ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Δευτέρα, 4 Μαΐου, 2026
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«ΧΕΝΤΑ ΓΚΑΜΠΛΕΡ» του Χένρικ Ίψεν στο Θέατρο ΑΜΑΛΙΑ – Εταιρότητα

από Kulturosupa
από Kulturosupa

«ΧΕΝΤΑ ΓΚΑΜΠΛΕΡ» του Χένρικ Ίψεν στο Θέατρο ΑΜΑΛΙΑ – Εταιρότητα

Το Θέατρο ΑΜΑΛΙΑ – Εταιρότητα εγκανιάζει την επαναλειτουργία του Θεάτρου με την πρώτη δική του παραγωγή για την φετινή θεατρική περίοδο. Πρόκειται για το δημοφιλέστατο έργο του Χένρικ Ίψεν: Χέντα Γκάμπλερ, σε μετάφραση του Βασίλη Παπαγεωργίου και σκηνοθεσία του Νίκου Σακαλίδη.
 
Το έργο
Ο μεγάλος Νορβηγός δραματουργός Χένρικ Ίψεν έγραψε το τετράπρακτο έργο του Χέντα Γκάμπλερ στο Μόναχο το 1890. Το έργο ανέβηκε εκεί, παρουσία του συγγραφέα, τον Ιανουάριο του επόμενου έτους. Δημοσιεύτηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1890 στην Κοπεγχάγη και την Χριστιανία (Όσλο) από τον ίδιο εκδοτικό οίκο σε 10.000 αντίτυπα, αριθμός εξαιρετικά σημαντικός την εποχή εκείνη, όπως και τη δική μας. Το 1891 παρουσιάστηκε και στο θέατρο της Χριστιανίας. (από το σημείωμα του μεταφραστή)
 Η μετάφραση του έργου από τον Βασίλη Παπαγεωργίου έγινε έπειτα από πρόταση του Νίκου Σακαλίδη για το Θέατρο Τέχνης Ακτίς Αελίου, το 2011.
 
Η παράσταση
Μία Γυναίκα, μία καλλιτέχνις, πιθανόν, παρακολουθεί την Χέντα Γκάμπλερ του Χ. Ίψεν. Βρίσκεται στο σπίτι της, με τους θεατές να την παρακολουθούν. Το έργο του Ίψεν, τοποθετημένο στη δεκαετία του ’40, συμβαίνει μπροστά της – μέσα στο μυαλό της ίσως; – και μπροστά στα μάτια του κοινού. Η Χέντα Γκάμπλερ ένα πνεύμα εκτός της εποχής της, αλλά και της δικής μας, εμπνέει αυτήν την Γυναίκα για την δική της διαδρομή ζωής που είναι συνυφασμένη με την δημιουργία. Βασικοί προβληματισμοί του έργου είναι, ο εγκλωβισμός στις κοινωνικές συμβάσεις και η αναζήτηση του ωραίου και του υψηλού χωρίς περιορισμούς. Το αίτημα δηλαδή της ηρωίδας για ομορφιά στις ανθρώπινες πράξεις. Και όπως όλοι οι άνθρωποι που αποζητούν την ομορφιά πέραν των όποιων κοινωνικών συμβάσεων, έτσι και η Χέντα Γκάμπλερ ακολουθεί τον δικό της μοναχικό – και αδιέξοδο – δρόμο. Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης της παράστασης:
 
ο προβληματισμός του έργου δεν είναι καθόλου ξεπερασμένος…  Τα πράγματα ίσως έχουν  αλλάξει στην επιφάνεια αλλά όχι στο βάθος… αποσπώντας το έργο απο τις λεπτομερείς τυπικότητες της εποχής του, έχει κανείς τη δυνατότητα να επικεντρωθεί στις δυναστευτικές τυπικότητες και τις συμβάσεις, τις οποίες στην ουσία καθόλου δεν έχουμε ξεπεράσει.
 
Συντελεστές 
Μετάφραση: Βασίλης Παπαγεωργίου
Σκηνοθεσία: Νίκος Σακαλίδης
Σκηνικό – κοστούμια: Μένη Τριανταφυλλίδου
Ηχητική επιμέλεια – μουσική διδασκαλία: Ευτυχία Καβαλίκα
Φωτισμοί: Νίκος Σακαλίδης – Αντώνης Διρχαλίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Αρουτζίδου
Οργάνωση Παραγωγής: Τατιάνα Νικολαϊδου
Φωτογραφίες της παράστασης: Νώντας Στυλιανίδης
 
Διανομή
Γυναίκα: Μαρίνα Καζόλη
Μπέρτε: Ντίνα Λιάκου
Δεσποινίς Γιουλιάνε Τέσμαν: Ελένη Σαμαντζή
Γιέργκεν Τέσμαν: Κώστας Χατζηγεωργίου
Χέντα Γκάμπλερ: Μελίνα Γαρμπή
Κυρία Έλβστεντ: Μάρω Καραγεώργου
Δικαστής Μπρακ: Δημήτρης Κουστολίδης
Έιλερτ Λέβμποργκ: Θωμάς Βελισσάρης
 
Πληροφορίες παράστασης
Πρεμιέρα: 19 Οκτωβρίου 2016
Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη με Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00
Διάρκεια παράστασης: 140’ με διάλειμμα 10’
Τιμή προπώλησης: 7,00 ευρώ έως και το πρωί της Τετάρτης 19/10
Τιμή Εισιτηρίου: Γενική είσοδος: 12,00 ευρώ, φοιτητικό, ανέργων: 10,00 ευρώ. Κάθε Πέμπτη γενική είσοδος 8,00 ευρώ
Προπώληση Εισιτηρίων: www.viva.gr, Public, Reload, Media Markt Seven Spots, 11876, και στο ταμείο του Θεάτρου Αμαλία
Πληροφορίες: 2310888894
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ:
ΘΕΑΤΡΟ ΑΜΑΛΙΑ
Αμαλίας 71 & Παρασκευοπούλου
Τ: 2310 888894

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 728 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«Επιστροφή στο σπίτι»… με μεγάλα εύσημα! Eίδαμε στο Vis Motrix & Σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 «Επιστροφή στο σπίτι»…  με μεγάλα εύσημα! Eίδαμε στο Vis Motrix & Σχολιάζουμε…

       Το παρόν κείμενο  θα μπορούσε να αφιερωθεί σε όσους αμφισβητούν ή έστω αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη τη θεατρική παραγωγή της πόλης, καταλογίζοντας έλλειψη «επαγγελματισμού». Σε εκείνους που αποφαίνονται υποτιμητικά ότι η δουλειά των τοπικών σχημάτων κινείται λίγο- πολύ σε ερασιτεχνικά επίπεδα. Σε αυτούς λοιπόν ειδικότερα, συνιστούμε ένα πέρασμα από τον χώρο του Vis Motrix Perfotmance Studio, προκειμένου να παρακολουθήσουν την παράσταση «Επιστροφή στο σπίτι» του ρουμάνου συγγραφέα  Mate iVisniec και σε σκηνοθεσία Πασχάλη Αραμπατζή. Είναι σίγουρο ότι θα αναθεωρήσουν – εφόσον δεν διακατέχονται από προκατάληψη –  και πιθανότατα θα χειροκροτούν παθιασμένα στο φινάλε, σαν όλους εμάς που «βγάλαμε» για αυλαία 5 φορές τους ηθοποιούς! Και θα δούμε γιατί…
 
       Δύο μονόπρακτα του συγγραφέα, το μικρό εισαγωγικό «Πλύση εγκεφάλου» και το κυρίως θεατρικό «Επιστροφή στο σπίτι», δέθηκαν ως ενιαία παράσταση με κοινό παρονομαστή την αλλοτρίωση του σύγχρονου ανθρώπου. Στην πρώτη περίπτωση μέσω χειραγώγησης του μυαλού και βασικό όπλο τον καταναλωτικό υλισμό, και στη δεύτερη, μέσα από κατασκευασμένα εθνικά/ πατριωτικά στερεότυπα και τον παραλογισμό του πολέμου. Όπου οι μαχητές, συχνά αγνοώντας για ποιον και γιατί πολεμούν,  με ένα επιβεβλημένο «Ζήτω η πατρίδα!», σκοτώνουν ανηλεώς και σκοτώνονται, μεταβαλλόμενοι σε κτήνη ή σε πτώματα.  Η νίκη και η ήττα, έτσι κι αλλιώς θα παραμένουν πάντα, έννοιες αμφιλεγόμενες, σχετικές, δυσδιάκριτες και εντελώς ανούσιες μπροστά στο θάνατο.
 
Κι όταν η μάχη κοπάσει μετά τη συνθηκολόγηση, τη «μέρα της μεγάλης συγχώρεσης», οι νεκροί του πολέμου θα κληθούν να «επιστρέψουν στο σπίτι», στην πατρίδα και τους οικείους, με μια μεγάλη τιμητική πομπή. Μόνο που δεν είναι τόσο απλό… οι νεκροί έχουν «αιτήματα» κι εκφράζουν ενστάσεις για τη θέση τους στην πομπή, καθώς μεταξύ τους υπάρχουν πολλές «διαβαθμίσεις» σε σχέση με τον τρόπο που πέθαναν. Οι επικεφαλής στρατηγός και συνταγματάρχης αντιμετωπίζουν απρόβλεπτα διλλήματα, στα οποία θα δώσει «απάντηση» ο μοιραίος μάγειρας του συντάγματος…
 
       Στην εξαιρετική παράσταση με τα πολλά εύσημα (+), το πρώτο δικαιωματικά ανήκει στον συγγραφέα Matei Visniec:
 
–       Κι αναφερόμαστε στο βασικό έργο «Επιστροφή στο σπίτι», του οποίου η ευρηματικότητα, το βάθος και ο τρόπος ανάπτυξης της κεντρικής ιδέας, είναι άξια θαυμασμού το λιγότερο. Διότι καταπιάστηκε με το πλέον σκοτεινό θέμα του βασικού τρίτπυχου «Ζωή- Έρωτας- Θάνατος»… φωτίζοντάς το από μια  απρόβλεπτη οπτική, στην οποία κατάφερε να ενσωματώσει με μαεστρία, από αντιπολεμικά και ανθρωπιστικά μηνύματα, μέχρι σαρκασμό, κυνισμό ή χιούμορ! Η επιλογή να πραγματευτεί το θάνατο στα πλαίσια ενός πολέμου, του προσέφερε ιδανικό πεδίο για  αιχμές και αποδόμηση τεχνητών πατριωτικών στερεότυπων, που  σε εποχές εθνικιστικής έξαρσης  σαν τις σημερινές, αποκτούν μείζονα  σημασία.
 
–       Το πλέον θαυμαστό όμως είναι ότι το έκανε με υποδειγματικό θεατρικό τρόπο: έντονα δραματοποιημένο από τα συγγραφικά ευρήματα, ευφυή ως σύλληψη ιδεών, ευφάνταστο και έμμεσο, αποφεύγοντας τα προφανή και εστιάζοντας στον ανθρώπινο παράγοντα, όπου οι ήρωες/ νεκροί με την αναπάντεχη προβληματική τους προσφέρουν άφθονη τροφή για σκέψη, Ενισχυμένη από εύστοχες αλληγορίες και εκπλήξεις – δυνατά θεατρικά στοιχεία- παράλληλα με χρήση κυνισμού, πικρού ή μαύρου χιούμορ, σε μια  ανθρωποκεντρική/ ανθρωπιστική μαύρη κωμωδία υψηλών προδιαγραφών, θεατρικών και πνευματικών. Που ακριβώς επειδή κεντρίζει το μυαλό και όχι το θυμικό, παρά το βαρύ θέμα , όχι μόνο δεν σε «πλακώνει», αντίθετα  γελάς πικρά… πέραν του ότι ρουφάς κάθε λεπτό και κάθε λέξη!
 
–       Το επόμενο εύσημο αποδίδεται «με δόξα και τιμή» στον σκηνοθέτη της παράστασης Πασχάλη Αραμπατζή για την θαυμάσια, σύγχρονη σκηνοθεσία του, όπου η θεατρικότητα περίσσεψε… Σαφώς είχε στα χέρια του ένα δυνατό, ιδιαίτερο έργο, ωστόσο η ευφάνταστη σκηνική του διαχείριση προσέθεσε πολλούς «πόντους», σε ένα αποτέλεσμα που συνδύασε σχεδόν αριστοτεχνικά,  λόγο, ήχο, θέαμα και κίνηση,  Για τους δύο εκπροσώπους της εξουσίας- στρατηγό και συνταγματάρχη- ενσαρκωμένους από γυναίκες, επέλεξε έντονα γκροτέσκο στοιχεία και απέδωσε εξαιρετικά τους συμβολισμούς, αξιοποιώντας τα επίπεδα του σκηνικού ως επίπεδα ιεραρχίας, το μακιγιάζ με… μισό «ανθρώπινο» πρόσωπο, την στιλιζαρισμένη/ ρομποτική κινησιολογία. Ενώ οι τρεις νεκροί μαχητές, «μίλησαν» εντυπωσιακά με το σώμα, μέσα από απίθανες χορογραφίες και «σωματικές συνθέσεις», αναπαριστώντας  με τρόπο καθηλωτικό, όχι μόνο σκηνές μάχης ή θανάτου, αλλά και αντιφατικά συναισθήματα…
 
–       Μια μοντέρνα σκηνοθεσία με καθαρό στίγμα και ευφυή ευρήματα, που εκμεταλλεύτηκε σοφά τις δυνατότητες του σκηνικού σε συμβολικό επίπεδο, όσο και τις σωματικές ικανότητες των ηθοποιών με τις άριστες χορευτικές- και όχι μόνο- επιδόσεις. Κυρίως όμως εκμεταλλεύτηκε τη γόνιμη φαντασία. Σκηνές σαν την «πασαρέλα» των νεκρών ή των διεκδικητών της νίκης ή της «αμνησίας» με την κόκκινη κλωστή να ξετυλίγεται ως ευθεία γραμμή εγκεφαλογραφήματος, υπήρξαν κορυφαίες σκηνοθετικές στιγμές σε ένα σύνολο που ανέδειξε αξιοθαύμαστα  όλα τα ζητούμενα της μαύρης κωμωδίας, με έμφαση στον ανατρεπτικό κυνισμό. Επενδύοντας με ευρηματικότητα κατά βάση στο σωματικό θέατρο και δημιουργώντας υποδειγματική σκοτεινή ατμόσφαιρα.  ΕΥΓΕ!
 
–       Ένα μεγάλο ΕΥΓΕ επίσης αξίζει στους πέντε άξιους ηθοποιούς και ειδικότερα στους τρείς άνδρες με τους εξοντωτικούς σωματικά  ρόλους, όπου ο ιδρώτας από τον ακροβατικό χορό και τη συνεχή κίνηση, έτρεχε ποτάμι… Φυσικά εδώ αξίζουν έπαινοι στη χορογράφο για τις ευφάνταστες, εύστοχες με τη σημειολογία τους και δύσκολες στην εκτέλεση χορογραφίες, που ωστόσο οι ικανότατοι Στρατής Ανούδης, Νίκος Τσολερίδης και Έλιο Φοίβος Μπέϊκο, τις απογείωσαν! Δυναμικοί, εκφραστικοί, συγχρονισμένοι, προσέφεραν εντυπωσιακό θέαμα ταυτόχρονα με  συναίσθημα και προβληματισμό, ενισχυμένα επιπλέον από άρτιες υποκριτικές επιδόσεις και ιδανικό συνδυασμό κωμικού και δραματικού στοιχείου. Οι δύο γυναίκες, Αμαλία Ζαγοριανού ως στρατηγός και Νόνικα Μαλκουτζή ως συνταγματάρχης (επιπλέον με θαυμάσια φωνή τραγουδώντας a capela), υπηρέτησαν με συνέπεια την υπερβολή των σουρεαλιστικών ρόλων τους, τόσο εκφραστικά όσο και κινησιολογικά, απλά θεωρούμε ότι απαιτείται λίγο παραπάνω δούλεμα στις λεπτομέρειες.
 
–       Στα πλέον δυνατά σημεία της παράστασης συγκαταλέγεται η μουσική της με τον πολύ ενεργό ρόλο και τις θαυμάσιες επιλογές/ συνθέσεις, που συνδύασαν έντονα ρυθμικά dance ακούσματα με παραδοσιακά, προσδίδοντας χαρακτηριστικό μουσικό στίγμα. Αποτελεσματικοί οι φωτισμοί για την υποβλητική σκοτεινή ατμόσφαιρα, απόλυτα εύστοχα για το πνεύμα και τους συμβολισμούς του έργου τα κοστούμια, άκρως λειτουργικό το σκηνικό με τροχήλατες κατασκευές τύπου «κλωβών» και «επιτύμβιας στήλης» ή «μνημείου πεσόντων», με εξαιρετικά πολύτιμη τη συμβολή ενός πλέγματος «αναρρίχησης» με κάποια σκαλιά στο βάθος.
 
       Μια μικρή παρατήρηση (–) αφορά σε κάποια χάσματα – μακριές παύσεις σε λίγα σημεία που αποδυνάμωναν στιγμιαία το ρυθμό και μία δεύτερη έχει να κάνει με το πρώτο (μικρό) μονόπρακτο «Πλύση εγκεφάλου», που κατά τη γνώμη μας υπήρξε πιο αδύναμο, τόσο συγγραφικά- με αναφορές σε αυτονόητα, όσο και σκηνοθετικά – με στατικότητα και ελαφρώς κοιλιά, που ως εισαγωγή, καθόλου δεν προϊδεάζει για τα υπέροχα που ακολουθούν ως «αποκάλυψη»…
 
Εν κατακλείδι (=),
μετά από όλα αυτά, είναι μάλλον κουραστικό, αλλά θα ξαναπούμε ΕΥΓΕ…
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 
7  στα  10
 
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 692 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Συναυλίες- μουσική ενημέρωση (δελτία τύπου)

Όταν ο Μπομπ Ντίλαν τραγούδησε το 2014 στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης. [ΒΙΝΤΕΟ]

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Όταν ο Μπομπ Ντίλαν τραγούδησε το 2014 στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης. [ΒΙΝΤΕΟ]

Και ενώ όλος ο πλανήτης μιλά για την απρόσμενη επιλογή της Σουηδικής Ακαδημίας να δώσει το φετινό Νόμπελ Λογοτεχνίας στο θρύλο της μουσικής Μπομπ Ντίλαν, με ποίκιλες όμως αντιδράσεις, φρεσκάρουμε τη μνήμη μας με δυο βίντεο από την εμφάνιση του, πριν τρία περίπου χρόνια, στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
 
Μια συναυλία που έδωσε μεγάλη χαρά στους μουσικόφιλους, «χάρη» στη πόλη που είδε έναν πραγματικό θρύλο να την επιλέγει στην παγκόσμια τουρνέ του, ωστόσο δίχασε το βράδυ της 22ας Ιουνίου 2014.
 
Άρεσε και δεν άρεσε που λένε, κυρίως για την επιλογή ψιλό-άγνωστων τραγουδιών ενός προγράμματος τελικά για μυημένους, ή φανατικούς, μιας γενικά παγερής συμπεριφορά του προς το κοινό που λαχταρούσε να τον απολαύσει πιο χαλαρό και επικοινωνιακό, προηγουμένως όμως, τα σχετικά ακριβά [40άρια] εισιτήρια απέτρεψαν τον κόσμο να τα αγοράσει με αποτέλεσμα και για τα «κυβικά» του… μικρή προέλευση θεατών, μεταξύ άλλων…
 
Τώρα που όλα ανήκουν στο παρελθόν και στη μνήμη του καθενός, «ήμουν κι εγώ εκεί, ή τον «είδα κι αυτόν», παραθέτουμε δυο βιντεο από τη ζωντανή εμφάνιση του στη Θεσσαλονίκη, του (και) νομπελίστα πια, 80φεύγα, Μπομπ Ντίλαν. 

.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 511 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«H Ωραία του Πέραν»: Μια θεατρική ιστορία που θες να μοιραστείς.. Είδαμε στο θέατρο «Τ» και σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 «H Ωραία του Πέραν»: Μια θεατρική ιστορία που θες να μοιραστείς..  Είδαμε στο θέατρο «Τ» και σχολιάζουμε.

            Η παράσταση “Η Ωραία του Πέραν”, σε σκηνοθεσία Θεοδώρας Καπράλου και Γιώργου Παπαγεωργίου, μετακόμισε απο την Αθήνα και το θέατρο του Νέου Κόσμου, στη Θεσσαλονίκη και στο θέατρο Τ, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Μαζί της, μας έφερε θύμησες και αρώματα Πόλης καθώς και μια αξεπέραστη ιστορία, με πρωταγωνιστή -ποιον άλλον- παρά τον μέγα έρωτα…
 
            To δελτίο τύπου αναφέρει: Το ερωτικό ρομάντζο του Δ. Παπαδοπούλου (Τυμφρηστός) γράφτηκε το 1920 και έγινε το μπεστ σέλερ της εποχής, ενώ αποτέλεσε κι ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα των λαϊκών θιάσων. Το έργο αναφέρεται στον μοιραίο και ανεκπλήρωτο έρωτα της Ερμιόνης και του Αιμίλιου, που μας φέρνει αντιμέτωπους με την αγάπη, τη μοναξιά, τη ζήλια, την απογοήτευση, μ’ άλλα λόγια με την ίδια τη ζωή και την τυχαιότητά της.
 
   “Αν κανενός η καρδιά, απογοητεμένη απ’ την επικράτηση της ύλης και της πεζότητας της σημερινής εποχής, που κάθε ιδανικιά και ευγενικιά σκέψη εξαφανίστηκε και μόνος κυρίαρχος θεός απόμεινε το χρήμα, δίψασε για ψυχικότερη και πνευματικότερη ζωή κ’ η ψυχή του πόθησε να βυθιστεί, για μια στιγμή, σε ρομαντικιά, σ’ εκστατικιά μέθη! (…)
.
“Αν κανένας αγρύπνησε ποτέ μοναχός του, σε καμιά καλοκαιρινή νύχτα, κάτω από το φεγγαρολουσμένο ουρανό, κ’ η ψυχή του, λυτρωμένη απ’ τα σίδερα της ύλης, πέταξε στα ουράνια ζητώντας τ’ Άπειρο!
.
“Αν…
.
“Αυτός μοναχά ας διαβάσει το βιβλίο μου (…)”.
           
            To καλωσόρισμα έγινε υπό τη μελωδία του ρεμπέτικου τραγουδιού “Τικ τικ τικι τικι τακ, κάνει η καρδιά μου, σαν σε βλέπω να διαβαίνεις…” με ανατολίτικες γεύσεις και μυρωδιές Πόλης και όλοι μας βρεθήκαμε ξάφνου να περπατάμε στα σοκάκια του κωνσταντινουπολίτικου Πέραν. Οι δύο πρωταγωνιστές της παράστασης, Γιώργος Παπαγεωργίου και Αντιγόνη Φρυδά ξεκίνησαν το αφηγηματικό τους έργο και με μάτια αστραφτερά από ενθουσιασμό, μας ξεδίπλωσαν την ιστορία του Αιμίλιου και της Ερμιόνης. Ενός μελοδραματικού έρωτα που συνεχίζει να συγκινεί μέσα στα χρόνια. Μια αδιέξοδη αγάπη μιας εποχής τόσο μακρινής και ξένης. Τότε που οι άνθρωποι ονομάτιζαν τον έρωτα τους, Θεό και πέθαιναν για αυτόν.. Τον κάνανε θρησκεία και προσευχή και του ορκίζονταν πίστη. Άλλες εποχές, θα συμφωνήσεις..Ξεχασμένα συναισθήματα.. Παλιακών αντιλήψεων, θα πεις.. Και όμως τα μάτια μας βούρκωσαν, ίσως και κάποια δάκρυα βρέξανε τα μαγουλά μας.. Τα μάτια, λένε, κλαίνε όταν θυμούνται.. Δεν ξεχάσαμε, μόνο που χαθήκαμε στις αλλαγές των εποχών. Και ο Αιμίλιος έχει άλλο όνομα σήμερα και είναι άνεργος και η Ερμιόνη ζει σε ένα παλιό δυάρι και τα βράδια ψάχνει ουρανό ανάμεσα στις πολυκατοικίες. Άλλα αγαπιούνται… Όπως και τότε…
 
     Η σκηνοθετική προσέγγιση του έργου (Θ. Καπράλου – Γ. Παπαγεωργίου) ήταν αυτό που θα λέγαμε vintage. Δηλαδή, μπροστά μας είχαμε μια παρουσίαση σαν από ένα θεατρικό μπουλούκι του τότε, που όμως η τεχνική του δομή έβρισκε χώρο στο σήμερα, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα μοντέρνο και καλαίσθητο σκηνοθετικό μοτίβο. Έτσι λοιπόν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές με διάφορους ευφυείς τρόπους εναλλάσσαν τους ρόλους τους, δημιουργούσαν ήχους και εικόνες και με τη πολύτιμη παρουσία του Γιώργου Μαυρίδη, στο σκέλος της ζωντανής μουσικής επί σκηνής, έδεναν τη παράσταση και βοηθούσαν την αφηγηματική της δομή (το κυρίαρχο στοιχείο του έργου) στην εξέλιξη της. Δυο καρύδες παρήγαγαν τον ήχο από το καλπασμό του αλόγου, ένας περιστρεφόμενος καμβάς άλλαζε τοπία, ένα λευκό πανί μεταμόρφωνε τις φιγούρες των ρόλων και μια λύρα μέλωνε με τη μελωδία της το χώρο. Με αυτόν το τρόπο συνδέονταν όλα τα στοιχεία του έργου, εναλλάσσονταν τα συναισθήματα και τροποποιούνταν η πλοκή. Ένα ζωντανό, φρέσκο θέατρο με έμπνευση και λαχτάρα δημιουργίας που ήταν ακατόρθωτο να μην την αισθανθείς.
 
            Εξαιρετικοί και οι δύο ηθοποιοί της παράστασης κατορθώνοντας να γίνουν ένα σώμα με το έργο. Να μην υπάρχει καμία διαχωριστική γραμμή μεταξύ κειμένου, σκηνοθεσίας, ερμηνείας. Υπήρξαν σαρωτικοί μην αφήνοντας, σε κανέναν σχεδόν θεατή, το περιθώριο να μην “εισχωρήσει” στη παράσταση. Διαμόρφωσαν μια λεπτοδουλεμένη ισορροπία μεταξύ μελοδράματος και αφήγησης ώστε το έργο να μην χαρακτηριστεί παρωχημένο ή ασύμβατο με την εποχή. Να είναι ζωτικό, να ρέει και να δημιουργεί μεγάλη γκάμα συναισθημάτων. Η διαδραστικότητα τους με το κοινό ήταν εκπληκτική και αυτός ο ερμηνευτικός τους ενθουσιασμός ήταν σχεδόν συγκινητικός. Μας θύμισε νιάτα μέσα σε σχολές θεάτρων, τότε που τα μάτια ακόμα έχουν δίψα για επανάσταση και αλλαγή και η τέχνη φαντάζει σαν ανίκητο όπλο. Ο Γ. Παπαγεωργίου και η Α.Φρυδά ξεπήδησαν μέσα από τις σελίδες του λαϊκού παραμυθιού του Δ.Παπαδόπουλου και μεταμορφώθηκαν ολοκληρωτικά μπροστά μας στους δύο ερωτευμένους νέους της Ωραίας του Πέραν.
 
Εν ολίγοις [=],
 
       Ένα έργο με αναμνήσεις μιας χαμένης πατρίδας που δεν ξεχάστηκε ποτέ και ενός αέναου έρωτα που η ιστορία του άντεξε στο χρόνο. Μια αξιοπρόσεχτη παράσταση με ψυχή και καλλιτεχνική έμπνευση που σε ταξιδεύει για 70 λεπτά σε έναν άλλον κόσμο που έζησες και εσύ κάποτε και τον κουβαλάς μέσα σου, κρυμμένο καλά. Και ίσως να σε λέγανε Αιμίλιο η Ερμιόνη…
 
“Κοίτα με γλυκιά μου αγάπη ,κοίτα με γλυκιά
Κοίτα με, κοίτα πρώτη μου αγάπη ,σήμερα είμαι εδώ
 
Σήμερα είμαι εδώ αγάπη ,σήμερα είμαι εδώ
Σήμερα είμαι, αύριο δεν είμαι ,θα πάω στην πόλη
 
Φέρε μου να πιω αγάπη ,φέρε μου να πιω
Φέρε μου ,φέρε πικρό φαρμάκι να φαρμακωθώ”
(Παραδοσιακό τραγούδι της Δράμας)
 

Βαθμολογία:

7/10
 
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση, θα βρείτε ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 536 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Θεατρικά Βραβεία ΘεσσαλονίκηςΝέα - βίντεο - συνεντεύξεις

ΛΙΛΑ ΜΠΑΚΛΕΣΗ & ΝΙΚΟΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ: Σε βίντεο τα βραβεία ερμηνείας β’ ρόλου στα 6α ΘΚΘ 2016

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 ΛΙΛΑ ΜΠΑΚΛΕΣΗ & ΝΙΚΟΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ:  Σε βίντεο τα βραβεία ερμηνείας β’ ρόλου στα 6α ΘΚΘ 2016

Βίντεο αποσπάσματα απο τη βραδιά τελετής, 03/10/2016, των 6ων Θεατρικών Κουλτουροβραβείων Θεσσαλονίκης, των βραβείων: ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ και Β’ ΑΝΔΡΙΚΟΥ  ΡΟΛΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ. 

Κουλτουροβραβείο
ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΡΟΛΟΥ ΑΝΔΡΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016
ΝΙΚΟΣ ΚΑΠΕΛΙΟΣ: «ΜΑΚΜΠΕΘ»
Απονεμητής: ηθοποιός και σκηνοθέτις, κ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΑΡΟΓΛΟΥ

 

 

===

 

.
  Κουλτουροβραβείο
ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΡΟΛΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016
ΛΙΛΑ ΜΠΑΚΛΕΣΗ: «ΓΚΑΜΠΥ»
Απονεμητής: δημοσιογράφος, κ ΝΑΥΣΙΚΑ ΓΚΡΑΤΣΙΟΥ

 

===

 

θΕΑΤΡΙΚΑ KULTUROΒΡΑΒΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΔΩ

 

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 2085 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Θεατρικά Βραβεία ΘεσσαλονίκηςΝέα - βίντεο - συνεντεύξεις

6α ΘΚΘ 2016: Τα βραβεία ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ, ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΣΚΗΝΙΚΩΝ & KEIMENOY σε ΒΙΝΤΕΟ.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 6α ΘΚΘ 2016: Τα βραβεία ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ, ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΣΚΗΝΙΚΩΝ & KEIMENOY σε ΒΙΝΤΕΟ.

Βίντεο αποσπάσματα απο τη βραδιά τελετής, 03/10/2016, 6ων Θεατρικών Κουλτουροβραβείων Θεσσαλονίκης, των βραβείων: ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ, ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΣΚΗΝΙΚΩΝ & KEIMENOY σε ΒΙΝΤΕΟ.
.
Κουλτουροβραβείο
ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΜΗΜΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ  2016
«ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ»  – ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΚΛΕΑΣ
Απονεμητής: ηθοποιός, κ ΜΙΝΩΑΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ
.
.
Κουλτουροβραβείο
 ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016
ΕΛΕΝΗ ΕΥΘΥΜΙΟΥ «ΓΚΑΜΠΥ»
Απονεμητής: μέλος της Κριτικής Επιτροπής, συνθέτης και σκηνοθέτης  κ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΘΗΡΙΔΗΣ
.
.
Κουλτουροβραβείο
ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ – ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ Ή ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΕΝ: «Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ»
Απονεμητής: μέλος της Κριτικής Επιτροπής, αρχισυντάκτρια Kulturosupa.gr  κ ΠΙΤΣΑ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ
;
.
Κουλτουροβραβείο
ΚΑΛΥΤΕΡΩΝ ΣΚΗΝΙΚΩΝ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016
ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΙΔΑΚΗΣ: «ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ»
Απονεμητής: η δημιουργός του επάθλου, κεραμίστρια κ ΣΑΝΤΡΑ ΛΕΠΤΟΚΑΡΟΠΟΥΛΟΥ
===
θΕΑΤΡΙΚΑ KULTUROΒΡΑΒΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΔΩ

 

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 779 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Θεατρικά Βραβεία ΘεσσαλονίκηςΝέα - βίντεο - συνεντεύξεις

6α ΘΚΘ 2016: Τα βραβεία ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΘΙΑΣΟΥ, ΝΕΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ & ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗΣ ΟΜΑΔΑΣ σε ΒΙΝΤΕΟ.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 6α ΘΚΘ 2016: Τα βραβεία ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΘΙΑΣΟΥ, ΝΕΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ & ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗΣ ΟΜΑΔΑΣ  σε ΒΙΝΤΕΟ. 

Βίντεο αποσπάσματα απο τη βραδιά τελετής 03/10/2016 των 6ων Θεατρικών Κουλτουροβραβείων Θεσσαλονίκης, των βραβείων: ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΘΙΑΣΟΥ, ΝΕΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ & ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗΣ ΟΜΑΔΑΣ. 
.
Κουλτουροβραβείο
ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΗΣ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016
NO VAN THEATRE GROUP: «ΑΠΟΨΕ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΦΟΡΝΤ»
Απονεμητής: μέλος της Κριτικής Επιτροπής, ηθοποιός κ σκηνοθέτης, κ ΚΡΙΤΩΝΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
===
,
Κουλτουροβραβείο
 ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΘΙΑΣΟΥ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 2016
ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΕ: «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ» & «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ» ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΔΟΥΜΑΝΙΔΟΥ
Απονεμητής: ηθοποιός κ ΟΛΓΑ ΚΑΛΑΜΑΡΑ
=
===
.Κουλτουροβραβείο
ΝΕΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ [μικτη κατηγορία ανδρών  – γυναικών] 2016
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ: «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ» – ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΑΛΛΟΤΕ
Απονεμητής: ηθοποιός κ ΚΙΚΗ ΣΠΥΡΟΥ
===
.
 θΕΑΤΡΙΚΑ KULTUROΒΡΑΒΕΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΟΛΗ Η ΡΟΗ ΕΔΩ

 

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 740 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης

Η απονομή του ΒΡΑΒΕΙΟΥ ΚΟΙΝΟΥ από θεατρόφιλους στα 6α ΘΚΘ 2016 σε βίντεο.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Η απονομή του ΒΡΑΒΕΙΟΥ ΚΟΙΝΟΥ από θεατρόφιλους στα 6α ΘΚΘ 2016 σε βίντεο.

Μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της βραδιάς των 6ων ΘΚΘ ήταν η απονομή των 3 ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΚΟΙΝΟΥ από θεατρόφιλους.

Τον συντονισμό είχε η δημοσιογράφος και μέλος της κριτικής επιτροπής κ. Δέσποινα Αυγερίδου, η οποία αναφέρθηκε στο σκεπτικό των βραβείων ως εξης: Μέλος της επιτροπής μεν, μόνο που εδώ δεν υπάρχει επιτροπή, παρά μόνο τα κριτήρια του κοινού. Αυτού, που μεταξύ μας, «ψηφίζει» έμπρακτα, επιλέγοντας σε ποια παράσταση θα καταθέσει τα χρήματά του και ΠΙΟ καθαρή ψήφος δεν υπάρχει! Ωστόσο οι συνεχείς ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και οι θεατρικές κάλπες, έδωσαν επιπλέον τη δυνατότητα στους θεατές να εκφράσουν την προτίμησή τους, επιλέγοντας τις 15 καλύτερες παραστάσεις και μεταξύ αυτών, τις 3 άξιες βράβευσης. Πιστεύουμε είναι μεγάλη τιμή για τους συντελεστές μιας παράστασης να επιβραβεύονται από το ίδιο το κοινό και μεγάλη συγκίνηση να παραλαμβάνουν βραβείο από τα χέρια  θεατών. Οπότε μέσω κλήρωσης, επιλέχθηκαν οι εξης 3 θεατρόφιλοι που απένειμαν τα μεγάλα Βραβεία Κοινού:   
.
Πρόκειται για τους: Καρακίτσου Νίκη, [στο κέντρο], Ράνια Μουτουσίδου [δεξιά] και Θανάσης Πετρίδης [αριστερά], για τις απονομές αντίστοιχα του τρίτου, του δεύτερου και του πρώτου βραβείου Κοινού.
1ο  ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ 2016
«ΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ» του Anthony Burges. Σκηνοθεσία: Γιάννης Κακλέας. Παραγωγή: Παπανδρέου Α.Ε.
===
2ο  ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ 2016
 «ΤΑ ΑΔΕΙΑ ΠΙΑΤΑ» του Βασίλη Τσικάρα. Σκηνοθεσία Βασίλης Τσικάρας. Θέατρο Άρατος.
3ο  ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΟΙΝΟΥ 2016
 «ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ» του Άγγελου Κάλφα. Σκηνοθεσία Άγγελος Κάλφας.
===
-OΛΑ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ  – ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ: ΕΔΩ
-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ STUDIO ΜΠΑΙΡΑΚΤΑΡΗ: ΕΔΩ
-ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΛΑΖΟΥΜΙΤΗ: ΕΔΩ

-6α ΘΚΘ 2016: ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΑΔΙΑ με ΟΛΗ τη σημασία της λέξης [ΦΩΤΟ + ΣΧΟΛΙΑ] ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΟΛΟΥΣ!!!ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ: 

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 632 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Hotel: Από την ομάδα Blindspot Theatre Group, στο θέατρο Άνετον.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

  “Hotel”:  Από την ομάδα Blindspot Theatre Group, στο θέατρο Άνετον.

Η βασική θεραπεία για την αϋπνία του πρόεδρου των ΗΠΑ Theodore Roosevelt περιλάμβανε ένα σφηνάκι κονιάκ σ’ ένα ποτήρι γάλα. Ο Abraham Lincoln συνήθιζε να κάνει μεγάλες βόλτες στη μέση της νύχτας, ενώ ο Vincent Van Gogh γέμιζε το στρώμα και το μαξιλάρι του με καμφορά, συγγενή χημική ένωση στο νέφτι. Ο ήρωας του «HOTEL» κουρασμένος από την χρόνια αϋπνία του είναι έτοιμος να κάνει check-in στην υπηρεσία ύπνου που θα τον βοηθήσει να νιώσει καλύτερα ώστε απόψε να καταφέρει να κοιμηθεί.

Το «HOTEL» είναι ένα καλλιτεχνικό πρότζεκτ μυθοπλασίας, όπου η δράση παίρνει θεατρική και συνάμα κινηματογραφική υπόσταση και διαδραματίζεται σ’ ένα νυχτερινό θέρετρο αφιερωμένο στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα αϋπνίας και διαταραχές ύπνου. Η μέθοδος του «HOTEL» είναι απλή: οι επισκέπτες της καλούνται να ξαναζήσουν στιγμές από το παρελθόν τους, δίνοντας ζωή στις αναμνήσεις τους και στα πρόσωπα που τις συνθέτουν, αλλά και αναπαριστώντας διάφορες φαντασιώσεις και κρυφές τους επιθυμίες. Με αυτό τον τρόπο, οι ένοικοι του «HOTEL» κάνουν μια βουτιά στο συνειδητό και το ασυνείδητο τους και το προσωπικό του ξενοδοχείου, ενημερωμένο από τα προσωπικά ημερολόγια των επισκεπτών, υποδύονται με ακρίβεια κοντινούς ανθρώπους των ενοίκων, ακολουθώντας όσο γίνεται πιο πιστά το ‘σενάριο’ της ζωής τους. Μέσα σ’ αυτό το ελεγχόμενο περιβάλλον οι ένοικοι έχουν την ευκαιρία να αλλάξουν, αν θέλουν, την ιστορία της ζωής τους διορθώνοντας τα λάθη του παρελθόντος, αλλά και να αποκτήσουν μια καλύτερη συνείδηση αυτού, βλέποντας το ζωντανό και πάλι μπροστά τους. Ταυτόχρονα, ένα ζωντανό ακροατήριο (οι θεατές) παρακολουθεί τη ‘ζωή’, το θέαμα που προσφέρει η προσωπική ζωή του κάθε πελάτη.
Στο «HOTEL» ο Άντρας έχει άλλη μία ευκαιρία: να ξαναζήσει στιγμές που του λείπουν, να δει αγαπημένα πρόσωπα, να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο. Πόσο εύκολο όμως είναι στην πράξη να ξαναζείς στιγμές της ζωής σου, ακόμη και τις πιο χαρούμενες; Οι καλές αναμνήσεις είναι πραγματικά τόσο καλές όσο τις θυμόμαστε ή κάτι μας έχει ξεφύγει; Τι είναι πραγματικό και τι κατασκευασμένο, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα στο «HOTEL», τι είναι αληθινό και τι ψέμα; Ποιο είναι το μυστικό που κρύβει ο Άντρας;
.
Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της παράστασης αποτελεί η σύνθεση του θεατρικού και κινηματογραφικού κώδικα: κάμερες τοποθετημένες σε συγκεκριμένα σημεία του χώρου και συνδεδεμένες με ένα videomixer θα επιτρέπουν την κινηματογράφηση και το ζωντανό μοντάζ της performance σε διάφορους χώρους. Έτσι οι θεατές, κάθε βράδυ θα μπορούν να παρακολουθούν την performance ζωντανά αλλά και ως μια κινηματογραφική ταινία.

Ταυτότητα της παράστασης
 Σύλληψη-σχεδιασμός: blindspot theatre group
Κείμενο: Γιώτα Αργυροπούλου
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Κωνσταντάτος  
Παίζουν: Γιώτα Αργυροπούλου, Χαρά Κότσαλη, Δημήτρης Ξανθόπουλος
Οργάνωση Παραγωγής: Βασίλης Παναγιωτακόπουλος
Σκηνικά: Κώστας Παππάς  
Κοστούμια: Ελισάβετ Κοκκονάρη
Πρωτότυπη Μουσική: Γιώργος Μπακαλάκος (ΝΤΕΪΒΙΝΤ)
Media Artist: Μαρία Βαρελά  
Φωτισμοί: Γιάννης Φώτου

Η ομάδα Blind spot Theatre Group
Η blindspot αποτελεί μία ανοιχτή κολλεκτίβα που ξεκίνησε τη δράση της το 2009 από τη Γιώτα Αργυροπούλου και τον Μιχάλη Κωνσταντάτο και μαζί με τον Βασίλη Παναγιωτακόπουλο αποτελούν σήμερα τον βασικό πυρήνα της ομάδας. Μέσα από τη δημιουργία live performances, αναμιγνύουν στοιχεία και δομές από διαφορετικές τέχνες –θέατρο, κινηματογράφο, διαδίκτυο, εικαστικά και μουσική. Το 2016 ταξίδεψε στο Εθνικό Θέατρο του Όσλο στη Νορβηγία και παρουσίασε την performance ‘BLINK-The story of cherished truth and the much-longed courage’ στο πλαίσιο του Ibsen Festival 2016. Ακολούθησαν η σόλο performance «One Person at a Time» στην έκθεση AS ONE, που διοργάνωσε το Ινστιτούτο Αμπράμοβιτς και το ΝΕΟΝ στο Μουσείο Μπενάκη. Η multi-media παράσταση «HOTEL» στο θέατρο της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας και η εφηβική παράσταση «Αναζητώντας τον Χόλντεν Κόλφιλντ» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών στο Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου 2016.
Η blindspot έχει επίσης παρουσιάσει την «Έντα Γκάμπλερ» ( Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών), το «X-Tokio» (Από Μηχανής Θέατρο και φεστιβάλ Theaterlandschaft Suedeuropa 2015 στη Γερμανία), το «Parklife» (στο γκαράζ του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης), ενώ η πρώτη τους παράσταση «Η Πτώση» ήταν βασισμένη στο γνωστό έργο του Αλμπέρ Καμύ (στο Bios).

Τιμές εισιτηρίων: 12€, 8€ (ΑΜΕΑ, φοιτητικό, ανέργων)                 

18/10/2016 – 19/10/2016 | 21:00

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΕΤΟΝ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 608 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«Πόλος Έλξης και Ισορροπίας: Πόλεμος». Από τη στήλη «Σωφέρ» της Ζωής Ταυλαρίδου.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 «Πόλος Έλξης και Ισορροπίας: Πόλεμος». Από τη στήλη «Σωφέρ» της Ζωής Ταυλαρίδου.

ΝΕΑ θεατρική ΣΤΗΛΗ 2016/17 – ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΤΗΝ “Κ“

 
Πόλεμος. Ομόνοια. Σύγκρουση. Έλξη. Διχόνοια. Μίσος. Νίκη. Ήττα. Ειρήνη. Πάλη. Πόλοι.

“Οι συνδέσεις γίνονται από όλα κι από τα όχι όλα, ομόνοια – διχόνοια, συμφωνία – ασυμφωνία: απ’ όλα γεννιέται το Ένα και από το Ένα όλα» (απ. 10). Έτσι «τα αντίθετα ταιριάζουν, απ’ τις διαφορές γεννιέται η ωραία αρμονία. Τα πάντα γίνονται με την πάλη»  (απ. 8). Θα πρέπει λοιπόν να διακηρύξουμε μαζί του πως «ο πόλεμος είναι ο πα­τέρας όλων» (απ. 53): ο πόλεμος είναι συμπαντικός, η ίδια η δικαιοσύνη, στο μέτρο που τείνει να εναρμονίζει τα αντίθετα δεν είναι παρά πάλη. Τα πάντα γεννώνται μέσα από τη σύγκρουση και την αναγκαιότητα (απ. 80). Αυτή η πάλη των αντιθέτων, κατά βάθος, δεν είναι άλλο από αυτή την ίδια την τραγωδία, που αντιπαραθέτει το Ένα στην πολλαπλότητα και τα πολ­λά στο Ένα. Πράγματι, εφόσον τα πάντα γεννώνται από το Ένα και το Ένα από τα πάντα, κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης είναι, λοιπόν, που η πολλαπλότητα ξεπηδά από το Ένα, που την γενννά και το οποίο αυτή αποχωρίζεται· κι είναι, ακριβώς, μέσα από μια άλλη σύγκρουση που η πολλαπλότητα τείνει να αρνηθεί τον εαυτό της και να ανακαλύψει και πάλι το αντίθετο της που, παρ’ ότι γεννημένη μέσα του, κάποτε εγκατέλειψε”. (Ηράκλειτος.Περί Φύσεως)


 Κι αν για να συναντηθούμε με τον Ουρανό πρέπει να αγκαλιάσουμε τη Γη, αν για να ερωτευτούμε τον Άλλο, πρέπει με κάποιον τρόπο να μισήσουμε τον Εαυτό μας, αν για να συμπεριφερθούμε με σεβασμό και δικαιοσύνη, πρέπει να κατανοήσουμε την ασέβεια και την αδικία, αν το να είμαστε χώρια συντελεί στο να μείνουμε τελικά μαζί, αν το φως λάμπει καλύτερα μέσα σε μια ατμόσφαιρα σκοτεινή, αν το έρεβος αποκαλύπτει την αλήθεια των πραγμάτων, κι αν η λήθη και ο λίθος μπορούν να οδηγήσουν σε δάκρυα, αυτό μόνο η ζωή μπορεί να μας το διδάξει, συνήθως μέσα από μιαν πάλη. Όπως ένα παιδί μαθαίνει πώς να δένει τα παπούτσια του και να κάνει μόνο του ποδήλατο. Ακόμη και σε αυτές τις συνθήκες, η πάλη είναι έντονη.

 
Στη ζωή μας, τόσο τη βιωθείσα όσο και τη φαντασιωτική, επικρατεί μια πληθώρα αντίθετων δυνάμεων που έλκονται σε αέναο ρυθμό και ευτυχώς τείνουν προς την ισορροπία. Αυτές οι αντίθετες δυνάμεις και πόλοι συγκροτούν και συγκρατούν τους μακρόκοσμους και μικρόκοσμους του καθενός από εμάς. Ο πόλεμος των αντιθέτων είναι απαραίτητος, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη ο πόλεμος ως κοινωνική συνθήκη ή βιολογικός διαχωρισμός του είδους δε δικαιολογείται. Κι εδώ θα δοθεί η έμφαση, στον πόλεμο ως βάση διαπλοκής και σύγκρουσης των αντιθέτων.
.
Στις Πορείες Τρωάδων του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία της Αναστασίας Θεοφανίδου δύο γυναίκες, η Εκάβη και η Κασσάνδρα, μητέρα και κόρη, βρίσκονται σε μια πορεία προσφυγιάς και αναζήτησης, διαγράφοντας μια διαδρομή που συνδέει το χθες με το σήμερα. Με το σχήμα του κύκλου, που βρίσκει την έκφρασή του μέσα από το ξετύλιγμα και τύλιγμα ενός κόκκινου κουβαριού, με τη μετακίνηση ποικίλων ανθρώπινων ομοιωμάτων και την αλλαγή δωματίων σε παλιό αρχοντικό δίνεται οπτικά μια πρώτη εικόνα πολέμου, ξεριζωμού και μοναξιάς. Η Εκάβη, μια εξαιρετικά τραγική φιγούρα μονολογεί παίζοντας με τις λέξεις έχασα και τίποτα. Η Κασσάνδρα ετοιμάζεται να παντρευτεί τον εχθρό της, σχεδιάζοντας να εκδικηθεί το θάνατο των δικών της μετά τον γάμο: “Ο γάμος θα γίνει στον Άδη“. Η αντίθεση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, την αγάπη και το μίσος, μεταφέρεται αριστοτεχνικά στο πρόσφατο χθες και στο σήμερα με μια ιδιαίτερη δραματικότητα, της γυναίκας που βιάζεται και αιχμαλωτίζεται από τον άνδρα. Και τίθεται τελικά το ερώτημα, αν η αθανασία, η μακαριότητα και η απεραντότητα των θεών αναιρεί την ελευθερία των ανθρώπων. Τα ετερώνυμα έλκονται και απωθούνται διαρκώς: μητέρα-κόρη, γυναίκα-άνδρας, χθες-σήμερα, άνθρωποι είδωλα-άνθρωποι όντα, αγάπη-μίσος, ελευθερία-σκλαβιά, γάμος-κακοποίηση, αθανασία-θνητότητα. Όλα αυτά ωστόσο τείνουν  σε μια ενότητα και ισορροπία, η οποία στην τέχνη επιτυγχάνεται μέσα από την κάθαρση. Και η τραγωδία αυτό ακριβώς είναι: μια ενότητα αντιθέτων, η ισορροπία τους.
 
“Πού είναι η Πατρίδα μας;”
.
Ο πόλεμος ως σύγκρουση στην Επιστροφή στο Σπίτι του Ματέι Βίσνιεκ σε σκηνοθεσία του Πασχάλη Αραμπατζή εμπεριέχει και το τραγικό και το κωμικό στοιχείο. Οι νεκροί ζωντανεύουν και διαπληκτίζονται για το ποιος θα μπει πρώτος σε μια παρέλαση νεκρών. Παρακαλούν τον στρατηγό και τον κολακεύουν, για να κερδίσουν μια θέση σε αυτήν, άλλοτε με χειριστική κι άλλοτε με διεκδικητική συμπεριφορά. Προβάλλουν τα τραύματά τους εν είδει διαφήμισης και η εφιαλτική τους εικόνα χαϊδεύει προκλητικά τα παπούτσια των ζωντανών (;) θεατών. Ο πόλεμος και η απώλεια του φθαρτού σώματος ανακατεύεται φύρδην μίγδην με την πλύση εγκεφάλου, τον θάνατο της ενεργούς και αφυπνισμένης σκέψης, η οποία ίσως αποκατασταθεί ως ολόκληρο ον μέσα από την απώλεια των φθαρτών μερών. Οι ανάγκες, οι ορμές και τα ένστικτα πιθανόν να πρέπει να ολοκληρωθούν και να τελειωθούν, να φτάσουν στο αμήν, για να μετουσιωθούν σε αληθινή πνευματική οντότητα, όπου η νόηση έχει άρρηκτη συνύφανση με το δυστυχώς απαξιωμένο στην εποχή μας, συναίσθημα. Το κωμικοτραγικό αυτό στοιχείο της εν παραθέσει παράστασης θεμελιώνει τη δύναμή του σε αυτήν ακριβώς την πάλη των αντιθέτων, συνθέτοντας μια ισορροπία που προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα θλίψης, θυμού και αηδίας, εκφραζόμενα με ένα μειδίαμα άλλοτε κυνικό άλλοτε συμπάθειας, και δοσμένα με ένα σκηνοθετικά φουτουριστικό τρόπο.
 
“Ζήτω η Πατρίδα!”
___________________________
.
Αντί Επιλόγου: Σας παραθέτω ως ολοκλήρωση των σκέψεων και των προβληματισμών μου τα εξής ποιητικά και μουσικά στοιχεία και περιμένω με ανυπομονησία τις δικές σας σκέψεις.
– Απόσπασμα από τη Ρωμιοσύνη του Γιάννη Ρίτσου (ἀπὸ τὰ Ποιήματα 1930-1960, B´, Κέδρος 1961):
Ὅλη τὴ μέρα οἱ σκοτωμένοι λιάζονται ἀνάσκελα στὸν ἥλιο.
Καὶ μόνο σὰ βραδιάζει οἱ στρατιῶτες σέρνονται μὲ τὴν κοιλιὰ στὶς καπνισμένες πέτρες
ψάχνουν μὲ τὰ ρουθούνια τὸν ἀγέρα ἔξω ἀπ᾿ τὸ θάνατο
ψάχνουνε τὰ παπούτσια τοῦ φεγγαριοῦ μασουλώντας ἕνα κομμάτι μεντζεσόλα
χτυπᾶν μὲ τὴ γροθιὰ τὸ βράχο μήπως τρέξει ὁ κόμπος τοῦ νεροῦ
μὰ ἀπ᾿ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ τοῖχος εἶναι κούφιος
καὶ ξανακοῦν τὸ χτύπημα μὲ τοὺς πολλοὺς γύρους ποὺ κάνει ἡ ὀβίδα πέφτοντας στὴ θάλασσα
κι ἀκοῦν ἀκόμα μία φορὰ τὸ σκούξιμο τῶν λαβωμένων μπρὸς στὴν πύλη.
Ποῦ νὰ τραβήξεις; Σὲ φωνάζει ὁ ἀδερφός σου.
 
Χτισμένη ἡ νύχτα ὁλόγυρα ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους ξένων καραβιῶν.
Κλεισμένοι οἱ δρόμοι ἀπ᾿ τὰ ντουβάρια.
Μόνο γιὰ τὰ ψηλὰ εἶναι ἀκόμα δρόμος.
Κι αὐτοὶ μουντζώνουν τὰ καράβια καὶ δαγκώνουνε τὴ γλῶσσα τους
ν᾿ ἀκούσουνε τὸν πόνο τους ποὺ δὲν ἔγινε κόκκαλο.
 
Ἀπάνω στὰ μεντένια οἱ σκοτωμένοι καπετάνιοι ὀρθοὶ φρουροῦν τὸ κάστρο.
Κάτου ἀπ᾿ τὰ ροῦχα τους λυώνουν τὰ κρέατά τους. Ἐι, ἀδέρφι, δὲν ἀπόστασες;
Μπουμπούκιασε τὸ βόλι μέσα στὴν καρδιά σου
πέντε ζουμπούλια ξεμυτίσαν στὴ μασκάλη τοῦ ξερόβραχου,
ἀνάσα-ἀνάσα ἡ μοσκοβόλια λέει τὸ παραμύθι – δὲ θυμᾶσαι;
δοντιὰ-δοντιὰ ἡ λαβωματιά σου λέει τὴ ζωή,
τὸ χαμομήλι φυτρωμένο μὲς στὴ λίγδα τοῦ νυχιοῦ σου στὸ μεγάλο δάχτυλο τοῦ ποδαριοῦ
σοῦ λέει τὴν ὀμορφιὰ τοῦ κόσμου.
 
Πιάνεις τὸ χέρι. Εἶναι δικό σου. Νοτισμένο ἀπ᾿ τὴν ἁρμύρα.
Δικιά σου ἡ θάλασσα. Σὰν ξερριζώνεις τρίχα ἀπ᾿ τὸ κεφάλι τῆς σιωπῆς
στάζει πικρὸ τὸ γάλα τῆς συκιᾶς. Ὅπου καὶ νᾶσαι ὁ οὐρανὸς σὲ βλέπει.
Στρίβει στὰ δάχτυλά του ὁ ἀποσπερίτης τὴν ψυχή σου σὰν τσιγάρο
ἔτσι νὰ τὴ φουμάρεις τὴν ψυχή σου ἀνάσκελα
βρέχοντας τὸ ζερβί σου χέρι μὲς στὴν ξαστεριὰ
καὶ στὸ δεξί σου κολλημένο τὸ ντουφέκι-ἀρραβωνιαστικιά σου
νὰ θυμηθεῖς πὼς ὁ οὐρανὸς ποτέ του δὲ σὲ ξέχασε
ὅταν θὰ βγάζεις ἀπ᾿ τὴ μέσα τσέπη τὸ παλιό του γράμμα
καὶ ξεδιπλώνοντας μὲ δάχτυλα καμένα τὸ φεγγάρι θὰ διαβάζεις λεβεντιὰ καὶ δόξα.
 
Ὕστερα θ᾿ ἀνεβεῖς στὸ ψηλὸ καραοῦλι τοῦ νησιοῦ σου
καὶ βάζοντας καψοῦλι τὸ ἄστρο θὰ τραβήξεις μία στὸν ἀέρα
πάνου ἀπὸ τὰ τειχιὰ καὶ τὰ κατάρτια
πάνου ἀπὸ τὰ βουνὰ ποὺ σκύβουν σὰ φαντάροι πληγωμένοι
ἔτσι μόνο καὶ μόνο νὰ χουγιάξεις τὰ στοιχειὰ καὶ νὰ τρυπώσουν στὴν κουβέρτα τοῦ ἴσκιου –
θὰ ρίξεις μίαν ἴσα στὸν κόρφο τ᾿ οὐρανοῦ νὰ βρεῖς τὸ γαλανὸ σημάδι
σάμπως νὰ βρίσκεις πάνου ἀπ᾿ τὸ πουκάμισο τὴ ρώγα τῆς γυναίκας ποὺ αὔριο θὰ βυζαίνει τὸ παιδί σου
σάμπως νὰ βρίσκεις ὕστερ᾿ ἀπὸ χρόνια τὸ χεροῦλι τῆς ἐξώπορτας τοῦ πατρικοῦ σπιτιοῦ σου.
 
– Απόσπασμα από το “Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου” του Μπέρτολντ Μπρεχτ (Ποιήματα του Σβέντμποργκ, 1939):
Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα’ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
Λες πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού
…
Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Να ο δρόμος για τη δόξα
Αυτοί που είναι χαμηλά λένε
Να ο δρόμος για το μνήμα
…
Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
Είναι του εχθρού τους η φωνή
Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει
Είναι ο ίδιος τους ο εχθρός
…
Στρατηγέ το τανκς σου
Είναι δυνατό μηχάνημα
Θερίζει δάση ολόκληρα
Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
 
-χρειάζεται οδηγό
 
Στρατηγέ το βομβαρδιστικό
Είναι πολυδύναμο
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο
Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
 
-χρειάζεται πιλότο
 
Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ
Ξέρει να πετάει
Ξέρει και να σκοτώνει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-ξέρει να σκέφτεται.
 
– Alex Kavvadias – Ψαραντώνης The Return (Unofficial HD Video by Sigma Kappa)
Στίχοι: Μάνος Σφυράκης – Alex Kavvadias
Μουσική: Φρόσω Λάσκαρη – Τάσος Καλαϊτζής
Ενορχήστρωση: Τάσος Καλαϊτζής
Ερμηνεία: Alex Kavvadias & Ψαραντώνης
 
Φύσα βρε άνεμε καλά να πλεύσουμε πιο πέρα
μυρίζω βρε τη χώρα μου σε τούτο τον αέρα
σε τούτο τον αέρα
 
Δέκα χρόνια εγώ με όνειρά ταξίδευα για σενα
με τους θεούς αντίπαλους να με μισούν εμένα
να με μισούν εμένα.
 
Είναι βαριά η μοναξια και η ιστορία τρέχει
κατόρθωσα και κέρδισα μια ζωή χαμένη
 
A man of strength, a man of love,
A real big disaster,
This victory is in your mind,
Ignore me,
This victory is for me.
 
Look at the stars, look all around,
The only one left burning,
I make the rules, this world is mine,
Is it worth now dying.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 426 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτή την ιστοσελίδα εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του υλικού μόνο με την αναφορά της πηγής ©Kulturosupa.gr.
Επικεφαλής: Τσιρόγλου Ιωάννης. Συντακτική Ομάδα Kulturosupa: Βυζαντιάδου Νέλη, Ζαχαριάδης Κρίτωνας, Ιωαννίδης Μανώλης, Κανακάρη Αννια, Μπαιρακτάρη Ειρήνη, Μπαστουνάς Γιώργος, Στασινοπούλου Πίτσα.

Τηλέφωνο: +30 6983 101 110

URL: http://www.kulturosupa.gr

Email: kulturosupa@yahoo.gr

Facebook Instagram Youtube Spotify Twitter Tiktok

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα

Ο Ντάνιελ Κρεγκ δεν ενδιαφέρεται για το ποιος θα είναι ο επόμενος Τζέιμς...
H Bridget Jones συνεχίζει την αναζήτηση της αγάπης στη νέα ταινία «Bridget Jones:...
Παύλος Δανελάτος: «Θέλω να τρελαίνομαι με το έργο, αλλιώς νιώθω να προδίδω τους...
Όλα τα τελευταία άρθρα
Πατήστε για να ακούσετε το κείμενο που επιλέξατε.