Δείτε τι κατέγραψαν οι μετρήσεις της Nielsen για την τηλεθέαση.

Φωτογραφικό υλικό
Δείτε τι κατέγραψαν οι μετρήσεις της Nielsen για την τηλεθέαση.

Συνέντευξη στην Ελπίδα Παπαδανιήλ

Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης και τραγουδιστής. Έχει συμμετάσχει σε σειρά παραστάσεων στην τηλεόραση και το θέατρο και επιπλέον, έχει πραγματοποιήσει και εννέα κινηματογραφικές εμφανίσεις. Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς Έλληνες ηθοποιούς.
Εκείνος που τον ανακάλυψε πρώτος ήταν ο Θύμιος Καρακατσάνης, όταν ξεχώρισε το ταλέντο του κατά τη διάρκεια μιας θεατρικής παράστασης στο θέατρο “Σμαρούλα”. Αρχικά, στο θέατρο συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Το όνομά του συνδέθηκε με σημαντικές τηλεοπτικές επιτυχίες όπως, «Οι Απαράδεκτοι», «Της Ελλάδος τα παιδιά», «Εκείνες κι εγώ», «Bίος Ανθόσπαρτος», «Άκρως οικογενειακόν», «Ευτυχισμένοι μαζί», «Ο γάμος της κόρης μου», «Κλινική Περίπτωση». Έχει συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Μορφονιό, με τον οποίο είναι και στενοί φίλοι.
Στο θέατρο έχει πρωταγωνιστήσει σε διάφορες θεατρικές παραστάσεις όπως οι «Βάτραχοι» και η «Λυσιστράτη», «Το κλουβί με τις τρελές», ένα διάσημο γαλλικό μιούζικαλ του Ζαν Πουαρέ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου και Σταμάτη Φασουλή, «Αινιγματικές παραλλαγές», «Οθέλλος», «Ράφτης κυριών», «Οι γαμπροί της ευτυχίας», «Υπάρχει και φιλότιμο», «Μονόγραμμα», «Αμερικάνικος βούβαλος», «Πλούτος», «Ας ερχόσουν για λίγο», «Ο αρχοντοχωριάτης», «Εκκλησιάζουσες», «Παντρολογήματα», «Φιλάργυρος», «Νεφέλες», «Δον Ζουάν» και άλλα.
Επίσης, πραγματοποίησε μουσικές παραστάσεις, περιοδικές συνεργασίες και δισκογραφικές συμμετοχές σε δίσκους του Γιώργου Χατζηνάσιου, του Νότη Μαυρουδή και του Θάνου Μικρούτσικου.




Γ.Μ.: Κοιτάξτε, αυτά είναι φυσικά φαινόμενα τα οποία προφανώς τα παρακολουθεί και ερευνά η επιστήμη. Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν σε όλους τους τομείς, οι κοινωνίες όμως απαντούν λίγο πιο αργά γιατί έχουν συνηθίσει τα παλιά και αυτό είναι φρικτό. Η επιστήμη λόγω της φύσης της προηγείται πάντα. Στη χώρα μας βέβαια έχουμε μια τάση να συνηθίζουμε προς το παλιό δηλαδή να νοσταλγούμε το παρελθόν ενώ γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ζήσουμε όπως ζούσαμε. Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Είναι δεδομένο αυτό, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Η φύση το ορίζει αυτό από μόνη της και μας βρίσκει ανέτοιμους. Νομίζω ότι δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο αλλά παγκόσμιο. Να σας θυμίσω ότι στον Καναδά κάηκε μια περιοχή όσο είναι όλη η Ελλάδα, άσχετα εάν ο Καναδάς είναι τεράστια χώρα. Υπάρχουν προβλήματα παντού. Εκτός όμως από αυτά τα προβλήματα των φυσικών καταστροφών, τα οποία μπορούν να αντιμετωπιστούν με ένα τρόπο, υπάρχουν και πράγματα πιο σημαντικά και πολύ ουσιαστικά. Κατά τη γνώμη μου δύο είναι τα πιο μεγάλα προβλήματα της εποχής, το ένα είναι το θέμα μεταναστευτικό-προσφυγικό, το οποίο είναι πάρα πολύ μεγάλο και θα το βρούμε μπροστά μας…είναι το μόνο σίγουρο. Και το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι το δημοκρατικό πολίτευμα είναι σε ύφεση, δηλαδή υπάρχει μια αναξιοπιστία ως προς το πολίτευμα. Το βλέπουμε άλλωστε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και με την παρουσία ακροδεξιών κομμάτων, τα οποία δεν πιστεύουν στην δημοκρατία και αυτό σημαίνει ότι στη δημοκρατία κάτι δεν κάνει καλά. Δηλαδή κάπου χάνει λίγο το παιχνίδι. Ενώ είναι το καλύτερο των πολιτευμάτων, η διαχείρισή του οδηγεί στο να την εκμεταλλευόμαστε αντί να τη σεβόμαστε. Επομένως αυτό δημιουργεί αναταράξεις και συν το μεταναστευτικό και το προσφυγικό και όλους τους ανθρώπους που έρχονται από την Ασία και την Αφρική, αρχίζει το πολίτευμα και κλονίζεται και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Συνέντευξη στην Ελπίδα Παπαδανιήλ

Είναι αριστούχος απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης. Κέρδισε το Α΄ Βραβείο στο Σεμινάριο Θεατρικής γραφής Εθνικού Θεάτρου για το μονόπρακτο «Σοβαρό ατύχημα επιβάτη». Καθηγήτρια υποκριτικής στην Ανωτέρα Δραματική σχολή Πέτρας από το 2010 -2015. Διδάσκει σε σεμινάρια την τεχνική του μονόλογου με αφορμή το έργο του Αλεσσάντρο Μπαρρίκο «1900». Τον Ιανουάριο 2014 παρέδωσε στο Πανεπιστήμιο Παραστατικών Τεχνών στο Πλύμουθ –Αγγλία, μια σειρά σεμιναρίων για την μέθοδο υποκριτικής στα έργα του Ζαν Ζενέ. Από το2013 έως και το 2014 ανέλαβε σαν Coordinator–Συγγραφέας και Σκηνοθέτης το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα Heavenon Earth? που αφορούσε σε θέματα κοινωνικού αποκλεισμού και ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πραγματοποίησε παραστάσεις σε Ελλάδα, Αγγλία, Ισπανία και Τουρκία.
Έπαιξε στα έργα: Διαμάντια και μπλουζ, 7η μέρα της Δημιουργίας, Θεσμοφοριάζουσες, Αγαμέμνωνας, Πλούτος, Πράβντα, Μεγάλη Μαγεία, Το αυγό, Ισμήνη,κ.α. Σκηνοθέτησε τα έργα: For Ever Γ. Ηλιόπουλος, Άγρυπνες Νύχτες ΚάρυλΤσέρτσιλ, Αυτό το παιδί Ζοέλ Πομεράτ, Μεταξωτές Γυναίκες κείμενο Βάνα Πεφάνη, Να με Θυμάσαι σε κείμενα νέων Ελλήνων συγγραφέων,Αυτός και το Πανταλόνι του Ιάκωβου Καμπανέλλη,Ψύλλοι στ αυτιά Ζόρζ Φευντώ,Ο Θείος Βάνιας Αντον Τσέχωφ, κ.α Έγραψε τα θεατρικά έργα: Ο δικός μας Ελέφαντας, Ένας κάποιος Παράδεισος, Heaven on Earth?, Σοβαρό ατύχημα επιβάτη και Μεταξωτές γυναίκες.

Φέτος έπαιξε στο έργο Η Πόλη, της Λούλας Αναγνωστάκη στο θέατρο Ίδρυμα Μ.Κακογιάννης σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι, σκηνοθέτησε την παράσταση Στου Μποχώρη με την Πέμη Ζούνη και τον Κώστα Αρζόγλου, σκηνοθέτησε το έργο Happy Birthday που παρουσιάστηκε στο Διαδημοτικό Φεστιβάλ, σκηνοθέτησε για το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το επιχορηγούμενο από το ΥΠΠΟΑ έργο Ο Αδελφός μου ο Αμαντέουςκαι πρωταγωνιστεί στο σήριαλ Όρκος 2 της ΕΡΤ.
Η ταλαντούχα ηθοποιός και σκηνοθέτης με πληθώρα επιτυχημένων εμφανίσεων τόσο στον κινηματογράφο, όσο και στο θέατρο και στην τηλεόραση μιλάει για την παράσταση «Ο Αδελφός μου ο Αμαντέους», για τη συνεργασία της με την Πέμη Ζούνη αλλά και για τη θέση της γυναίκας σήμερα.
Συνέντευξη της Ηθοποιού, σκηνοθέτριας, καθηγήτριας υποκριτικής Βάνα Πεφάνη στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα.

Ε.Π.: Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το συγκεκριμένο έργο, τι σας άγγιξε;
Β.Π.: Μόλις έμαθα την ιστορία της από τον Μηνά Βιντιάδη, ήξερα πως ήθελα ν ασχοληθώ μαζί της. Να τη γνωρίσω. Να την γνωρίσει ο κόσμος. Ήταν καλλιτέχνης, ήταν γυναίκα. Είμαι γυναίκα, είμαι καλλιτέχνιδα ζώ και εργάζομαι στον 21ο αιώνα και αντιμετωπίζω καθημερινά «αποκλεισμούς» στον χώρο μου και στη ζωή μου. Ότι ίσχυε τότε, σε μικρότερο έστω βαθμό, ισχύει και σήμερα. Τη Νάνερλ πρώτα την κατανόησα και μετά την αγάπησα. Με ελκύουν συνεχώς στη δουλειά μου, οι «αόρατοι» άνθρωποι.
Ε.Π.: Πώς προσεγγίσατε σκηνοθετικά το συγκεκριμένο έργο;
Β.Π.: Προσπάθησα να ανακαλύψω τρόπους αφήγησης, βασισμένους περισσότερο στο σώμα, στην κίνηση, στη μουσική και τον ρυθμό. Ο λόγος προκύπτει, δεν οδηγεί. Ουσιαστικά συνθέσαμε μαζί με τους εξαίρετους ηθοποιούς και τους υπέροχους συνεργάτες, μια παρτιτούρα ενός σύγχρονου μουσικού έργου.
Ε.Π.: Συναντήσατε κάποιες δυσκολίες, αν ναι ποιες ήταν;
Β.Π.: Η δυσκολία ήταν αναμενόμενη, εφόσον αναζητάς κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό απ’ τα δεδομένα σου. Μόλις πας να ξεπεράσεις τα όρια, η δυσκολία γίνεται κολλητή σου φίλη. Αλλά εδώ πρέπει να πω πόσο τυχερή στάθηκα με τη διαθεσιμότητα της Πέμης, του Φοίβου, του Διονύση. Πόσο τυχερή που είχα δίπλα μου τη Ντέπυ, τον Μηνά, τον Γιώργο, τον Κυριάκο, τη Νταίζη, τον Νίκο και τον Ορέστη, τη Γιώτα και τον Κων/νο. Μεγάλη τύχη να έχεις καλούς συνεργάτες.

Ε.Π.: Ποιο σημείο, σκηνή, φράση ίσως του έργου σας ακουμπά ιδιαίτερα;
Β.Π.: Στην εικόνα της έναρξης συγκινούμαι ιδιαίτερα, ίσως γιατί την έχω ονειρευτεί. Από φράσεις διαλέγω «Ο μελλοντικός μου σύζυγος; Είμαι σίγουρη ότι θα είναι αφόρητα βαρετός. Ελπίζω να πεθάνω στη γέννα».
Ε.Π.: Γιατί έρχεστε στη Θεσσαλονίκη για μία μόνο παράσταση; Θα συνεχιστούν οι παραστάσεις στην Αθήνα;
Β.Π.:Από δεκαοκτώ Νοεμβρίου συνεχίζουμε τις παραστάσεις μας στο Μέγαρο Αθηνών, στη Μουσική Βιβλιοθήκη. Ίσως να επανέλθουμε αργότερα στη πόλη σας.
Ε.Π.: Τι είναι αυτό που σας αρέσει ιδιαίτερα στη Θεσσαλονίκη;
Β.Π.:Α! Πολλά πράγματα. Τι να πρωτοπώ. Θάλασσα, βόλτες, ωραίο φαγητό, υπέροχα γλυκά, καλύτερη ποιότητα ζωής, οι φίλοι μου που μένουν εδώ. Η Θεσσαλονίκη για μένα είναι αγαπημένος προορισμός.
Ε.Π.: Πώς βλέπετε το θεατρόφιλο κοινό της πόλης;
Β.Π.: Διψασμένο, υποψιασμένο και δύσκολο. Πιστεύω ότι όσοι ανεβαίνουμε να παίξουμε έχουμε μια προσμονή αλλά και ένα ενδόμυχο φόβο. Δεν εννοώ εισπρακτικό. Η πόλη σας δεν κερδίζεται εύκολα και αυτή είναι η γοητεία σας.
Ε.Π.: Πέμη Ζούνη, μια μεγάλη κυρία του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, μια κορυφαία ηθοποιός.. Μιλήστε μας για τη συνεργασία σας…
Β.Π.: Με την Πέμη έχουμε συνεργαστεί αρκετές φορές και έχουμε ανταλλάξει ρόλους. Με έχει σκηνοθετήσει κι εκείνη. Δρούμε συμπληρωματικά και με εμπιστοσύνη. Εκτίμηση και σεβασμός είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της συνεργασίας μας. Α! και χιούμορ! Γελάμε πολύ!

Ε.Π.: Το έργο πραγματεύεται την δυσμενή θέση της γυναίκας την εποχή του 17ου-18ου αιώνα… πιστεύετε ότι έχουν βελτιωθεί τα πράγματα σήμερα, εν έτη 2023; Χαίρει η γυναίκα την αξιοπρέπεια και το σεβασμό που της αξίζει τόσο στον εργασιακό αλλά και στον οικογενειακό;
Β.Π.: Έχουν βελτιωθεί φυσικά, αλλά όχι στον πυρήνα τους. Μετά από τόσες γυναικοκτονίες και μετά το metoo, με διακατέχει μια έντονη ανησυχία και μια ανάγκη εσωτερικής αναζήτησης για το φύλο μου, αβεβαιότητας για την δημιουργία, για τη δουλειά μου την ίδια. Η ιστορία λοιπόν μιας καλλιτέχνιδας γυναίκας του 1800,ταλαντούχας αλλά τελικά παραγκωνισμένης και φυλακισμένης στα πατριαρχικά πρότυπα τής τότε κοινωνίας, μου θυμίζει πολύ το σήμερα. Ψάχνοντας τρόπους να επαναπροσδιορίσω την «καλλιτεχνική» μου φωνή στο σήμερα, στα εμπόδια που συναντώ στη δουλειά μου λόγω του φύλου μου, περισσότερες φορές ταυτίζομαι με τη Νάνερλ παρά απομακρύνομαι.
Ε.Π.: Η γυναίκα σήμερα γνωρίζει, ξέρει να διεκδικεί τα δικαιώματά της; Η ίδια πλέον έχει τοποθετήσει τον εαυτό της στη θέση που της αξίζει και τη διεκδικεί;
Β.Π.:Οι αγώνες των γυναικών για ισότητα ήταν και είναι αμέτρητοι, με θύματα, πόνο και διώξεις. Τις τελευταίες δεκαετίες, ειδικά στη Δύση, μετά από νομοθετικές πρωτοβουλίες των κυβερνήσεων και παρεμβάσεις διεθνών οργανισμών υπάρχει η πεποίθηση ότι η ισότητα των δύο φύλων έχει επιτευχθεί. Μάλιστα, αν σταθεί κανείς μόνο στους νόμους και στα έγγραφα θα πιστέψει ότι η γυναίκα σήμερα έχει περισσότερα δικαιώματα από τον άνδρα. Αυτά στα χαρτιά. Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι διαφορετική και πολλές φορές πιο σκληρή και από τα στερεότυπα που επέβαλαν οι ανδροκρατούμενες κοινωνίες και που κυριάρχησαν για αιώνες.
Ε.Π.: Πώς βλέπετε τις αποκαλύψεις και όλα όσα βγήκαν στο φως με το κίνημα metoo; Πιστεύετε ότι θα υπάρχει συνέχεια;
Β.Π.: Το metoo μας πρόσφερε τη δυνατότητα να μιλήσουμε και τη βεβαιότητα ότι δεν είμαστε μόνες ούτε μοναδικές. Εννοώ, ότι μπορεί κάποια θύματα βίας να πίστευαν ότι μόνο σε αυτές συμβαίνει και ίσως κιόλας ότι το προκαλούν. Εύχομαι όλο αυτό να βοήθησε ουσιαστικά και να πάψουν κάποια στιγμή οι λόγοι που το προκάλεσαν.
Ε.Π.: Ένα θέμα που προέκυψε φέτος στο χώρο σας ήταν η αναγνωσιμότητα του καλλιτέχνη και κατά πόσο αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην εμπορικότητα των παραστάσεων… Ποια είναι η δική σας άποψη;
Β.Π.: Αυτή θα ήταν μια καλή έρευνα στο κοινό. Να ερωτηθούν οι θεατές αν προτιμούν να βλέπουν στο θέατρο ηθοποιούς γνωστούς από την τηλεόραση. Προσωπικά δεν το πιστεύω και θα σας εξηγήσω γιατί. Μια παράσταση είναι δουλειά συνόλου, άρα τι να κάνει ένας ηθοποιός που είναι μεν γνωστός, αλλά συμμετέχει σε μέτρια δουλειά; Θα φέρει στην αρχή κόσμο. Και μετά; Έχω δει πολλές παραστάσεις τα τελευταία χρόνια που δεν είχαν κανένα «όνομα» και πήγαιναν soldout.
Ε.Π.: Η σεζόν που πέρασε και το καλοκαίρι ήταν γεμάτο θεατρικές παραστάσεις, πώς βλέπετε τα πράγματα στο χώρο του θεάτρου και του πολιτισμού γενικότερα; Υπάρχουν βελτιώσεις ή οι αγκυλώσεις παραμένουν και απλά οι καλλιτέχνες προσπαθούν με κάθε τρόπο να τις ξεπεράσουν;
Β.Π.: Ας ξεκινήσουμε από το κράτος και την αδιαφορία. Χωρίς κρατικό σχέδιο και ενίσχυση ο πολιτισμός θα βασίζεται στα μεγάλα ιδρύματα και στους μεγάλους οργανισμούς. Όλοι οι υπόλοιποι θα προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο αλλά με πολλά προβλήματα. Το υπουργείο Πολιτισμού κάποια στιγμή θα πρέπει να επενδύσει στο θέατρο και στην εξωστρέφεια του, ουσιαστικά.

Ε.Π.: Ένα από τα θέματα που δημιουργήθηκαν φέτος ήταν η Επίδαυρος και οι παραστάσεις που θα πρέπει να παίζονται σε αυτόν τον ιερό χώρο. Πώς σας φάνηκαν όλα αυτά; Είναι «ελεύθερο» το θέατρο να δημιουργεί πολιτισμό ή υπόκειται και αυτό σε στεγανά και λογοκρισίες;
Β.Π.:Επιτρέψτε μου να πω ότι όλα αυτά τα θεωρώ αστειότητες. Φέτος το καλοκαίρι είχαμε πιο σοβαρά θέματα ν’ ασχοληθούμε από το να διαφυλάξουμε την Επίδαυρο. Είχαμε πρωτοφανείς φωτιές, είχαμε τη δολοφονία του Αντώνη που τον έσπρωξαν απ’ το καράβι, τα Τέμπη. Έχουμε τις πλημύρες. Ας σοβαρευτούμε λίγο και ας ασχοληθούμε με τη ζωή που χάνεται και όχι με μνημεία που τα «καπηλεύονται αιρετικοί» σκηνοθέτες.
Ε.Π.: Κλείνοντας θα ήθελα να σχολιάσουμε την επικαιρότητα και όσα συμβαίνουν στη χώρα μας σήμερα, καταστροφικές πυρκαγιές και πλημμύρες, ακροδεξιά κόμματα στη βουλή, ένας καταδικασμένος για εγκληματική οργάνωση υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανος Κασσελάκης…. Πώς βλέπετε το κοινωνικό- πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας μας πλέον;
Β.Π.:Επικρατεί ένα χάος. Η ασφάλεια που ήταν το σύνθημα των πρόσφατων εκλογών αποκαλύφθηκε πως δεν υπάρχει. Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καταστροφή. Και αυτό που με τρομάζει είναι ότι κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε. Είναι τόσα πολλά αυτά που συμβαίνουν που καλύπτει μέσα μας το ένα το άλλο. Τα χωνεύουμε όλα. Σε ατομική βάση βλέπω ότι νεότεροι άνθρωποι υπό τη πίεση αυτή, άνθρωποι που βρίσκονται στην αφετηρία της παραγωγικής, δημιουργικής ζωής, νιώθουν την ανάγκη να αρπαχτούν από κάτι, να γαντζωθούν σε κάτι, μ’ έναν τρόπο που δεν συνέβαινε παλιά. Οτιδήποτε νέο, οτιδήποτε άφθαρτο είναι ελκυστικό. Μέσα στη λάσπη, έχουμε όλοι ανάγκη τη πίστη στο θαύμα.
Ε.Π.: Τι άλλα σχέδια έχει η νέα σεζόν;
Β.Π.: «Όρκος 2» στη ΕΡΤ, Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για το «Ο Αδελφός μου ο Αμαντέους»τον Νοέμβριο και θα παίξω στα έργα «Democracy»στο θέατρο Σταθμός και «Κύματα»της Βιρτζίνια Γούλφ στο Ίδρυμα Κακογιάννης σε σκηνοθεσία του ‘Ενκε Φεζολλάρι. Πολλή δουλειά μπροστά μας.
Ευχαριστώ πολύ!!


Είδε και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα




Συνέντευξη στην Ελπίδα Παπαδανιήλ





Είδε και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα.
![]()
Επειδή το ρητό «η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» (όπως και η… κακή αντίστοιχα), έχει αποδειχθεί αλάνθαστο χωρίς να «προδώσει» σχεδόν ποτέ τη σοφία του, οφείλουμε να πούμε ότι το πρώτο δείγμα της σειράς «Ψυχοκόρες» στον Αντέννα που παρακολουθήσαμε χθες Κυριακή, παρέχει όλες τις εγγυήσεις για μια δουλειά εξαιρετική και το λέμε με μετριοπάθεια… γιατί από αυτό το άρτιο δείγμα της αξίζει ο χαρακτηρισμός «διαμάντι», απλά μετριάζουμε ελαφρώς τον πρώτο ενθουσιασμό, για να αποφανθούμε οριστικά στη συνέχεια- αν και ένα τόσο… ηλιόλουστο πρωινό είναι εντελώς απίθανο να μην εξελιχθεί σε θαυμάσια μέρα!
Διότι διακρίναμε σε όλα τα επίπεδα σπουδαίες αρετές, που μέσα στον τηλεοπτικό συρφετό των φτηνών αντιγραφών, εύκολων μιμήσεων, στείρων επαναλήψεων, προχειρότητας κλπ. συνθέτουν αυτό που αποκαλούμε ευεργετική τηλεοπτική όαση!

Το θέμα της σειράς όπως αποδίδει κυριολεκτικά ο τίτλος, αφορά σε έναν ευρέως διαδεδομένο θεσμό της δεκαετίας του 50 κυρίως, που κουβαλά πολλές πονεμένες, ενίοτε τραγικές ή ακόμα τρυφερές ιστορίες, που ωστόσο, παρά το άκρως ενδιαφέρον περιεχόμενο, η μυθοπλασία παραδόξως μέχρι στιγμής δεν ακούμπησε, οπότε πρόκειται για θεματολογία με «παρθενική» θα λέγαμε παρουσίαση….Όπου οι τέσσερεις νεαρές αδερφές μιας οικογένειας στο χωριό και στα ζοφερά χρόνια του εμφύλιου, μετά τη σύλληψη του πατέρα και τη θάνατο της μάνας από τον καημό της, μένουν κατάμονες, αβοήθητες, πάμφτωχες και προκειμένου να επιβιώσουν δέχονται να εργαστούν σε αρχοντόσπιτα της πρωτεύουσας ως «ψυχοκόρες», όπως αποκαλούσαν κατά κανόνα τις δούλες με την κυριολεκτική έννοια της υποδούλωσης σε πλούσιες φυλακές… Κι ενώ η καπάτσα «προαγωγός» για τα τις πείσει τους τάζει ότι θα είναι όλες μαζί, στο σταθμό τις χωρίζουν βίαια, καταλήγοντας σε τρεις εντελώς διαφορετικές οικογένειες με παράξενες ιδιαιτερότητες, κρυμμένα μυστικά και εντελώς διαφορετική μεταχείριση στις δύστυχες αδερφές που απομονωμένες χάνουν κάθε επαφή μεταξύ τους, αναγκασμένες να υποστούν τα βίτσια κάθε αφέντη και αφέντρας…

Πολλά στοιχεία εντυπωσίασαν στα πρώτα δύο επεισόδια, με κυρίαρχο βεβαίως το εξαιρετικά δουλεμένο και ελκυστικής θεματολογίας σενάριο, βασισμένο προφανώς σε αληθινές μαρτυρίες, που αποδίδονται με θαυμάσια αυθεντικότητα, αληθοφάνεια και κυρίως ιδανική ισορροπία συναισθήματος, χωρίς ίχνος «μελό» ή ψυχολογικούς εκβιασμούς ή τραβηγμένες υπερβολές ή λογής γραφικότητες, παρότι πραγματεύεται τραγικές καταστάσεις με την παγίδα του φτηνού μελοδραματισμού νακαραδοκεί, χωρίς ωστόσο να… γλιστρήσει ούτε στιγμή! Πραγματικά αξιοθαύμαστη κι «ακριβοθώρητη» ισορροπία για παρόμοια θέματα που ως συνήθως καταφεύγουν στην εύκολη λύση να προκαλούν το θυμικό και δεν γίνεται να μην αποδώσουμε εύσημα για τη δύσκολη ακροβασία στους άξιους σεναριογράφους ΠένυΦυλακτάκη και Βαγγέλη Νάση…Των οποίων η ιδέα να μεταφέρουν στο σήμερα ένα «θεμιτό» και «δημοφιλές» καθεστώς δουλείας όχι πολύ μακρινό ούτε ανοίκειο, όπου ο καθωσπρεπισμός κάλυπτε σκοτεινά, αναμολόγητα δράματα, είναι βέβαιο ότι αγγίζει βαθιά μια παλιότερη γενιά με ανάλογα τραυματικά βιώματα και ταυτόχρονα προβληματίζει τη νεότερη για τα ήθη και τα στερεότυπα του τότε…

Το αμέσως επόμενο αξιομνημόνευτο στοιχείο αφορά στην σκηνοθεσία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη , που επίσης σέβεται απόλυτα την αυθεντικότητα και αληθοφάνεια των ιστοριών, με θαυμάσια, αβίαστη, πλήρως κατανοητή ροή στις εξελίξεις, σωστή χρονική αλληλουχία χωρίς κουραστικά κι ανούσια πισωγυρίσματα, ιδανικό ρυθμό στη δράση, εξαιρετικά δοσμένη πλοκή με κλιμακούμενο ενδιαφέρον και εντάσεις, άρτια δομημένους χαρακτήρες, αξιολάτρευτη κινηματογραφική οπτική, πειστικότατη ατμόσφαιρα εποχής… Μια πολύ προσεγμένη παραγωγή σε κάθε λεπτομέρεια, όπου τόσο τα πολυδάπανα σκηνικά όσο και τα άφθονα εξωτερικά γυρίσματα, αποτυπώνουν με ακρίβεια τη δεκαετία του ΄50, είτε πρόκειται για αρχοντικά της εποχής και την τότε αριστοκρατία, είτε για φτωχόσπιτα με τη ζωή και το περιβάλλον του χωριού, φροντίζοντας επιμελώς από ανάλογα κοστούμια και επιπλώσεις μέχρι το τελευταίο αξεσουάρ, χωρίς να εντοπίσουμε την παραμικρή παραφωνία…

Και τέλος ένα μεγάλο εύγε για το σπουδαίο καστ της σειράς, συνδυάζοντας έμπειρους και καταξιωμένους ηθοποιούς σαν τους Αλέξανδρο Αντωνόπουλο, Μαρίνα Ασλάνογλου, Πυγμαλίωνα Δαδακαριδη, Δήμητρα Ματσούκα, Οδυσσέα Παπασπηλόπουλο, ΓιούλικαΣκαφιδά κ.α. με τη νεότερη ταλαντούχα γενιά πρωτοεμφανιζόμενων ηθοποιών στο γυαλί, σαν τις υπέροχες Μαργαρίτα Αλεξιάδη, ΜένιαΒουλιώτη, Μαριάννα Κιμούλη και Άννα Λουιζίδη, που υποδύονται τις ψυχοκόρες με υποδειγματικές ερμηνείες δίπλα στις σπουδαίες των «παλιών»… είναι πραγματικά τεράστια χαρά που μόλις τα τελευταία χρόνια (αρχής γενομένης από την σειρά- ορόσημο «Άγριες μέλισσες»), συναντούμε επιτέλους στη μικρή οθόνη που δεκαετίες ολόκληρες μονοπωλούσε ασφυκτικά μια φούχτα συγκεκριμένων ηθοποιών, καινούργια, άφθαρτα, ελπιδοφόρα πρόσωπα με περίσσιο ταλέντο, να χαίρεται η ψυχή του τηλεθεατή! Μετά από απίστευτη ανακύκλωση των ίδιων και ίδιων που μπουχτίσαμε, ήταν διάολε καιρός να δοθεί βήμα σε νέους που αποδεδειγμένα το αξίζουν και εδώ οι υποκριτικές τους επιδόσεις με απρόσμενη ωριμότητα, αυτοέλεγχο, εσωτερικότητα, το αξίζουν με το παραπάνω!
Δεν θα μακρηγορήσουμε περαιτέρω, θα κρατήσουμε τον πρώτο ενθουσιασμό από μια δουλειά εξαιρετικά προσεγμένη από κάθε άποψη που μας κέρδισε ολοσχερώς από τα πρώτα λεπτά, με τη βεβαιότητα ότι ακολουθεί ακόμα πιο ενδιαφέρουσα συνέχεια, όπως όλα εγγυώνται! Και δεν θα… τσιγκουνευτούμε ακόμα ένα μεγάλο ΕΥΓΕ στους άξιους συντελεστές και στο κανάλι για την θαυμάσια επιλογή, μαζί βεβαίως με το ειλικρινές ευχαριστώ μας για την σπάνια «όαση» που τόσο μας λείπει… Συνεχίστε έτσι και είναι απολύτως σίγουρο ότι θα ανταμειφθείτε με την πολυπόθητη τηλεθέαση, γιατί ασχέτως του τί πιστεύετε ή εισπράττετε από τα παραπλανητικά νούμερα, ο συνειδητός τηλεθεατής ΞΕΡΕΙ να διαχωρίζει τη σαβούρα και να εκτιμά τα διαμάντια!











Στα πλαίσια των φετινών Δημητρίων

.
Στα πλαίσια των φετινών Δημητρίων


Τηλέφωνο: +30 6983 101 110
URL: http://www.kulturosupa.gr
Email: kulturosupa@yahoo.gr
Copyright Kulturosupa.gr © 2007 – 2026