Τι είναι χορηγός; Τι θεωρείται χορηγός στο θέατρο, τις τέχνες; Πόσο σημαντικός είναι ο χορηγός; Και αλήθεια εν μέσω κρίσης υπάρχουν χορηγοί; Τι είναι χορηγός; Τι θεωρείται χορηγός στο θέατρο, τις τέχνες; Πόσο σημαντικός είναι ο χορηγός; Και αλήθεια εν μέσω κρίσης υπάρχουν χορηγοί;
Αναρωτιούνται πολλοί γιατί οι καλλιτέχνες αναζητούν διαρκώς χορηγούς. Μα γιατί δεν υπάρχουν παραγωγοί , υπάρχει έλλειψη στο συγκεκριμένο είδος. Και η πλειοψηφία των όσων υπάρχουν κάνουν εκτέλεση παραγωγής. Που σημαίνει ότι άλλοι βάζουν ή βρίσκουν τα χρήματα. Πως οι περισσότεροι εκδοτικοί οίκοι εκδίδουν έργα με χρήματα των ίδιων των συγγραφέων Έτσι και οι παραγωγοί βάζουν στις παραστάσεις τα χρήματα των ηθοποιών, αυτά που έχουν ή δεν έχουν. Όχι ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις. Υπάρχουν και είναι και λαμπρές. Αλλά τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι ηθοποιοί χρηματοδοτούν τις παραστάσεις τους. Γιατί ούτε οι χορηγοί φτάνουν αλλά ακόμη και εάν θεωρητικά φθάνουν, πρακτικά δεν εγκρίνουν τα αιτούμενα ποσά.
Οι περισσότεροι εκ των θεωρητικών χορηγών δε συγκινούνται από τις αιτήσεις και τις προτάσεις, ειδικά αυτών που προέρχονται από τη δεξαμενή των ανεξάρτητων δημιουργών Κι εν τέλει ενισχύουν παραστάσεις που έχουν μικρότερη ανάγκη αλλά διαθέτουν αναγνωρίσιμο προσωπικό. Επιπλέον ένας νόμος που θεωρεί ούτε λίγο ούτε πολύ το χορηγό εμπορικά διαφημιζόμενο περιπλέκει τα πράγματα και περιορίζει το εύρος του ανταποδοτικού οφέλους για το χορηγό Οπότε ο τελευταίος θεωρεί πως δεν τον συμφέρει να χορηγήσει.
Πάντως στην αρχαία Αθήνα χορηγός ήταν ο ιδιώτης που αναλάμβανε τα έξοδα μιας παράστασης δράματος. Σύμφωνα μάλιστα με τη Βικιπαιδεία χορηγός ονομάζονταν κυριολεκτικά ο αρχηγός του θεατρικού χορού, αλλά και ο κάθε πολίτης που έκανε δωρεές για την ανάπτυξη των πολιτισμικών θεσμών. Το επίσημο αξίωμα ονομάζονταν χορηγία . Στους ρωμαϊκούς χρόνους το αξίωμα ονομάζονταν χοραγία. Ο χορηγός συγκροτούσε μια ομάδα πολιτών, οι οποίοι υπηρετούσαν στο θέατρο ως χορός, και τους προσέφερε στέγαση αλλά και σίτιση για τις πρόβες. Φρόντιζε για όλες τις ανάγκες τους και συχνά πλήρωνε και τον χοροδιδάσκαλο που τους έκανε μαθήματα. Πλήρωνε τις φορεσιές για τους ηθοποιούς και άλλες έκτακτες ανάγκες, τα «παραχορήματα», τους κομπάρσους, δεύτερο βοηθητικό χορό, και διάφορες άλλες ανάγκες, μέχρι και το γεύμα μετά την παράσταση. Για την προσφορά του αυτή ο χορηγός ανταμείβονταν με κοινωνική καταξίωση, έφερε τον τρίποδα, ενώ το όνομά του αποθανατίζονταν στις επίσημες επιγραφές πριν ακόμα και από τον ποιητή. Στους ρωμαϊκούς χρόνους, ο χοραγός, όπως ονομάζονταν μετά, είχε λιγότερα καθήκοντα και ήταν υπεύθυνος μόνο για τις ενδυμασίες των ηθοποιών. Τελικά οι χορηγοί θεωρούνταν ιερά πρόσωπα, αφού χωρίς τη συνδρομή τους δεν θα γίνονταν αγώνες, τελετές και λειτουργίες που διασφάλιζαν τη δικαιοσύνη και την κοινωνική συνοχή.
Το χορηγό συχνά πυκνά τον αποκαλούν και σπόνσορα καθώς προσφέρει χρήματα ή άλλα αγαθά ή υπηρεσίες, τις λεγόμενες χορηγίες , για κάποιο σκοπό.
Η λογική της προσφοράς είναι ότι αυτός που επωφελείται ανακοινώνει ότι ο τάδε είναι σπόνσορας του με σκοπό να του κάνει “ διαφήμιση” .
Αυτή η προβολή είναι και η ανταπόδοση που παίρνει ο σπόνσορας για την προσφορά του.
Αυτή η προβολή είναι και η ανταπόδοση που παίρνει ο σπόνσορας για την προσφορά του.
Ετυμολογικά, η λέξη σπόνσορας είναι αντιδάνειο από την αγγλική sponsor η οποία με τη σειρά της βγαίνει από την αρχαιοελληνική λέξη σπονδή που σημαίνει προσφορά (πχ σπονδή στους Θεούς).
Φωτογραφικό υλικό
