ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Πέμπτη, 30 Απριλίου, 2026
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Νέα - βίντεο - συνεντεύξεις

Οι συντελεστές της παράστασης μιλούν για τον «Άνδρα με την πουά γραβάτα» – Βίντεο.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Δείτε το Βίντεο (ερασιτεχνική λήψη)

  
Η πρεμιέρα της μαύρης κωμωδίας των ΕΛ ΡΟΙ και ΑΒΓ «Ο Άνδρας με την πουά γραβάτα» δόθηκε τη Παρασκευή 13 Οκτωβρίου στο θέατρο Σοφούλη. Την προηγούμενη μέρα ήμασταν καλεσμένοι στην γενική δοκιμή, όπου λίγο πριν την έναρξη βρεθήκαμε στο φουαγιέ του θεάτρου για μια σύντομη συζήτηση με τους  συντελεστές της παράστασης.
.
Μιλούν: ο σκηνοθέτης Γιάννης Λαζαρίδης, τρεις από τους πρωταγωνιστές, Πάνος Μητσόπουλος, Αβραάμ Γκουτζελούδης και η Κλεοπάτρα Λασκαρίδου καθώς και η βοηθός σκηνοθέτη και σκηνογράφος, Σοφία Φραγγή.
 
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1739 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Θεατρικές στήλες - άρθρα

Τι ειν’ ο κάβουρας (τι είναι το ζουμί του*)… Γράφει ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Λεβαντής.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Γράφει ο Κωνσταντίνος Λεβαντής.

 
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ως κοινός θνητός κι εγώ, έχω ένα bucket list. Μια λίστα επιθυμιών με πράγματα που θέλω να κάνω ή να μου συμβούν κατά την διάρκεια του πτωχού πλην όμως τίμιου βίου μου. Ένα από αυτά που πάντα ήθελα για κάποιον λόγο ήταν το να εκδοθώ. Μην προτρέχεις… Συγγραφικά εννοώ. Ιδέες έχω, γράφω καλά (εντάξει, έτσι μου λένε, μην πει ένας άνθρωπος μια κουβέντα…) αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο.  Κάτι που οι καιροί είναι δύσκολοι, κάτι που η αυτοέκδοση είναι κάτι και που δεν μπορώ να σηκώσω αλλά και που δεν γουστάρω…
 
Κι εκεί ήρθε η πρόταση του Γιάννη να γράφω για την Κουλτουρόσουπα. Και ήρθε κι έδεσε γρήγορα. Την ιδέα την είχα σε χρόνο dt. Θα γράφω για την δουλειά μου. Δεν μιλάμε για αυτοβιογραφία, δεν έχει κανένα νόημα. Η όποια πορεία μου είναι ακόμα σε εξέλιξη (ελπίζω…) και ποιον ενδιαφέρει σε τελευταία τι κάνει ο πώς τον είπαμε αυτόν… Αυτό που θα γράφω είναι η γνώμη μου για πράγματα που αφορούν τη δουλειά μου καθώς και τι μαθήματα έχω πάρει μέχρι τώρα από αυτή τη δουλειά.
 
Μην στραβώνεις το στόμα σου, το κάνεις κι εσύ στο status σου στο facebook, απλώς εγώ θα το κάνω πιο διευρυμένα και πιο οργανωμένα. Κι αυτό μπορεί να είναι κάτι που θα σε αφορά να διαβάσεις. Είτε είσαι ηθοποιός, είτε σε γοητεύει ο χώρος (τρομάρα σου κι εσένα), είτε αγαπάς τους ηθοποιούς, είτε θέλεις να μάθεις ένα-δυο πράγματα πέραν από τις αρβύλες και τους αστικούς μύθους, είτε θέλεις να συγκρίνεις τις απόψεις και τις εμπειρίες σου από την δουλειά με τις δικές μου.
 
Αποστολή πρώτη, ο τίτλος της στήλης και ένα εισαγωγικό κείμενο. Το δεύτερο το κάνω ήδη…
Ως πρός τον τίτλο η πρώτη σκέψη ήταν να την πω «Ατάκα Κι Επί Τόπου». Την ξεπέρασα άμεσα. Μετά μου ήρθε το «Υποβολέας». Δεν κράτησε πάρα πολύ αν και μου έκανε κάτι. Μετά μου ήρθε το «Κράτα Λόγια» ή «Κρατάς λόγια;». Μου άρεσε αρκετά αλλά όσο κι αν μου ταίριαζε κάτι μου κλωτσούσε. Τελικά κατέληξα στο ότι η στήλη θα λέγεται «Εγώ Είμαι Γλάρος». Αν μη τι άλλο θεατρικότατο, φόρος τιμής στο φιλαράκι τον Αντόν, ατάκα που σημάδεψε τα φοιτητικά μου χρόνια ποικιλοτρόπως (θα τα πούμε αυτά, μη βιάζεσαι…) και για όσουν με ξέρουν, απολύτως λογική επιλογή. Όρντινο εδώ, στο site της Κουλτουρόσουπας, κάθε Τρίτη πρωί.
 
ΤΙ ΕΙΝ’ Ο ΚΑΒΟΥΡΑΣ (ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΖΟΥΜΙ ΤΟΥ*)…
Ε, δε θα σε άφηνα μόνο με την εισαγωγή… Θα θέσω κι ένα μεγάλο ερώτημα με πολύ ζουμί… Τι είναι ηθοποιός;
Παίζω βρώμικα, καλά το κατάλαβες… Υπάρχουν λοιπόν άπειρες απαντήσεις, καθαρά υποκειμενικές.
Σύμφωνα με τα λεξικά, πρόκειται για λέξη σύνθετη που αποτελείται από το ουσιαστικό ήθος (αρχ.: χαρακτήρας)  και το ρήμα ποιώ (αρχ.: δημιουργώ) Αυτός που δημιουργεί έναν χαρακτήρα, έναν ρόλο. Αυτή είναι η επίσημη, εξυπνακίστικη, λίγο πλάνα απάντηση. Υπάρχουν κι άλλες. Αυτός που ζει στα φώτα. Κάτω από τους προβολείς σε λίγο πιο κυριολεκτικό, την δημοσιότητα σε λίγο πιο μεταφορικό.
Αυτός που κυκλοφορεί στους δρόμους και (θέλει να) τον ξέρουν όλοι (ή όσο περισσότεροι γίνεται).
Αυτός που απασχολεί τον τύπο, την τηλεόραση, τα social media με την δουλειά ή την προσωπική του ζωή (ή και τα δύο…).
Αυτός που τρέχει όλη μέρα από την μία δουλειά στην άλλη (όταν έχει πολλές, ελπίζοντας πως από κάποια θα πληρωθεί).
Ή ακόμα χειρότερα, αυτός που τρέχει όλη μέρα ελπίζοντας να βρει και να έχει δουλειά. Ακόμα κι αν την κλείσεις,
δε θα είναι για πολύ, δε θα γίνει σίγουρα, δε θα σε εξασφαλίσει οικονομικά έτσι κι αλλιώς. Όλα πάντα παίζονται…
Αυτός ο οποίος αρέσκεται – υποδυόμενος άλλους – να ζει πολλές ζωές, έστω και πλασματικά, αφού σε ρεαλιστικό επίπεδο δεν θέλει να περιοριστεί στην δική του μόνο. (Ενέχεται ένα μικρό ποσοστό σχιζοφρένειας όταν κάποιος το υποστηρίξει με όλο του το είναι).
Κατ’ εμέ, ηθοποιός είναι ο κάθε άνθρωπος. Υπάρχει μέσα μας αυτό το αρχέγονο ένστικτο που σαν παιδάκια παίζοντας, μας οδηγεί στο να υποδυόμαστε τον γιατρό, τη μαμά, τον δάσκαλο. Την γάτα, τον σκύλο ή τον μεγάλο. Όλοι οι άνθρωποι είναι εν δυνάμει ηθοποιοί. Αλλά δεν μπορούν να είναι όλοι… Επειδή ο ηθοποιός είναι κάποιος που πρέπει να παίξει για την ψυχή των θεατών κι όχι να παίξει μαζί της, πρέπει –λέω εγώ τώρα- να ξέρει και τον τρόπο.
Πρέπει να έχει παιδεία, εκπαίδευση στα μέσα του. Σώμα, φωνή, κίνηση, έκφραση, τεχνικές για τον έλεγχο των συναισθημάτων του ώστε να μπορεί να προβεί σε μία πλήρη, μελετημένη, εναρμονισμένη απόδοση του ρόλου του. Χρειάζεται μια γνώση του αντικειμένου του, πρέπει να είναι διαβασμένος. Πρέπει να έχει άποψη, να μπορεί να την εκφράσει και να μπορεί να την υποστηρίξει. Θέλει πολλά για να είναι κάποιος ηθοποιός. Κι αυτό το λέω επειδή μου έχουν πει πολλές φορές «Σιγά μωρέ, τι κάνετε; Λόγια μαθαίνετε»… Αυτό δεν είναι ηθοποιός όμως. Όχι κατά τη δική μου γνώμη τουλάχιστον. Αλλά είπαμε… Εγώ είμαι γλάρος…
 
* Η έκφραση είναι υποτιμητική και αφιερωμένη σε όποιον αμφισβητεί την αξία της δουλειάς του ηθοποιού αλλά και του ίδιου του ηθοποιού…
 
Το άρθρο γράφτηκε ακούγοντας:
Look What You Made Me Do – Taylor Swift, Thank You Johnny – Δημήτρης Σαμόλης, Charlie Puth – How Long, Pink – What About Us, Never Look Back – Δάφνη Γερογιάννη

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 5473 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Θεατρικές στήλες - άρθρα

Περί ποιότητος κάλεσμα ἤ Τέχνη, ἀτομικότητα καί κοινωνία. Γράφει ο Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Γράφει ο Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου.

[Φωτογραφία Ἐπικεφαλίδας: «Βασιλεὺς Ναβουχοδονόσορ, ἔγχρωμο μονότυπο τοῦ Οὐίλλιαμ Μπλέικ, 1795 -ἀντίτυπον τοῦ Tέητ. Ὁ  ἀτομικὸς ἄνθρωπος ἐκτὸς κοινωνίας.»]

Πλῆθος θεαμάτων, παραστάσεων καὶ εκδηλώσεων, παρὰ τὶς δυσχέρειες τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, κατακλύζουν αἴθουσες, πλατεῖες καὶ ἐναλλακτικοῦς χώρους, ἀπὸ θεατρικἐς παραστάσεις, μέχρι συναυλίες, δρόμενα, συμβάντα (χάππενινγκς), θεματικὲς παρελάσεις, μαραθώνιους, ποδηλατοδρομίες καὶ ἄλλα τινὰ, ποὺ καταμαρτυροῦν μίαν ἀστείρευτη ἐνεργητικότητα καὶ διάθεση προσφοράς τῆς ἐπὶ τῷ ἔργῳ παραγωγικῆς γενεὰς.
 
Τὴν δραστηριότητα αὐτὴν συνοδεῦουν συνήθως πλῆθος δημοσιεύσεων, ἄρθρων, ἠλεκτρονικῶν ἀναρτήσεων, «τιτιβισμάτων», φωτογραφιῶν καὶ διαφημιστικῶν μηνυμᾶτων ποὺ διακρίνονται σὲ κινήσεις προώθησης καὶ μάρκετινγκ ἀφ΄ἐνὸς καὶ σὲ κινήσεις προσωπικής προβολῆς πρὸς ἰκανοποίησιν ἀτομικοῦ εγωϊσμοῦ ἀφ΄ἐτέρου.
 
Τίθεται τὸ ἐξῆς ἐρώτημα:  Ποιὸ εἶναι τὸ ποιοτικὸ ἀντίκτυπο τῶν θεαμάτων αὐτῶν καὶ αὐτὴς τῆς ὀργασμικής παραγωγικῆς δραστηριότητας ποὺ συνοδεῦει τὶς παραγωγὲς τους; 
 
Κατ’αρχὰς, πρέπει νὰ ὁριστεὶ ἡ ἔννοια τοῦ «ποιοτικοῦ» διὰ τὶς ἀνάγκες τῶν ἐδῶ συμφραζομένων.
 
Ὠς ποιότις ἔργου τέχνης ἐννοείται ἡ παραγωγή τέτοιων ἰδεῶν ἰκανῶν νὰ παράγουν συζήτηση, προβληματισμὸ ἤ γόνιμη ἀντιπαράθεση ἐπὶ τοῦ πεδῖου αὐτῶν καὶ μὲ τατόχρονη παραγωγὴ αἰσθητικοῦ κάλλους καὶ εὐμορφίας ποῦ συνοδεύει ἔν συμφωνίᾳ ἤ ἀντίστιξῃ (γιὰ σπουδαῖο λόγο)  τὸ νοηματικὸ περιεχόμενο.   
 
Ἡ λεπτομέρεια τοῦ παραπάνω ὀρισμοῦ, δὲν ἔγκειται τόσο στὴν ἴδια τὴν ἀναφορὰ τοῦ αἰτήματος περὶ παραγωγὴς νοήματος καὶ ιδεῶν ἀπὸ τὰ ἔργα τέχνης (ἄλλωστε, σύμφωνα μὲ τὶς θεωρίες πρόσληψης, νόημα καὶ ἰδέες μπορεῖ νὰ ἐξάγει ἡ κάθε ἀτομικότητα ἀπὸ τὸ ὁτιδήποτε καὶ σὲ ὁποιαδήποτε ἔκφανση τοῦ αἰσθητικοῦ φαινομένου), ἀλλὰ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ριζικὴ προϋπόθεση ποῦ ἐκπορεύει  τὸ παραπάνω αἴτημα τῆς «παραγωγῆς συζητήσεως». Ἡ προϋπόθεση αὐτὴ εἶναι ἡ τοποθέτηση τοῦ φαινομένου σ’ἔναν δημόσιο βίο, μίαν «ἄγορὰ» μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἕννοια τῆς λέξεως: αὐτὴν τοῦ τόπου συνάντησης καὶ ἀνταλλαγῆς ἀπόψεων ποῦ ἀφοροῦν τὴν βελτίωση καὶ τον εξωραϊσμὸ τοῦ ἰδίου τοῦ καθημέρινοῦ δημοσίου βίου  στο παρὸν καὶ τὸ μέλλον.
 
Ἡ τοποθέτηση αὐτὴ στὸν κοινωνικὸ δημόσιο χῶρο, σημαῖνει τὴν διεξοδικὴ ἀνάλυση τῶν ἔργων, τὴν σύγκριση ἀπόψεων καὶ λογικῶν ἐπιχειρημάτων, τὴν σύνδεση μὲ τὴν παράδοση (δηλαδὴ τὴν συσσωρευμένη ἐμπειρία προϋγουμένων γενεῶν) ἀλλά καὶ τὴν ἀνίχνευση ἰδεολογικῶν ρευμάτων, σκοπιμοτήτων καὶ ἐπιδιώξεων  ἐκουσῖων ἤ ἀκουσῖων.
 
Διὰ τοῦτων συνεπάγεται μία κατ΄ἐξοχήν πολιτικὴ λειτουργία ὡς πραγματικὸ (καὶ ὄχι κατ΄ἐπίφασιν ἤ τύπο) ζητούμενο στὸ πεδίο τοῦ δημοσίου βίου, μὲ ἀφετηρία σχετικὰ αἰσθητικὰ δρόμενα.
«Θέατρο τῆς Ἐπιδαῦρου πληρωμένο. Διασκεδαστήριο ἤ Βουλῆ;»
 
Ἀσφαλῶς ἡ παραδοχὴ αὐτὴ, σκοντάφτει στὴν μεθοδικῶς καλλιεργημένη ἄποψη, καθ΄ὁλη τὴν περίοδο τῆς μεταπολίτευσης, ὄτι ἡ τέχνη θα πρέπει –γιὰ νὰ διασφαλιστοῦν οἱ ελευθερίες λόγου καὶ πράξης τῶν ἀτόμων- νὰ εἶναι ὐπεράνω κριτικῆς ἐπὶ τῶν ἰδεῶν ποῦ κομίζει, ἀλλὰ ὑποκείμενη μονάχα στὴν κριτικὴ τῆς αισθητικῆς ἀπόδοσῆς τῆς.
 
Ὅμως, τὸ αἰσθητικὸ φαινόμενο (ἡ παράσταση, ἤ ἄλλο δρομενο δηλαδὴ) δὲν ὐπάρχει καθ΄ὁλοκληρίαν παρὰ μόνον σὲ σχέση μὲ τὶς ἰδέες ποὺ ἐπιδιῶκει να ἐπικοινωνήσῃ μὲ συνειδητὸ καὶ ἀσυνείδητο τρόπο καὶ μὲ τὸ ἀντίκτυπο ποὺ αὐτὲς ἔχουν στὸ περιβάλλον ὑποδοχὴς τοῦς. Ὁ διαχωρισμὸς τοῦ αισθητικοῦ ἀπὸ τὸ ἰδεονοηματικὀ φορτὶο τοῦ φαινομένου, ὁδηγεῖ στὴν λοβοτόμηση τῆς δημόσιας λειτουργίας τῆς τέχνης καὶ τὴν ὑποβιβάζει σὲ ἔνα ἀπλὸ κοσμικὸ γεγονὸς δεξιοτεχνίας καὶ ψευδεπίγραφης κοσμικὴς λάμψης ποὺ προσφέρει τροφὴ στὸ κουτσομπολιὸ, τὴν μικροπρέπεια, τὸν μικροαστισμὸ, τὸν κακῶς νοούμενο ἐπαρχιωτισμὸ καὶ τὸν ἄκρατο ἀτομικισμὸ.
 
Πράγματι, σὲ τοῦτον τὸν ἀτομικισμὸ ἐντοπίζει κανεὶς τῆν οῦσὶα τῆς προβληματικὴς στὸν λόγο ποιότητα καὶ περιεχόμενο προς πρόσληψη καὶ ἀντίκτυπο.
 
Ἡ ἀποθέωση τοῦ ἀτομικισμοῦ ὡς παράδειγμα, γέννημα τοῦ δυτικόφερτου διαφωτισμοῦ μετέτρεψε τὴν μετάβαση στὸν δημόσιο βίο σὲ αὐτοσκοπὸ καὶ τὴν κατάθεση ὑλικοῦ στὴν ὁδὸ συγκέντρωσης ὁπαδῶν και «λάηκς», ποὺ ικανοποιοῦν μιὰ νοσηρὴ ἐγωπάθεια (ποὺ μολύνει πομποῦς καὶ δέκτες), ἀντὶ γιὰ τὴν ἀρχικὴ σημασία τῆς μετάβασης αὐτὴς ὡς μέσο ἐκφορὰς απόψεως καὶ τὴν συμμετοχὴ στὸ συλλογικὸ κοινωνεῖν μὲ ἀποκορύφωμα τὴν συνδιαλλαγὴ καὶ συμπερίληψη στὸ ὁργανο λήψης ἀποφάσεων.
 
«Ἡ Ἐλευθερία ὁδηγεὶ τὸν Λαὸ, πίνακας τοῦ Εὐγενῖου Φερδινάρδου Βίκτωρος Ντελακρουά, 1830.»
 
Μεσουρανούντος τοῦ πνεύματος ἀτομισμοῦ, κάθε κριτικὴ διάθεση πρὸς τα κίνητρα, τὰ αἴτια, τὰ ἀποτελέσματα καὶ τὶς εὐρύτερες  συνέπειες κάθε παραστασιακὴς παραγωγὴς σημειώνεται ὡς παραβίαση ἀτομικῶν δικαιωμάτων, ὡς βία ποὺ ἀσκῆται στὸ ἀτομο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τὸ ἄτομο νὰ διογκῶνει τὸν ἤδη υπερτροφικὸ ἐγωισμὸ τοῦ καὶ νὰ ἐπιδίδεται στὴν κατανάλωση ἀγαθῶν καὶ ἐρεθισμάτων ἐνῶ ὑπόκειται τὸ ἴδιο σὲ στείρα κατανάλωση, τὴν ἴδια στιγμή που τὸ συλλογικὸ πεδίο τῆς ἀγορὰς καὶ τοῦ δημοσίου λόγου καὶ βίου, φιμώνεται, ἀλυσοδένεται, «τρολλοποιήται» καὶ τελικὰ ἐξανδραποδίζεται ἐκείνη ἡ φυσικὴ λειτουργία τοῦ ἀνθρῶπου (ζώων πολιτικὸν), ποὺ παράγει τὴν ουσιαστικὴ μορφὴ τῆς ἐλευθερίας, τὴν λειτουργὶα τοῦ κοινωνεῖν καὶ ὁρθῶς διαλογίζεσθαι καὶ συνδιαλέγεσθαι.
 
Ἡ ἀτομικιστικὴ λαίλαπα διαβάλλει λοιπὸν, τὸν χῶρο τῶν θεαμάτων καὶ τῆς τέχνης καὶ δεῑ τοῦ θεάτρου σὲ τρία επίπεδα: τῶν παραγωγῶν, τῶν θεσμῶν καὶ τοῦ ακροατηρὶου ἤ κοινοῦ.
 
Τὸ ἐπίπεδο τῶν παραγωγῶν διαιρείται ἀνάμεσα στοῦς χρηματοδότες καὶ στοῦς δημιουργοῦς (ὁταν αὐτοὶ δὲν συνυπάρχουν στὸ ἴδιο πρόσωπο). Οἰ πρῶτοι μὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν παραγωγὴ κέρδους μὲ τὸ μικρότερο δυνατὸ κόστος (σύμφωνα με τὰ κλασσικὰ καπιταλιστικὰ διδάγματα), ἐφ΄ὅσον δραστηριοποιοῦνται ὡς ἐπιχειρηματίες τοῦ θεάματος, μὲ ἀποτέλεσμα να πρωθοῦν με ἀγοραῖο («μαρκετινίστικο») τρόπο τὰ κατὰ τὰ ἄλλα ἀντικείμενα ἤ προϊὸντα πολιτισμοῦ, τὰ ὁποία ἐξαιροῦνται ἀπὸ κάθε σοβαρὴ ἔν περιεχομένῳ κριτικὴ ἀνάλυση (ἀπὸ εἰδικοῦς, κοινὸ, τῦπο καὶ θεσμοῦς) καὶ εἰδικά σε σχέση με τὸ κοινωνικὸ περιβάλλον στὸ ὁποῖο ἐκφέρονται, ἐνῷ στεροῦνται συνήθως βαθύτερου πολιτικοῦ προβληματισμοῦ.
 
Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ, οἱ δημιουργοὶ (ἤ καλλιτέχνες) πνίγονται ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἀναγνώρισης καὶ θρέψης τοῦ ἐγῶ τοὺς ἐνῷ ταυτόχρονα συνυπάρχουν με μία κατεστραμμένη οἰκονομικὰ ἀγορὰ θεαμάτων. Διακρίνονται λοιπὸν στὴν αὐτὴ κατηγορὶα νεότεροι καὶ παλαιότεροι δημιουργοί.
 
Οἱ μὲν νεότεροι πασχίζουν γιὰ ἀναγνώριση καὶ χειραφέτηση τῶν ταλέντων τοῦς ἀπὸ τὴν ἀγορὰ καὶ τὸ καλλιτεχνικὸ στερέωμα, μὲ ἔργα ποὺ στεροῦνται οὐσιαστικοῦ καὶ ἐπίπονου πολιτικοκοινωνικοῦ ὁράματος ἀλλὰ περιορίζονται στὴν κατοπτρικὴ ἀναπαραγωγὴ ψυχολογικῶν συμπλεγμάτων ἀτομικοῦ τῦπου ἤ καὶ τὴν στεῖρα καταγγελτικὴ ἀναφορὰ ἐπὶ παραδοσιακῶν θεσμῶν μὲ ἄνευ κατευθύνσεως ριζοσπαστικὴ διάθεση. Πρόκειται γιὰ ἀτομικιστικὲς συμπεριφορές που ἔχουν σκοπὸ τὸν ἐντυπωσιασμὸ καὶ τὴν «ὕπαρξη» ἤ «γένεση» σὲ ἔναν δημόσιο βίο, ποὺ ὅμως δὲν ἔχει τὴν ἐγγενὴ πολιτικὴ λειτουργία ἀλλὰ μία καταναλωτικὴ, κοντόφθαλμη στάση καὶ πράξη.
 
Στὸν ἀντίποδα, παλαιότεροι δημιουργοὶ, ἐὰν ἔχουν καταφέρει νὰ ξεπεράσουν, ἐν εἶδει ὠριμότητος, τὸ παραπάνω σύμπτωμα, εἶναι παγιδευμένοι σὲ μιὰ ἀγορὰ γεμάτη ρεβανσισμὸ, μικρότητα καὶ οἰκονομικὴ ἀνέχεια. Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτοῦ εἶναι, εἴτε ἡ προσπάθεια μετάβασης σε δημιουργὶες εὔπεπτες, «τοῦ συρμοῦ», ἤ δουλοπρεπεῖς καὶ λατρευτικὲς πρὸς τὴν ὑπάρχουσα ἰδεολογικὴ καθεστηκυία τάξη τοῦ ἀτομικισμοὐ, τὴς πολιτικὴς ὀρθότητας καὶ τοῦ τυφλοῦ διεστρεβλωμένου ἀνθρωπισμοῦ.  
 «Ἡ μηχανὴ τῶν «ναὶ», Λιθογραφία τοῦ Κὰρλ Χόκνερ , 1936.»
 
Τὸ ἐπίπεδο τῶν θεσμῶν ἀφορὰ κυρίως τὶς κρατικὲς καὶ (κρατικοδίαιτες) ἰδρυματικὲς δομὲς πολιτισμοῦ που ἐστιάζουν στὴν διασφάλιση τοῦ αὐτονοῆτου (δηλαδὴ μιὰς αἰσθητικὴς ἀρτιότητας τῦπου «καλοφτιαγμένο ἔργο») ὡς μόνο αὐτοσκοπὸ, παραβλέποντας τὶς θεμελιώδεις λειτουργίες καὶ τὰ κύρια καθήκοντά τους πού εἰναι ἡ διατήρηση τῆς παράδοσης, τῆς γλῶσσας, τοῦ ρεπερτορῖου, τοῦ λαϊκοῦ πνεύματος καὶ τὴν διεύρυνση τῶν θεμελιωδῶν ἐννοιῶν τοῦ ἐλληνισμοῦ καὶ τῆς ἐλληνικότητας ὡς τρόπου ὕπαρξης.
 
Ἀντίθετα, ἡ προσκόλληση τέτοιων θεσμῶν σὲ κομματικοῦς χῶρους προδίδεται στὶς ἰδεολογικὲς ἀγκυλῶσεις καὶ τὴν ἀδυναμία μεταφορὰς τῆς συζήτησης περὶ ἀξιακῶν ζητημάτων σὲ ἀνῶτερο ἐπίπεδο, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν μετατροπὴ τους σε πραίτορες πολιτικὴς δικαιολόγησης καὶ βοηθητικοῦς τροχίσκους τῆς ἐκάστοτε ἐκτελεστικὴς ἐξουσίας, περαιτέρῳ ἀπομακρύνοντας τὴν τέχνη ἀπὸ τὴν οὐσιαστικὴ καλλιέργεια καὶ πολιτικὴ θεματικὴ ἀντιπαράθεση.
 
Οἱ θεσμοὶ αὐτοὶ ὁφεῖλουν νὰ προβάλλουν καὶ νὰ πλουτίζουν ἔνα διαχρονικὸ παράδειγμα καὶ ὄχι, μία ἐφήμερη ἐρμηνευτικὴ τῆς κάθε πολιτικὴς ἐξουσίας ἤ κυβέρνησης καὶ τοῦτο γιατὶ ἀντίθετα μὲ ἄλλες χῶρες ἡ Ἑλλάδα βαρύνεται μὲ μία γραμματειακὴ, ἰδεοπαραγωγικὴ καὶ ἐπιτευγματικὴ παράδοση που δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοηθεὶ σὲ πεῖσμα κάθε νεοτερικότητας. Κάθε διάφορη δράση ἀπὸ μέρους τέτοιων κρατικῶν θεσμῶν ἀποτελεὶ ξεκάθαρη παρεκτροπὴ ἀπὸ τὸ θεμελιακὸ ἰδρυτικό τους καθῆκον. Τέλος, εἰδικά γιά τους θεσμούς αὐτοῦς, τὸ νοηματικὸ περιεχόμενο καὶ ἡ ἀναπαράσταση του ὁφείλουν νὰ ἔχουν δραματικὴ συνέπεια, ἐνῷ τὸ εἰδικὸ βάρος τῶν παραστάσεων, δέον νὰ τοποθετῆται στὸ νοηματικὸ μέρος.
 
Τὸ τρίτο, ὕστατο ἄλλ΄ὄχι, ἐλάχιστο, εἶναι τὸ ἐπίπεδο του κοινοῦ ἤ ἀκροατηρίου. Ὁ ἀτομικισμὸς, ἔχει μετατρέψει τὴν παρακολούθηση τῶν λεγόμενων πολιτιστικῶν θεαμάτων σὲ στείρο κοσμικὸ καὶ καταναλωτικὸ γεγονὸς ποὺ δὲν γεννὰ προβληματισμοῦς καὶ ἀποτυγχάνει στὴν ἐκκίνηση ἀλλαγῶν πρὸς τῷ συλλογικότερῷ.
«Διηρημένοι σὲ ζῶνες καὶ κουτάκια.. μὸνοι καὶ στὴν κορφὴ ἐκκλησιὰ. Φωτογραφία τοῦ ἐπιφυλλιδογράφου.»
 
 Οἱ λόγιοι, οἱ δημοσιογράφοι καὶ οἱ κριτικοὶ ἐντεῖνουν τὸ πρόβλημα εἶτε λόγῳ ἀδιαφορίας, εἶτε διὰ τῆς ὑποβιβάσεως τῆς συζήτησης σὲ πραχτικὰ ζητήματα τεχνικὴς ἀπόδοσης καὶ κριτικῆς τύπου «ἤταν/δὲν ἤταν ἐνδιαφέρον». Ποῦ εἶναι ὁ προβληματισμὸς; Ποῦ εἶναι ἡ σκέψη; Ἡ γενίκευση τῶν ἐρωτημάτων; Ἡ ἐκκίνηση τῆς ἀναζήτησης;
 
Στὴν ἄλλη ὅψη του νομίσματος τὸ μὴ εἰδικὸ κοινὸ, δεῖχνει ἐγκλωβισμένο στὴν ἐγωιστικὴ φοῦσκα τῆς καθημέρινότητός του καὶ δὲν θέλει κανεῖς νά του τὴν ἀναταράξει (ἤ νά του τὴν βιάσει).
 
Ἀκόμη καὶ ἄν μία παράσταση ἤ δρόμενο προσφέρει οὐσιαστικὸ προβληματισμὸ, αὐτὸς καταπνίγεται στὸ «ἤταν πολὺ καλὴ ἤ κακὴ» παράσταση/παρουσίαση, ὐπὸ τὸ κράτος δηλαδὴ μίας ολοκάθαρα αἰσθητικὴς καὶ μικροαστικὴς ἀντίληψης.
 
Ἔν ὁλίγοις τὸ ἀντίκτυπο τῆς ποιότητας εἶναι χαμηλὸ γιατὶ τόσο ἡ πλευρά τῶν πομπῶν ὁσο καὶ τῶν ἀποδεκτῶν δὲν εἶναι προσανατολισμένες στὸν δημόσιο καὶ συλλογικὸ βίο.
 
Τὸ νὰ ἐκκινήσει κανεῖς τὴν δημόσια συζήτηση σήμερα εἶναι ἔνας μαρτυρικὸς ἀγῶνας καὶ ταυτόχρονα μία ἄρνηση τοῦ ἀτομικοῦ ἐγωισμοῦ του.
 
Καλοῦνται λοιπὸν ὅσοι ἔχουν τὸ στήθος, νὰ ἀπαντήσουν στὸ κάλεσμα τοῦ δημοσίου σκέπτεσθαι καὶ ἐκκλησιάζεσθαι.
 
  17/10/2017
Μέχρι τὸ ἐπόμενο δεκαήμερο
Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 5647 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«Τα τελευταία φεγγάρια» και η προσωπική «καρμική» ανατροπή. Είδαμε και σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Είδαμε και σχολιάζουμε.

 
Θα μου επιτρέψετε μια «διαφορετική» θεατρική γνώμη σε πρώτο πρόσωπο, καθότι δεν ντρέπομαι να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, εφόσον συνοδεύεται από μεταμέλεια. Βγαίνοντας από την παράσταση «Τα τελευταία φεγγάρια» με τον Άγγελο Αντωνόπουλο στο θέατρο Μ, Μερκούρη, έπιασα τον εαυτό μου ζαρωμένο, για να μη πω απογοητευμένο. Πήγαινα με υψηλές προσδοκίες – μεγάλη παγίδα τελικά- και ενώ θαύμασα ερμηνείες και ιδιαίτερα του εξαίρετου πρωταγωνιστή, περίμενα πιο «ψαγμένο» κείμενο, πιο «ευρηματική» σκηνοθεσία, πιο «έντονη» θεατρικότητα, πιο… πιο… κι εγώ δεν ξέρω τί ! Ενώ διέκρινα την αυθεντικότητα, συγκίνηση και τραγικότητα του θέματος, προσδοκούσα σε επίπεδο συγγραφής κάτι πιο πέρα από την καθημερινότητα, και σε επίπεδο σκηνοθεσίας κάτι πιο ευφάνταστο από την απόλυτη λιτότητα. Θεωρώντας ότι η τέχνη, ανεξάρτητα από την πηγή έμπνευσής της, οφείλει να υπερβαίνει την πραγματικότητα, εισχωρώντας σε βαθιά- ενίοτε αχαρτογράφητα νερά, προκειμένου να προσφέρει υψηλή νοητική, συναισθηματική, αισθητική συγκίνηση…
 
Δεν ξέρω αν κάποια πράγματα είναι «καρμικά», ωστόσο- οποία σύμπτωση!- την επομένη της παράστασης, μετείχα ως ακροάτρια στα… «τελευταία φεγγάρια» μιας υπερήλικης, μόνο που δεν επρόκειτο για θέατρο, αλλά για σκληρό ρεαλισμό. Η γνωστή μου οικογένεια, αφού πάντρεψαν τα  παιδιά τους, αποφάσισαν για λόγους οικονομίας να αφήσουν το πρώην μεγάλο σπίτι και να μετακομίσουν σε  μικρότερο, όπου η 88χρονη γιαγιά δεν «χωρούσε»… Ο δρόμος για το γηροκομείο- κομψά «οίκος ευγηρίας»- ήταν μονόδρομος και μια ωραία πρωία η γλυκύτατη γιαγιά Ειρήνη, μάζεψε τα μπογαλάκια της με συγκινητική αξιοπρέπεια,   για να μεταφερθεί εκεί «που θα δεις πόσο όμορφα θα περνάς,  θα έχεις τις παρέες σου, τους γιατρούς σου, τη φροντίδα σου… κι ό,τι χρειαστείς  εδώ είμαστε, θα περνάμε να σε βλέπουμε τακτικά…» Το «τακτικά» στην αρχή ήταν κάθε βδομάδα, μετά κάθε δυο βδομάδες, μετά μια φορά το μήνα, τώρα στη χάση και στη φέξη…
 
Άκουσα τη διήγηση από γειτόνισσα της γιαγιάς, που την επισκέφθηκε στον «οίκο» και «δεν θα ακούσεις το παραμικρό παράπονο από τα χείλη της, όμως τα μάτια της… ξέρεις πώς είναι να κλαις χωρίς δάκρυα;» Φαντάστηκα τα γνώριμα μάτια να παλεύουν ανελέητα με την περηφάνια, να δίνουν καθημερινές μάχες με τα δάκρυα για να παραμένουν στεγνά… Τα μάτια μιας υπέροχης, φωτεινής γυναίκας που το γήρας και η αρθρίτιδα  κατέστησαν «βάρος» να μη «χωρά» πουθενά… Έστω κι αν κατέθεσε προσφορά ζωής- συνώνυμη της αυτοθυσίας, για να φτάσει η ώρα της «απόσυρσης» σαν άχρηστο σκαρί, η καταχώρηση στα «αζήτητα», κάπου σε μια «αποθήκη γηρατειών» με το πρόθεμα «ευ» για να ξορκίζει τον καημό. Αυτόν που η γιαγιά Ειρήνη και οι συν-τρόφιμοι της, πασχίζουν να  πνίγουν με «παρέες» ή «δραστηριότητες», για να μπορούν να κρατούν τα μάτια στεγνά,  να καμουφλάρουν τον πόνο της απόρριψης και του αποχωρισμού από ό,τι περισσότερο αγάπησαν, να διώχνουν τις αδυσώπητες μνήμες όταν τις ώρες της μοναξιάς σαν σουγιάδες  χαρακώνουν τη καταπονημένη, γερασμένη καρδιά… που στους στερνούς της χτύπους μαραζώνει μακριά από γνώριμες «δικές» της χαρές και λύπες, σε έναν άψογο, μα τόσο τραγικά ξένο «οίκο ευγηρίας»…
 
Βαθειά συγκινημένη  από την ιστορία της γιαγιάς Ειρήνης, η αναδρομή στην παράσταση «Τα τελευταία φεγγάρια» που είδα μόλις την προηγούμενη, λειτούργησε μέσα μου καταλυτικά σαν μοιραίο «σημάδι» και ανέτρεψε όλη την οπτική μου για την παράσταση, απορώντας με τον εαυτό μου και τις υπερφίαλες προσδοκίες περί κειμένου, σκηνοθεσίας, θεατρικότητας κλπ. αναλύοντας τα επιμέρους ως τάχα μου ψυχρός «τεχνοκράτης», όταν πάνω στη σκηνή  διαδραματιζόταν η ΑΛΗΘΕΙΑ, το πιο δυνατό χαρτί (+) της παράστασης.
 
Κι αν αφιέρωσα τόση έκταση του κειμένου στη ζωντανή μαρτυρία, είναι επειδή ΟΛΑ αυτά τα αληθινά, όπως τα «είδα» και ένιωσα δίπλα μου, ήταν η ίδια η ιστορία του  ήρωα, η ακριβής περιγραφή του θέματος/ συναισθήματος της παράστασης, με απλή αλλαγή προσώπου.Στη θέση της γιαγιάς Ειρήνης, ο παππούς που δεν «χωρά» στο σπίτι του γιού και «αποφασίζει» αξιοπρεπώς να αποσυρθεί στον «θαυμάσιο» οίκο ευγηρίας. Μοιραζόμενος τις  σκέψεις του με την αγαπημένη – πεθαμένη από χρόνια- γυναίκα του, «διασκεδάζοντας» τον πόνο του με αστεία απέναντι στο γιο του- ως ευφυής συγγραφικός χειρισμός για την αποφυγή του μελό-, αφηγούμενος στο φινάλε με καημό και πικρό χιούμορ την εμπειρία του ως τρόφιμος… Μια  αλήθεια γυμνή από «ψαγμένα» τερτίπια, φιλολογίες, μεγαλοστομίες, με μόνο όπλο την αυθεντική της δύναμη. Αυτή που σαν τις όψεις της ζωής χωρά αμέτρητα πρόσωπα, από το πιο τραγικό και πικρό μέχρι το πιο αστείο ή σαρκαστικό.
 
 Και πόση «σκηνοθεσία» άραγε σηκώνει η δύναμη της αλήθειας; Τι πιο σοφή επιλογή του Α. Αντωνόπουλου, από τη λιτότητα, την ευεργετική αφαίρεση όλων των περιττών; Ποιο εύρημα άραγε θα ήταν πιο αποτελεσματικό από τους νοερούς διαλόγους του ήρωα με την πεθαμένη γυναίκα του σε μια ατμοσφαιρική εισαγωγή… ή τους καθημερινούς, γεμάτους ζωντάνια και χιούμορ με το γιο του ετοιμάζοντας τις βαλίτσες… ή τη συγκινητική βιωματική του αφήγηση από το γηροκομείο παρέα με ένα βασιλικό και ένα «ονειρικό» τέλος, έστω κι αν η σκηνή πλατείασε… Άλλωστε πώς θα μπορούσε η σκηνοθεσία να αποφύγει εν μέρει τη στατικότητα, όταν το κεντρικό – δεσπόζον θέμα της είναι ένας άνθρωπος υπό το βάρος των γηρατειών, καταπονημένος, αποσυρμένος από την ενεργό δράση. Ήταν αναπόφευκτο και φυσικά αληθοφανές να περιοριστούν οι κινήσεις του στο ελάχιστο- σχεδόν καθηλωμένος, και όλο το βάρος να δοθεί στο συναίσθημα μέσω της ερμηνείας.
 
Της υπέροχης ερμηνείας του Άγγελου Αντωνόπουλου, επιπλέον με αξιοθαύμαστο σθένος, όχι μόνο σε «τεχνικό» επίπεδο για την αποστήθιση ενός πληθωρικού κειμένου, αλλά κυρίως σε συναισθηματικό, για τη  φόρτιση ενός ανθρώπου με την ηλικία και πιθανόν την αγωνία του ήρωα που υποδυόταν τόσο χαρισματικά… αναδεικνύοντας υποδειγματικά, από τη μια την αλήθεια των λόγων με όλες τις λεπτές διακυμάνσεις και τα ακροβατικά παιχνίδια ανάμεσα σε τραγικότητα- κωμικότητα, και από την άλλη τις εκφραστικές αρετές ενός σπουδαίου ηθοποιού με απαράμιλλη ευαισθησία. Δίπλα του η εξαιρετική Βάνα Πεφάνη με την θαυμάσια, αισθαντική εκφορά του λόγου, ακριβή ερμηνεία, κομψή κινησιολογία και ο Στέλιος Ψαρουδάκης ως γιος, γεμάτος ενέργεια, με ταμπεραμέντο, εκφραστικότατος, πειστικότατος. Όλα τούτα με τη συνδρομή αξιοπρεπών κοστουμιών και φωτισμών, ενός λιτού σκηνικού και μιας άριστα επιλεγμένης μουσικής επένδυσης με κλασικά κομμάτια του Μπαχ..
 
Που κατέληξα (=);;; Κατά πρώτον στην υποβάθμιση όσων αρνητικών εξέθεσα αρχικά από μια παρορμητική εκτίμηση… Κατά δεύτερον σε μια ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση για την πονεμένη ιστορία απόρριψης όπως την βίωσε ο γέρο- ήρωας στη σκηνή και ήρθε αυτοστιγμεί η ζωντανή πραγματικότητα να επιβεβαιώσει με θεαματική ακρίβεια, θαρρείς σαν σημάδι συνειδητότητας για την αποκάλυψη της ουσίας… Κατά τρίτον στη διαπίστωση ότι ζωή και θέατρο πορεύονται με κοινές αλήθειες, που μόνο ένας αυθεντικά σπουδαίος ηθοποιός μπορεί να αναδείξει καταλυτικά….
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:
6,5  στα  10
 
Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ
-Ο Άγγελος Αντωνόπουλος σε ζωντανή συνέντευξη χάρμα ακοής! [βίντεο] ΕΔΩ
-Βίντεο αυλαία χειροκρότημα – πρεμιέρα Δημοτικό Καλαμαριάς.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 3151 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Άνθρωπος και Κοινωνία

Υψηλοί και χαμηλοί στόχοι: Ένας διαφορετικος τρόπος σκέψης από τον Μάκη Σενή.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Ένας διαφορετικος τρόπος σκέψης

Aπό τον Μάκη Σενή.

 
(Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, πολλές φορές όμως χρησιμοποιούμε έναν κοινό τρόπο σκέψης που μας οδηγεί σε δυσάρεστες καταστάσεις. Σε αυτή την στήλη θέλω να δείξω ποιος θα μπορούσε να είναι ένας διαφορετικός τρόπος σκέψης που θα μας βγάλει από τα καθημερινά αδιέξοδα. Μη ξεχνάτε, εμείς επιλέγουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε! Ο χαρακτηρισμός κοινοί και ξεχωριστοί άνθρωποι γίνεται χάρην ευκολίας του λόγου, όλοι είμαστε ξεχωριστοί ανεξάρτητα από το πόσο όμοια ή διαφορετικά σκεφτόμαστε).
 
ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΡΚΟΥΝΤΑΙ ΣΤΑ ΛΙΓΑ
«Θα βρω μια δουλειά με βασικό μισθό και υπολογίζω, ότι αν δουλεύω και κάποιες υπερωρίες, τα χρήματα θα με φτάνουν να τρώω, να πίνω ένα καφέ, να αγοράζω που και που και μια εφημερίδα». Στην δική μας κοινωνία είναι μάλιστα αυτή η προτροπή των μεγαλύτερων (που θα έπρεπε να είναι πιο σοφοί) «Βρες μια δουλίτσα να την βολέψεις κάπως και να περνάς απαρατήρητος». Τι τα θες τώρα τα πολλά και μας ενοχλείς; Αν θες πολλά πρέπει να προσπαθήσεις, κι αν τα αποκτήσεις θα πρέπει να προσπαθήσουμε μετά κι εμείς… Γι αυτό σου λέω, αρκέσου στα λίγα… Σου λέω δεν μπορείς να έχεις πολλά γιατί εμείς δεν έχουμε καμία διάθεση να προσπαθήσουμε! Είναι οι φωνές φίλων, συγγενών και συναδέλφων. Κι όταν δεν θα αισθάνεσαι καλά με την ζωή που έχεις: «Πιες λίγο αλκοόλ, πάρε λίγα ναρκωτικά, αντικαταθλιπτικά, ηρεμιστικά, μην φωνάζεις μόνο για περισσότερα γιατί θα τους ξυπνήσεις όλους»! Οι άνθρωποι με τον κοινό τρόπο σκέψης αρκούνται στα λίγα γιατί φοβούνται να προσπαθήσουν, φοβούνται μήπως αποτύχουν. Όμως καμιά προσπάθεια δεν στέφθηκε με επιτυχία χωρίς να προηγηθούν κάποιες αποτυχίες νωρίτερα. Υπό αυτό το πρίσμα ίσως τελικά εκείνες οι αρχικές προσπάθειες να μην ήταν τόσο αποτυχημένες, ήταν η αρχή ενός συνόλου επιτυχημένων προσπαθειών. Για να απογειωθεί το πρώτο αεροπλάνο οι αδερφοί Ράιτ μάζεψαν ένα σωρό με παλιοσίδερα και ο ΝταΒίντσι πολλές σελίδες προσχέδια. Οι κοινοί άνθρωποι φοβούνται να ξεχωρίσουν από την μάζα, φοβούνται οποιαδήποτε σκέψη τους που θα τους έκανε διαφορετικούς από την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι αυτούς. Αν θέλει κάποιος να είναι ξεχωριστός και να έχει αυτά που οι άλλοι δεν έχουν θα πρέπει οι πράξεις του να είναι διαφορετικές από αυτές των πολλών. Αυτό είναι πραγματικά δύσκολο, σκληρό, γιατί μέσα στην μάζα είναι πολλές φορές οι αγαπημένοι μας φίλοι, οι γονείς και τα αδέρφια μας, που άθελα τους σε τραβάνε προς τον πάτο. Αυτό είναι ένας κανόνας απαράβατος για τους ξεχωριστούς ανθρώπους: Στην αρχή θα σε κοροϊδέψουν, θα προσπαθήσουν να σε αποτρέψουν, ίσως σε μισήσουν, θα ζηλέψουν, αλλά στο τέλος θα σε κολακέψουν, θα περηφανεύονται για εσένα, θα θέλουν να βρίσκονται κοντά σου και κάποιοι θα σε ακολουθήσουν.
 
ΟΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΨΗΛΑ
Για να φτάσεις ψηλά πρέπει να στοχεύσεις ψηλά. Κανείς δεν εγγυάται ότι θα φτάσεις όσο ψηλά στοχεύεις, ούτε τα καταφέρνουν όλοι. Μπορώ όμως να σου εγγυηθώ ότι αν στοχεύσεις χαμηλά δεν θα φτάσεις ποτέ ψηλά. Η ζωή αν είναι ταξίδι, δεν έχει στο δρομολόγιο της σίγουρους σταθμούς. Έχει όμως κάποιους νόμους που ξέρουμε ότι λειτουργούν με συγκεκριμένους τρόπους. Ένας από αυτούς είναι πως για να φτάσεις ψηλά πρέπει να στοχεύσεις ψηλά. Για να κάνεις τα όνειρα σου πραγματικότητα πρέπει πρώτα να ονειρευτείς. Dream big που λένε και οι έξω. Στο πρακτικό κομμάτι αυτής της ιδέας, όταν κάποιος στοχεύει ψηλά και πιστεύει ότι αξίζει να φτάσει εκεί, δεν βάζει τρικλοποδιές ο ίδιος στα σχέδια του. Μπορεί αυτό να φαίνεται ασήμαντο αλλά ο πιο συχνός λόγος που δεν πετυχαίνουμε τους στόχους μας, ή δεν τους θέτουμε καν, είναι πως φανταζόμαστε έναν σωρό λόγους αποτυχίας και με την λογική μας φτιάχνουμε ένα αδιαπέραστο τείχος που φοβόμαστε να σκαρφαλώσουμε. Μην είστε αρνητικά προκατειλημένοι με τα δώρα που σας φυλά το μέλλον σας. Ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι που στοχεύουν ψηλά κινούνται σε υψηλότερο επίπεδο από τους υπόλοιπους είναι η σκληρή προσπάθεια τους, η πειθαρχία, το πάθος, η προσήλωση τους. Ακόμα και αν δεν πετύχουν τον αρχικό τους στόχο μέσα από αυτή την διαδικασία έχουν φτιάξει έναν τέτοιο χαρακτήρα που δεν χωρά αμφιβολία, θα πετύχουν έναν άλλο στόχο, διαφορετικό, ανάλογου μεγέθους. Μην πέφτετε λοιπόν στην παγίδα της εποχής που ακόμα και τα λίγα μας φέρνουν σε καλύτερη θέση από την πλειοψηφία του κόσμου. 

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 4841 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«H Συνέντευξη» από την Ομάδα Θεάτρου Partisans στη Μικρή Σκηνή του Θεάτρου Αθήναιον.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:

Ένα πρωτότυπο έργο, που τοποθετείται σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, με θέμα την εργασιακή βία και την παραχώρηση κεκτημένων δικαιωμάτων στα πλαίσια του ανταγωνισμού στον εργασιακό χώρο. Επειδή δουλειές -και ιδιαίτερα δουλειές σαν αυτήν- δε βρίσκονται κάθε μέρα. Και χωρίς δουλειά δεν υπάρχουν λεφτά. Και χωρίς λεφτά, δεν υπάρχει ζωή.



Συγγραφή: Ομάδα Θεάτρου Partisans

Σκηνοθεσία: Σοφία Φυτιάνου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Στέλιος Κοντοχρήστος

Ηθοποιοί: Καλλιόπη Ξανθοπούλου, Κωνσταντίνος Μητράκας, Μυρτώ Πρατσινάκη, Ιφιγένεια Σταμπουλή, Κωνσταντίνος Σωτηριάδης, Δομίνικος Τζήκος .



3,4,5 και 10,11,12 Νοεμβρίου στη μικρή σκηνή του θεάτρου Αθήναιον,(Λεωφόρος Βασιλίσσης Όλγας 35), Παρασκευή – Σάββατο: στις 21.00, Κυριακή: στις 20.00



Τηλ. Επικοινωνίας: 2310 832060, 6971970722



Τιμές εισητηρίων:

Γενική είσοδος: 10€

Μειωμένο: 7€

Ομαδικό (για κρατήσεις 10 ατόμων και άνω): 5€

Δωρεάν είσοδος σε άτομα Α.Μ.Ε.Α.

————————————————
Η παράσταση συμμετέχει για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (Κουλτουρο) Βραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ
———————————————-

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 2425 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«Σιρλεϋ Βαλεντάιν» η Ελένη Καστάνη στο θέατρο Αυλαία.

από Kulturosupa
από Kulturosupa


Από 25 Οκτωβρίου έως 5 Νοεμβρίου 
.
Του Willy Russell

Ένα έργο με πολύ γέλιο, συγκίνηση και απρόοπτα…
 
Η Βρετανίδα Σίρλεϋ είναι μια γυναίκα λίγο μετά τα 50, μάνα δύο παιδιών που έχουν τη δική τους πλέον ζωή και σύζυγος ενός άνδρα που η σχέση τους χάθηκε κάπου στην πορεία των χρόνων. Μόνη της συντροφιά ο τοίχος της κουζίνας της μέχρι τη μέρα που μια ασήμαντη αφορμή την ξυπνάει και αποφασίζει να ξαναβρεί τον εαυτό της, να ξανανιώσει ζωντανή. 

Ένα ταξίδι στην Ελλάδα, ένα τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα, ένα αγιόκλημα και μια… αναπάντεχη γνωριμία θα συνθέσουν το σκηνικό της δικής της επανάστασης απέναντι σε όσα την καταπίεζαν. Πόσο όμως θα κρατήσει αυτή η επανάσταση; Θα καταφέρει να επαναπροσδιορίσει τη σχέση της με το μέσα της και τους δικούς της ανθρώπους; Και τελικά υπάρχει δεύτερη ευκαιρία στη ζωή;

Σίρλεϋ Βαλεντάιν  η Ελένη Καστάνη 

Μετάφραση : Αλέξανδρος Ρήγας 
Σκηνοθεσία : Πέμη Ζούνη 
Κοστούμια : Έβελιν Σιούπη 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ : 
Τετάρτη : 20.00 
Πέμπτη και Παρασκευή : 21.15 
Σάββατο Απογευματινή 19.00 και βραδινή 21.30
Κυριακή  20.00 

Τιμές Εισιτηρίων : 
Προπώληση :  12 Euro , Μειωμένα (Φοιτητές, Άνεργοι, Πολύτεκνοι) : 12 Euro 
Γενική Είσοδος : 15 Euro 
ΑΜΕΑ ΔΩΡΕΑΝ 
Προπώληση εισιτηρίων στο ταμείο του θεάτρου (10.30 – 13.30 και 17.30 – 21.30)
και στο viva.gr

ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ 
ΠΛ.ΧΑΝΘ τηλ. 2310 237 700
————————————————
Η παράσταση συμμετέχει για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (Κουλτουρο) Βραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ
———————————————-

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 4120 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«Μια Ξεχωριστή Μέρα» για Σταύρο Ζαλμά & Δήμητρα Ματσούκα. Πανελλήνια πρεμιέρα στο θέατρο Αυλαία.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Πανελλήνια πρεμιέρα στο θέατρο Αυλαία.

Η πολυβραβευμένη ταινία ορόσημο «Μία Ξεχωριστή Μέρα» (Una Giornata Particolare) του Έττορε Σκόλα, ανεβαίνει σε θεατρική διασκευή του Αλέξανδρου Ρήγα και σκηνοθεσία της Άσπας Καλλιάνη και παρουσιάζεται από μία παραγωγή υψηλών προδιαγραφών στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.   
 
Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στο θέατρο Αυλαία, στις 8 Δεκεμβρίου και έπειτα θα παρουσιαστεί στην Αθήνα σε κεντρική σκηνή.
 
Ο Γκαμπριέλε (Σταύρος Ζαλμάς) διώκεται από το φασιστικό καθεστώς της Ιταλίας του 1938. Έχει μέχρι την δύση του ηλίου για να τον μεταφέρουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η Αντονιέτα (Δήμητρα Ματσούκα) πιστή μέχρι σήμερα στο καθεστώς, παντρεμένη με έξι παιδιά, τον συναντάει χωρίς να γνωρίζει τίποτα για τις «ανατρεπτικές» του αντιλήψεις. Οι ώρες που θα περάσουνε μαζί θα συνταράξουν τα πιστεύω της σε σχέση με το καθεστώς αλλά και με την μέχρι τώρα ζωή της. Την σχέση της με τον άντρα της, τον φεμινισμό, την ομοφυλοφιλία, τον κόσμο, και κυρίως την σχέση με τον ίδιο της τον εαυτό.  Δύο πλάσματα μεγαλωμένα τελείως διαφορετικά, που όμως θα ανακαλύψουν μέσα από δυνατές συγκρούσεις ότι τους ενώνει το σημαντικότερο πράγμα απ’ όλα. Και ίσως, μέχρι την δύση του ήλιου οι ζωές τους να αλλάξουν για πάντα.
 
Το «Μία Ξεχωριστή Μέρα»  ξεκίνησε την ιστορία του ως μία Κινηματογραφική ταινία του 1977, σε σκηνοθεσία και σενάριο  του Έττορε Σκόλα και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες  (αν όχι τη σημαντικότερη) δημιουργίες του σημαντικού σκηνοθέτη.
Πρωταγωνιστές της ταινίας ήταν ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννη και η Σοφία Λόρεν.
 
Πρόκειται για μία από τις πιο αναγνωρισμένες ταινίες, τόσο από κριτικούς όσο και από το κοινό,  του παγκόσμιου κινηματογράφου με δυνατά πανανθρώπινα μηνύματα, που  πραγματεύεται μία συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη και διαχρονική ιστορία, καταγγέλλοντας παράλληλα, τον φασισμό και τις καταβολές του.
 
 Η «Μία Ξεχωριστή Μέρα» απέσπασε – εκτός από την λατρεία του κοινού και την αντίστοιχη εισπρακτική επιτυχία –  πολλά και σημαντικά βραβεία.Μετρώντας 13 διεθνή βραβεία και 2 υποψηφιότητες για Όσκαρ (μεταξύ αυτών: Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Σεζάρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας), αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα από τα κορυφαία φιλμ του μοντέρνου Κινηματογράφου.
 
Τους ρόλους του Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι και της Σοφίας Λόρεν ενσαρκώνουν στη σκηνή ο Σταύρος Ζαλμάς και η Δήμητρα Ματσούκα.
 
Το «Μία Ξεχωριστή Μέρα» είναι από γραφής ένα θεατρικής σύλληψης δράμα. Με την οξυδερκή ματιά και το καυστικό χιούμορ του συγγραφέα και μέσα από ένα παγκόσμιο πλαίσιο υψίστης σημασίας για την Παγκόσμια ιστορία, «βουτά» στις πιο ενδόμυχες σκέψεις των ανθρώπων, για να αναδείξει το απόλυτα προσωπικό σε παναθρώπινο.
 
Το ατομικό «παράπονο», σε συλλογική ανάγκη, το απλό χαμόγελο σε ελπίδα.            
                                          
Για να φωτίσει τις μικρές δικτατορίες που ζούμε ή ανεχόμαστε γύρω μας, για να βοηθήσει να δούμε τους ήρωες της καθημερινότητας, για να μας καταστήσει απόλυτα αντιληπτό ότι η ζωή μας, μας ανήκει… και είτε την διαχειριστούμε σαν όνειρο, είτε σαν σκουπίδι, αυτή θα περάσει…   όλα είναι στο χέρι μας…
από τον Πόλεμο, μέχρι την Αγάπη…
 
Μια ξεχωριστή μέρα, μια ξεχωριστή παράσταση για την δύναμη που αποκτάμε όταν σταματήσουμε να μας νοιάζει τι θα πει ο κόσμος, και ζήσουμε στον κόσμο που εμείς δημιουργούμε.  Ακόμα και αν αυτός ο κόσμος αντέχει μόνο δύο. Ακόμα και αν αυτός ο κόσμος αντέχει μόνο μέχρι την δύση του ηλίου.
 
Έτσι, έρχεται «Μία Ξεχωριστή Μέρα» στο θέατρο, σε αυτή τη δραματοποιημένη ποίηση, για να φωτίσει την αυλαία και να μας πει:
 
«Να λες εγώ, μονάχος μου, θα σώσω τον κόσμο… και αν χαθεί, μη λυπηθείς, τίποτε δε χάθηκε ποτέ…
Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι…??»
 
Η Ταυτότητα της Παράστασης
Μετάφραση/ Διασκευή: Αλέξανδρος Ρήγας
Σκηνοθεσία:   Άσπα Καλλιάνη
Σκηνικά:  Γιώργος Γεωργίου
Φωτισμός:   Γιώργος Φρέντζος
Πρωτότυπη μουσική:  Γιώργος Μελισσινός
Ηχητικός Σχεδιασμός:  Κωστής Κόντος
 
Παίζουν: Σταύρος Ζαλμάς, Δήμητρα Ματσούκα
Αρτέμης Γαβριλούκ, Γιώτα Ζερδεβά, Νίκος Νικολαίδης.

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ΣΕΡΡΩΝ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΗΓΑΣ

Παραστάσεις: Παρασκευή 8, Σάββατο 9: 9.15 μμ
Κυριακή 10, Δευτέρα 11 :   8.00 μμ Και Παρασκευή 15, Σάββατο 16  : 9.15 μμ
Κυριακή 17 

Τιμές εισιτηρίων : 15 € κανονικό & 12 € φοιτητικό 
Προπώληση έως 7 Δεκεμβρίου  12 €.
‘

Θέατρο ΑΥΛΑΙΑ

(Πλ.ΧΑΝΘ, τηλ. 2310 237 700) 
————————————————

Η παράσταση συμμετέχει για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (Κουλτουρο) Βραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ
———————————————-

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 5339 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«11»: Μια ιστορία εκδίκησης για το trafficking. Σκηνοθεσία Ι. Μυλωνάς. 1 μοναδική παράσταση στο θέατρο Αυλαία.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

1 μοναδική παράσταση στο θέατρο Αυλαία. 

Μια ιστορία εκδίκησης, που έχει να κάνει με το εμπόριο κοριτσιών, για σεξουαλική εκμετάλλευση.
 
Στα έντεκα του χρόνια ένα κορίτσι κακοποιείται. Το έργο δείχνει τις προσπάθειες που κάνει για να ξεπεράσει όλα αυτά που έζησε και συγχρόνως να εκδικηθεί αυτούς που την κακοποίησαν. Η αστυνομία βρίσκεται στα ίχνη της. Η κοινωνία θα την δικαιώσει που πήρε το νόμο στα χέρια της ή θα την τιμωρήσει; Ποια θέση θα πάρει; Εσύ ποια θέση θα έπαιρνες; Ένα εξαιρετικό ανέβασμα με υπέροχη σκηνοθεσία και μουσική. Μία δυνατή παράσταση που θέτει και απαντά σε πολλά ερωτήματα.
 
Συντελεστές
Κείμενο Μίρκα Στρατικοπούλου
Σκηνοθεσία Ιάκωβος Μυλωνάς
Σκηνικά, κουστούμια Κωνσταντίνος Μητροβγένης
Φωτισμοί  Κίρκη Αθανασιάδου
Καλλιτεχνική επιμέλεια Μαρία Τσολάνα
 
Διάρκεια 1.20 χωρίς διάλλειμα
 
Παίζουν
Ιάκωβος Μυλωνάς, Αντιγόνη Σταυροπούλου, Μαγδαληνή Τσεμπέρη
 
Στην περιοδεία το ρόλο της Άννας που τον κάνει στην Αθήνα η Μαγδαλινή Τσεμπέρη θα τον κάνει κάθε φορά ένα κορίτσι, από το μέρος που θα παίζουμε. Στη Θεσσαλονίκη και στις Σέρρες θα είναι μαζί μας η Κωνσταντίνα Μουζακίτη.
 
Παρασκευή 20 Οκτωβρίου στις 23.00
 
Θέατρο Αυλαία
(πλατεία ΧΑΝΘ, πλευρά Τσιμισκή)
τηλ 2310237700

Εισιτήρια Γενική είσοδος 10 ευρώ

 ————————————————

Η παράσταση συμμετέχει για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (Κουλτουρο) Βραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ
———————————————-

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 3244 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Η απολαυστική κωμωδία «Εκκλησιάζοντες» των Δαρνάκη – Λαφτσίδου στο Θέατρο Αυλαία για 6 μόνο παραστάσεις.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Η παράσταση στα 7α Θεατρικά Κουλτουροβραβεία Θεσσαλονίκης ήταν υποψήφια σε 2 κατηγορίες: Β΄ Ανδρικού Ρόλου (Νίκος Βατικιώτης), Κειμένου: Πρωτότυπου/Διασκευασμένου (Μιχάλης Δαρνάκης &  Μαρία Λαφτσίδου).

Είδαμε τη παράσταση & Σχολιάζουμε ΕΔΩ

Η εταιρεία θεάτρου Ε.Θ.ΘΕ  (Ελεύθερο Θέατρο Θεσσαλονίκης)  παρουσιάζει για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν την πολυσυζητημένη και επιτυχημένη κωμωδία των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου,  στο Θέατρο Αυλαία, για 6 μόνο παραστάσεις  (23/10 μέχρι 07/11).
 

“Και είπε ο Θεός: Ας κάνουμε τον άνθρωπο, ο οποίος υπήρξε το τελευταίο και το τελειότερο δημιούργημα Του. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Του…”
 
Ελλάδα, 2017
.
 Ένα Μοναστήρι- πλυντήριο σκανδάλων, στους πρόποδες του Παγγαίου Όρους. Εκκλησία, Πολιτική και Δημοσιογραφία, τρεις δυνάμεις που αν ενωθούν μπορούν να καταφέρουν τα πάντα.
 
“Έπειτα από αυτό, ο Θεός είδε καθετί που είχε κάνει – και ήταν πολύ καλό. Και έγινε βράδυ και έγινε πρωί, έκτη ημέρα.”
 
«Εκκλησιάζοντες». Η πολυσυζητημένη και επιτυχημένη κωμωδία των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου που παρουσιάζεται για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν στο Θέατρο Αυλαία σε σκηνοθεσία Μαρίας Λαφτσίδου.
 
Πρόκειται για μια σύγχρονη κωμωδία, με απρόσμενη πλοκή, σατιρικό κείμενο και καταιγιστικό ρυθμό λόγου και κίνησης. Με έντονη χιουμοριστική διάθεση μας μεταφέρει τα κακώς κείμενα της σημερινής πραγματικότητας. Είναι ένα έργο που θα μας διασκεδάσει και θα μας προβληματίσει.

Συντελεστές:

Κείμενο: Μιχάλης Δαρνάκης & Μαρία Λαφτσίδου
Σκηνοθεσία: Μαρία Λαφτσίδου
Σκηνoγραφία-Κοστούμια: Νίκος Καλαϊτζίδης
Χορογραφίες: Μάριος Μιλτιάδου
Εκμάθηση Ποντιακού Χορού «Σέρρα»: Γιώργος Μηχαηλίδης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Τρύφων Κεχαγιάς
Φωτογράφος Παράστασης: Λευτέρης Τσινάρης
Φωτογράφος Αφίσας: Κώστας Αμοιρίδης
Σχεδιασμός Αφίσας: Ανδρέας Μαυρίδης
Ηχογραφήσεις: Μάριος Αποστολακούλης/Grey Studios
Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Πασχάλης Αραμπατζής
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Λευτέρης Πεϊτζίκας,Ιωάννα Γεωργαντά
 
Παίζουν οι ηθοποιοί: Νίκος Βατικιώτης, Δημήτρης Δάγκαλης, Νίκος  Τσολερίδης, Σταμάτης Στάμογλου, Ανδρέας Μαυρίδης, Αλεξάνδρα Κασιούμη
 

Πληροφορίες:

Ημέρες & Ώρες Παραστάσεων: 23-24/10, 30-31/10 & 6-7/11 2017 στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 100’
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ (Γενική Είσοδος),  8 ευρώ (Φοιτητές, ΑμεΑ, Άνω των 65, Ανέργων), 5 ευρώ (Ατέλειες ΣΕΗ – ΕΣΗΕΜΘ), Ειδικές τιμές για ομαδικά εισιτήρια
Προπώληση Εισιτηρίων: Στο ταμείο του Θεάτρου Αυλαία και στο ΣΑΡΩΘΡΟΝ (Κατούνη 17, Λαδάδικα)
Ώρες ταμείου: Δευτέρα – Κυριακή 10:30-13:30, 17:30-21:00
 
Πληροφορίες & Κρατήσεις:
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Πλατεία ΧΑΝΘ(Πλευρά Τσιμισκή)
2310 237700

/

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 3548 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτή την ιστοσελίδα εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του υλικού μόνο με την αναφορά της πηγής ©Kulturosupa.gr.
Επικεφαλής: Τσιρόγλου Ιωάννης. Συντακτική Ομάδα Kulturosupa: Βυζαντιάδου Νέλη, Ζαχαριάδης Κρίτωνας, Ιωαννίδης Μανώλης, Κανακάρη Αννια, Μπαιρακτάρη Ειρήνη, Μπαστουνάς Γιώργος, Στασινοπούλου Πίτσα.

Τηλέφωνο: +30 6983 101 110

URL: http://www.kulturosupa.gr

Email: kulturosupa@yahoo.gr

Facebook Instagram Youtube Spotify Twitter Tiktok

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα

«Υπάρχω»: Πλήθος επωνύμων στην πρεμιέρα της ταινίας για τον Στέλιο Καζαντζίδη -Φωτογραφίες
Οι νέες ταινίες της εβδομάδας και που προβάλλονται στη Θεσσαλονίκη 12-18/12/2024 (και όλες...
Χρυσές Σφαίρες: 10 υποψηφιότητες για την «Emilia Perez»
Όλα τα τελευταία άρθρα
Πατήστε για να ακούσετε το κείμενο που επιλέξατε.