ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Τρίτη, 7 Απριλίου, 2026
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ»: ΒΙΝΤΕΟ ΑΥΛΑΙΑΣ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«Η ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ»: ΒΙΝΤΕΟ ΑΥΛΑΙΑΣ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ.

Με μια λέξη, ωραιότατη σε όλα του -3ωρη- παράσταση. Βίντεο αυλαίας με πολλά, πάρα πολλά χειροκροτήματα, πριν λίγο, πρεμιέρα 27 Φεβρουαρίου στο κατάμεστο Ράδιο Σίτυ.
Αναλυτικά προσεχώς στην Κουλτουρόσουπα.

-γνώμη Κουλτουρόσουπας εδώ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1021 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

Άρεσε άλλα δεν ενθουσίασε ο αντισυμβατικός «Ορέστης» του Κακάλα. Είδαμε και σχολιάζουμε…

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Άρεσε άλλα δεν ενθουσίασε ο αντισυμβατικός «Ορέστης» του Κακάλα… Είδαμε και σχολιάζουμε…

O Σίμος Κακάλας παρουσιάζει στο θέατρο “Aυλαία” την παράσταση “Ορέστης”, σε μετάφραση Γιάννη Τσαρούχη σε μία ιδιαίτερη θεατρική εκδοχή, έτσι ακριβώς όπως μας έχει συνηθίσει…
.
Λίγα λόγια για το έργο : Ορέστης είναι ο τίτλος τραγωδίας που έγραψε ο Ευριπίδης και διδάχτηκε (παίχτηκε) το 408 π.Χ. Ο Τυνδάρεως κατηγορεί ενώπιον των Αργείων τον εγγονό του Ορέστη ως μητροκτόνο, ενώ εκείνος εις μάτην εκλιπαρεί την βοήθεια του θείου του, Μενέλαου, γι΄ αυτό και αποφασίζει να τον εκδικηθεί δολοφονώντας την σύζυγό του Ελένη. Την εκτέλεση όμως αυτής της εκδίκησης κωλύει ο Απόλλωνας. Τελικά αντί ενός φόνου τελούνται δυο γάμοι, του Ορέστη με την Ερμιόνη, και του εξάδελφού του, Πυλάδη με την αδελφή του, Ηλέκτρα

“Η σημερινή μέρα είναι πολύ κρίσιμη για μας, γιατί σήμερα θα αποφασίσουν οι πολίτες με ψήφο, αν θα μας λιθοβολήσουν και τον ένα και τον άλλο, ή αν θα μας κόψουν το κεφάλι.”

O Σ.Κακάλας όπως έχουμε αναφέρει ξανά έχει δημιουργήσει μια καινούργια, καινοτόμο σχολή θεάτρου όπου οι γνώριμοι θεατρικοί κανόνες και οι αναγνωρισμένες τεχνικές δεν έχουν καμία θέση. Θέση στο θέατρο του Κακάλα έχουν μόνο η ειλικρίνεια, η έμπνευση, η πρωτοπορία και το ταλέντο!
Και ακριβώς αυτά είδαμε στον δικό του Ορέστη παρά τις κάποιες, λιγοστές ενστάσεις μας.
.
Τεράστιο και αναμφισβήτητο συν (+) αποτελεί πάντα το καστ των παραστάσεων του. Στο συγκεκριμένο έργο οι ηθοποιοί (Δήμητρα Κούζα, Έλενα Μαυρίδου, Μιχάλης Βαλάσογλου, Δημήτρης Λάλος, Σίμος Κακάλας) καλέστηκαν να εναλλάσσουν συνεχώς ρόλους χρησιμοποιώντας ως συνήθως όλες τις μορφές θεατρικής τέχνης. Λόγος, εκφραστικότητα, κινησιολογία, πλαστικότητα τα κυριότερα στοιχεία που εμπεριείχαν οι εξαιρετικές ερμηνείες τους. Κωμικότητα και δραματικότητα πιασμένες χέρι-χέρι με κορυφαίες, ισάξιες στιγμές, όπως ο σπαραχτικός μονόλογος της Ηλέκτρας (‘Ελενα Μαυριδου) και τα σπαρταριστά λογοπαίγνια του Σ.Κακάλα.
 
Η σκηνοθετική σύλληψη ανήκει εξ ολοκλήρου στον πρωτεργάτη αυτού του θεατρικού πονήματος. Ο Σ. Κακάλας κατορθώνει να παρουσιάζει  πάντα κάτι το αξιοπερίεργο. Ενώ οι παραστάσεις του φαντάζουν να δημιουργήθηκαν μέσα σε ένα θεότρελο, αλκοολικό βράδυ καταφέρνουν να καλλιεργούν και να εξωτερικεύουν  τα πιο βαθυστόχαστα νοήματα καλλιτεχνικής γένεσης. Πήρε στα χέρια του μια τραγωδία με βαθιά κοινωνικά και πολιτικά στοιχεία και την έφερε στο σήμερα, πιο επίκαιρη από ποτέ. Με ποιο τρόπο;;; Διακωμωδώντας την φυσικά! Ποια μοίρα και ποια πεπρωμένα;
O Σ.Κακάλας της άλλαξε τα φώτα. Πρόσθεσε στοιχεία σύγχρονα δημιουργώντας μία άκρως επιτυχημένη μίξη παλαιού και νέου. Από τη μία οι μάσκες στα πρόσωπα των ηθοποιών διαμορφώνοντας μια ατμόσφαιρα μυσταγωγίας και από την άλλη οι χαρακτήρες αποδοσμένοι ως γιαπωνέζικα καρτούν narudo. Aπό  το σπίτι των Ατρειδών, στις καφετζούδες των συνοικιών και από την εκκλησία του δήμου στο πλατό της Μενεγάκη και τα λαμέ μπουζούκια.
 
Η ένσταση(-) μας αυτή τη φορά ήταν ότι το έργο σε επιμέρους σημεία του φάνταζε στείρο έμπνευσης δημιουργώντας κοιλιές στην πορεία του. Εξέπεμπε μια ανωριμότητα που δεν καλύπτονταν από τα ευφυέστατο χιούμορ του Σ.Κακάλα. Ήταν ένα καλοκουρδισμένο σύνολο που σε στιγμές του φάλτσαρε.
Εξαιρετικό και το ασυνάρτητο σκηνικό-αχούρι της παράστασης (Μάρθα Φωκά) φέρνοντας σε απόλυτη ταύτιση το στοιχείο του χάους που επικρατεί στα έργα του Σ. Κακάλα μα και συνάμα στις ζωές μας τις ίδιες.
                                         
Εν κατακλείδι[=]
Θέτοντας ο ίδιος, ο δημιουργός του συγκεκριμένου θεατρικού έργου, τον πήχη πολύ ψηλά λόγω των προγενέστερων εκπληκτικών παραστάσεων του θα λέγαμε ότι αυτός ο αντισυμβατικός, ο αιρετικός Ορέστης μας άρεσε αλλά δεν μας ενθουσίασε. Θα πούμε όμως το εξής για το ταλέντο του Σ.Κακάλα… Αν η σύγχρονη ιστορία του θεάτρου γράφεται στις μέρες μας το όνομα του θα έχει σίγουρα μια θέση μέσα σε αυτήν…

Κι όλο νά λές, νά λές, στά βάθη τής νυκτός γιά ένα – μέ γυάλινα πανιά – πλοίο πού πάει . Όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο πού πέφτει εκτός: έξω απ’ τόν κύκλο των νερών – στά χάη. ΦΑΝΤΑΣΙΑ Γιάννης Σκαρίμπας

      
 Βαθμολογία
 6 στα 10
-πληροφορίες για την παράσταση εδώ.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ THN ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ 13 ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΤΗΣ “Κ”, δείτε που τι και πως… κλικ στο banner….

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 588 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Συναυλίες- μουσική ενημέρωση (δελτία τύπου)

«Διονύσιος ο Γητευτής» έτσι απλά, στο θέατρο Βεργίνα. Πήγαμε, είδαμε, ακούσαμε σχολιάζουμε…

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«Διονύσιος ο Γητευτής»… έτσι απλά, στο θέατρο Βεργίνα. Πήγαμε, είδαμε, ακούσαμε σχολιάζουμε…

       Βγαίνοντας από το θέατρο Βεργίνα, μετά την ακρόαση των «27 τραγουδιών με φωνή, πιάνο και μπάσο» του Διονύση, τα συμπτώματα ήταν περίπου κοινά: έκφραση αγαλλίασης και ένα χαζό καρφιτσωμένο χαμόγελο… έντονο τσούξιμο στο εσωτερικό της παλάμης… γδάρσιμο στο λαιμό συνοδευόμενο από βράχνιασμα… ενίοτε και ανεπαίσθητη υγρασία τα μάτια. Αυτά, όσον αφορά στα κλινικά συμπτώματα… γιατί τα άλλα της ψυχής, τα αθέατα, τα πήρε ο καθένας κρυφά μαζί του να έχει να πορεύεται τις δύσκολες ώρες. Εκείνες τις σκοτεινές, που θα έχει από μια γωνιά να ανασύρει παρήγορη πηγή φωτός. Και να πεις ότι μας λαχαίνει συχνά το θαύμα; Αστείο πράγμα!
 
       Η εμφάνιση του Διονύση Σαββόπουλου και των εξαιρετικών συνεργατών του μουσικών στο θέατρο Βεργίνα, απλά επιβεβαίωσε τον μύθο του «αιώνιου έφηβου» στα 70 του χρόνια, το αξεπέραστο σκηνικό χάρισμα, το ευφυές πνεύμα, τη δύναμη των τραγουδιών – ορόσημων μιας ολόκληρης γενιάς. Τη δύναμη ενός δημιουργού χαρισματικού και μια προσωπικότητας που θαρρείς τα χρόνια εντείνουν την ακτινοβολία της! Καθοριστικός – καταλυτικός πάνω στη σκηνή, ευθυτενής, μεγαλοπρεπής, κυρίαρχος, μα τόσο αγαπησιάρικα οικείος… Ικανός με ένα άπλωμα των χεριών να πάρει το κοινό αγκαλιά μαζί του για ένα πέταγμα, λίγο πιο ψηλά… Με όχημα τα μεγάλα του τραγούδια, τον ποιητικό του λόγο, το σπινθηροβόλο πνεύμα.

       Με την εμφάνισή του, ενδεδυμένος κομψά στα μαύρα και συνοδευόμενος από τον Γιώτη Κιουρτσόγλου στο μπάσο και τον Στάθη Άννινο στο πιάνο, η σκηνή γέμισε «ασφυκτικά», φάρδυνε, ψήλωσε…Και άρχισε να τραγουδά. Ξεκινώντας από κάποια «σαββοπουλικά» άσματα – παρλάτες με τον γνώμιμο χαρακτηριστικό του ήχο και βέβαια τον αιχμηρό, ευρηματικό, ποιητικό του στίχο, που  ακούγαμε για πρώτη (;) φορά. Για να περάσει αμέσως στον «Άγγελο Εξάγγελο» και να ακολουθήσουν όλες οι σπουδαίες δημιουργίες που σημάδεψαν με στίγμα ξεχωριστό μια ολόκληρη εποχή. Μια εποχή ιδιαίτερη και ταραγμένη αλλά γεμάτη σπόρους ελπίδας, δημιουργίας, οραμάτων που βρήκαν γόνιμο χώμα στα τραγούδια του Διονύση, ρίζωσαν στις καρδιές, πρόκοψαν, έβγαλαν βλαστάρια και καρπούς. Και ως «πολυετή» αρίστης ποικιλίας, τα γεύονται γενιές στη σειρά… «Μ’αεροπλάνα και βαπόρια», «Η παράγκα», «Θαλασσογραφία», «Μη μιλάς άλλο γι αγάπη», «Δημοσθένους λέξη», «Η συννεφούλα», «Το μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο», «Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», «Ας κρατήσουν οι χοροί», «Να με προσέχεις», «Σαν τον καραγκιόζη»… ένα μικρό ανθολόγιο που ήρθε να ταράξει την ψυχή μας, να ξεσηκώσει μνήμες, να ξυπνήσει αισθήματα. Να γυρίσει το χρόνο πίσω σε μια νιότη «πολλά υποσχόμενη», μα όχι με ανώδυνη διάθεση νοσταλγίας αλλά επώδυνη υπενθύμισης.

       Και ένα πράγμα περίεργο… σαν να μη πέρασε μια μέρα από τότε! Ίδιο πάθος, ίδια ζωντάνια, ίδια φωνή και ο χειμαρρώδης λόγος πανταχού παρών! Η ευλογία του Νιόνου, προικισμένου με θείο χάρισμα λόγου στην αφήγηση, θεατρικό ταμπεραμέντο, ευφυές χιούμορ, επικοινωνιακή δεινότητα, σε ένα συνδυασμό που σφραγίζει μοναδικά την καλλιτεχνική του ταυτότητα. Αυτό που λέμε «κρέμεσαι από τα χείλη του» και όχι μόνο… Και τί δεν είπαν αυτά τα χείλη, με τον δικό του απαράμιλλο, παραστατικό τρόπο! Από πολιτικές μπηχτές μέχρι ανέκδοτα, από πανέξυπνες ατάκες μέχρι χιουμοριστικές ιστορίες, από τρυφερές αναμνήσεις μέχρι βαθιές σκέψεις…

       Θυμήθηκε καλή ώρα τον εαυτό του παιδικό καρναβάλι στη Θεσσαλονίκη, ντυμένο καουμπόυ να βιώνει την απόρριψη της «αγαπημένης» και να ομολογεί: «Ξέρετε ποιος ήταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης της γενιάς μου; Η χυλοπίτα!» Ή παρακάτω να δηλώνει «Βρε παιδιά έπαιξα σε γήπεδα, σε αρχαία θέατρα, σε μπουάτ, σε τρύπες, στα πάντα! Όμως σε… καζίνο, πρώτη φορά! Ε, ας νιώσω λίγο σαν Φράνκ Σινάτρα, σαν Ντην Μάρτιν…» Όταν δε άρχισε να διηγείται ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα με τον αγαπημένο του Χατζηδάκη, μιμούμενος καταπληκτικά τη φωνή του, το θέατρο σείστηκε από τα γέλια! Ή μιμούμενος τον Ντίνο Χριστιανόπουλο στην συνάντησή τους πριν το φευγιό στην Αθήνα που τον προειδοποίησε: «Πρόσεξε, η Αθήνα είναι γάτα και θα σε κατουρήσει!», χαρίζοντάς του, γραμμένους σε χαρτοπετσέτα τους στίχους «Τί να τα κάνω τα τραγούδια σας». Ή πάλι όταν κουρδίζοντας την κιθάρα του, παρομοίωσε τα μουσικά όργανα με τα… ανδρικά και την εξέλιξή τους στο χρόνο, χαρίζοντας άφθονο γέλιο! Απόλαυση… να μη θέλεις να τελειώσει…

       Μα ταυτόχρονα και γενναιόδωρος απέναντι στους μουσικούς του, χαρακτηριστικό άλλωστε όλων των σπουδαίων. Για τους οποίους θα πούμε απλά «καταπληκτικοί», καθώς με ένα πιάνο και ένα μπάσο έδωσαν την αίσθηση μιας πλήρους ορχήστρας και μάλιστα με ενορχηστρώσεις «πειραγμένες» και διασκευές σε ένα πιο τζαζ – αφαιρετικό ύφος των τραγουδιών. Παρόλο που σε ένα-δύο χαρακτηριστικά κομμάτια, όπως στο «ιερό» «Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ», αυτό ξένισε. Πέραν τούτου όμως, στη διάρκεια του προγράμματος επιδόθηκαν και σε σολαρίσματα δεξιοτεχνίας που ξεσήκωσαν θυελλώδη χειροκροτήματα! Ειδικά ο μπασίστας, κατάφερε να μετατρέψει το ταπεινό του μπάσο, από… κλαρίνο μέχρι πλήρες σύνολο κρουστών! Άξιοι! Και σύμφωνα με τον Νιόνιο, «πρέπει να τα έχουμε καλά μαζί τους, γιατί χάρη σ’ αυτούς μπορεί να εξασφαλίσουμε μια θέση στον παράδεισο…», για να ακολουθήσει σχετικό ξεκαρδιστικό ανέκδοτο!
 
       Όσο για το κοινό που γέμισε ασφυκτικά το χώρο του Βεργίνα; Σπάνια συναντά κανείς τέτοιο παλμό, τόσο αμφίδρομη ροή ενέργειας «από» και «προς» τη σκηνή. Καθηλωμένα βλέμματα, χέρια στον αέρα, αυθεντικό συναίσθημα, όλοι μια τεράστια χορωδία υπό τη μαγική μπαγκέτα του επιβλητικού μαέστρου… Και το «Νιόνιο Σ’ ΑΓΑΠΑΜΕ!» να δονεί συχνά- πυκνά τον αέρα. Κι εκείνος να σκορπά φιλιά κι ευχαριστίες με συγκίνηση, να δίνει το ρυθμό, να ξεσηκώνει, να ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ… Μεγάλη υπόθεση το μοίρασμα κι έχει άλλη γλύκα στα οικεία πάτρια… Το χειροκρότημα δεν σταμάτησε μέχρι να ξαναβγεί και να μας χαρίσει ένα ακόμη διαμάντι του, κλείνοντας ωστόσο τη βραδιά επίκαιρα, αποκριάτικα και σκωπτικά… «ανεβαίνοντας στην πιπεριά»!
 
Μετά από δύο γεμάτες ώρες προσφοράς και πολύτιμης αγωγής της ψυχής μας. Που χρόνια πολλά τώρα έχει καταφέρει να την «γητέψει» και συνεχίζει…
 
Σ’ ευχαριστούμε που υπάρχεις αγαπημένε…

–Θέατρο Βεργίνα, Regency CasinoThessaloniki. 13, 14, 20, 21, 27, 28 Φεβρουαρίου @ 22:00, περισσότερα εδώ

.
LIVE Βίντεο απο την εμφάνισή του στη ΔΕΘ -Σεπ΄ 2015


Φωτογραφικό υλικό

0 comment 673 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«Η βασίλισσα της ομορφιάς», η νέα παράσταση της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης». Πρεμιέρα 5 Μαρτίου στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«Η βασίλισσα της ομορφιάς», η  νέα παράσταση της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης». Πρεμιέρα  5 Μαρτίου στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς.

     Συνεχίζοντας τον νομαδικό της βίο, η Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» παρουσιάζει από την Πέμπτη 5 Μαρτίου, στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη», τη νέα της παράσταση. Πρόκειται για το βραβευμένο έργο «Η βασίλισσα της ομορφιάς» του σύγχρονου Ιρλανδού συγγραφέα Μάρτιν Μακ Ντόνα, που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της Χριστίνας Χατζηβασιλείου.
      Η μετάφραση είναι του Ερρίκου Μπελιέ, τα σκηνικά και τα κοστούμια της Όλγας Χατζηιακώβου, η ηχητική επιμέλεια του Φίλιππου Θεοχαρίδη· βοηθός σκηνοθέτη και επιμέλεια φωτισμών: Μαρία Λαζαρίδου. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Σοφία Βούλγαρη, Γιώργος Δημητριάδης, Κωστής Ραμπαβίλας και Έφη Σταμούλη.
 
       Το έργο εκτυλίσσεται σε μια αγροτική περιοχή της Ιρλανδίας, με κεντρικό θέμα την επικίνδυνη σχέση ανάμεσα σε μια αυταρχική ηλικιωμένη μάνα και την κόρη της που τη φροντίζει, μια σχέση εξάρτησης που γίνεται αφόρητη όταν για την κόρη παρουσιάζεται η τελευταία ευκαιρία να αγαπήσει, γεγονός που για τη μάνα σημαίνει την ανεπιθύμητη προοπτική του γηροκομείου. Ανάμεσα στις δύο γυναίκες, που μια ζωή αλληλοσπαράσσονται, η ένταση κορυφώνεται όταν εμφανίζεται ο αμήχανος υποψήφιος εραστής της κόρης, που θα μπορούσε να τη σώσει παίρνοντάς την μακριά, και ο αθυρόστομος νεαρός αδελφός του, που παίζει ένα ρόλο καταλύτη. Η ακραία γραφή, το έντονο σασπένς, οι ανατροπές και το διαβρωτικό χιούμορ μετατρέπουν αυτήν την οικογενειακή τραγωδία σε μαύρη κωμωδία.
 
   Ο Μάρτιν Μακ Ντόνα έγινε στα 26 του χρόνια διάσημος μ’ αυτό το έργο, το πρώτο του, που ανεβάστηκε το 1996, αρχικά στην Ιρλανδία και ένα μήνα μετά στο Ρόαγιαλ Κορτ Θήατερ του Λονδίνου. Συνέχισε να γράφει για το θέατρο, πάντα αναζητώντας υλικό στις παιδικές του αναμνήσεις από τα καλοκαίρια στην πατρίδα των γονιών του, την ιρλανδική επαρχία Γκάλγουεϊ, και δίνοντας έργα που ανεβάστηκαν σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα σκηνοθετεί για τον κινηματογράφο (Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους το 2006).
    Μερικά από τα έργα του, όπως ο «Πουπουλένιος», ο «Υπολοχαγός του Ίνισμορ», το «Μοναξιά στην άγρια Δύση» και η «Βασίλισσα της ομορφιάς», έχουν παιχτεί με μεγάλη επιτυχία και στην Ελλάδα.
 
Ώρες παραστάσεων: από Τετάρτη ως Σάββατο στις 9 μ.μ., Κυριακή στις 7 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 12 (εκπτωτικό), 10 (φοιτητικό & κάρτα ανεργίας).
Λαϊκές παραστάσεις (Τετάρτη & Πέμπτη): γενική είσοδος 10 ευρώ, μειωμένο 8 ευρώ.
Το ταμείο του θεάτρου (2310.458591) λειτουργεί τις καθημερινές 6-9 και τις Κυριακές 5-8.
Τηλεφωνικές κρατήσεις: 10-2 το πρωί: 2310.860708, 6-9 το απόγευμα: 2310.458591.
.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΤΕ ΤΗΝ ΨΗΦΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΑΛΠΗ ΤΗΣ «Κ» ΠΟΥ ΘΑ  ΒΡΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ. ΑΝ ΟΧΙ, ΨΗΦΙΣΤΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ 13 ΧΩΡΟΥΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ αρκεί ΝΑ ΜΗ ΠΕΤΑΞΕΤΕ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ ΣΑΣ, δείτε που τι και πως… κλικ στο banner….

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 669 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Άνθρωπος και Κοινωνία

Το αξεπέραστο στους αιώνες Μήνυμα της Αμυγδαλιάς… Από την «ΟΙΚΟ…νική Πραγματικότητα» της γεωπόνου Πίτσας Στασινοπούλου.

από ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΠΙΤΣΑ
από ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΠΙΤΣΑ

Από την «ΟΙΚΟ…νική Πραγματικότητα» της γεωπόνου Πίτσας Στασινοπούλου.

       Χαιρετιόμαστε κάθε μέρα με τη γειτόνισα. Αυτή, σταθερά στη γωνιά της αλάνας που χρησιμεύει για πάρκινγκ κι εγώ διερχόμενη για το σπίτι μου. «Καλημέρα όμορφη!» της φωνάζω, «Καλημέρα και σε σένα!» με αντιχαιρετά. Τη βρήκα ήδη μεγάλη κοπέλα στη γειτονιά, όταν ήρθα πριν 25 χρόνια. Αύγουστος ήταν θυμάμαι όταν την πρωτοσυνάντησα να στέκει μοναχική, θαλλερή, περήφανη, σχεδόν απόκοσμη, ανάμεσα σε δυο γκρίζους μπετονένιους τοίχους και έναν ξέχειλο κάδο σκουπιδιών, να ορθώνεται πάνω από καυτές λαμαρίνες αμαξιών.
–        Ποιος φύτεψε αυτή την Αμυγδαλιά κυρά Σοφία; ρώτησα στον καφέ την γλυκιά γιαγιά – οικοπεδούχα, πρώην κάτοχο της αυλής και του μικρού προσφυγικού σπιτιού που στη θέση τους ορθώνεται η πολυκατοικία μας.
–        Κανένας κόρη μου… Μόνη της φύτρωσε και πάλεψε η καψερή, από κουκούτσι. Και κάνει κάτι μύγδαλα, γλύκισμα! Όπως και η βερυκοκιά που είχα εδωνά, κι η κερασιά, κι η κυδωνιά παραπέρα… Μια ομορφιά, μια μοσχοβολιά! Μου τα έφαγε όμως η άτιμη η φαγάνα… πόνεσε η ψυχή μου σαν να ‘χανα ζωντανές ψυχές, νύχτες ολόκληρες μοιρολογούσα…
–        Κι αυτή η Αμυγδαλιά, πώς γλίτωσε;
–        Αχ παιδί μου, δεν ξέρεις τί καυγά έστησα με τον εργολάβο, ανάθεμά τον! Που πήγε να μου τη ξηλώσει κι αυτήν ο αθεόφοβος και καλά που ήμουνα μπροστά! «Βρε τί σε ενοχλεί η έρμη εκειδά στη γωνιά της; Δε χόρτασε η φαγάνα σου;» του κάνω. «Μη σε νοιάζει κυρά Σοφία, θα φυτέψουμε εδώ στο πάρκινγκ ωραίες τούγιες για μπορντούρα» μου λέει και μ’ ανάβει τα αίματα! «Βάλε και τούγιες και πετούγιες και ταρταρούγες, αλλά ΚΑΤΩ τα χέρια από τη μυγδαλιά, ΑΚΟΥΣ;» του βάζω τις φωνές  θολωμένη και φαίνεται φοβήθηκε το μάτι μου, ο άπονος ο άνθρωπος….
–         
       Κι έτσι χάρη στην αντίσταση της «θολωμένης» γιαγιάς Σοφίας, που όταν υπερασπιζόταν τη «ζωντανή ψυχή» της μυγδαλιάς της απέναντι στην αδηφάγα δόμηση, ο όρος «οικολογία» δεν υπήρχε ούτε σαν σκέψη, η γειτονοπούλα συνεχίζει να στέκει σταθερά στη γωνιά του αφιλόξενου πάρκινγκ, θριαμβευτής αγγελιοφόρος των εποχών… σιωπηλός μάρτυρας των καιρών και αλλαγών… Των  ενίοτε δραματικών. Σαν το δράμα που έζησε πριν 8 χρόνια, όταν ξάφνου ένα πρωί, Δεκέμβρη καιρό, αντικρύσαμε μοναχά τον κορμό της – άδειο κουφάρι και στοιβαγμένα δίπλα στον κάδο, πελώριο δεμάτι τα κομμένα κλαδιά της. «Μας ειδοποίησαν να την κόψουμε γιατί λέρωνε τα αυτοκίνητα» μας είπαν οι εργάτες που μάζευαν τα κλαδιά, «αλλά εμείς τη λυπηθήκαμε,  δεν την κόψαμε από κάτω, μόνο την κλαδέψαμε» Μα αυτό ΔΕΝ ήταν κλάδεμα, ήταν καρατόμηση, αποκεφαλισμός! Η κυρά Σοφία έβαλε τα κλάματα, έπεσε σε κατάθλιψη, καταριόταν τους «άπονους»… «Μπα, έτσι που την κουτσούρεψαν, δεν πρόκειται κόρη μου να ξαναπετάξει…η μυγδαλιά μου η καψερή… που την έσωσα από τα νύχια του εργολάβου για να μου τη φάνε τα πριόνια των αντίχριστων! Που να μη μείνει ρόδα στα αμάξια τους, οι άπονοι οι άνθρωποι!» Και δώστου μοιρολόι δίπλα στον ορφανεμένο κορμό…
 
       Τώρα… ήταν το μοιρολόι της κυρά Σοφίας; Οι σιωπηλές προσευχές και το καθημερινό χάδι των «μη άπονων»; Η δυνατή ψυχή της μυγδαλιάς; Ή απλά η συμπαντική νομοτέλεια της φύσης; Γεγονός είναι ότι ένα πρωινό είδαμε να «σκάνε» γύρω απ’ την κορφή του αποκεφαλισμένου κορμού, τα πρώτα πράσινα μάτια της ελπίδας! Να γίνονται από μέρα σε μέρα φυλλαράκια, λεπτά κλαδάκια και από χρόνο σε χρόνο ξανά κλαδιά, γερά, δυνατά και φορτωμένα. Ξανακλάψαμε με την κυρά Σοφία, τώρα με άλλα, αναστάσιμα δάκρυα και το γιορτάσαμε με την ωραιότερη πίτα που έφαγα ποτέ από τα άξια χέρια της, «έτσι κόρη μου, για την ανάσταση της μυγδαλιάς, που την είχα ξεγραμμένη! Γερό σκαρί το καμάρι μου!»
 
       Το καμάρι μας… Με χειμώνες και καλοκαίρια να περνούν έκτοτε πάνω της κι αυτή να ντύνεται, να στολίζεται, να ξεγυμνώνεται, να μας φιλεύει, πάντα με μια σιωπή κραυγαλέα… Πάντα μόνη  στη γκρίζα τσιμεντένια γωνιά της, πάνω απ’ τις σκληρές λαμαρίνες, πίσω από τον κάδο των σκουπιδιών, να αναγγέλλει πανηγυρικά τους ερχομούς… να δραματοποιεί με τέχνη αξεπέραστη τα μυστήρια… να ρίχνει παρήγορο φως στη χειμωνιάτικη καταχνιά, να βάφει με χρώμα το γκρίζο. Μα πάνω απ’ όλα, να σπάει, αιώνες τώρα, «ταμπού και στερεότυπα» και να γιορτάζει τη δική της Άνοιξη στην καρδιά του Χειμώνα! Να ανατρέπει με τόλμη αξιοθαύμαστη το «κατεστημένο» της φύσης και να ανθοστολίζεται από την κορφή ως τα νύχια Φλεβάρη καιρό με παγωνιά. Ως άλλη, ηρωική… Αντιγόνη, να αυθαδιάζει, να αψηφά τους νόμους της Θεάς – Μάνας της και να ορίζει τους δικούς της. Σταθερά, ανυποχώρητα, γενναία… έτοιμη πάντα να πληρώσει το τίμημα της παράτολμης επιλογής.

 

       Την κοιτώ και τώρα, όπως κάθε Φλεβάρη, με δέος. Κουκουλωμένη εγώ στο χοντρό μου πανωφόρι, τυλιγμένη με κασκώλ και σκούφους, φορώντας διπλές κάλτσες και… τουρτουρίζοντας. «Υπό το μηδέν» λέει η ΕΜΥ, ο παγωμένος βαρδάρης ξυρίζει, άρχισε και ψιλό χιονάκι. Δεν βλέπω την ώρα να χωθώ κάτω από μάλλινη κουβέρτα, αγκαλιά με το καυτό καλοριφέρ, όμως… το βήμα κοκκαλώνει! Το υπερθέαμα της Αμυγδαλιάς στο πάρκινγκ, φορτωμένη ασφυκτικά ροζ λουλούδια, κόβει την ανάσα και το βήμα ακαριαία! Απομένω έκθαμβη να τη χαζεύω, να μη μπορώ να πάρω το βλέμμα, να ξυλιάζω κάτω από το χιόνι και να μη ξεκολλώ! Σαν ένας χρωστήρας, οδηγημένος από χέρι θεϊκό, να φιλοτέχνησε ένα σπάνιο έργο τέχνης…  Σαν κάποιος μεθυσμένος φωτιστής να έριξε ξάφνου έναν δυνατό ροζ προβολέα μέσα στο γκρίζο, χειμωνιάτικο σκηνικό, ανατρέποντας εκ βάθρων την ατμόσφαιρα του έργου…

 

       Συνεχίζω να κοιτώ, συνεχίζω να παγώνω  κι αρχίζω νοερό διάλογο- μονόλογο… «Μα, καλή μου Αμυγδαλιά, είσαι με τα καλά σου; Άντε, κάποιους περασμένους, μαλακούς Φλεβάρηδες έκανες τις τρέλες σου αλλά δεν κινδύνευες. Τώρα όμως, με τόση παγωνιά, πάλι κάνεις τα δικά σου; Φορτώνεσαι σαν νύφη ανοιξιάτικη; Κοντεύεις να λυγίσεις απ’ τα λουλούδια! Ειλικρινά απορώ ΠΟΥ βρίσκεις τόσο θάρρος! Έχεις καταλάβει τί παγωνιά κάνει; Άκουσες το δελτίο «έκτακτων καιρικών φαινομένων»; Μα δεν φοβάσαι καθόλου εσύ; Είπαμε ότι είσαι γενναία, ασυμβίβαστη, ανυπότακτη, αλλά το παρακάνεις! Συμμερίζομαι το «κόντρα στο κατεστημένο» σου, αλλά η άγνοια κινδύνου καλή μου, δεν δείχνει σύνεση! ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ, το ξέρεις; Πού είναι το ένστικτο της αυτοσυντήρησης; Γιατί κάνεις τόσο παράτολμες τρέλες και βάζεις σε κίνδυνο τη ζωή σου; Όλοι εμείς που σ’αγαπάμε θα πονέσουμε πολύ αν πάθεις κάτι… Έχεις περάσει τόσα και επιμένεις να ΜΗ λογικεύεσαι! Τόσο πείσμα πια… είναι αυτοκαταστροφικό, δεν το καταλαβαίνεις;»
 
       Τυλίχτηκα πιο σφιχτά, το κρύο περόνιαζε κι έκανα μερικά βήματα πλησιάζοντας στη γωνιά της. Στάθηκα από κάτω κι αυθόρμητα αγκάλιασα τον κορμό. Ένα σύννεφο από ροζ λουλούδια μαζί με νιφάδες χιονιού κάλυψαν το μπουφάν μου. Κοίταξα έντονα προς τα πάνω τα κλαδιά της… ίσως μια αντίδραση… ένα σημάδι… ένα κάτι… Μου έστειλε ακόμα μια χούφτα λουλούδια μέσα στα γαντοφορεμένα χέρια με το φύσημα του αγέρα. Τα κοίταξα συγκινημένη, τα πιο πολλά είχαν ρίξει τα πέταλα και είχαν αρχίσει να δένουν καρπό…. Μικρές φουσκωμένες, γονιμοποιημένες ωοθήκες, η απαρχή του μύγδαλου που θα με φίλευε σε λίγο καιρό.Τα έκλεισα στην παλάμη με σεβασμό, την κοίταξα ψηλά με μάτια υγρά κι ύστερα έσκυψα ταπεινά το κεφάλι.
 
       Πριν την αποχαιρετήσω, αναλογίστηκα την άνοη μικρότητά μου και υποκλίθηκα στο μεγαλείο της δύναμής της. Μια δύναμη ψυχής έξω από ανθρώπινα μέτρα και οριοθετημένες λογικές, χωρίς ασφάλεια από δίχτυα προστασίας, κόντρα στο ρεύμα,  κόντρα στον καιρό με πείσμα στα κόκκινα όρια. Και μια τεράστια ΕΛΠΙΔΑ άνοιξης στη μουντή παγωνιά του χειμώνα, σταθερό, αμετακίνητο, αιώνιο σημείο αναφοράς με καταλυτική δύναμη φυσικού νόμου. Να στέκει εκεί με το προκλητικό της θάρρος για να δικαιώνει ότι η… τύχη ευνοεί τους τολμηρούς εσαεί! Της έστειλα ένα παγωμένο φιλί κι εκείνη λίγα λουλούδια ακόμα – δεμένους καρπούς… «Μη με παρεξηγάς καλή μου για το μάλωμα… Είναι που σε νοιάζομαι πολύ!» φώναξα από μακριά, τρέχοντας να χωθώ στη μάλλινη κουβέρτα…
Το ημερολόγιο έγραφε 23 Φεβρουαρίου, Καθαρή Δευτέρα…
ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΉ!

0 comment 1062 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

Ένα θα σας πούμε: Το νέο έργο της Λένας Κιτσοπούλου «Μία μέρα όπως κάθε μέρα…» μαμάει! Είδαμε στο Θέατρο Τέχνης και σχολιάζουμε…

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Ένα θα σας πούμε: Το νέο έργο της Λένας Κιτσοπούλου «Μία μέρα όπως κάθε μέρα…»  μαμάει! Είδαμε στο Θέατρο Τέχνης και σχολιάζουμε… ή αλλιώς, Μια πολύτιμη θεατρική στιγμή το νέο έργο της Λένας Κιτσοπούλου που είδαμε στο Θέατρο Τέχνης και σχολιάζουμε. Διαλέγετε και παίρνετε…

Βρεθήκαμε στο Θέατρο Τέχνης για την παράσταση με τον πρωτοποριακό και εξαντλητικό τίτλο : «Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις» της Λένας Κιτσοπούλου που εκτός της συγγραφής του θεατρικού κειμένου, επιμελείται τη σκηνοθεσία ενώ ερμηνεύει και επί σκηνής  με τον Γιάννη Κότσιφα.
.
Το νέο θεατρικό έργο της Λ. Κιτσοπούλου διαπραγματεύεται την ανουσιότητα του να ζεις και περιγράφεται από τους συντελεστές της παράστασης, ως το έργο της ματαιότητας και ένα κείμενο πολύ καθημερινό, που δεν έχει τίποτα φιλοσοφικό και εξελίσσεται ανάμεσα σε δύο πρωταγωνιστές/ήρωες ή και όλους εμάς… όπως εξελίχθηκε στη θεατρική αναπαράσταση*.  
Η ανουσιότητα του να ζεις… και η Λένα Κιτσοπούλου έρχεται με καινούργιο έργο στο Θέατρο Τέχνης και όλη της την προκλητική γραφική/νοηματική μανιέρα. Η ανουσιότητα και η επανάληψη των καθημερινών μας λέξεων προβάλλουν σκηνή τη σκηνή, μαζί με την απαραίτητη βωμολοχία που χαρακτηρίζει αρκετά τη γραφή της Κιτσοπούλου και “σωματοποιεί” (κατά τη γνώμη μας) την όλη κρυμμένη επιθετικότητα που έντεχνα προσπαθούμε να κρύψουμε. «Ο κακός εαυτός μας» είναι από τις θεματικές που απασχολούν την Λένα Κιτσοπούλου και που πάντα ψάχνει αφορμή για να μας τον δείξει, είτε μέσα από ιστορίες στερεότυπες είτε μέσα από την επαναληπτικότητα της καθημερινότητάς μας, όπως συμβαίνει και στη συγκεκριμένη παράσταση. Στην ουσία πρόκειται για μια ρομαντική δημιουργό που με «προκλητικές προσευχές θέλει να ξορκίσει» ότι αρρωστημένο, φτηνό και άσχημο φέρει και θέλει η ανθρώπινη υπόστασή μας, γιατί απλώς δεν αντέχεται (τι περισσότερο νομίζετε ότι είναι η πρόκληση ;).
 
Μια μέρα όπως κάθε μέρα… και η δραματουργική επεξεργασία της παράστασης κινήθηκε έντεχνα κλιμακωτά σε μια σκηνοθεσία που επέβαλλε την ακαθησία/μερική ακινησία και όλη τη φορτικότητα των εντάσεων που δεν εκδηλώνονται. Μαεστρία στις εσωτερικές θερμοκρασίες και μια πλήξη αφόρητη που περιμένεις από στιγμή σε στιγμή να ξεσπάσει, αλλά και που όταν ξεσπά άγρια και αιματοβαμμένα, τίποτα δεν συμβαίνει περισσότερο από την επαναληπτικότητα της καθημερινής μας άμυνας, μέσω λέξεων, και τη μόνιμη και πανταχού παρούσα ζωική μας υπόσταση.
Πολλά ακούστηκαν αναφορικά με τη στοματικότητά μας και την πρωκτικότητά μας, τη ζωτική ύφεσή μας, την ανούσια στέγασή μας, την επίκαιρη μπουρδολογία μας, την καταναλωτική μανία μας ,τη φαντασιωτική/πραγματική σύγκρουσή μας, την ταυτότητά μας και πάνω από όλα την άνοστη και άνευ περιεχομένου κενή επικοινωνία μας.
Και στο σύνολο η παράσταση αποτυπώνει μια μόνιμη υπαρξιακή κραυγή που όλοι μας έχουμε και φέρουμε κάθε μέρα και στιγμή ,σε κάθε σχέση και σε κάθε διαμέρισμα ή κονάκι, που το «άψυχο σώμα» μας υποκρίνεται ότι υπάρχει και ζει.
.
Στα συν [+] της παράστασης
1. Το κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου και η έντεχνη δραματουργική επεξεργασία
2. Η ευφάνταστη και βασανιστική σκηνοθεσία με την επιμονή της συνεχιζόμενης δράσης… το λες και ψυχόδραμα!
3. Οι καλοζυγισμένες ερμηνείες των Λένα Κιτσοπούλου και Γιάννη Κότσιφα.
4. Η έκδηλη αμηχανία του κοινού και οι ακόλουθες αντιδράσεις ενός απρόσφορου συναισθήματος, πχ στις σκηνές βίας δε γελάς…
5.  Η μουσική επιμέλεια της παράστασης με την έκδηλη αναφορά της στο χαμένο ρομαντισμό και την όποια μαγεία διαθέτει αυτό που λέγεται άνθρωπος.
.
Στα πλην[-] της παράστασης

1.  Οι φωτισμοί.
2. Τα σκηνικά– η αίσθηση του καινούργιου διαμερίσματος στην ατμόσφαιρα του παλιού Θεάτρου τέχνης.
3.  Τα κουστούμια.
4. Η απουσία μιας περισσότερης βασανισμένης σωματικότητας έστω και ευνουχισμένης. Παραμένει γνωστή η εμμονή μας να δούμε το ζώων στη σκηνή μια Vis generandi =Ζωοποιό δύναμη [δες εδώ].
.
Εν κατακλείδι[=]
Η παράσταση «Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις» είναι για το εξαιρετικό καινούργιο πόνημα μιας ρομαντικής θεατρικής δημιουργού, της Λένας Κιτσοπούλου και για τη γνώση του καθημερινού υπαρξιακού μας άγχους. Ναι μόνο ο θάνατος είναι πραγματικός.
Μη το χάσετε !
 
Βαθμολογία
7,5 στα 10
.
Συντελεστές:
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ναταλία Λάτση
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική επιμέλεια: ο Θίασος
Α’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Άννα Νικολάου
Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Χρήστος Χριστόπουλος
Γ’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Μαυρέα
Δ’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζένια Κονταράτου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Παίζουν: Γιάννης Κότσιφας, Λένα Κιτσοπούλου

Μέρες και ώρες παραστάσεων: από 13 Φεβρουαρίου έως 5 Απριλίου, κάθε Σάββατο και Παρασκευή 21.15, Κυριακή 19.00, Δευτέρα 20.00 Διάρκεια: 80΄
Τιμές εισιτηρίων: Δευτέρα γενική είσοδος 10€
Τηλέφωνα κρατήσεων: 2103222464 και 2103236732

Εισιτήρια για όλες τις παραστάσεις:
Δευτέρα έως Παρασκευή:
15€ γενική είσοδος
10€ φοιτητές, άνεργοι με κάρτα ΟΑΕΔ, ΑΜΕΑ, νέοι κάτω των 23 ετών, συνταξιούχοι άνω των 65 ετών & groups 8 ατόμων και άνω

Σάββατο & Κυριακή: 16€ γενική είσοδος / 12€ μειωμένη
Παδική – Εφηβική Σκηνή: 10€ γενική είσοδος
Ατέλειες – Προσκλήσεις: 3€ προαιρετική συνεισφορά στα έξοδα του Θεάτρου
Κάρτες μέλους:
Με 40€ μπορείτε να παρακολουθήσετε όλες τις παραστάσεις μιας περιόδου της σεζόν (έναρξη, πρώτη περίοδος, δεύτερη περίοδος ή τρίτη περίοδος)
Με 70€ μπορείτε να παρακολουθήσετε όλες τις παραστάσεις δυο περιόδων της σεζόν
Με 100€ μπορείτε να παρακολουθήσετε όλες τις παραστάσεις τριών περιόδων της σεζόν
Με 150€ μπορείτε να παρακολουθήσετε όλες τις παραστάσεις, συναυλίες, εκδηλώσης ολόκληρης της σεζόν
Με 30€ και δωρεάν είσοδο για 1 παιδί μπορείτε να παρακολουθήσετε και τις τρεις παραστάσεις της Παιδικής-Εφηβικής Σκηνής

Θέατρο Τέχνης Καρολου Κουν
Φρυνίχου 14, Πλάκα

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1591 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Συναυλίες- μουσική ενημέρωση (δελτία τύπου)

Άγγελος, εξάγγελος, ο Διονύσης Σαββόπουλος στο Θέατρο Βεργίνα. Πήγαμε πρεμιέρα, είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε…

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Άγγελος, εξάγγελος, ο Διονύσης Σαββόπουλος στο Θέατρο Βεργίνα. Πήγαμε πρεμιέρα, είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε…

Άγγελος, εξάγγελος, ο Διονύσης Σαββόπουλος μας έφερε προχθές βράδυ στο Θέατρο Βεργίνα του Regency Casino Thessaloniki, νέα ευχάριστα στα αυτιά που όμως δεν απέχουν πολύ από την αλήθεια.
 
Με μια αγκαλιά γεμάτη τραγούδια, ο Νιόνιος μας θύμισε πως  να ζούμε σ’ ένα όνειρο που τρίζει όπου ο χρόνος σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος.
 
Μες στης νύχτας το λαμπάδιασμα, και για περίπου δύο ώρες, κράτησαν οι χοροί και οι παλιές αναμένες τροχιές μας έσμιξαν με το ροκ του μέλλοντος μας
 
Προχθές το βράδυ συνειδητοποίησα πως όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν, όπως είχε γράψει τόσο σοφά κι ο αείμνηστος Ρασούλης όταν ήρθαμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα μιας Ελλάδας που συνεχίζει, να είναι μια ατέλειωτη Παράγκα.  Σε εκείνο το σημείο ο Σαββόπουλος μας είπε πόση θλίψη νιώθει ως πολίτης, όταν ο κόσμος του λέει ότι το συγκεκριμένο τραγούδι του 1965, είναι σαν να έχει γραφτεί σήμερα.
 
Μόνο μια πλατεία γεμάτη με νόημα και με κάτι από φωτιές και μια συγκέντρωση που θα ανάβει συνειδητά θα μπορέσει η ψυχή μας να σηκωθεί ξανά. Μόνο τότε η ψυχή μας θα μπορέσει να δώσει ρεύμα και να βάλει στα ρούχα και στα όργανα φωτιά για να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα η τρομερή μας η λαλιά.
 
Μόνο όταν μπορέσουμε να σηκώσουμε όμορφα σαν να ‘ναι επιβάτες στις φριχτές μας πλάτες φίλους και εχθρούς θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε πως για τη ‘’μαύρη θάλασσα που μας περιβάλλει’’ δεν φταίνε τα τραγούδια και ο λυράρης αλλά ο ίδιος ο λαός που είναι μαραζιάρης. Ο ίδιος ο λαός που προτιμά να κλείνει τα αυτιά του και να στρουθοκαμηλίζει σε νέα που δεν είναι ευχάριστα.
 
Μάθαμε πως πρέπει να ανεβούμε σε μια όμορφη συννεφούλα και να αφεθούμε στο αγέρι που φυσά και μας μεταφέρει μακριά στα όμορφα μέρη.
Στα όμορφα μέρη, όπου οι άνθρωποι έρχοναι κοντά μας και ρίχνουν μια σπίθα για να βγει από τη στάχτυ μας ξανά φωτιά.
Στα όμορφα μέρη όπου δεν κρυβόμαστε από τα παιδιά και ονειρευόμαστε σαν τον Καραγκιόζη.
Στα όμορφα μέρη όπου θα έχουμε μια ευκαιρία να αποκτήσουμε αυτό που ζητάμε, να φτάσουμε ως τον Παράδεισο.
 
Συνοδοιπόροι στο ταξίδι μας ήταν δύο εξαιρετικοί μουσικοί. Ο Γιώτης Κιουρτσόγλου, που δίκαια θεωρείται από πολλούς ο καλύτερος μπασίστας της Ελλάδας και ο  ταλαντούχος Στάθης Άννινος στο πιάνο. Παράλληλα ένα δωρικό και με εκπληκτικούς φωτισμούς σκηνικό πλαισίωνε τη μουσική παράσταση.
 
Ο Νιόνιος άλλοτε σαν μεγάλος παραμυθάς και άλλοτε σαν μικρό παιδί με πολλή αγάπη μας άφησε να πάρουμε μέρος στο μαγικό τους παιχνίδι.
Καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς τόνιζε πόσο μεγάλος δάσκαλος και καλός του φίλος ήταν ο Μάνος Χατζιδάκις. Μας διηγήθηκε, μάλιστα, πως κατά την περίοδο εφαρμογής της λογοκρισίας ο Μάνος του στάθηκε και ήταν ο πρώτος που έπαιξε χωρίς να φοβάται το ‘’Μακρύ Ζειμπέκικο για τον Νίκο΄΄.
 
Εν ολίγοις παρακολουθήσαμε έναν Διονύση Σαββόπουλο στα καλύτερα του αν και όπως είπε πρώτη φορά παίζει μουσική σε ένα καζίνο…
 
Η δική σας,
Ζωούλα
.
LIVE Βίντεο απο την εμφάνισή του στη ΔΕΘ -Σεπ΄ 2015

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 932 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Προσεχώς - Νέα – Εκδηλώσεις

Είδαμε τις 9 υποψήφιες για ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ -σχολιάζουμε και ψηφίζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Είδαμε τις 9 υποψήφιες για ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ -σχολιάζουμε και ψηφίζουμε…
 
Λίγες ώρες πριν την 87η Απονομή των Βραβείων Οσκαρ, και αφού είδαμε και τις 9 Οσκαρικές υποψήφιες ταινίες, σχολιάζουμε τι μας άρεσε και τι δεν μας άρεσε καταλήγοντας σε αυτή που θα δίναμε εμείς το ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ. Συμπληρώσουμε «δικά» μας βραβεία σε βασικές κατηγορίες ευελπιστώντας να συμπέσουν με τις πραγματικές βραβεύσεις. Αν όχι, δεν θα σκάσουμε κιόλας… Κάτι παραπάνω θα ξέρουν αυτοί οι χιλιάδες της Ακαδημίας…
Σημειώστε ότι καθόλη τη διάρκεια της βραδιάς, ξημερώματα Καθαράς Δευτέρας, θα μεταδίδουμε ζωντανά βραβεία, νικητές και παραλειπόμενα. Οπότε σας θέλουμε παρέα. Μέχρι τότε όμως, ΑΥΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ για ΝΙΚΗΤΕΣ.
ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ: υποψήφιες ταινίες είναι:
– Ελεύθερος Σκοπευτής (American Sniper)
του Κλιντ Ίστγουντ

ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Ο αγελαδάρης Μπράντλει Κούπερ έτσι όπως χονδροκομμένα περιφερόταν και συμπεριφερόταν, η ναι μεν αλλά συμβατική σκηνοθεσία του γέρο Κλιντ και ότι η πατριωτική ταινία του βλέπεται σχετικά άνετα χωρίς να την βαριέσαι.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Το θέμα της. Έχουμε χιλιοδεί και πόσες άλλες φορές θα ξαναδούμε καλούς Αμερικάνους στρατιώτες με υψηλό φρόνιμα, Ιράκ, φτώχεια, μιζέρια, σκοτωμούς, Ταλιμπάν και βράσε ρύζι…

– Birdman ή Η απρόσμενη αρετή της αφέλειας
του Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Σχεδόν τα πάντα. Καταρχήν ένα πυκνό σενάριο υπαρξιακών αναζητήσεων κάποιου ξοφλημένου πρώην σταρ γυρισμένο εξ ολοκλήρου αριστοτεχνικά στα παρασκήνια ενός θεάτρου στο Μπρόντγουεϊ. Η σκηνοθεσία του δεξιοτέχνη Αλεχάντρο Γκονζάλεθ Ιναρίτου, αυτός που πριν χρόνια μας τσάκισε με το «Biutiful» – για να μην αναφέρουμε άλλες-, αρκετές φευγάτες σουρεαλ σκηνές, καθώς και όλες μα όλες οι ερμηνείες μηδέ εξαιρούμενου. Ωστόσο ξεχωρίσαμε κάτι τις παραπάνω: το ωραίο τσουλάκι Έμα Στόουν, ο πάντα εξαίρετα διαστροφικός  Έντουαρντ Νόρτον και η κλασατη εμφάνιση της Ναόμι Γουότς. Όχι δεν ξεχάσαμε τον μεταλλαγμένο ποιοτικά Μάικλ Κίτον διότι τέτοια ουαου εμφάνιση δεν έχουμε ξαναδεί και αν δεν πάρει και το Οσκαρ, κομματάκι δύσκολα να του εμπιστευτούν άλλη τέτοια ρολάρα.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Μια μικρή κοιλίτσα που κάνει στα μισά, κανένα άλλο αρνητικό, το φιλμ είναι χάρμα και εμείς του «καλλιτεχνικού» το νιώθουμε δικό μας.
 
– Μεγαλώνοντας (Boyhood)
 του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Λοιπόν αυτή η ταινία είναι η αγαπημένη μας και παρά την 3ωρη διάρκεια μας ξετρέλανε, ενώ εκπρόθεσμα μάθαμε και όλο το παρασκήνιο, ότι δηλαδή γυριζόταν σταδιακά για κάποια χρόνια, ένα θετικό στοιχείο να την δούμε και “αλλιώς”. Κάλλιστα κάποιος θα μπορούσε να την χαρακτηρίσει ταινία – ντοκουμέντο καθώς κανένα «αξεσουάρ» δεν είναι «μεταφερόμενο» λόγω μια αληθοφανούς πραγματικότητας. Ο πιτσιρικάς μεγαλώνει και γύρω του άλλαζε ο κόσμος. Για παράδειγμα δεν υπήρχαν τότε κινητά, ούτε ιντερνέτ, δεν είχε εκλεγεί μαύρος πρόεδρος στην Αμερική, άλλος πόλεμος διεξαγόταν μακριά τους, ο κόσμος έτρεχε με άλλους ρυθμούς, φτάνοντας ως τις μέρες ενηλικίωσης στο σήμερα. Η αξία της ταινίας και η αξία του σκηνοθέτη είναι αξιοθαύμαστη, το ότι διατήρησε στο ακέραιο την κλιμάκωση σαν φυσική εξέλιξη στο διάβα των χρόνων καθότι τα χρόνια όπως είπαμε παίρνουν ο κόσμος άλλαζε ενώ το καστ παρέμεινε ίδιο….  Εξαιρετική σύνθεση  ηθοποιών με ώριμη ερμηνευτικά Πατρίτσια Αρκέτ, πολύ καλός το τζόβενο, Ίθαν Χοκ, και τα «αδέλφια», Έλαρ Κολτρέιν και  Λόρελεϊ Λινκλέιτερ. Επιπλέον στις ταινίες του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ απολαμβάνουμε πάντα ωραίες μουσικές και τραγούδια.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Δεν αντέχουμε τα πολύωρα έκτος και αν είναι «Όσα παίρνει ο Άνεμος»…

 –Ξενοδοχείο Grand Budapest (The Grand Budapest Hotel)
 του Γουές Άντερσον  
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Ειδική περίπτωση σκηνοθέτη, που όλες οι ταινίες του εχουν ταυτότητα δημιουργού. Ξεχωριστός, περίεργος, χρωματιστός, μαγικός κόσμος. Βλέπεται μονορούφι καθώς σε συνεπαίρνει η τρέλα του. 
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Όταν ξεκινά μια ταινία του Άντερσον γνωρίζεις πάνω κάτω τι θα δεις, καθώς είσαι προετοιμασμένος για το διαφορετικό. Ε, αυτό το «διαφορετικό» είναι εν τέλει και αρνητικό καθώς μπορεί να μην ενθουσιάσει.

-Η Θεωρία των Πάντων (The Theory of Everything)
 του Τζέιμς Μαρς
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
H ομοιότητα του πρωταγωνιστή με τον επιστήμονα Χόκινγκ. Περιστασιακά η ερμηνεία του, αρκετά η σύζυγος του και η καπάτσα νοσοκόμα του. Αυτά.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Όλα τα υπόλοιπα. Αδιάφορη σκηνοθεσία αρλεκινίστικο σενάριο τόσο που αναρωτιόμαστε πως αυτή η επιδερμική, επιφανειακή ρομάντζο ταινία, έφτασε να είναι υποψηφία σε τόσες κατηγορίες λαμβάνοντας παράλληλα μεγάλη απήχηση ως σημαντική. Κανένα βάθος στον χαρακτήρα και στην επιστήμη του. Ένα τηλεοπτικό τρεχαλητό να τα προλάβουμε όλα. Την απορρίπτω.

-Το Παιχνίδι Της Μίμησης (The Imitation Game)

του Μόρτεν Τίλντουμ
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Μεστή και στρατευμένη στους στόχους της να πει και να δείξει το κατόρθωμα του ήρωα. Τιποτα παραπάνω.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Δεν μας άγγιξε αλλά μας πληροφόρησε.
.
– Χωρίς Μέτρο (Whiplash)
του Νταμιέν Σαζέλ
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Ο πρωταγωνιστής δυνάστης, τα υπέροχα καψώνια που κάνει, το σενάριο, ο πιτσιρικάς μαθητής να υποφέρει… και ο γρήγορος ρυθμός της ταινίας.
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Το τέλος της.

– Selma
της Άβα Ντιβερνέ
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Τίποτα δεν μας άρεσε…
ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ:
Το ότι κάθε χρόνο χώνει την μούρη της η μέγαιρα Όπρα Γουίνφρεϊ για ευνόητους οικονομικούς  λόγους… και με το έτσι θέλω μπαίνει στη οσκαρική διαδικασία. Φέτος όμως δεν είναι «12 χρόνια Σκλάβος»…
.
Και ΑΠΟΝΕΜΟΥΜΕ το ΟΣΚΑΡ ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ :
Στον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ για το (Boyhood).
.
Στα λοιπά μεγάλα βραβεία θα χαρούμε αν:
.
– το ΟΣΚΑΡ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ πάει:

στον Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ για το (Boyhood), [αν όχι στον Αλεχάντρο Γκονζάλες (Birdman)]

 Συνυποψήφιοι είναι -Μπένετ Μίλερ (Foxcatcher) -Γουές Αντερσον (Grand Budapest Hotel) -Μόρτεν Τάιλντουμ (The Imitation Game)
.
-το ΟΣΚΑΡ Α΄ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ πάει:
Στον Mάικλ Κίτον για το Birdman,
[αν όχι στον –Μπράντλεϊ Κούπερ για το  (Ameircan Sniper)]

Συνυποψήφιοι είναι: -Στιβ Καρέλ (Foxcatcher) -Μπένεντικτ Κάμπερμπατς (Τhe Imitation Game) -Εντι Ρέντμεϊν (Theory of Everyhting)
 
– το ΟΣΚΑΡ A’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ πάει:
Στην Τζούλιαν Μουρ για το Still Alive,
[αν όχι στην Ρόσαμουντ Πάικ για το (Gone Girl)]

Συνυποψήφιες είναι: -Μαριόν Κοτιγιάρ (Two Days, One night)-Φελίσιτι Τζόουνς (Theory of Everyhting)-Ρις Γουίδερσπουν (Wild)
 
-το ΟΣΚΑΡ Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ πάει:
Στον Έντουαρντ Νόρτον για το Birdman,
[αν όχι στον Τζέι Κέι Σίμονς για το  (Whiplash)]

Συνυποψήφιοι είναι: Ρόμπερτ Ντιβάλ (The Judge) -Ίθαν Χοκ (Boyhood) -Έντουαρντ Νόρτον (Birdman) -Μαρκ Ράφαλο (Foxcatcher)

-το ΟΣΚΑΡ Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ πάει:
Στην  Πατρίτσια Αρκέτ για το Boyhood
[αν όχι στην Έμα Στόουν για το (Birdman)]

Συνυποψήφιες είναι: -Λόρα Ντερν (Wild) -Κίρα Νάιτλι (The Imitation Game)  -Μέριλ Στριπ (Into The Woods)
.
-το ΟΣΚΑΡ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ πάει:
στο Boyhood
Συνυποψήφια είναι:– Foxcatcher – The Grand Budapest Hotel – Nightcrawler
 
-το ΟΣΚΑΡ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΥ ΣΕΝΑΡΙΟΥ πάει:
Στο Whiplash
Συνυποψήφια είναι: American Sniper -The Imitation Game – Inherent Vice [δεν είδαμε] – The Theory Of Everything –
 
-το ΟΣΚΑΡ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ πάει:
Στο Timbuktu (Μαυριτανία),
[αν όχι στο Ida (Πολωνία)].

Συνυποψήφια είναι:  -Leviathan (Ρωσία) -Tangerines (Εσθονία) [δεν είδαμε],– (Μαυριτανία) -Wild Tales (Αργεντινή)
.
Αντε να δούμε τι θα δούμε και φέτος… μιλάμε πρωινές ώρες…

–ΟΣΚΑΡ 2015: Όλες οι υποψηφιότητες…ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 738 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Μουσικά ντεσιμπέλ -νέα- σχόλια - βίντεο

Απολαυστική – πληθωρική η βραδιά SWING στο Μέγαρο Μουσικής με έναν… «αστερίσκο»! Πήγαμε, είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε…

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Απολαυστική – πληθωρική η βραδιά SWING στο Μέγαρο Μουσικής με έναν… «αστερίσκο»! Πήγαμε, είδαμε, ακούσαμε, σχολιάζουμε…

       Για να είμαστε ακριβείς, ο έξυπνος τίτλος της βραδιάς ήταν «S(W)INGING LOVE»- «Τραγουδώντας τον έρωτα σε ρυθμό σουίνγκ» από τους Performers Quartet, πλαισιωμένους από πολυπληθή ομάδα καλλιτεχνών στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Γιατί τη συγκεκριμένη βραδιά είχαν την τιμητική τους, το τραγούδι, ο έρωτας και το σουίνγκ, με αυτήν ακριβώς τη σειρά… Και ενώ φυσικά το τραγούδι κυριάρχησε, εντούτοις ο σκανταλιάρης έρωτας… κυριολεκτικά εν προκειμένω, σχεδόν έκλεψε τις εντυπώσεις με την τσαχπινιά του, «πετυχαίνοντας» επιπλέον να τραγουδηθεί σε 5 και βάλε, γλώσσες και όχι μόνο… Έγινε αφορμή για υπέροχα ακούσματα, όμορφες ρομαντικές εικόνες, χιουμοριστικές πινελιές, μπόλικο χορό στο ρυθμό του σουίνγκ… σε μια βραδιά που τα είχε όλα! Εκτός από… εδώ μπαίνει ο «αστερίσκος» για το τέλος.
 
       Σε έναν χώρο σχεδόν κατάμεστο και με εντυπωσιακή ακρίβεια στην έναρξη, κάνουν σταδιακά την εμφάνισή τους ένα – ένα τα μέλη του κουαρτέτου, τραγουδώντας ο καθένας το σόλο του και παίρνοντας θέση στη σκηνή, ενώ τους συνοδεύει στο Electone ο Παναγιώτης Κουντούρης – επιμελητής επιπλέον των ενορχηστρώσεων. Τρεις γυνακείες φωνές (1 σοπράνο – 2 μέτζο σοπράνο) και ένας βαρύτονος ενώνουν το ταλέντο τους για να προσφέρουν στα αυτιά μας μια εξαιρετική μουσική απόλαυση επιπέδου! Αφού μας καλοσωρίσει ο «μαέστρος» Π. Κουντούρης και προλογίσει με δυο λόγια τη βραδιά – αφιερωμένη στον έρωτα, τη σκυτάλη θα πάρουν οι 4 φωνές με υπέροχους συνδυασμούς και φωνητικά για να μας ταξιδέψουν στις άκρες της γής με τραγούδια από Αμερική, Βραζιλία, Αργεντινή, Γαλλία, Ισπανία, Αγγλία, Γερμανία…και σίγουρα ξεχνώ πολλά. Πάνω σε ένα ρεπερτόριο πολυεθνικό, άλλοτε με σόλο κι άλλοτε πολυφωνικά, με κλασικές επιλογές αγαπημένων κινηματογραφικών και όχι μόνο τραγουδιών από περασμένες ρομαντικές δεκαετίες και με έμφαση κατά βάση στη μελωδία.
 
       Προφανώς για καλλιτέχνες με εμφανή ωδειακή παιδεία στις καλοδουλεμένες φωνές απαιτήσεων, δεν υπάρχει λόγος να σχολιάσει κανείς το παραμικρό, πέραν μιας… προσωπικής αδυναμίας στη χροιά του βαρύτονου που η παρουσία του σε ένα σχήμα δίνει – πώς να το κάνουμε!- μια βαρύτητα, έναν όγκο και ένα ενδιαφέρον μουσικά ξεχωριστό! Ο συγκεκριμένος επιπλέον (Γρηγόρης Πυριαλάκος) αξιοποίησε αυτή την ιδιαίτερη χροιά με εξαιρετικό τρόπο στα φωνητικά, «ντύνοντας» τη μελωδία με λατρεμένα μπάσα. Και ενώ σαν σύνολο ξεκίνησαν κάπως συντηρητικά και εν μέρει υποτονικά, στη διάρκεια ανέβασαν ταχύτητα και έβαλαν στο παιχνίδι, πέρα από τη μελωδία και τον ρυθμό! Και συγκεκριμένα του σουίνγκ, ζωντανεύοντας τη βραδιά με ξεσηκωτικό χορό από την πιο κατάλληλη γι αυτό ομάδα της πόλης, το Lindy Hop Greece… 4 αγόρια και 4 κορίτσια, με κοστούμια της δεκαετίας του ’50, χόρεψαν με την ψυχή τους πάνω σε όμορφες χορογραφίες, γεμίζοντας τη σκηνή με ρυθμό, με ρομαντική νότα φρεσκάδας και φωτεινά χαμόγελα!
 
       Όμως δεν αναφέραμε το σπουδαιότερο, το τιμώμενο πρόσωπο! Τον Έρωτα! Και όταν λέμε «πρόσωπο» κυριολεκτούμε, καθώς τον βλέπαμε να μπαινοβγαίνει στη σκηνή με σάρκα και οστά, ως ένα έξυπνο και πολύ χαριτωμένο σκηνοθετικό εύρημα, καταφέρνοντας με τα τερτίπια και το χιούμορ του να κερδίσει τις εντυπώσεις! Με το κόκκινο κολλάν, τα ρόζ φτερά του, το μόνιμο τόξο και τα βέλη του, περιδιάβαινε πάντα βουβός στη σκηνή ως παρατηρητής, χαλάρωνε στο παγκάκι του ακούγοντας μουσική και πίνοντας… φραπέ, πρόσφερε στους διψασμένους καλλιτέχνες νερό, «στόχευε» με τα βέλη του ερωτευμένα ζευγάρια ή μοναχικές καρδιές επί σκηνής και όταν τα βέλη δεν εύρισκαν στόχο, κατέφευγε στο… πολυβόλο, εξοπλισμένος ενίοτε και με… μάσκα θαλάσσης! Μια φιγούρα σουρεαλιστική που μόνο με αστεία κινησιολογία και έξυπνα αξεσουάρ, πρόσφερε πηγαίο χιούμορ σε όλη τη διάρκεια της βραδιάς με εμβόλιμες, απρόβλεπτες εμφανίσεις.
 
       Πέρα όμως από τον χαριτωμένο «γκεστ σταρ» Έρωτα, το όλο δρώμενο διανθίστηκε επιπλέον με οπτικό υλικό- αφιερωμένο προς τιμήν του. Όπου σε μεγάλη οθόνη προβολής θυμηθήκαμε κάποια από τα διασημότερα κινηματογραφικά φιλιά, χαλαρώσαμε με ρομαντικές εικόνες αγάπης, ενώ οι φωτισμοί κάποιες φορές έδιναν «ζωή» σε τρυφερά στιγμιότυπα πίσω από την οθόνη, προσφέροντας ατμόσφαιρα και εναλλαγές, ως κομμάτι μιας επιτυχημένης σκηνοθεσίας. Τους 4 καλλιτέχνες του κουαρτέτου συνόδεψε η πολυμελής νεανική «Χορωδία Θεσσαλονίκης – Μαίρη Κωνσταντινίδου», με υπέροχα φωνητικά και τοποθετημένη πίσω από την φωτισμένη οθόνη, ενώ σε κάποια στιγμή έκανε θεαματικό πέρασμα στη σκηνή που γέμισε φωνές και νιάτα! Και πάλι όμως το πράγμα… δεν σταματά εδώ! Τα τραγούδια συνδέθηκαν μεταξύ τους με κείμενα και υποτυπώδη «πρόζα» που οι τραγουδιστές κλήθηκαν να ερμηνεύσουν περνώντας από το ένα τραγούδι στο άλλο, σε μια προσπάθεια χαριτωμένης επικοινωνίας με το κοινό…
 
       Και εδώ μπαίνει ο πρώτος (μικρός) «αστερίσκος», καθώς τα συγκεκριμένα κείμενα αποτέλεσαν τον πιο αδύναμο κρίκο της βραδιάς σε ένα σύνολο σωστά δομημένο, καλοσκηνοθετημένο, με δόσεις φαντασίας, με αισθητική και ενδιαφέρουσες εναλλαγές. Τα οποία κείμενα θα χαρακτηρίζαμε κοινότυπα, προβλέψιμα, χωρίς έμπνευση, περισσότερο διεκπεραιωτικά και μάλλον παρωχημένα, στα πρότυπα των «κομπέρ» παλιότερων εποχών, με χιούμορ και ατάκες ξεπερασμένα. Μεταξύ των 4 που κλήθηκαν να τα «ερμηνεύσουν», λίγο- πολύ συμβατικά και στυλιζαρισμένα αλλά αξιοπρεπώς, ο βαρύτονος- πιο χαλαρός και άνετος – ξεχώρισε με τη σκηνική του άνεση. Αυτό όμως που μας έλειψε από μια μουσικοχορευτική βραδιά κεφιού και έρωτα στην καρδιά της Αποκριάς και αφορά στον μεγαλύτερο «αστερίσκο», ήταν η ΕΝΕΡΓΕΙΑ… η σπιρτάδα… αυτό το «κάτι» παραπάνω στο ζωντανό «πάρε δώσε» σε μια συναυλία μη συμβατική που τόλμησε σκηνοθετικά ανοίγματα και είχε διόδους να το κάνει. Ίσως έφταιγε ότι οι 4 καλλιτέχνες δεν είναι ακόμα σκηνικά «λυμένοι» για τέτοια υπέρβαση… ίσως δεν βοήθησαν τα κείμενα με τις κατάλληλες ατάκες… ίσως συνέβαλε η επιλογή του ρεπερτορίου που έδωσε δυσανάλογη βαρύτητα στο κομμάτι «μελωδία» σε βάρος του «ενεργειακού» ρυθμού, καθώς δεν ακούσαμε ανεβαστική ποπ ή ροκ…
 
       Απόδειξη του τελευταίου, ότι στο encore μετά το παρατεταμένο χειροκρότημα, το «Sweet Dreams» των Eurithmics που μας χάρισαν με μια ερμηνεία συγκλονιστική… απογείωσε σύσσωμο το κοινό! Αλλά τί κρίμα, ήταν μόνο ΕΝΑ! Αυτό όμως που κρατάμε από την ξεχωριστή βραδιά είναι πάνω απ’ όλα η μουσική απόλαυση από υπέροχους συνδυασμούς σπουδαίων φωνών και η αίσθηση μιας παράστασης πολύ προσεγμένης, διαφορετικής, με γνήσιο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον.
 
Σας ευχαριστούμε!

-συντελεστές εδώ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 510 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Άνθρωπος και Κοινωνία

Το αντάρτικο των Ελλήνων… στην αφαίρεσή του. Από την «Πάνδημο Μούσα» της Αριάδνης Καναβάκη.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Το αντάρτικο των Ελλήνων… στην αφαίρεσή του. Από την «Πάνδημο Μούσα» της Αριάδνης Καναβάκη.

Η ιδέα της ανταρσίας είναι για αρκετούς από εμάς μια έννοια απωθητική και συχνά ενοχλητική. Δεν κατατάσσεται στις μεγάλες αρετές που παιδιόθεν μας διδάσκουν, δεν περιορίζεται στα συνήθη έθιμα ούτε σαφώς διευκολύνει κάτι από την καθημερινότητα μας. Τουναντίον, η ίδια ως πράξη και όσοι την φέρουν θεωρούνται ως κατάσταση και ως άνθρωποι κυρίως παρορμητική/-οι.
.
Γιατί η ανταρσία έχει το κακό συνήθειο να είναι και «σωματική», χρησιμοποιώντας από τα ζωτικά μας όργανα ότι μπορεί πχ : εγκέφαλο (σκέψη), καρδιά (συναίσθημα), γλώσσα (λέξεις) ή μια σφαιρική κίνηση (δράση). Και οι παρορμήσεις τούτης της κατάστασης είναι που θεωρούνται αχαρακτήριστες, εκτός κι αν πρόκειται για ηρωικές στιγμές όπου οι όποιες ανταρσίες συγχωρούνται και υπερεκτιμούνται. Κατά τον ορισμό η κοινωνική ανταρσία (ρημ. ανταίρω, αντι+αίρω) σημαίνει «σηκώνω κεφάλι» από τα περιορισμένα που ναι μεν μου δίνουν την μίνιμουμ ασφάλεια και την απαραίτητη συνέχεια της όποιας «ευημερίας», ωστόσο με στραγγαλίζουν συνεχώς και ανελέητα και αδυνατώ πλέον να τα ανεχτώ.
.
Ο ξεσηκωμός, η εξέγερση είναι η μόνη λύση για την “καθεστηκυία τάξη” και για τα επιβεβλημένα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούνται πραγματικότητα. Και είναι γεγονός για το σύνολο της δραστηριότητάς μας, ότι οφείλεις να υποταχτείς σε γενικούς κανόνες και αρχές, είτε εργάτης είσαι είτε ακαδημαϊκός, προς όφελος αναφορικά με το πρώτο της επιβίωσής σου και κατά δεύτερον προς την όποια συνεχόμενη εκπαίδευση-μετεκπαίδευση /καριέρα σου. Δεν είναι σπάνιες οι φορές που νιώθουμε, σε όποια πλευρά και αν στεκόμαστε, το στραγγαλισμό της ζωτικότητάς μας και την έλλειψη μιας στοιχειώδους δημιουργικότητας  αδυνατώντας να αλληλοβοηθηθούμε. Πόσο μάλλον όταν και οι εξωτερικές συνθήκες, το ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον είναι δημοσιονομικά στενό, επιθετικό, υπόχρεο και απαξιωμένο. Ποιοι είναι όμως οι αντάρτες και τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί πράττουν την “αντάρα”; Ποιοι απέμειναν περισσότερο “ζωντανοί”;
.
Σίγουρα οι έλληνες, που ατομικά και συλλογικά τη σφραγίσαμε αρκετές φορές την έννοια της ανταρσίας, και αφαιρετικά και πραγματικά, τόσο σε επίπεδο πολιτισμικής κληρονομιάς όσο και σε επίπεδο σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής εφαρμογής. Τόσο η ατομικότητα που ως ιδέα ταυτολογήθηκε από την περίοδο της κλασσικής Αθήνας με τις δημιουργίες των αρχαίων κλασσικών (Αρχαία Τραγωδία) και τον αποχωρισμό-ανάδειξη του ήρωα από τη μάζα, όσο και η αντίσταση μας στη σύγχρονη αιματοβαμμένη ιστορία, αποτελούν αναμφισβήτητες αποδείξεις για τις ανταρσίες του ελληνικού λαού, που έχει μάθει τουλάχιστον να αντιδρά κι ας έχει συναισθηματικές αποχρώσεις στις ιδέες του.
.
Κυτταρικά τούτη η ταυτότητα περιγράφεται ήδη από τα χρόνια του Ομήρου, με τους ήρωες του να αποζητούν ακόμα και «την ανταρσία στην επιλογή του θανάτου», μέχρι τον Σωκράτη. Και μοιάζει η ελληνική αντάρα σαν να είναι η ποίηση του παρόντος και της βιωμένης ζωής και με γνώμονα αυτή την ιδέα “όποτε σφίγγει το λουρί”,  να χρειάζεται  πάντα η διφορούμενη εξέγερση και η αντίσταση. Η περιρρέουσα και εγκατεστημένη ασφυξία φέρνει την ανταρσία και όσο κι αν εξεταστεί, ο αντιστασιακός είναι οραματιστής και δημιουργός που φέρνει την αναταραχή, όχι γιατί βρίσκεται εκτός της πραγματικής ζωής, αλλά αντιθέτως γιατί είναι πραγματιστής και απλώς αδυνατεί πλέον ανταποκριθεί στο παράλογο και το σαδιστικό ή το γραφειοκρατικό που στεγνώνει μια φυσική/φυσιολογική ζωή.
.
Και εν κατακλείδι τι το φυσικό έχει η πολιτική, το τυπωμένο χρήμα και το απαστράπτον χρυσό μέταλλο, αν δεν εξυπηρετούν μια φυσιολογική ζωή. Η ανταρσία μπορεί να είναι απλώς και μια αντίδραση φυσική.   

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 665 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτή την ιστοσελίδα εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του υλικού μόνο με την αναφορά της πηγής ©Kulturosupa.gr.
Επικεφαλής: Τσιρόγλου Ιωάννης. Συντακτική Ομάδα Kulturosupa: Βυζαντιάδου Νέλη, Ζαχαριάδης Κρίτωνας, Ιωαννίδης Μανώλης, Κανακάρη Αννια, Μπαιρακτάρη Ειρήνη, Μπαστουνάς Γιώργος, Στασινοπούλου Πίτσα.

Τηλέφωνο: +30 6983 101 110

URL: http://www.kulturosupa.gr

Email: kulturosupa@yahoo.gr

Facebook Instagram Youtube Spotify Twitter Tiktok

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα

Λαϊκό προσκύνημα για τη νέα σουπερ σταρ, Μαρίνα Σάττι στη ΔΕΘ (χορταστικό βίντεο)
Ο μαέστρος Μιχάλης Χατζηαναστασίου με τη στήλη «Scripta manent» στην Κουλτουρόσουπα
«Senso» σημαίνει αίσθημα, αίσθηση, πάθος. Σε σκην. Σωτήρη Ρουμελιώτη στο Θέατρο Τ
Όλα τα τελευταία άρθρα
Πατήστε για να ακούσετε το κείμενο που επιλέξατε.