Πάνε δέκα μήνες από τον Αύγουστο που ο Γιάννης μου πρότεινε να γράφω μια εν λευκώ στήλη στην Kulturosupa και οκτώ που δημοσιεύεται. Για μένα ήταν αυτό που κάποιοι θα το έλεγαν wildride. Ανέλαβα με μεγάλη χαρά και άπειρη εμπιστοσύνη. Και κάθε εβδομάδα κατέβαζε η κούτρα μου το κείμενο, τον τίτλο, έφτιαχνα τις φωτογραφίες (στέναξε το photoshop) που τη συνόδευαν και την παρέδιδα. Και ήταν ωραία.
Η στήλη με έναν περίεργο τρόπο, μιας και η θεματολογία της είναι αρκετά συγκεκριμένη, είχε για τα δικά μου -και όχι μόνο- κριτήρια από καλή ως πολύ καλή ανταπόκριση. Πολύ μήνυμα, πολύ κουβέντα, στο σχετικό και στο άσχετο. Περίμενα πως κάποιοι φίλοι θα έριχναν μια ματιά, υπήρξαν κι άλλοι που δεν περίμενα αλλά έγιναν τακτικοί αναγνώστες, ήρθε και πολύς κόσμος που δεν τον ήξερα και κάποιους τους έμαθα. Έτυχε να βρεθώ σε φουαγιέ και να ακούσω τυχαία να συζητάνε την στήλη άγνωστοί μου, το οποίο για μένα ήταν τουλάχιστον σουρεαλιστικό.
Είπα σουρεαλιστικό… Πολύ σημαντικός για μένα είναι ο τρόπος που την έγραφα την στήλη. Όπως έμαθα τώρα στο πανεπιστήμιο (όχι της ζωής, μ’ αυτό οι λογαριασμοί μου είναι ακόμα ανοιχτοί αλλά φοιτώ καιρό, στην θεατρολογία αναφέρομαι) κάνοντας μια εργασία για τον σουρεαλισμό, ο τρόπος που γράφω λέγεται αυτόματη γραφή. Γίνεται γρήγορα, χωρίς συλλογισμό, γράφοντας οτιδήποτε έρχεται στο νου, «χωρίς συνείδηση», έτσι ώστε η σκέψη να εκφράζεται ελεύθερα και αυτόματα, χωρίς περιορισμούς και κανόνες. Και είναι σημαντικός ο τρόπος, όχι επειδή έτσι μπορώ να με θεωρήσω σουρεαλιστή αλλά επειδή έμαθα πως χωρίς να γράφω κάτι κατόπιν ωρίμου σκέψεως ή με κάποια μέθοδο, μπορώ να αφήνω ένα στίγμα, να πλησιάσω και να αγγίξω κάποιον. Και επειδή όλο αυτό γίνεται χωρίς να είμαι συγγραφέας, χωρίς να έχω κάνει κάποιες ειδικές σπουδές στο κείμενο. Εγώ είμαι ηθοποιός. Και ως ηθοποιός, παρά την ελαφρύτητα που μπορεί κάποιοι να προσδίδουν στο επάγγελμά μου, μπορώ και κάνω κάτι παραπάνω.
Ο ηθοποιός ήταν ο κεντρικός πρωταγωνιστής στα άρθρα μου, επειδή τον ηθοποιό τον αγαπάω, τον εκτιμώ, τον σέβομαι, τον πονάω. Είναι η επιλογή μου, η δουλειά μου, είμαι εγώ. Προσπάθησα μέσα από αυτά τα άρθρα, μέσα από τον τρόπο που εγώ βλέπω, σκέφτομαι και κρίνω τα πράγματα, να «βάλω χέρι» σε όλους, στους σκηνοθέτες, στο κοινό, στον ηθοποιό τον ίδιο, ακόμα κι αυτόν που δεν πολυθεωρώ «ηθοποιό». «Χέρι», επειδή ο ηθοποιός σήμερα βρίσκεται λίγο πιο κάτω από τον πάτο της τροφικής αλυσίδας των επαγγελματιών κι αυτό είναι κάτι παράλογο. Όχι επειδή κάποιος άλλος αξίζει να είναι στον πάτο, όποιος εργάζεται, όπου κι αν εργάζεται είναι αξιοσέβαστος. Επειδή όμως, ο ηθοποιός είναι ένα τσικ πιο «περίπτωση». Είναι άνθρωπος καλλιεργημένος, βρίσκεται σε έναν χώρο που δεν του έχει επιβληθεί αλλά τον έχει επιλέξει και αυτό που κάνει το κάνει με χαρά, μέσα από την ψυχή του. Και όλη αυτή η θετική στάση που εκπροσωπεί τις τέχνες και τα γράμματα δεν έχει στον κόσμο μας πια τον αντίκτυπο που θα έπρεπε. Δεν είμαι υπέρ των υπερβολών που γίνονταν παλιά. Δεν είμαι από αυτούς που ακούνε για εποχές που ηθοποιός περπατούσε στο Σύνταγμα κι έτρεμε η Ομόνοια. Δεν είναι το γκλάμουρ που λείπει, είναι ο σεβασμός. Τα δικαιώματα. Η αναγνώριση του αντικειμένου ως όσο σημαντικό είναι.
Οπότε η πρόταση να γράφω ένα άρθρο, για μένα έγινε θεματολογικά μονόδρομος. Έπρεπε να γράψω γι’ αυτό που ήθελα. Απλά, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς οδηγία. Έπρεπε να φωνάξω τη φωνή του ηθοποιού και να ακουστεί μέσα από ιστορίες, γνώμες αντιρρήσεις και αστεία. Σαφώς τον κόσμο δεν τον άλλαξα. Αλλά ο σκοπός δεν ήταν αυτός. Σκοπός ήταν να με ακούσει –διαβάσει για να κυριολεκτούμε- ένας, δύο, κάμποσοι. Κι αυτοί να βρούνε κάτι σε αυτό που έγραψα και να το πουν ή να το προτείνουν κάπου αλλού. Κι αυτό το πέτυχα. Εντάξει, χορηγός δε με πλησίασε ούτε έχω πρόταση για βιβλίο, αλλά και καφέ ήπια με τον φίλο μου τον Λάμπρο μετά από χρόνια και ανταλλάξαμε απόψεις και άνοιξα δίαυλο επικοινωνίας με πολύ κόσμο «σχετικό ή άσχετο» με τη δουλειά και για τον Ντάνο τοποθετήθηκα (και τσαντίστηκε μάλλον τόσο που αποφάσισε να βγει και στο θέατρο…) και η φίλη μου η Λία μου είπε πως διαβάζοντας με κάθε βδομάδα από τον Έβρο δεν ξέρει αν της λείπω περισσότερο ή καθόλου… Κέρδος.
Επίσης κέρδος φίλε μου, ήταν το ότι όσο κι αν ήξερα πώς και πόσο αγαπάω τον ηθοποιό, τώρα τον αγαπάω ακόμα περισσότερο. Κι ελπίζω κι εσύ. Και σου εύχομαι να συνεχίσεις να τον αγαπάς και να του το δείχνεις. Δε θα πήγαινες σε τσαγκάρη να γιατρέψει την καρδούλα σου, οπότε πρόσεξε πού εμπιστεύεσαι την ψυχή σου (Εντάξει, ξέρω… κλαψ, λυγμ, σμπαρεκουάκ…).
Όλος αυτός ο αυτο-απολογισμός είναι ένας μικρός πρόλογος-επίλογος. Ως άνθρωπος και ηθοποιός κι εγώ, έχω μόνο δύο μασχάλες. Και είναι πολύ ευχάριστο να έχω πολλά καρπούζια γύρω μου αλλά θα εξακολουθήσω να έχω δύο μόνο μασχάλες, οπότε ως γλάρος θα ανοίξω τα φτεράκια μου για άλλη παραλία. Δε μου αρέσει να κάνω κάτι ξεπετάγοντάς το, κι επειδή σχολή, δουλειά και λοιπές υποχρεώσεις με πιέζουν, θα τελειώσω λίγο νωρίτερα από το συμφωνημένο τη στήλη.
ΥΓ1. Γιάννη και Kulturosupa, ευχαριστώ για την πρόταση και την εμπιστοσύνη.
ΥΓ2. Αναγνώστη, ευχαριστώ πολύ, ιτς μπιν ε πλέζουρ και α μπιοντό.
ΥΓ3. Είμαι ηθοποιός ντε(hello???)… Aλίμονο αν δεν έβγαζα αποχαιρετιστήριο λόγο και δεν έκανα δραματική έξοδο.
ΥΓ4. Όλο αυτό για μένα ήταν σαν μια θεατρική παράσταση -αν και δεν αφορούσε έργο ή ρόλο- που τελειώνει, το οποίο δεν είναι (πάντα) ωραίο συναίσθημα, είναι λίγο γλυκόπικρο… Θα σου τω πω κι ας το διάβασες και στον τίτλο. Μπορεί να είμαι γλάρος. Αλλά εγώ, είμαι κύκνος.
ΥΓ5. Και μη ξεχνάτε! Όχι σκουπίδια σε θάλασσες κι ακτές. Για να χαιρόμαστε όλοι μας, την καθαρή θάλασσα κι αυτό το καλοκαίρι!
ΥΓ6. Over and out.
Το άρθρο γράφτηκε ακούγοντας: …(Δραματική παύση)
Φωτογραφικό υλικό
