ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Κυριακή, 19 Απριλίου, 2026
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Όλα είναι δωρεάν

Το φυσικό αγχολυτικό που «νικά» στρες και αϋπνία

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 
Το μελισσόχορτο αποτελεί ένα παραδοσιακό φαρμακευτικό προϊόν φυτικής προέλευσης που ενδείκνυται για την ανακούφιση ήπιων συμπτωμάτων ψυχικού στρες, ενώ είναι επίσης υπναγωγό. Λαμβάνεται ακόμη για τη συμπτωματική θεραπεία ήπιων γαστρεντερικών διαταραχών (περιλαμβανομένου του τυμπανισμού και του μετεωρισμού).

Η δροσερή, γλυκιά, λεμονάτη γεύση του με νότες μέντας, αλλά και το χαρακτηριστικό του άρωμα που παραπέμπει σε εσπεριδοειδή (εξαιτίας της κιτράλης και της κιτρονελλάλης), με νότες από κρινάκια (εξαιτίας της λιναλοόλης) και από αγριοτριαντάφυλλο (εξαιτίας της γερανιόλης) το καθιστούν ένα εξαιρετικό ρόφημα με πολλά οφέλη.

Συγκεκριμένα, οι ιδιότητές του ποικίλλουν από την ορεξιογόνο, την χαλαρωτική-ηρεμιστική και την υπναγωγό, μέχρι την αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή, αντιιική, αντιοξειδωτική, τονωτική, αντισπασμωδική, αντιρρευματική, αντιασθματική και ρυθμιστική του θυρεοειδούς αδένα δράση.

Το έγχυμα είναι ιδιαίτερα κατευναστικό. Για πιο άμεσα αποτελέσματα μπορείτε να εκχυλίσετε το αποξηραμένη μελισσόχορτο μέσα σε πόσιμη αλκοόλη 40ο ή σε τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο για 21 ημέρες σε σκιερό μέρος και στη συνέχεια να αφαιρέσετε τη δρόγη πιέζοντάς την και να κρατήσετε το βάμμα του μελισσόχορτου σε σκούρο γυάλινο βάζο. Μπορείτε να πίνετε 30-60 σταγόνες σε λίγο νερό το βράδυ για καλύτερο ύπνο.

Μυστικό
Κόβοντας περιοδικά τους ανθοφόρους βλαστούς του μελισσόχορτου, τα φυτά τείνουν να σχηματίζουν περισσότερα φύλλα. Μπορείτε να διατηρήσετε τους κομμένους βλαστούς του μελισσόχορτου για αρκετές μέρες σε ένα ποτήρι νερό εντός ψυγείου. Το φρέσκο μελισσόχορτο προσδίδει περισσότερα αρώματα σε σχέση με το αποξηραμένο.

Προσοχή: Η χρήση σε παιδιά κάτω των 12 ετών και κατά τη διάρκεια της κύησης και της γαλουχίας δε συνιστάται, λόγω της έλλειψης επαρκών στοιχείων.

Πηγή: ygeiamou.gr



Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1690 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Κινηματογραφικά άρθρα

Σπύρος Καλογήρου: Ο «κακός» του ελληνικού κινηματογράφου (σινε-μνήμες).

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 

Ο ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Σπύρος Καλογήρου ταυτίστηκε με τον ρόλο του κακού στη μεγάλη οθόνη. Σήμα κατατεθέν του: η χαρακτηριστική, τρεμάμενη φωνή του και το άγριο παρουσιαστικό του.


Βέρος Αθηναίος, ο Σπύρος Καλογήρου γεννήθηκε στην Κυψέλη στις 3 Νοεμβρίου του 1922. Στα εφηβικά του χρόνια άρχισε να εργάζεται ως φωτογράφος. Με το θέατρο ασχολούνταν ερασιτεχνικά, μέχρι που κάποιος σκηνοθέτης τον παρότρυνε να γραφτεί στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1955, με τον θίασο του Ν. Χατζίσκου στον «Ερωτόκριτο» και ακολούθησε ο «Άμλετ». Η θεατρική του σταδιοδρομία άρχισε ουσιαστικά να διαμορφώνεται με την ένταξή του στο «Θέατρο Τέχνης» του Καρόλου Κουν, το 1960, με το οποίο έπαιξε σε ιστορικές παραστάσεις (π.χ. «Όρνιθες», «Πέρσες») σε Ελλάδα και εξωτερικό. Συνεργάστηκε με τους θιάσους των Λαιμού, Ροντήρη, Μινωτή, Σολωμού, Κουν, Κατράκη, Μυράτ, Λαμπέτη, Κατερίνας κ.ά.

Στη δεκαετία του ’80 άρχισε να συγκροτεί προσωπικούς θιάσους μαζί με τη σύζυγό του, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, κι έκαναν πολλές περιοδείες. Έπαιξε σε περίπου διακόσια θεατρικά έργα και σε όλα τα είδη του θεάτρου, κλασικούς και σύγχρονους συγγραφείς, από θέατρο του παραλόγου (Ιονέσκο) μέχρι επιθεώρηση, αλλά και σε πολλά του ελληνικού δραματολογίου.

Από τους τελευταίους, χαρακτηριστικούς ρόλους του στη σκηνή, στον οποίο υπήρξε απολαυστικός, ήταν αυτός του Λουκά στο «Λόγω Φάτσας» του Γιώργου Διαλεγμένου, που σκηνοθέτησε ο Αντώνης Αντύπας στο «Απλό Θέατρο» (1993-1995). Το καλοκαίρι του 1996 εμφανίστηκε με τον Θύμιο Καρακατσάνη στο «Καραγκιόζη-Ντριμ», ερμηνεύοντας τον Μπάρμπα-Γιώργο, ενώ το 1999 έπαιξε στο πλευρό της Μιμής Ντενίση στο «Εγώ η Λασκαρίνα».

 
Όμως, η ταινία που άφησε εποχή ήταν η «Λόλα», στην οποία ο Σπύρος Καλογήρου είχε πει την αξέχαστη φράση «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη», προς τον τότε συμπρωταγωνιστή του Νίκο Κούρκουλο, για τα «μάτια» της Τζένης Καρέζη.
Η κινηματογραφική του πορεία

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 στην ταινία του Ντίμη Δαδήρα «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας». Έκτοτε συμμετείχε σε περισσότερες από 60 ταινίες, μαζί με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού σινεμά. Εμφανίστηκε σε περίπου 55 ταινίες, ανάμεσά τους οι: «Η Αθήνα τη νύχτα», «Στεφανία», «Κοντσέρτο για πολυβόλα», «Η νεράιδα και το παλικάρι», «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο», «Στάκαμαν».

Όμως, η ταινία που άφησε εποχή ήταν η «Λόλα», στην οποία ο Σπύρος Καλογήρου είχε πει την αξέχαστη φράση «Είναι πολλά τα λεφτά Άρη», προς τον τότε συμπρωταγωνιστή του Νίκο Κούρκουλο, για τα «μάτια» της Τζένης Καρέζη.

Το 1966, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, του απονεμήθηκε τιμητική διάκριση για την ερμηνεία του στη μικρού μήκους ταινία «Τζίμης ο Τίγρης» του Παντελή Βούλγαρη και οι κριτικοί κινηματογράφου τού απένειμαν το 1971 τον Αργυρό Απόλλωνα για τον ρόλο του στην ταινία «Κατάχρηση εξουσίας». Τιμήθηκε με τη Χρυσή Κεφαλή του «Θεάτρου Βαχτάγκοφ» της Μόσχας. Εμφανίστηκε και σε τηλεοπτικές σειρές («Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή»).

Παρά την κινηματογραφική εικόνα του κακού, με την οποία ταυτίστηκε, στην αληθινή ζωή του ο Σπύρος Καλογήρου υπήρξε ένας πολύ γλυκός και τρυφερός άνθρωπος. Συνοδοιπόρος του στη ζωή υπήρξε η Ευαγγελία Σαμιωτάκη, επίσης ηθοποιός, με την οποία παντρεύτηκε το 1952. Μαζί απέκτησαν έναν γιο και αποτέλεσαν ένα από τα πιο αγαπημένα και μακροβιότερα ζευγάρια της σοουμπίζ.

Πέθανε, σε ηλικία 87 ετών, στις 27 Ιουνίου 2009.

 

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1149 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Κινηματογραφικά άρθρα

Κι όμως υπήρξε και ελληνικό φιλμ νουάρ…

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 


Τα φιλμ νουάρ, όρος που καθιερώθηκε από τον Γάλλο κριτικό κινηματογράφου Νίνο Φρανκ το 1946, άνθισαν τις δεκαετίες του ‘40 και ‘50, κυρίως από βορειοευρωπαίους σκηνοθέτες που εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ. Ασπρόμαυρες ταινίες, με ξεχωριστή γοητεία. Απέκτησαν τεράστια απήχηση στο κοινό, που διψούσε για κάτι που να ξεφεύγει από τους γνωστούς κώδικες του Χόλυγουντ, τα κλισέ, με τους «καλούς» και «κακούς», την απλοϊκή αφήγηση, τα happy end.

Οι «μαύρες» ή «σκοτεινές» ταινίες, κατά βάση αστυνομικά ή εγκλήματος φιλμ, με πρωταγωνιστές κυνικούς αντιήρωες, διάχυτο ερωτισμό, επικίνδυνες και μοιραίες γυναίκες, διαφθορά, άγρια πρόσωπα πίσω από αθώα προσωπεία, μυστήριο, ανατροπές, πολλά φλας μπακ, επιρροές από τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, χαμηλό φωτισμό, βροχερό κλίμα, γκαμπαρντίνες και τα ρεβόλβερ πάντα γεμάτα έτοιμα να.. καπνίσουν.

Όπως ήταν αναμενόμενο αυτό το κινηματογραφικό είδος έφτασε κάποια στιγμή και στην Ελλάδα. Ωστόσο, λόγω της διαφορετικότητας των Ελλήνων, τα ντόπια φιλμ νουάρ ήταν ελάχιστα, αν και είχαμε κάποιες περιπτώσεις ταινιών που θα χαρακτηριζόντουσαν επηρεασμένες από το είδος αυτό. Και μόνο ότι οι ταινίες θεωρούνται σκοτεινές θα ήταν παράταιρο να ενταχθούν σε μια χώρα του ήλιου, της εξωστρέφειας και μιας απλής ζωής, που πολλές φορές το έγκλημα περιοριζόταν στη ζωοκλοπή – μην ξεχνιόμαστε μιλάμε για την Ελλάδα του ‘50 και ‘60.

Παρόλα αυτά, η αγάπη κάποιων κινηματογραφιστών μας για το φιλμ νουάρ, όπως ήταν ο Ντίνος Κατσουρίδης, ο Ντίνος Δημόπουλος, ο Νίκος Κούνδουρος, ο Ερρίκος Ανδρέου, αλλά και κάποια αστυνομικά μυθιστορήματα του πρωτοπόρου, για την εποχή του, Γιάννη Μαρή, συνέβαλαν στο γύρισμα ορισμένων καλών ταινιών, ενώ υπάρχουν και κάποιες παραγωγές που ξεπερνούν τα όρια της καρικατούρας και οι οποίες έχουν ξεχαστεί ακόμη και από τους συντελεστές τους.

Με αφορμή το αφιέρωμα στο ελληνικό φιλμ νουάρ που θα πραγματοποιήσει το 32ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το οποίο θα ξεκινήσει στις 21 Νοεμβρίου και θα ολοκληρωθεί στις 4 Δεκεμβρίου (στους κινηματογράφους Τριανόν και Ανδόρα), είναι μια καλή ευκαιρία για να θυμηθούμε τις καλύτερες ελληνικές ταινίες του είδους, τους δημιουργούς τους και τους συντελεστές τους.

«Ο Δράκος»
Μπορεί να είναι υπερεκτιμημένη η ταινία αυτή (1956), η δεύτερη, του Νίκου Κούνδουρου, αλλά δεν παύει να είναι μια ιδιαιτέρως καλή προσπάθεια, που μπορεί να συγκαταλέγεται στο ελληνικό φιλμ νουάρ. Φανερά επηρεασμένη από το «Μ» του Φριτς Λανγκ, αλλά και από τον ιταλικό νεορεαλισμό, η ταινία έχει ως κεντρικό πρόσωπο έναν ασήμαντο και μοναχικό τραπεζικό υπάλληλο, ένα καθημερινό ανθρωπάκι, το οποίο όταν ανακαλύπτει ότι μοιάζει με έναν κακοποιό, που οι εφημερίδες αποκαλούν «Δράκο», βρίσκει καταφύγιο σε ένα καταγώγιο και γίνεται ο ήρωας μιας συμμορίας που συχνάζει εκεί. Καλή αναπαράσταση της εποχής, συγκροτημένο σενάριο από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, υπερβολικές οι φιγούρες του υποκόσμου, που πολλές φορές δεν συντονίζονται με τα λαϊκά μοτίβα του Μάνου Χατζηδάκη. Ωστόσο, η επιτυχία της ταινίας (ειδική μνεία στο Φεστιβάλ της Βενετίας και ειδικό βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης) στηρίζεται κυρίως στον Ντίνο Ηλιόπουλο, που κάνει μία από τις ελάχιστες δραματικές εμφανίσεις του και δείχνει το βάθος του ταλέντου του. Από κοντά και μια σειρά από σημαντικούς καρατερίστες όπως οι Γιάννης Αργύρης, Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Θανάσης Βέγγος και Ανέστης Βλάχος.

«Ο άνθρωπος του τραίνου»
Αν και το ελληνικό καλοκαιράκι στην Επίδαυρο και το Ναύπλιο κυριαρχεί, το θέμα της ταινίας (1958) και η κινηματογράφηση του Ντίνου Δημόπουλου δίνουν έναν τόνο πολύ κοντά στο φιλμ νουάρ. Η Άννα Συνοδινού στη διαδρομή για το Ναύπλιο, όπου ταξιδεύει με τον άνδρα της και μια παρέα ευκατάστατων αστών, βλέπει σε διερχόμενο τρένο τον αγαπημένο της που νομίζει από χρόνια ότι είναι νεκρός. Τι έχει συμβεί; Τι κρύβεται πίσω από την επανεμφάνισή του; Γκαμπαρντίνες, ύποπτες κινήσεις, σκιές που τρομάζουν την ηρωίδα και ένα μυστήριο που αν δεν λυθεί θα την οδηγήσει στην ψυχολογική κατάρρευση. Συμπαθέστατη προσπάθεια από τον Δημόπουλο, σε σενάριο του Γιάννη Μαρή και με τη φωτογραφία του Αριστείδη Καρύδη Φουκς. Παίζουν ακόμη ο επιβλητικός Γιώργος Παππάς, ο γόης της εποχής Μιχάλης Νικολινάκος, η Ζορζ Σαρρή, ο Γιώργος Γαβριηλίδης και η νεαρά τότε Μάρω Κοντού.

«Έγκλημα στο Κολωνάκι»
Από τις πρώτες αστυνομικές ιστορίες μυστηρίου που γυρίστηκαν (1959) στη χώρα μας κι έχει το ενδιαφέρον της. Το σενάριο είναι του Γιάννη Μαρή, που είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό εκείνης της εποχής και η σκηνοθεσία του Τζανή Αλιφέρη, σαφώς επηρεασμένη από το φιλμ νουάρ, την οποία ανεβάζει και η φωτογραφία του Αριστείδη Καρύδη Φουκς. Η ιστορία αφορά τη δολοφονία ενός διάσημου ζωγράφου, με βασικό ύποπτο τον σύζυγο της ερωμένης του πρώτου. Ο γιος του κατηγορούμενου θα αναλάβει να βρει στοιχεία για να αθωώσει τον πατέρα του. Εδώ ο αστυνόμος Μπέκας έχει δεύτερο ρόλο. Το πολυπρόσωπο και αξιόλογο καστ συμβάλει στην επιτυχία της ταινίας. Παίζουν: Δημήτρης Μπάρκουλης, Χρήστος Τσαγανέας, Ελένη Χατζηαργύρη, Γκέλυ Μαυροπούλου, Στέφανος Στρατηγός, Γιάννης Μπέρτος, Νάσος Κεδράκας, Μιχάλης Νικολινάκος, Μάρω Κοντού κα.

«Έγκλημα στα Παρασκήνια»
Ίσως το καλύτερο ελληνικό φιλμ νουάρ, που γύρισε ο το 1960 ο Ντίνος Κατσουρίδης («Τι έκανες στον Πόλεμο Θανάση;», «Της Κακομοίρας»), αυτός ο πολύτιμος εμπνευσμένος εργάτης του ελληνικού σινεμά, το οποίο υπηρέτησε από πολύ μικρή ηλικία ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος, διευθυντής φωτογραφίας και μοντέρ. Νυχτερινά εξωτερικά πλάνα, σκιές, υγροί δρόμοι, περίτεχνοι φωτισμοί και κυρίως δουλεμένοι χαρακτήρες, πολλές φορές αινιγματικοί, όπως επιτάσσει το είδος. Το σενάριο του Γιάννη Μαρή, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του ίδιου, προσεγμένο, χωρίς υπερβολές κρατά το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι το τέλος, ενώ γίνονται αναφορές και στην κατοχή. Στη φωτογραφία και πάλι ο Αριστείδης Καρύδης Φουκς, ενώ στη μουσική ο Μίμης Πλέσσας.

Το στόρι συνοπτικά: Μια ηθοποιός βρίσκεται νεκρή στα καμαρίνια ενός θεάτρου κι ο αστυνόμος Μπέκας μαζί με ένα φίλο του αρχισυντάκτη εφημερίδας αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση. Πρωταγωνιστούν ο ζεν πρεμιέ και ενθουσιώδης Αλέκος Αλεξανδράκης στο ρόλο του δημοσιογράφου και ο στιβαρός Τίτος Βανδής στο ρόλο του Μπέκα. Παίζουν ακόμη οι Χρήστος Τσαγανέας, Αλίκη Γεωργούλη, Μάρω Κοντού και Ζωρζ Σαρρή, η οποία κέρδισε δικαίως και το βραβείο β’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ταινία πήρε μέρος και στο Φεστιβάλ των Κανών.

«Εφιάλτης»
Από τα ελάχιστα ψυχολογικά θρίλερ της ελληνικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία και σενάριο του Ερρίκου Ανδρέου. Βρισκόμαστε στο 1961 και ο «πρωτάρης» Ανδρέου καταφέρνει να δώσει ένα γνήσιο πρωτοποριακό, για την εποχή του, ελληνικό θρίλερ, με στοιχεία από το φιλμ νουάρ, σαφώς επηρεασμένος από το «Ψυχώ» του Χίτσκοκ. Το ψαλίδι, ως φαλλικό σύμβολο εκδίκησης, είναι το όργανο των φόνων, το κόκκινο γαρύφαλλο συμβολίζει την ανάγκη για έρωτα, ενώ η επιστήμη της ψυχολογίας εισβάλει για πρώτη φορά στην ελληνική κοινωνία μέσω μίας ταινίας. Το στόρι έχει ως ηρωίδα την Άννα που φεύγει από το σπίτι της μετά το θάνατο του πατέρα της, δυσαρεστημένη από το μοίρασμα της κληρονομιάς, δέχεται ένα απειλητικό τηλεφώνημα και ζητά τη βοήθεια ενός φίλου της. Η φωτογραφία και πάλι του Καρύδη Φουκς, η υποβλητική μουσική του Μίμη Πλέσσα, ενώ η Βούλα Χαριλάου στον πρωταγωνιστικό ρόλο θεωρείται αποκάλυψη. Παίζουν ακόμη οι Μιχάλης Νικολινάκος, Αθηνά Μιχαηλίδου, Θανάσης Μυλωνάς, Σταύρος Ξενίδης, Δημήτρης Νικολαΐδης, Κατερίνα Γώγου κα.

«Η Λόλα»
Καλογυρισμένη δραματική περιπέτεια του 1964, με αρκετά στοιχεία από το φιλμ νουάρ, από τον Ντίνο Δημόπουλο, έναν σημαντικό σκηνοθέτη, που μας χάρισε από τη μια μερικές από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά, με πρώτη το κλασικό δράμα «Το Αμαξάκι» και πολλά συμπαθητικά φιλμ, από κωμωδίες («Δεσποινίς Διευθυντής») και δράματα μέχρι ντοκιμαντέρ. Βεβαίως είχε και τις άτυχες στιγμές του («Η Κόρη του Ήλιου»), θύμα κι αυτός της πτώσης του παλαιού εμπορικού σινεμά και πολλών ανοησιών που γύρισε η Φίνος Φιλμ – ειδικά εκεί κοντά στο ‘70 – και ο Καραγιάννης. Εδώ, ο Δημόπουλος έχοντας ένα προσεγμένο σενάριο από τον Ηλία Λυμπερόπουλο, τοποθετεί το στόρι του στον κόσμο της τρούμπας, των καμπαρέ, της μαγκιάς και του εγκλήματος. Ο ήρωάς του βγαίνει από τη φυλακή, θέλοντας να καθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον υπόκοσμο και να πάρει πίσω τον έρωτά του, που δουλεύει σε ένα καμπαρέ. Ο Δημόπουλος δίνει την ατμόσφαιρα της εποχής και της τρούμπας (η εξαίρετη δουλειά στη φωτογραφία είναι του Νίκου Καβουκίδη), με τα υποφωτισμένα πλάνα, το παρακμιακό κλίμα να κυριαρχεί, ενώ κορυφώνει ταυτόχρονα μεθοδικά την ένταση. Μπορεί η ταινία να έχει μείνει για την ατάκα του «Μαύρου»- Σπύρου Καλογήρου «είναι πολλά τα λεφτά Άρη», αλλά η μουσική και τα τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου, που ερμηνεύουν η Βίκυ Μοσχολιού και το δίδυμο Πάνος Γαβαλάς και Ρία Κούρτη και το δέσιμό τους με το στόρι είναι εξαίσια. Πρωταγωνιστούν με επάρκεια Νίκος Κούρκουλος και Τζένη Καρέζη, ενώ σε χαρακτηριστικούς ρόλους οι Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Παντελής Ζερβός, Λαυρέντης Διανέλλος, Σπύρος Καλογήρου και ο Νίκος Φέρμας στο ρόλο του μάγκα ιδιοκτήτη νυχτομάγαζου της τρούμπας να βάζει την πιο ξεχωριστή πινελιά στην ταινία.

«Οι αδίστακτοι»
Σκληρή ταινία του 1965, απ’ τις καλύτερες του είδους, που η αξία της οφείλεται και πάλι στον σκηνοθέτη της Ντίνο Κατσουρίδη. «Αυστηρώς Ακατάλληλη» για την εποχή της, καθώς το θέμα της είχε όλα τα στοιχεία που μπορούσαν να θεωρηθούν ιδιαιτέρως προκλητικά και ανήθικα για την ελληνική κοινωνία. Αδίστακτοι κακοποιοί, που εκμεταλλεύονται ανθρώπινα δράματα, μίσος, εκδίκηση, πορνεία, αλκοολισμός αλλά και πολλές δόσεις μελοδράματος και ηθικοπλαστικών μηνυμάτων, καθώς το σενάριο το υπογράφει ο Νίκος Φώσκολος. Ωστόσο, ο Κατσουρίδης καταφέρνει να μετριάσει τις υπερβολές και τα φωσκολικά μηνύματα, με την ένταση, τον ρυθμό και την εξπρεσιονιστική φωτογραφία του. Με τον Νίκο Κούρκουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός κακοποιού, που βγαίνει από τη φυλακή, επιστρέφει στα παλιά του λημέρια και στην παρέα κακοποιών, με την οποία έκανε «δουλειές» και ταυτόχρονα αναζητεί τη χαμένη μητέρα του. Παίζουν ακόμη: Μαίρη Χρονοπούλου, Γιώργος Μούτσιος, Βούλα Χαριλάου και η Δέσπω Διαμαντίδου, στο ρόλο της ξεπεσμένης πόρνης.

Φιλμ νουάρ του νεότερου ελληνικού κινηματογράφου
Φυσικά φιλμ νουάρ είχαμε και στο λεγόμενο νέο ελληνικό κινηματογράφο, αν και τις περισσότερες φορές θα τις χαρακτηρίζαμε νέο-νουάρ, καθώς πολλοί απ’ τη νεότερη γενιά κινηματογραφιστών είχαν έντονες επιρροές – πολλοί έκαναν λόγο για μίμηση – από τον ξένο σινεμά της εποχής τους.

Κάποιες είχαν ενδιαφέρον και ανέδειξαν το ταλέντο του δημιουργού τους, άλλες ήταν στα όρια της καρικατούρας. Μερικές απ’ τις αξιόλογες ταινίες του είδους ήταν: «Επικίνδυνο Παιχνίδι» του Γιώργου Καρυπίδη (1982), «Η Νύχτα με τη Σιλένα» του Δημήτρη Παναγιωτάτου (1986), «Singapore Sling: Ο Άνθρωπος που Αγάπησε ένα Πτώμα» του Νίκου Νικολαΐδη (1990), «Κλειστή Στροφή» του Νίκου Γραμματικού (1991), «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη (2010).
 
Πηγή/Φωτο: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1282 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Νέα- ειδήσεις- σχόλια- βίντεο - συνεντεύξεις

Γιώργος Κιμούλης: Προς τι τα δάκρυα και οι φωνές διαμαρτυρίας; Δάκρυα και φωνές μετάνοιας θα έπρεπε να ήσαν.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 

Με άρθρο στο προσωπικό προφίλ του ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιώργος Κιμούλης τοποθετείται ανοιχτά στο θέμα του διορισμού του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ.

Και αναφέρει…

1. Η τοποθέτηση καλλιτεχνικών διευθυντών από την ίδρυση του Εθνικού Θεάτρου το 1930 έως τώρα στα κρατικά θέατρα α) είναι πολιτική ΑΠΟΦΑΣΗ της εκάστοτε κυβέρνησης και του/της εκάστοτε υπουργού Πολιτισμού, β) είναι ΑΝΑΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ, μιας και ο νέος ιδρυτικός νόμος 2273/1994 είναι σαφής ως προς αυτό. Με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού διορίζεται ο καλλιτεχνικός διευθυντής κάθε Θεάτρου (Εθνικό Θέατρο και Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος) και μπορεί να ανακαλείται πριν τη λήξη της θητείας του. Άρα κάθε ανάκληση, όπως και κάθε τοποθέτηση όμως (γιατί αλήθεια το ξεχνάμε αυτό;), γίνεται ΚΑΙ για κομματικούς λόγους. 


Αυτός λοιπόν ο “τρόπος λειτουργίας” – με τον οποίον βεβαίως και δεν συμφωνώ – είναι η πάγια τακτική κάθε κυβέρνησης. Από το 1961, που ιδρύθηκε το ΚΘΒΕ γινόταν κάτι διαφορετικό; Οι καλλιτεχνικοί διευθυντές (χρονολογικά – και είναι εμφανές – πέραν οποιασδήποτε αξιολογικής κρίσης) Σωκράτης Καραντινός, Γεώργιος Κιτσόπουλος, Μίνως Βολανάκης, Σπύρος Ευαγγελάτος, Νίκος Μπακόλας, Νίκος Χουρμουζιάδης, Δημήτρης Μαρωνίτης, Νίκος Μπακόλας, Βασίλης Παπαβασιλείου, Κώστας Τσιάνος, Διαγόρας Χρονόπουλος, Βίκτωρ Αρδίττης, Νικήτας Τσακίρογλου, Σωτήρης Χατζάκης, Γιάννης Βούρος, Γιάννης Αναστασάκης τοποθετούνταν στη θέση αυτή άνευ έγκρισης ή απόφασης της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας; 

Προς τι λοιπόν η έκπληξη;!


2. Κατ’ επέκταση κάθε καλλιτεχνικός διευθυντής, κατά τη γνώμη μου, οφείλει δεοντολογικά, σε περίπτωση αλλαγής της κυβέρνησης να υποβάλλει την παραίτησή του είτε του τη ζητήσει, είτε δεν του τη ζητήσει ο νέος πολιτικός του προϊστάμενος, μιας και η τοποθέτησή του ήταν απόφαση του προηγούμενου υπουργού πολιτισμού. Και είναι στη διακριτική ευχέρεια του/της υπουργού να την κάνει δεκτή ή όχι. Αντ’ αυτού στο ΚΘΒΕ (βάσει του Τύπου τουλάχιστον – το κατά πόσον ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα δεν το γνωρίζω, η μη υποβολή της παραίτησης όμως και η μη διάψευση αυτού του άρθρου, έχω την εντύπωση πως λειτουργεί προς επίρρωση του): “η καλλιτεχνική διεύθυνση δήλωνε μετά τις εκλογές «εμείς δεν παραιτούμαστε», κραδαίνοντας με κάθε ευκαιρία το ΦΕΚ του διορισμού της στους διαδρόμους του θεάτρου”[sic]. Η διάθεση σύγκρουσης ήταν εμφανής. Είχε δηλωθεί εδώ και καιρό η κατά κάποιον τρόπο απείθεια προς τους “κρατούντες κανόνες”. Προς τι λοιπόν οι καταγγελίες περί αγενούς συμπεριφοράς του Υπουργείου Πολιτισμού; 

Έχουμε ξεχάσει τις συμπεριφορές του Υπουργείου Πολιτισμού προς τους κ.κ. Χατζάκη και Βούρο επί ΣΥΡΙΖΑ; Δημόσιες λοιδορίες, συκοφαντίες, διακωμώδηση κ.ο.κ. Χωρίς να υπερασπίζομαι κανέναν εκ των δύο, αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνον ως προς τη… συμπεριφορά. 

Εκείνες οι συμπεριφορές είχαν ποιότητα και ευγένεια κι αυτή τώρα δεν έχει; 

Προς τι αυτή η επιλεκτική μνήμη;

3. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πίστευε πως ο ιδρυτικός νόμος των κρατικών θεάτρων έπρεπε να αλλάξει, ας τον είχε αλλάξει ή ας είχε καταθέσει ανάλογες τροπολογίες. Αντ’ αυτού όμως τον Σεπτέμβριο του 2016, όχι μόνον δεν τον άλλαξε, αλλά – κατά τη γνώμη μου πάλι – κατέθεσε τροπολογία, που τον έκανε χειρότερο. Μέχρι τότε ο καλλιτεχνικός διευθυντής μπορούσε να ανακληθεί από τον/την υπουργό Πολιτισμού ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ που “ο ετήσιος απολογισμός του έργου του καλλιτεχνικού διευθυντή απορριφθεί από το ΔΣ του ΠΛΗΡΩΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ με πλειοψηφία 2/3 επι του συνόλου των μελών του”. Στις 06/09/2016, επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, η παρ. 13 του άρθρου 3 του ν. 2273/1994 αντικαθίσταται ως εξής: «Με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού ο διορισμός του καλλιτεχνικού διευθυντή μπορεί να ανακαλείται ΑΖΗΜΙΩΣ και πριν τη λήξη της θητείας του, σε περίπτωση που ο ετήσιος απολογισμός του έργου του καλλιτεχνικού διευθυντή απορριφθεί από το διοικητικό συμβούλιο σε ειδική συνεδρίαση, πλήρως αιτιολογημένα, με πλειοψηφία δύο τρίτων (2/3) επί του συνόλου των μελών του ή ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΛΟΓΟ, που ανάγεται στην άσκηση των καθηκόντων του. Όχι μόνον λοιπόν δεν άλλαξαν τον νόμο – επί ΣΥΡΙΖΑ! – αλλά προσέθεσαν τη φράση: “αζημίως” και τη φράση: “για σπουδαίο λόγο.” Η αόριστη – όχι μόνον κατά τη γνώμη μου – νομική έννοια: για “σπουδαίο λόγο”, που προσετέθη – επαναλαμβάνω επί ΣΥΡΙΖΑ! – δίνει το δικαίωμα στην νυν υπουργό Πολιτισμού να ανακαλέσει απολύτως σύννομα τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΚΘΒΕ και μάλιστα…αζημιως. 

Προς τι λοιπόν τα δάκρυα και οι φωνές διαμαρτυρίας; 

Δάκρυα και φωνές μετάνοιας θα έπρεπε να ήσαν.
 
Προς τι η ξαφνική επίκληση περί…συνέχειας του θεσμού; 

Ο θεσμός ούτως ή άλλως θα συνεχιστεί, όπως συνεχιζόταν τόσα χρόνια.

4. Τέλος τα περί καλλιτεχνικής επιτυχίας ή αποτυχίας (πάντα με υποκειμενικά κριτήρια) και τα περί οικονομικής επιτυχίας ή αποτυχίας της απελθούσας διεύθυνσης του θεάτρου, όπως και η τιμολογιακή πολιτική της (η οποία σημειωτέον δεν πρέπει να κρίνεται μόνον απ’ το σύνολο των θεατών, αλλά και απ’ το σύνολο των εισπράξεων, μιας και πρόκειται για διαχείριση δημοσίου χρήματος), αλλά και οι κατά καιρούς συγκρούσεις της με τους εργαζόμενους και οι διάφορες καταγγελίες αυτών, καθώς και το σε ποιους πραγματικά – και όχι επικοινωνιακά – οφείλεται η εξυγίανση, ο εξορθολογισμός των δαπανών του θεάτρου και ο μηδενισμός των χρεών του, είναι θέματα που δεν αφορούν την ανάκληση της προηγούμενης διεύθυνσης και τον διορισμό της νέας.

5. Το να προτιμούν κάποιοι τον έναν καλλιτεχνικό διευθυντή και κάποιοι άλλοι τον άλλον (για όποιον λόγο κι αν το κάνουν), μπορώ να το καταλάβω. Δικαίωμά τους. Σεβαστό και αναφαίρετο δικαίωμα τους. Αλλά το να ρίχνουμε τα πάντα στο καλάθι των καταγγελιών για τη νέα…κανονικότητα, ξεχνώντας τη σχεδόν εξηντακονταετή “κανονική” λειτουργία των κρατικών θεάτρων, το θεωρώ ακραία υπερβολικό. Η “νέα κανονικότητα” έχει άλλα δεκάδες θέματα άξια κριτικής.
.
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ:

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 5123 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Το «Λιωμένο Βούτυρο» του Σάκη Σερέφα επιστρέφει στο Θέατρο Άνετον.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 

Από την θεατρική ομάδα “Γκαζόζα Snatch”.

.

Το Λιωμένο Βούτυρο του Σάκη Σερέφα μετά το Φεστιβάλ «Ανοιχτή Σκηνή 2019–Θεατρικές Φωνές στην πόλη», επιστρέφει στο Θέατρο Άνετον, για 4 μόνο παραστάσεις.

 
Το έργο πραγματεύεται την ανασύνθεση μίας τραγικής ερωτικής ιστορίας ανάμεσα σε δύο νέους, την Λούλα και τον Τάσο. Ένας Συγγραφέας προσπαθεί, μέσα από τις μαρτυρίες ανθρώπων που γνώριζαν το ζευγάρι, να μάθει την αλήθεια για να γράψει το βιβλίο του. Ή μήπως όχι; Ένα έργο που ακροβατεί ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, με σπονδυλωτές αφηγήσεις και εμβόλιμες δραματοποιήσεις, με γρήγορο και ζωντανό διάλογο, έντονους χαρακτήρες-αστραπή, ισορροπημένη και σταδιακή εξέλιξη της δράσης.
 
Τρεις ηθοποιοί επί σκηνής εναλλάσσονται στα πρόσωπα του έργου, τους δίνουν μορφή και δημιουργούν μία ιστορία, την ιστορία της Λούλας και του Τάσου, μέσα από το βλέμμα των Άλλων. Φόρμα, κίνηση, χρώμα κυριαρχούν.
.
Η παράσταση ως προσπάθεια αναδημιουργίας της πραγματικότητας και αναζήτησης της σχέσης των ανθρώπων με τα γεγονότα και το στοιχείο του αστείου μπροστά στην αμηχανία ενός τραγικού συμβάντος, μπροστά στην ίδια την ζωή.
 
.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
 
Επί σκηνής: Εβίτα Αγαΐτση, Αργύρης Ζαφείρης, Στέλλα Παπαδοπούλου
Σκηνοθετική επιμέλεια: Μαριλένα Κατρανίδου
Δραματουργική επιμέλεια: Κωνσταντίνα Δούκα-Γκόση
Σκηνογραφική/ενδυματολογική επιμέλεια: Νάσια Λάζου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Νάσια Λάζου, Ιφιγένεια Γιαννιού
Φωτογραφίες: Buba Soso Gadebava
Σχεδιασμός αφίσας: Έφη Πάσχου
Παραγωγή: ΟΜΑΖ
 
Θέατρο Άνετον
Παρασκευοπούλου 42, Θεσσαλονίκη
Τηλ.: 2310 869869
 
Πέμπτη 21 & Παρασκευή 22 Νοεμβρίου στις 21:00
Σάββατο 23 & Κυριακή 24 Νοεμβρίου στις 20:00
 
Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 7€
Μειωμένο (Φοιτητικό/Ατέλεια/Ανέργων): 5€
 
Κρατήσεις: 6983432121
 
Βρείτε μας! Facebook


Δείτε & αυτά:
/

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 15/5/2019 έως 14/05/2020 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 10α -επετειακά- Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2020.

– Πληροφορίες για τα ΘΒΘ θα βρείτε ΕΔΩ – FΒ ΕΔΩ
.

& αυτά:

 

–Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
–Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
–Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
–Κερδίστε προσκλήσεις – Βιβλία, κλικ εδώ.
 

Ακολουθήστε μας στα social media

       

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1879 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Διαβάσαμε και σχολιάζουμε

«Όταν η αγάπη ξενοκοιμάται» του Μηνά Νιτσόπουλου. Διαβάσαμε και σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Διάβασε και σχολιάζει η Μαριάννα Μπουρουτζή.
 
Έπιασε κρύο, καιρός για δύο…! Ή μήπως για τρεις; Ή για τέσσερις;; Πόσοι χωράνε σε μια σχέση; Από πόσους αποτελείται ένας γάμος; Πολλοί από εμάς δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι μας πιάνει και ξενοκοιτάμε, ξενοκοιμόμαστε και γενικά επιβεβαιώνουμε τη ρήση ότι ‘’το ξένο είναι το καλύτερο’’. Ίσως συμβαίνει το άλλο: ζούμε στην εποχή των ατελείωτων επιλογών. Μέχρι να βρούμε αυτό που δήθεν μας ταιριάζει, γνωρίζουμε πολύ κόσμο. Μυστήριο πράγμα η αγάπη και δύσκολο. Γι’ αυτό, ο συγγραφέας Μηνάς Νιτσόπουλος μας προτείνει ένα εγχειρίδιο, μέσα στο οποίο αναλύει τα δεδομένα της εποχής και μας καλεί να αντικρίσουμε την πραγματικότητα.
 

Η Υπόθεση:

Με αφορμή την περίπτωση ενός ζευγαριού που έφτασε στον χωρισμό, ο συγγραφέας ξεκινάει από την αρχή της σχέσης και καταλήγει στο τέλος και την πιθανή συγχώρεση ή μη. Βασιζόμενος σε πραγματικά γεγονότα, τα οποία παραθέτει ευσχήμως, μας δίνει μια πρώτη γενική εικόνα της οικογένειας, καθώς και του ρόλου της γυναίκας στη δημιουργία της. Αναφέρεται στην πορνεία, στον τρόπο που ένας άνθρωπος αναζητά τη σεξουαλική ικανοποίηση. Αναλύει την περίπτωση των γυναικών και των αντρών και πώς κινούνται στις κοινωνικές τους συναναστροφές. Πώς το κάνει η γυναίκα και τι συμβαίνει τελικά; Φυσικά, δεν παραλείπει την επίκαιρη περίπτωση του ιντερνετικού έρωτα και των ύποπτων φιλιών που αναπτύσσονται στα socialmedia. Προσπαθεί να βρει την αιτιολογία της απιστίας: είναι η γυναικεία χειραφέτηση, είναι τα πρότυπα που προβάλλονται, πρόκειται για μανία ή για σύμπτωμα που ανάγεται στην παιδική ηλικία; Τι σχέση έχει τελικά το είδος της προσωπικότητας με την απιστία; Γιατί ζηλεύουν οι γυναίκες και εκδικούνται; Ποιοι εμπλέκονται στην απιστία και πώς μπορεί κανείς να την αποφύγει; Επίσης, γίνεται αναφορά στη συγχώρεση και στην αντιμετώπιση. Τέλος, δίνονται πρακτικές οδηγίες για την εξομάλυνση των όποιων διαταραχών.
 

Ρίξε μια ματιά!

Είναι πολύ όμορφος, ευχάριστος και χρήσιμος οδηγός σχέσεων και ειδικότερα για την απιστία. Ο συγγραφέας πιάνει τα γεγονότα με τη σειρά και εξηγεί με ωραίο τρόπο τί συμβαίνει στην περίπτωση αυτή. Το βιβλίο χωρίζεται σε κεφάλαια, με καλή έκταση. Διαβάζεται από όλους, άπιστους και μη και βοηθάει ιδιαίτερα στην κατανόηση της ψυχοσύνθεσης του καθενός από εμάς. Βάζει τον αναγνώστη στη διαδικασία να σκεφτεί και να το ξεφυλλίσει ξανά και ξανά.

Άστο καλύτερα…

Αν δεν σε αφορά το θέμα και θες να προχωρήσεις παρακάτω.
 
Βαθμολογία:
3,9/5
 
Μηνάς Νιτσόπουλος, Όταν η αγάπη ξενοκοιμάται: πόσο μονογαμικοί ή πολυγαμικοί (απιστία) είμαστε;, εκδόσεις Ενάλιος, Αθήνα 2019, σσ. 208.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 2888 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

«Θέλετε να χορέψομε, Μαρία;» της Μέλπως Αξιώτη σε σκην. Μιχάλη Τσουρουνάκη στο θέατρο Τ

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 

, 

20 Νοεμβρίου – 5 Δεκεμβρίου 2019
 
Σε «χορό» μας προσκαλούν ο σκηνοθέτης Μιχάλης Τσουρουνάκης και η ηθοποιός Αννέτα Κορτσαρίδου, με την παράσταση «Θέλετε να χορέψομε, Μαρία;», μία θεατρική μεταφορά της ομώνυμης νουβέλας της Μέλπως Αξιώτη, που παρουσιάζεται στο Θέατρο Τ από τις 20 Νοεμβρίου και για τρία διήμερα.
 
Ο άλλοτε ποιητικός και άλλοτε καθημερινός λόγος της Αξιώτη είναι το όργανο μέσα από το οποίο δίνεται ζωή στην ιστορία τεσσάρων ανθρώπων, οι οποίοι προχωρούν από το «εγώ» στο «εμείς», αποζητώντας να αφήσουν πίσω τη μοναξιά τους και να συνδεθούν μεταξύ τους. Πρόκειται για μία πρόσκληση σε χορό, σε ένα βαλς υψηλών απαιτήσεων, στο οποίο ο καθένας αναζητά τη δική του υπέρβαση, τη δική του «Μαρία» για να εξηγήσει το αίνιγμα που λέγεται ζωή. Οι ήρωες του έργου ψάχνουν τις δικές τους απαντήσεις, προσπαθούν να χαράξουν την πορεία τους και να αφουγκραστούν τα βήματα του διπλανού τους.
 
Η Άννα, ο Γιάννης, η Μάρθα και η κυρία Θαλή, βουνά κι ανέμους άφησαν πίσω τους, προχώρησαν βήμα προς βήμα, μέσα από τη χαρά και τον πόνο, καθένας διαφορετικά, και στο τέλος σμίξανε μαζί. Άνθρωποι με διαφορετικές πτυχές, χαμένοι μέσα σε θολές πολιτείες, βρίσκουν ο ένας τον άλλο και ο καθένας τον εαυτό του, απαντώντας στο ερώτημα «Θέλετε να χορέψομε, Μαρία;», πάντα με μία λέξη: ΝΑΙ.
 
Η ιστορία του έρωτα του ανθρώπου, όπου κι αν βρίσκεται «…σ’ ένα οποιοδήποτε μικρό κομματάκι της γης…». Η ιστορία της ζωής.
«Έτρεμα μήπως δεν προλάβω να τα γνωρίσω όλα γύρω μου. Έτρεμα, πάλι, ύστερα, μήπως τελειώσουν όλα και δεν απομείνει τίποτα άλλο για την συνέχεια της ζωής. Αλλά η ζωή είναι μεγάλη και ησύχασα.»
 
.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Ο λόγος της Αξιώτη είναι ελλειπτικός, συχνά ρυθμικός, με λογικά άλματα και βρίσκεται πολύ κοντά στον προφορικό. Βασικό άξονα του έργου αποτέλεσε η μνήμη και η απόπειρα ανάπλασης του παρελθόντος. Η Αξιώτη εκφράζει το συλλογικό στην αιωνιότητά του, εκφράζει την ασύνειδη μνήμη, αποφεύγοντας τους περιορισμούς της λογικής, αγγίζοντας τα βάθη της ανθρώπινης φύσης.
 
Μιλάμε για να κρύψουμε αυτό που σκεφτόμαστε. Εμείς εδώ δίνουμε μεγάλη προσοχή σε αυτό που λέγεται, για να φωτίσουμε αυτό που δεν λέγεται. 
Μιχάλης Τσουρουνάκης
 
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο: Μέλπω Αξιώτη
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Τσουρουνάκης
Σκηνικό: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Κοστούμι: Τάσος Παπαναστασίου
Φωτισμοί: Κώστας Σιδηρόπουλος
Μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Κατασκευή σκηνικού: Κώστας Γεράσης, Αλέξης Κωνσταντινίδης
Κατασκευή κοστουμιού: Ελένη Χασιώτη
Φωτογραφίες: Χρήστος Κυριαζίδης
Γραφιστικός σχεδιασμός: Αλέξανδρος Γαγγάδης
Επικοινωνία: Νίκος Γρυλλάκης
 
Ερμηνεύει: Αννέτα Κορτσαρίδου
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Χώρος: Θέατρο Τ, Αλεξάνδρου Φλέμινγκ 16, Θεσσαλονίκη
Παραστάσεις: 20 Νοεμβρίου – 5 Δεκεμβρίου | Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 22:00
Διάρκεια παράστασης: 55’
Τιμές εισιτηρίων: 10€ κανονικό, 8€ μειωμένο (ανέργων, φοιτητών, άνω των 65, ΑΜΕΑ), 5€ ατέλειες (με τηλεφωνική κράτηση, από το ταμείο του θεάτρου).
Προπώληση εισιτηρίων μέσω viva.gr: http://bit.ly/36iWxEi
Κρατήσεις θέσεων: 2310 854 333

Parking: Με 3€ και την επίδειξη του εισιτηρίου σας, μπορείτε να αφήνετε το αυτοκίνητό σας στο parking που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το Θέατρο Τ.



Δείτε & αυτά:

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 15/5/2019 έως 14/05/2020 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 10α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2020.

– Πληροφορίες για τα ΘΒΘ θα βρείτε ΕΔΩ – FΒ ΕΔΩ
.

& αυτά:
–Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.

–Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
–Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
–Κερδίστε προσκλήσεις – Βιβλία, κλικ εδώ.
 

.
Ακολουθήστε μας στα social media
      

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1256 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«Γράμμα στον πατέρα»: Ένας ιδιόμορφος μονόλογος, που εντυπωσιάζει… Είδαμε και σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 
Είδε και σχολιάζει ο Γιώργος Μπαστουνάς
 
Το «Γράμμα στον πατέρα» αποτελεί μία παράσταση, η οποία είναι βασισμένη σε τέσσερα κείμενα του Φραντς Κάφκα και συγκεκριμένα στο ομώνυμο «Γράμμα στον πατέρα», τα «Μπλε τετράδια», τη «Μεταμόρφωση» και τα «Ημερολόγια». Σκηνοθετικά η πρώτη εικόνα, που αντικρίζουμε ακόμη και πριν την έναρξη της παράστασης είναι τους τρείς πρωταγωνιστές ημίγυμνους μπροστά από ένα αρμόνιο, υπό τον ήχο ορισμένων νοτών, την μία στιγμή να κοιτούν το κοινό και την επόμενη να του γυρίζουν πλάτη. Η έναρξη αυτή ήδη προϊδεάζει για κάτι εσωτερικό και στοχαστικό.
 
Στα πολλαπλά θετικά στοιχεία της παράστασης εντάσσεται αρχικά το σκηνικό. Ο ιδιαίτερος χώρος της «Μαγικής σοφίτας» του Μπενσουσάν Χαν συνέβαλε καταλυτικά στη δημιουργία μίας ατμόσφαιρας απομόνωσης, μοναξιάς και περιχαράκωσης, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το έργο του Κάφκα. Τα λιγοστά φώτα, οι σκοτεινοί φωτισμοί, η άμεση οπτική επαφή των πρωταγωνιστών με το κοινό αύξησαν κατακόρυφα την ένταση του κειμένου και της συναισθηματικής φόρτισης, που επιχείρησε να μεταδώσει, εντάσσοντας επιτυχώς τους θεατές στο κλίμα της πλοκής. Σκηνογραφικά, η ένταση του χώρου αντιπαραβαλλόταν με την λιτότητα του σκηνικού, το οποίο συνέθεταν αποκλειστικά το αρμόνιο και ορισμένες παραταγμένες στοίβες με βιβλία, και με την απλότητα της ενδυματολογίας με τους πρωταγωνιστές να φορούν καθημερινά ρούχα.
 
Η απόδοση του κειμένου ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Το γεγονός, ότι δεν είχε επιλεχθεί ένα ενιαίο κείμενο, αλλά επιχειρήθηκε μία συρραφή των παραπάνω έργων, δεν ξένισε καθόλου, ούτε στερούνταν συνοχής και συνεκτικότητας. Οι μεταβάσεις ήταν ομαλές, ενώ η διατήρηση ορισμένων γερμανόφωνων στοιχείων σε ορισμένα σημεία της πλοκής είναι αξιέπαινη, καθώς έδωσε παλμό και ζωντάνια. Επί της ουσίας πρόκειται για έναν ιδιότυπο μονόλογο, ο οποίος δεν ερμηνεύεται από έναν εκ των πρωταγωνιστών, αλλά και από τους τρείς, οι οποίοι φαίνεται από κοινού να συνθέτουν το πρόσωπο του Κάφκα. Από άποψη περιεχομένου το κείμενο περιέγραφε την δύσκολη σχέση με τον πατέρα του μέσα από την αναπαράσταση των σκέψεων και των αναμνήσεων, που είχε από τις κοινές τους στιγμές. Το κείμενο είναι σκοτεινό, δραματικό, συναισθηματικό, με πολλές στιγμές του άλλοτε να αγγίζουν και άλλοτε να ξεπερνούν τα όρια της αμφιθυμίας. Στόχος είναι η παρουσίαση του ψυχισμού του Κάφκα, που προοικονομείται ήδη εξαρχής με την ημίγυμνη παρουσίαση των πρωταγωνιστών, κάτι που επαναλαμβάνεται στο τέλος της παράστασης, αναδεικνύοντας το «ξεγύμνωμα» μέσα από τον μονόλογο της ψυχής του συγγραφέα.
 
Οι πρωταγωνιστές (Βασίλης Μπόγδανος, Απόστολος Λινάρδος, Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος) ήταν αρκετά ταιριαστοί υποκριτικά με τον έναν να συμπληρώνει τον άλλον και να αξιοποιούν από κοινού τις παύσεις, αλλά και τις στιγμές έντασης του καθενός, ώστε να υπάρχει ομαλής μετάβαση στην ευθύγραμμη αποτύπωση και από τους τρείς του ίδιου ρόλου. Άξιος αναφοράς ο καλά δουλεμένος συγχρονισμός μεταξύ τους στις κοινές τους κινησιολογικές στιγμές. Τις εντυπώσεις έκλεψε ο Βασίλης Μπόγδανος, ο οποίος φάνηκε σε ορισμένα σημεία να υπερέχει και να αποτελεί τον κεντρικό πόλο του κοινού ρόλου.
[Φωτογραφία 2]
 
Σκηνοθετικά ο Στέλιος Βραχνής φάνηκε να αξιοποιεί όλες τις δυνατότητες τόσο των πρωταγωνιστών, όσο και του χώρου, προσθέτοντας ένταση στο κείμενο. Η σκηνοθεσία είναι προσανατολισμένη στη ρήση του Κάφκα από τα «Μπλε τετράδια», πως «Κάθε άνθρωπος κουβαλάει μέσα του ένα δωμάτιο», αποσκοπώντας στη διαμόρφωση ενός «δωματίου σκέψεων», όπου ο ήρωας κλείνεται και εξιστορεί στοιχεία για τη ζωή και την πορεία του.Ευρηματική ήταν η εμφανιζόμενη αρκετές φορές στροφή του βλέμματος των πρωταγωνιστών στο κοινό και η απαγγελία μερών του κειμένου με τρόπο, που έδινε την αίσθηση, ότι απευθυνόταν στους θεατές.
 
Στις αρνητικές παρατηρήσεις θα ενέτασσα ορισμένες στιγμές της πλοκής, που επιλέχθηκαν με προφανή στόχο να αποφορτίσουν τη δημιουργούμενη ένταση, όταν έφτανε σε ένα υψηλό επίπεδο, χωρίςόμως να το καταφέρνουν επιτυχώς, αποτελώντας ένα περιττό και ανιαρό κομμάτι στην κατά τα άλλα σφιχτά δεμένη ροή. Έλειψαν επίσης σεναριακά ορισμένες επιπλέον αναφορές στη ζωή και την πορεία του Κάφκα, που θα αναδείκνυαν περισσότερο τον χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία του, καθώς και το αντίκτυπο, που είχε σε πολλαπλές φάσεις της ζωής του η σχέση με τον πατέρατου.
 
Συνολικά θα λέγαμε, ότι πρόκειται για μία άκρως επιτυχημένη παράσταση, η οποία διατηρεί την αυθεντικότητα του κειμένου του Κάφκα και εκμεταλλευόμενη τις λεπτές συναισθηματικές πτυχές αυτούενισχύει τη δραματικότητα με έναν καλοκουρδισμένο σκηνοθετικά τρόπο.
 
Βαθμολογία:
6,6/10

.
-k-
.
ΜΠΕΝΣΟΥΣΑΝ ΧΑΝ (Σοφίτα)
«ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ» του Κάφκα.
Λίγα χρόνια πριν πεθάνει από φυματίωση ο σπουδαίος γερμανόφωνος γράφει μια επιστολή στον πατέρα του, ρίχνοντας φως σε όλες τις σκοτεινές αναμνή­σεις των παιδικών του χρόνων και παραδέχεται μπροστά στο θεατή ότι εξακολουθεί να νιώθει φόβο απέναντι στο πρόσωπο του πατέρα του. 


Σκηνοθεσία:  Στέλιος Βραχνής.
Ερμηνεύουν: Βασίλης Μπόγδανος, Απόστολος Λινάρδος, Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος.
 
Ήμερες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Σάββατο στις 21:30 και Κυριακή στις 20:00 (έως 10/11).
.

.

Δείτε & αυτά:
/

Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 15/5/2019 έως 14/05/2020 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 10α -επετειακά- Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2020.

– Πληροφορίες για τα ΘΒΘ θα βρείτε ΕΔΩ – FΒ ΕΔΩ
.

& αυτά:

 

–Τι παίζουν τα θέατρα στη Θεσσαλονίκη τώρα, κλικ εδώ.
–Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
–Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
–Κερδίστε προσκλήσεις – Βιβλία, κλικ εδώ.
 

Ακολουθήστε μας στα social media

       

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 5712 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Παράξενη Ζωή

Ποιο Brexit; Οι Εργατικοί στη Βρετανία τσακώνονται για άλλο θέμα: Είναι γκέι το 90% από τις καμηλοπαρδάλεις;

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 


Μια νέα διαμάχη έχει ξεσπάσει στο κόμμα των Εργατικών για ένα ζήτημα που μπορεί να απαντηθεί πιο σύντομα σε σχέση με το τι θα γίνει με το Brexit. Είναι ή δεν είναι το 90% των καμηλοπαραδαλών γκέι;

Η όλη… φιλοσοφική αναζήτηση ξεκίνησε από την επίμαχη ατάκα της Dawn Butler, μέλος του Κοινοβουλίου του Ηνωμένου Βασιλείου και σκιώδη γραμματέα για τις γυναίκες και τις ανισότητες του κόμματος του Κόρμπιν.

Όπως μεταδίδει ο Guardian, και γράφει το news247, μιλώντας στο PinkNews awards event, είπε: “Το 90% των καμηλοπαρδαλών είναι γκέι. Ας αποδεχθούμε τους ανθρώπους όπως είναι και ας ζήσουμε ως οι αληθινοί, αυθεντικοί εαυτοί μας”.

Τα λόγια της ήρθαν ως έπαινος για το σχολικό σύστημα της χώρας το οποίο διδάσκει στα παιδιά ότι είναι φυσιολογικό οι άνθρωποι να είναι ομοφυλόφιλοι.

Ωστόσο, ο ανώτερος σύμβουλος εσωτερικής πολιτικής του Κόρμπιν, Lachlan Stuart, έγραψε στο Twitter:
“Πρόκειται για έναν γελοίο, προσβλητικό και ομοφοβικό ισχυρισμό”, προσθέτοντας πως η “γκέι συμπεριφορά” στις καμηλοπαρδάλεις είναι απλά μια επίδειξη κυριαρχίας.

Σύμφωνα με τη Stephanie Fennessy, διευθύντρια του Giraffe Conservation Foundation της Ναμίμπια, ο Stuart είναι σωστός.

“Παρότι συμφωνώ απολύτως με τον ισχυρισμό της Dawn Butler ότι πρέπει να αποδεχόμαστε τους ανθρώπους για αυτό που είναι, όπως είναι, κάνει λάθος σχετικά με τις καμηλοπαρδάλεις.

Μερικές φορές τρίβονται η μία πάνω στην άλλη στα ψέματα, κάτι που δείχνει μια κίνηση επιβολής προς τον άλλο. Το κάνουν και τα σκυλιά αυτό. Και όταν τις βλέπετε να τυλίγουν τους λαιμούς τους, αυτό δεν είναι ερωτική πράξη, είναι μάχη. Μπορούν να σκοτώσουν η μία την άλλη με αυτόν τον τρόπο.

Η Dr Natalie Cooper του Natural History Museum αναφέρει πως ο “εναγκαλισμός”, το γλείψιμο και η επαφή ανάμεσα σε δύο καμηλοπαρδάλεις ίδιου φύλου δεν είναι απαραίτητα πράξη επίθεσης και μερικές φορές ενέχουν σεξουαλική διέγερση. Συνηθίζεται δε ανάμεσα σε αρσενικά αλλά και θηλυκά. “Νομίζω πως δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει τις συμπεριφορές αυτές πλήρως” αναφέρει.

Σε κάθε περίπτωση τονίζει πως είναι λάθος να λέμε “γκέι” τις καμηλοπαρδάλεις. “Δεν έχουν σεξουαλικό προσανατολισμό. Αυτό είναι κάτι που καταγράφεται στους ανθρώπους. Ακόμη κι αν έχουν ομοφυλοφιλική επαφή, έχουν και ετεροσεξουαλική, ή τουλάχιστον προσπαθούν να έχουν. Δεν σχηματίζουν ζευγάρια.

Ζουν σε κοπάδια και τα θηλυκά ζευγαρώνουν με τα αρσενικά που προσπαθούν να είναι πιο κυρίαρχα, ή έχουν τη διαίσθηση να τα προσεγγίζουν την κατάλληλη στιγμή. Το αρσενικό δεν παίζει κανένα ρόλο στο μεγάλωμα του μικρού. Αν μπορούσαμε να πούμε πως οι καμηλοπαρδάλεις έχουν κάποιο σεξουαλικό προσανατολισμό, τότε μάλλον θα λέγαμε πως είναι bisexual”.

Οπότε κάπου εκεί κρύβεται και η “αλήθεια”.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1760 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Παράξενη Ζωή

Sex Positive: Ο νέος όρος για το σεξ που όλοι μιλούν για αυτόν

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 


Σήμερα η συζήτηση για το σεξ έχει γίνει πολύ πιο αποδεκτή. Τα ταμπού που το περιβάλλουν μειώνονται και τα οφέλη του είναι πολύ πιο γνωστά. Όμως τι ακριβώς σημαίνει ο όρος «Sex Positive»;

Όπως υποδηλώνει το όνομά του, το «Sex Positive» βασίζεται στην πεποίθηση ότι το σεξ δεν είναι κάτι που πρέπει να ντρέπεται κάποιος. Όσοι πιστεύουν στο Sex Positive, έχουν μια θετική στάση όσον αφορά τις σεξουαλικές προτιμήσεις των άλλων ανθρώπων. Και φυσικά νιώθουν άνετα και με τη δική τους σεξουαλική ταυτότητα.

Το σεξ ήταν θέμα ταμπού εδώ και χιλιάδες χρόνια και εξακολουθεί να είναι σε πολλές κουλτούρες. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει αποδεχθεί τη σεξουαλική επιθυμία ως φυσιολογικό μέρος της ανθρώπινης ζωής.

Σύμφωνα με το Jenny.gr το Sex Positive θεωρεί όλες τις συναινετικές ερωτικές δραστηριότητες ως υγιείς και ευχάριστες, ενώ ενθαρρύνει τη σεξουαλική ευχαρίστηση και τον πειραματισμό. Τούτου λεχθέντος, εφ ‘όσον και οι δυο σύντροφοι συναινούν στη σεξουαλική δραστηριότητα και την απολαμβάνουν, δεν υπάρχει τίποτα να ντρέπονται .

Παρακάτω θα δείτε μερικά παραδείγματα συμπεριφορών του Sex Positive:

Να είστε ανοικτοί και να συζητήσετε τις σεξουαλικές σας προτιμήσεις και μη με τον σύντροφό σας.
Να νιώθετε άνετα με το γεγονός ότι ο σύντροφός σας μπορεί να μην θέλει να κάνει σεξ κάθε φορά που το ζητάτε.

Να εξετάζεστε για σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις όποτε χρειάζεται.

Να κάνετε ασφαλές σεξ , χρησιμοποιώντας προφυλακτικά και άλλες μεθόδους ελέγχου των γεννήσεων για να προστατέψετε τον εαυτό σας και τον σύντροφό σας.

Να αποδέχεστε τις συναινετικές σεξουαλικές προτιμήσεις άλλων ανθρώπων, ακόμα και αν διαφέρουν από τη δική σας.

Να μάθετε περισσότερα για το σώμα σας, πώς λειτουργεί, πώς να το κρατάτε ασφαλές κατά τη διάρκεια του σεξ και πώς θα νιώσετε σεξουαλική ευχαρίστηση.

Να ανακαλύπτετε τις σας ευχαριστεί και να είστε ανοιχτοί να δοκιμάσετε νέα πράγματα.

Τόσο εσείς όσο και ο σύντροφός σας να παίρνετε ό, τι επιθυμείτε από το σεξ.
Να υποστηρίζετε τη σφαιρική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση έτσι ώστε όλοι να ξέρουν πώς να έχουν ασφαλές σεξ, τι σημαίνει συναίνεση και ότι το σεξ είναι φυσικό κομμάτι της ζωής.

Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι ένας βασικός παράγοντας για το sex-positive. Κάθε άτομο χρειάζεται να λάβει μια σφαιρική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση για να μπορεί να εξερευνήσει το σεξ με ασφάλεια. Η παροχή σεξουαλικής εκπαίδευσης είναι επίσης ένας τρόπος να μειωθούν τα ταμπού που εξακολουθούν να περιβάλλουν το σεξ σε ορισμένους πολιτισμούς και περιοχές.

Μελέτες έχουν δείξει ότι οι έφηβοι που έχουν συζητήσει ανοιχτά για το σεξ με τους γονείς τους, είναι πιο πιθανό να περιμένουν μέχρι να γίνουν μεγαλύτεροι σε ηλικία για να έχουν μια ενεργό σεξουαλική ζωή. Είναι επίσης πιο πιθανό να προσεγγίσουν τους γονείς τους με τυχόν ερωτήσεις που σχετίζονται με τη σεξουαλική πράξη. Μεγαλώνοντας σε μια θετική σεξουαλική οικογένεια αυξάνεται επίσης η πιθανότητα ότι οι έφηβοι θα κάνουν ασφαλές σεξ.

Γενικά το Sex Positive θέλει να αλλάξει τις αρνητικές αντιλήψεις για το σεξ και να ενδυναμώσει όλα τα άτομα να πάρουν τον έλεγχο της σεξουαλικής τους ζωής. Όσο η σεξουαλική δραστηριότητα είναι ευχάριστη και όλοι συναινούν με ενθουσιασμό, τότε θα υπάρχει και μεγαλύτερη ευχαρίστηση αλλά και ασφάλεια.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1327 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτή την ιστοσελίδα εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του υλικού μόνο με την αναφορά της πηγής ©Kulturosupa.gr.
Επικεφαλής: Τσιρόγλου Ιωάννης. Συντακτική Ομάδα Kulturosupa: Βυζαντιάδου Νέλη, Ζαχαριάδης Κρίτωνας, Ιωαννίδης Μανώλης, Κανακάρη Αννια, Μπαιρακτάρη Ειρήνη, Μπαστουνάς Γιώργος, Στασινοπούλου Πίτσα.

Τηλέφωνο: +30 6983 101 110

URL: http://www.kulturosupa.gr

Email: kulturosupa@yahoo.gr

Facebook Instagram Youtube Spotify Twitter Tiktok

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα

Θανάσης Δισλής: «Ό,τι  μου δόθηκε το υπηρέτησα με αγάπη και χαρά και πάντα...
Τα παρασκήνια της υπερπαραγωγής «F1» με τον Μπραντ Πιτ
Η νέα λαϊκή όπερα του Δημήτρη Μαραμή «Το Στοιχειό της Χάρμαινας»
Όλα τα τελευταία άρθρα
Πατήστε για να ακούσετε το κείμενο που επιλέξατε.