«Σίρλεϊ Βαλεντάιν»: Φιλότιμη προσπάθεια με φτωχές επιδόσεις στο θέατρο Σοφούλη | Είδαμε και σχολιάζουμε

Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα

Γνωστό και καταξιωμένο έργο, ένας γυναικείος μονόλογος που ως «σταθερή αξία» χάρη στο τρυφερό, συναισθηματικό του περιεχόμενο, έχει ερμηνευτεί από πολλές πρωταγωνίστριες σε ποικίλα ανεβάσματα, κερδίζοντας την εκτίμηση του θεατή για ένα θέμα που αγγίζει διαχρονικά, όσο κι αν έχουν αλλάξει οι συνθήκες στη σύγχρονη εποχή… Οπότε κάθε καινούργια προσέγγιση είναι λογικό να ελκύει όπως η συγκεκριμένη στο θέατρο Σοφούλη, όπου παρακολουθήσαμε την παράσταση «Σίρλεϊ Βαλεντάιν» του Γουίλι Ράσελ, σκηνοθετημένη από τον Αντώνη Λουδάρο και ερμηνευμένη από την Παυλίνα Χαρέλα…

Η 50χρονη Σίρλεϊ, μια αστή αγγλίδα νοικοκυρά, που εκπροσωπεί την συμβιβασμένη στο γάμο της  γυναίκα της διπλανής πόρτας, αφού έχει μεγαλώσει κι αποχωριστεί τα παιδιά της, βιώνει μια μίζερη ρουτίνα δίπλα στον ευέξαπτο άνδρα της, νιώθοντας να βουλιάζει σε ασφυκτικό τέλμα… μέχρι που η πρόσκληση από φίλη με εισιτήρια- δώρο για ένα ταξίδι στην Ελλάδα ως όνειρο ζωής, θα την αναστατώσει και παρά τους αρχικούς δισταγμούς της, μια άξεστη αντίδραση του άνδρα της θα την οδηγήσει στην απόφαση να «αποδράσει» χωρίς να ενημερώσει κανέναν, για να καταλήξει στην αγαπημένη της Ελλάδα… εκεί, κάτω από το φως της χώρας, δίπλα στη θάλασσα κι ανάμεσα σε αυθεντικούς νησιώτες, θα ανακαλύψει μια πρωτόγνωρη αίσθηση ελευθερίας κι έναν καινούργιο εαυτό, επιλέγοντας οριστικά κι απενοχοποιημένα τη φυγή από το ανούσιο, καταπιεστικό παρελθόν…

Στο γλυκόπικρο, τρυφερό έργο (+) του Ράσελ, μπορεί σήμερα με τις θεαματικές ανατροπές των πάντων, κάποιες καταστάσεις να μοιάζουν με παρωχημένα στερεότυπα προηγούμενων εποχών χάνοντας εν μέρει τη δυναμική τους, ωστόσο το συναίσθημα παραμένει και το ακριβές ψυχογράφημα της ηρωίδας μαρτυρά άριστη γνώση του γυναικείου ψυχισμού… καθώς αποτυπώνονται εύστοχα, ρεαλιστικά, γλαφυρά, οι εσωτερικοί διάλογοι της Σίρλεϊ, απευθυνόμενοι φωναχτά  «στον τοίχο», τα υπαρξιακά  της διλήμματα, οι καταπιεσμένες ανάγκες, η θλίψη μιας «αξόδευτης» ζωής και παράλληλα η ανάταση και αισιοδοξία μιας ανατροπής ως συνειδητή, «ήρεμη» επανάσταση που επιφέρει η πολύτιμη αυτογνωσία…

Ένα εύληπτο, καλογραμμένο, ψυχολογικό έργο για τη γυναικεία χειραφέτηση χωρίς υστερίες, διδακτισμούς ή τσιτάτα, που χειρίζεται το θέμα του με οικεία απλότητα, ισορροπία, ουσία και επιπλέον αναδεικνύει τη βαθιά αγάπη για τη χώρα μας από έναν, καθώς φαίνεται… ορκισμένο φιλέλληνα, καθώς οι αναφορές στην Ελλάδα που επέλεξε ως τόπο δράσης λειτουργούν ως καταλύτης στις εξελίξεις…

Μένοντας στα θετικά, θα σχολιάσουμε με θαυμασμό το εξαιρετικά φροντισμένο, πληρέστατο, διπλό σκηνικό, όπου στο πρώτο μέρος αναπαριστά ρεαλιστικά το εσωτερικό ενός σπιτιού και ειδικότερα την εξοπλισμένη κουζίνα του, ενώ στο δεύτερο μέρος ανατρέπεται εντελώς και αποδίδει περισσότερο συμβολικά με αφαιρετικές εικαστικές κατασκευές και τα κατάλληλα αντικείμενα,  το ελληνικό περιβάλλον ενός νησιού με τη θάλασσα στο βάθος… κι επειδή εδώ και καιρό μας λείπουν τραγικά τα σκηνικά,  όταν σπανιότατα  συναντούμε σκηνές «γεμάτες» απ’ άκρη σ’ άκρη με τόσο προσεγμένη σκηνογραφία διαμορφώνοντας το απαραίτητο κλίμα, δεν γίνεται να μην αποδώσουμε εύσημα… Τα οποία επίσης αξίζουν στους σωστά μελετημένους φωτισμούς με τις καίριες παρεμβάσεις, στο εύστοχο ηχητικό περιβάλλον– παφλασμοί κυμάτων, ομιλίες κλπ.-   που υπογράμμισε την εκάστοτε ατμόσφαιρα, καθώς και στα κατάλληλα επιλεγμένα κοστούμια για κάθε περίσταση..

Εκεί που απογοητευτήκαμε (-) και μάλιστα από τον έμπειρο Αντώνη Λουδάρο, είναι στο κομμάτι της σκηνοθεσίας.. Η οποία περιορίστηκε στα εντελώς στοιχειώδη της μετακίνησης, με συνέπεια ένα αποτέλεσμα φτωχό, επίπεδο, ανέμπνευστο ως συμβατική διεκπεραίωση… όπου επιπλέον εντοπίσαμε εμφανές πρόβλημα ρυθμού που δεν κατάφερε να δώσει την απαραίτητη συνοχή στα δρώμενα, μοιάζοντας να κυλούν κάπως «τεμαχισμένα» σε μια υποτονική ροή που της έλειπαν καθοριστικά η ζωντάνια κι ο αυθορμητισμός… Δεν είδαμε κάπου τη ματιά, το στίγμα, την παρέμβαση του σκηνοθέτη,  πλην της άτεχνης, ξεκάρφωτης προσθήκης σε 2-3 σημεία ενός βωβού γυναικείου προσώπου ως δήθεν «alterego», που όμως δεν εντάχθηκε στη ροή, απλά περιορίστηκε να  καλύψει  για λίγα λεπτά την απουσία της πρωταγωνίστριας κατά την αλλαγή ρούχων… Ένα απλοϊκό εγχείρημα που σε στιγμές παρέπεμπε σε ερασιτεχνική απόπειρα, εξαντλημένη σε πηγαινέλα, σήκω- κάτσε ή συμβατικές κινήσεις ενίοτε στημένες,  περισσότερο για το σπάσιμο της μονοτονίας… Επίσης δεν περιμέναμε τόσο κλισέ μουσικές επιλογές με «τουριστικό» ελληνικό φολκλόρ τύπου «Ζορμπά», δείχνοντας προχειρότητα στο ψάξιμο…

Όπως ομολογούμε ότι περιμέναμε περισσότερα από την ταλαντούχα Παυλίνα Χαρέλα που έχουμε εκτιμήσει στο παρελθόν άξιες ερμηνείες της κι εδώ έδειχνε σκηνοθετικά αβοήθητη, σαν να έψαχνε να βρει την ουσία ενός σύνθετου ψυχολογικού ρόλου που αντιμετώπισε επιδερμικά κι ενίοτε αδέξια, μπερδεύοντας  μάλιστα σε σημεία τα λόγια της… Παρότι είναι εμφανές ότι διαθέτει εμπειρία, σκηνική άνεση, δουλεμένα εκφραστικά μέσα, εν προκειμένω δεν τα αξιοποίησε κατάλληλα ώστε να αναδείξει τις συναισθηματικές αποχρώσεις του ρόλου, με σοβαρότερη παρατήρηση ότι η ερμηνεία της δεν διαφοροποιήθηκε μεταξύ των δύο ακραία αντιφατικών μερών… αποδίδοντας τόσο τη μιζέρια,  απογοήτευση,  παραίτηση της συμβιβασμένης νοικοκυράς, όσο και την αισιοδοξία, συνειδητότητα, χαρά μιας ελεύθερης γυναίκας που επιτέλους  απολαμβάνει τη ζωή κι αγαπά τον εαυτό της, με την ίδια ανάλαφρη, επιφανειακή, συμβατική προσέγγιση, χωρίς καμία κλιμάκωση και χωρίς να αναδειχθεί δραματουργικά ο βαθύτερος ψυχισμός και οι ρωγμές του, φωτίζοντας την ουσία της μεταστροφής της…

Συνοψίζοντας (=) θα επαναλάβουμε ότι περιμέναμε περισσότερα σε επίπεδο σκηνοθεσίας και ερμηνείας από ένα έργο βαθιά ανθρώπινο και ουσιαστικό που έχει αγαπηθεί, αρκούμενοι στην ιδιαίτερα φροντισμένη σκηνογραφία του…

Βαθμολογία:  5,7/10

ΣΟΦΟΥΛΗ
 «Σίρλεϋ Βαλεντάιν» του Γουίλι Ράσελ.
 – Αρθρο: Η Σίρλεϊ Βαλεντάιν στην Ελλάδα: Από τη Βουγιουκλάκη στην Χαρέλα – Το αιώνιο ταξίδι της αυτογνωσίας

Όλα αλλάζουν όταν μια φίλη της χαρίζει ένα εισιτήριο για την Ελλάδα. Με μοναδικό όνειρο ένα τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα και ένα ποτήρι κρασί, η Σίρλεϊ τολμά το ταξίδι που θα την οδηγήσει στην αυτο-αναγνώριση της αυταξίας της, υπενθυμίζοντας ότι ποτέ δεν είναι αργά για να επιλέξουμε τη ζωή μας.

Σκηνοθεσία: Αντώνης Λουδάρος. Ερμηνεύουν: Παυλίνα Χαρέλα.
Ημέρες και ώρες  παραστάσεων:  Σάββατο 3/1: 21:00 Κυριακή  4/1: 19:30
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ