δεν υπάρχουν πλαίσια… Η παράσταση Άσπρο Μαύρο είναι μια εξαίρεση… η προσέγγιση του χαρακτήρα έχει πολλά στοιχεία δικά μου και ο Αντώνης Καφετζόπουλος με ενθάρρυνε να είμαι ο εαυτός μου και τον ευχαριστώ γι’ αυτό.
ARTBOX FARGANI
«Άσπρο Μαύροτ» του Κόρμακ Μακάρθι.
Πρεμιέρα: Παρασκευή 17 Απριλίου.
Μια πνευματική μονομαχία ανάμεσα σε έναν ορθολογιστή μηδενιστή και έναν αγνό πιστό, που εξερευνά με ωμότητα και χιούμορ το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης
Σκηνοθεσία: Αντώνης Καφετζόπουλος. Ερμηνεύουν: Αντώνης Καφετζόπουλος & Ζερόμ Καλούτα.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: 17 έως 26 Απριλίου. Παρασκευή στις 21:15, Σάββατο στις 18:15 και 21:15, Κυριακή 19 στις 18:15
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
Αντώνης Καφετζόπουλος: Όλα όσα συμβαίνουν ανάμεσα στο «Άσπρο» και το «Μαύρο» της ζωής | Interview
