Μαζί, κάθε 5 και 25 του μήνα, θα ανακαλύπτουμε κρυφά στοιχεία για τις ζωές διάσημων καλλιτεχνών, θα γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τα μουσεία που υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη και θα εξερευνήσουμε τις ποικίλες και εντυπωσιακές πλευρές της τέχνης υπό πολλά πρίσματα! Συντονιστείτε & καλή μας σεζόν!
Τα μουσεία με τα χρόνια… Γράφει η Μπουντουρέλη Ελένη.
Το μουσείο με τα χρόνια, αποκτά μια σχέση αλληλεξάρτησης με το κοινό και αποχωρίζεται το ‘’μητρικό’’ δεσμό με τα αντικείμενα. Η σχέση κοινού-μουσείου είναι αμφίδρομη, ζωντανή και παραγωγική, βγαίνει και εκτός του μουσειακού χώρου και συνδέεται με την τοπική κοινωνία και τους πολίτες, όλων των ηλικιών, κοινωνικών ομάδων και μορφωτικών επιπέδων, χωρίς διακρίσεις και προκαταλήψεις.
Στην Ελλάδα, τα περισσότερα μουσεία έχουν συμμετοχικό χαρακτήρα και ολοένα πληθύνονται αυτά που αναπτύσσουν πεδία διαλόγου με το κοινό τους ανεξαρτήτως από το είδος τέχνης το οποίο πρεσβεύουν, στο εξωτερικό βέβαια, έχουν προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, κάτι που οφείλεται -μεταξύ άλλων- στην μεγαλύτερη διάρκεια εκπαίδευσης του κοινού, δεν θα επιχειρήσω καμία σύγκριση – θα ήταν το λιγότερο άδικο – θεωρώ ότι οι οικονομικές συνθήκες και ο κρατικός προϋπολογισμός που διατίθεται στον πολιτισμό, δεν αφήνει κανένα τέτοιο περιθώριο.
Στη Θεσσαλονίκη, είμαστε πολύ τυχεροί, έχουμε πολλά τέτοια μουσειακά ιδρύματα, που κύριοι στόχοι τους είναι η έρευνα, η αξιοποίηση του ευρύτερου περιβάλλοντος, είτε αυτό είναι ο κήπος είτε ακόμα και το πεζοδρόμιο και φυσικά η συλλογικότητα.
Τέτοιες δράσεις, οδηγούν αυτόματα, στη συγκέντρωση ανθρώπων μιας κοινωνίας σε ένα τόπο/χώρο και όχι τόσο στην παραγωγή της τέχνης αυτής καθαυτής, με αυτόν τον τρόπο τα μουσειακά ιδρύματα, επιδιώκουν στην ενεργοποίηση της τοπικής κοινότητας στην οποία δρα το μουσείο και έπειτα στο γενικότερο promotion.
Μπορούμε να βγάλουμε την τέχνη στο δρόμο; Να προσεγγίσουμε περισσότερο τα παιδιά, ως πολιτιστικά ιδρύματα ή ως εικαστικοί; Να διοργανωθούν δράσεις εκτός μουσείου, με συμμέτοχο την πόλη, για μια γνωριμία με την εικαστική ζωή της Θεσσαλονίκης; Να μπούμε στα studios των καλλιτεχνών και να εισαχθούμε στην παραγωγική διαδικασία μέσω κάποιου workshop; Δράσεις low-cost που μπορούν όμως να φέρουν σε άρτια επαφή το κοινό με την τέχνη και να το ευαισθητοποιήσουν.
Δράσεις απλές, που στόχο έχουν να προσελκύσουν όχι το κοινό που πάει τακτικά στο μουσείο ή την γκαλερί, αλλά αυτούς που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους. Αρχικά λένε ‘’ελάτε για ένα τσάι στο καφέ μας’’, έπειτα σταδιακά και στρατηγικά θα μπουν και στον χώρο των εκθεμάτων.
Η τέχνη ζωντανεύει με την επικοινωνία της, όποια μορφή και να έχει αυτή. Η διάδραση και η βιωματικότητα, γεννά νέα ερωτήματα, δίνει απαντήσεις και λύσεις σε προβλήματα, βάζει το μυαλό αλλά και την καρδιά να δουλεύουν.
Για τις επόμενες βδομάδες λοιπόν, θα κάνουμε μια μικρή παρουσίαση των μουσείων που υπάρχουν στην πόλη μας και των δράσεων που εξελίσσουν αυτή τη περίοδο, με την ευχή να τα επισκεφτούμε όλα πριν το 2018!
Φωτογραφικό υλικό
