Η νέα δουλειά της Σαλίνας δεν έρχεται ως απάντηση, αλλά ως φυσική συνέχεια: πιο ώριμη, πιο συνειδητή, πιο ειλικρινής. Μέσα από νέους ήχους και λόγια που κουβαλούν εμπειρία, η τραγουδίστρια ανοίγει ένα καινούργιο κεφάλαιο, μιλώντας για τη μουσική ως καταφύγιο, ως ανάγκη και ως τρόπο επαναπροσδιορισμού.
Η φετινή διαδρομή της στη Eurovision μπορεί να μην είχε το αποτέλεσμα που θα ήθελε, όμως άφησε πίσω της ερωτήματα, εμπειρίες και μια βαθιά καλλιτεχνική κατάθεση. Στη συνέντευξη αυτή η τραγουδίστρια μιλά για την αγάπη και το πάθος της στη δημιουργία αλλά και για τον αποκλεισμό την τελευταία στιγμή από τον διαγωνισμό της Eurovision καθώς και τη μετέπειτα πορεία της.
Συνέντευξη της ταλαντούχας Σαλίνας Γαβαλά στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα
.jpg)
- Πότε κατάλαβες ότι η μουσική δεν είναι απλώς αγάπη αλλά ανάγκη;
Όταν το τραγούδι έπαψε να είναι μόνο ερμηνεία και έγινε αφήγηση ζωής Τότε άρχισα να γράφω δικές μου παραστάσεις από το πιο πρόσφατο εργο «Κόκκινο Γράμμα» μέχρι τα πιο παλιά μουσικοθεατρικά projects μου Πάρτυ Γενεθλίων και Όνειρα Γλυκά
- Πώς θα περιέγραφες τον ήχο σου σε κάποιον που σε ακούει για πρώτη φορά;
Είτε πρόκειται για το πρόσφατο «Ούτε Καν» σε στίχους του Δημήτρη Αναγνωστόπουλου και μουσική Νίκου Μερτζανου είτε για το ντουέτο «i will love you» που ερμηνεύουμε με τον Δώρο Δημοσθένους (προσαρμογή του «θα σ’αγαπώ» του Γιώργου Χατζηνάσιου στα Αγγλικά, σε δικό μου στίχο) ο ήχος μου παραμένει θεατρικός, κινηματογραφικός και συναισθηματικός. Είμαι αρκετά χρόνια πια στο χώρο με την ιδιότητα της ηθοποιού αλλά και της τραγουδίστριας και κάθε νέο project το αντιμετωπίζω με πειραματισμό συνδυάζοντας κάθε φόρα όλες μου τις ιδιότητες Δεν θέλω να μένω σε καλούπια, δε θέλω να είμαι προβλέψιμη.
- Τι σε κάνει να ξεχωρίζεις – ή τι θέλεις εσύ να ξεχωρίζει στη μουσική σου;
Η ταυτότητα μου είναι να ακούς ένα τραγούδι ή να βλέπεις μια παράσταση και να καταλαβαίνεις ότι έχει την υπογραφή μου. Θέλω να κουβαλάει μαζί θετικά μηνύματα, είτε για αυτοβελτίωση είτε για αποδοχή. Με την τέχνη μου θέλω να βάζω μια πινελιά με φως στις σκοτεινές εποχές μας.
- Τι σημαίνει για σένα η φωνή σου – εργαλείο ή προέκταση του εαυτού σου;
Είναι το μέσο με το οποίο αφηγούμαι ιστορίες. Γι’ αυτό και δεν με ενδιαφέρει απλώς να τραγουδάω “ωραία”, αλλά να λέω κάτι με ουσία , βάρος και νόημα
- Πώς νιώθεις λίγο πριν ανέβεις στη σκηνή;
Ευθύνη!! Ειδικά σε παραστάσεις που έχω γράψει η ίδια νιώθω ότι πρέπει να σταθώ αντάξια όσων έχω καταθέσει. Για παράδειγμα «Το Κόκκινο Γράμμα», δεν είναι απλώς μια παράσταση, είναι μια προσπάθεια να κάνω ζωντανό έναν κόσμο ιστορικής μνήμης, έρωτα και ελευθερίας. Στο Κόκκινο Γράμμα ενώνω αρχειακό υλικό, μελοποιημένα ποιήματα και ζωντανή μουσική ώστε ο θεατής να μπει μέσα στην ιστορία — και λίγο πριν ανέβω στη σκηνή ξέρω ότι πρέπει να σταθώ αντάξια αυτής της ιστορίας
.jpg)
- Υπάρχει στιγμή live που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Τη στιγμή που παρουσιάζεις κάτι δικό σου και βλέπεις το κοινό, να ταυτίζεται, να συγκινείται να δακρύζει . Σύσσωμο. Αυτό συνέβη πρόσφατα στο Ίδρυμα Κακογιάννη με την παράσταση «Το κόκκινο γράμμα» και δεν συγκρίνεται με τίποτα.
- Πόσο χώρο αφήνεις στην ευαλωτότητα μέσα στα τραγούδια σου;
Αφήνω πολύ χώρο, αλλά προσπαθώ να εξερευνώ και άλλα μέσα. Για παράδειγμα το «Ούτε Καν» είναι ένα τραγούδι που μιλά για απώλεια και ευαλωτότητα και το clip του, που δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου με τεχνητή νοημοσύνη, λειτούργησε σαν προέκταση αυτής της ιδέας, σαν καθρέφτης της απουσίας. Το γεγονός ότι δεν είμαι εγώ αλλά μια ΑΙ εκδοχή μου μέσα στο clip ,είναι συνειδητή επιλογή και συνομιλεί άμεσα με το συναίσθημα του τραγουδιού. Δεν ήθελα μια ρεαλιστική εικόνα, παρόλο που φαίνεται τόσο ρεαλιστικό, αλλά συμβολικά έναν εσωτερικό κόσμο από όπου απουσιάζει αυτός ο ένας και μοναδικός και η ηρωίδα μοιάζει κι αυτή να χάνει τον εαυτό της μέσα απ’ αυτή την απώλεια .
- Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή στη μέχρι τώρα πορεία σου; Υπήρξε στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Κάθε στιγμή κρύβει δυσκολία και δύναμη ταυτόχρονα. Όπως στον έρωτα, όπου η ηδονή και η οδύνη είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, έτσι και στη μουσική και την τέχνη,το πείσμα να συνεχίζεις παρά την όποια ματαίωση, είναι αυτό που σε κρατάει ζωντανό.
- Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σε αγγίζει περισσότερο όταν το ερμηνεύεις;
Το «Μόνοι οι γενναίοι», σε δικούς μου στίχους και μουσική. Κάθε φορά που το τραγουδώ, νιώθω τη δύναμη του. «Μόνο οι γενναίοι αγαπούν, οι άλλοι είναι δειλοί» Το θάρρος να αφήνεις πίσω τον θυμό, να κρατάς τα θετικά συναισθήματα και να προχωράς. Είναι σαν μότο πια για μένα.
- Έχεις ήδη συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του χώρου, υπάρχουν συνεργασίες που ξεχωρίζεις, που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην καλλιτεχνική σου πορεία;
Είναι πολλές οι συνεργασίες μου, αλλά πάντα ξεχωρίζω την τρέχουσα. Σαν τις σχέσεις, όσες πέρασαν δεν συγκρίνονται με αυτή που ζεις τώρα. Παρόλο που το «Ούτε Καν» μιλάει για τον έναν, μοναδικό και αναντικατάστατο, καλλιτεχνικά δεν υπήρξε ποτέ αυτός. Η πραγματική μου έμπνευση βρίσκεται στη συνεργασία που ζω σήμερα και σε αυτήν που θα ‘ρθει. Για παράδειγμα, η συνεργασία μου με τον Δώρο Δημοσθένους, με αφορμή το νέο μας ντουέτο αλλά και το live του Αγίου Βαλεντίνου για τον GALAXY 92, με κάνει να ανυπομονώ για το καλοκαίρι, όταν θα περιδιαβούμε μαζί τις σκηνές και θα μοιραστούμε τα τραγούδια μας με το κοινό σε ένα live αφιερωμένο σε «Όσα μας έμαθαν οι έρωτες» με διαχρονικά τραγούδια που μίλησαν για τον έρωτα – τον καλοκαιρινό, τον μεγάλο, τον ανεκπλήρωτο, τον παντοτινό. Στο πιάνο θα είναι ο μοναδικός Νεοκλής Νεοφυτίδης.
- Πιστεύεις ότι το να είσαι γυναίκα επηρεάζει τον τρόπο που σε αντιμετωπίζει η μουσική βιομηχανία;
Το να είσαι γυναίκα στη μουσική βιομηχανία σημαίνει ότι δεν σου χαρίζεται τίποτα ,κάθε νότα, κάθε στιγμή στη σκηνή είναι η απόδειξη ότι είσαι εδώ για κάτι παραπάνω από το προφανές. Το να είσαι γυναίκα στη μουσική σημαίνει ότι οι άνθρωποι σε κοιτάνε πριν ακούσουν τι λες και πρέπει να προσπαθήσεις διπλά να τους κάνεις να σε ακούσουν.
- Eurovision, πώς βίωσες τη στιγμή που συνειδητοποίησες ότι δεν περνάς στον τελικό; Ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα που ένιωσες εκείνη τη στιγμή;
Να διευκρινίσουμε ότι πέρασε το τραγούδι στην δεκάδα και στον τελικό, απλά ακυρώθηκε τελευταία στιγμή η συμμετοχή μας λόγω διαρροής του τίτλου. Κι αυτό ήταν το όλο θέμα. Αλλιώς το να μην περάσω στον τελικό έτσι απλά, θα το αντιμετωπίζω ψυχρά, λογικά και με απάθεια! Η απόρριψη είναι άλλωστε μέσα στο παιχνίδι. Το σοκ απλά είχε να κάνει με το αίσθημα της αδικίας. Αλλά και πάλι ήταν στιγμιαίο και το αντιμετώπισα με αποστασιοποίηση Μπρεχτική. Σαν να είχε να κάνει με κάποιον άλλο κι όχι με εμένα. Έτσι κι αλλιώς το τραγούδι μας με τον Μπάμπη Στόκα «θα μάθω να αγαπώ» ήταν σαν να κουβαλούσε ενα προφητικό μήνυμα απ’ την αρχή στο στίχο του κουπλέ… «Τώρα έχω δύναμη γιατί έχω χάσει και δεν με νοιάζει πια τι έχει περάσει»… Κι εγώ «Θα μάθω να αγαπώ ότι μου κάνει καλό..»
.jpg)
- Νιώθεις ότι αυτή η εμπειρία σε έκανε πιο δυνατή ή πιο επιφυλακτική;
Και δυνατή και επιφυλακτική ταυτόχρονα. Ήταν ένα μάθημα. Και ταχύρρυθμο σεμινάριο ψυχραιμίας.
- Πιστεύεις ότι η Eurovision αντανακλά πάντα την καλλιτεχνική αξία;
Όχι πάντα. Είναι ένας διαγωνισμός με πολλαπλές παραμέτρους.
- Τι κρατάς τελικά ως θετικό από αυτή την εμπειρία; Αν θα μπορούσες να συνοψίσεις αυτή την εμπειρία σε μία λέξη, ποια θα ήταν;
Η εμπειρία της Eurovision ήταν λίγο ψυχοφθόρα. Όχι όμως αποθαρρυντική. Με έκανε να καταλάβω τι θέλω να υπηρετώ καλλιτεχνικά. Εμπειρία! Αυτή είναι η λέξη. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Έτσι κι αλλιώς είναι κι αυτή σαν ενα talent show . Έχει το momentum της και μετά απλά ξεθυμαίνει.
- Πώς βλέπεις σήμερα τον θεσμό της Eurovision μετά από αυτή την εμπειρία;
Με απόσταση και ενδιαφέρον, χωρίς να τον συγχέω με την καλλιτεχνική πορεία.
- Ποιο είναι το επόμενο βήμα που ονειρεύεσαι;
Νέες μουσικοθεατρικές παραστάσεις και μια ταινία βασισμένη στο πρώτο μου μυθιστόρημα.
- Αν μπορούσες να συνεργαστείς με κάποιο καλλιτέχνη, ποιος θα ήταν;
Ο Sivert Høyem με εμπνέει γιατί η μουσική του μοιάζει να βγαίνει από την ίδια την ψυχή του, όπως οι ιστορίες που αφηγούμαι κι εγώ στα τραγούδια και τις παραστάσεις μου. Η ωμή ομορφιά και η αλήθεια στη φωνή του είναι κάτι που θα ήθελα πολύ να μοιραστώ σε μια συνεργασία, ιδανικά στο Ηρώδειο , όταν ξανανοίξει.
- Πού θα ήθελες να βρίσκεσαι καλλιτεχνικά σε πέντε χρόνια;
Θέλω να έχω ανεβάσει τις παραστάσεις που γράφω – όπως το «Κόκκινο Γράμμα» και «Τα Όνειρα Γλυκά» σε ακόμα μεγαλύτερους χώρους για ακόμα περισσότερο κοινό, να συνεχίσω να δημιουργώ τραγούδια και να κάνω ντουέτα με ανθρώπους που με εμπνέουν. Ταυτόχρονα, θέλω η ταινία μου να ολοκληρωθεί και να συνδέσει τη μουσική με την εικόνα, ώστε όλο το καλλιτεχνικό μου σύμπαν να αναγνωρίζεται για το προσωπικό του ύφος και την αλήθεια του.
Ευχαριστώ!!
