Το δελτίο τύπου τη χαρακτηρίζει «ερωτικό θρίλερ με πολιτικές ρωγμές», μια περιγραφή ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα καθώς εμπεριέχει έννοιες εξ ορισμού αντιφατικές, φύσει ετερόκλητες και ενίοτε ανταγωνιστικές. ‘
Είδε η Αννια Κανακάρη και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Ο λόγος για την παράσταση «Barcelona» της Μπές Γουλ σε σκηνοθεσία Πάρι Ερωτοκρίτου, που παρακολουθήσαμε στο θέατρο Ράδιο Σίτυ.
Η υπόθεση του έργου μας μεταφέρει στη Βαρκελώνη. Δύο άνθρωποι συναντιούνται τυχαία σε ένα μπαρ. Ο γοητευτικός Ισπανός Μανουέλ και η Αμερικανίδα Ιρέν, μια χαριτωμένη και αρκετά… μεθυσμένη τουρίστρια. Η συνάντηση τους καταλήγει στο διαμέρισμα του Μανουέλ προφανώς για μια ερωτική συνεύρεση της μιας βραδιάς, μια καθαρά σαρκική επαφή χωρίς συναίσθημα και δεσμεύσεις. Και ενώ όλα φαίνονται ελεγχόμενα, η αρχικά ερωτική ατμόσφαιρα αρχίζει να μεταλλάσσεται ανεπαίσθητα. Η φλυαρία της Ιρέν, η διστακτικότητα, ο φόβος της απέναντι στον άγνωστο άνδρα αποδυναμώνουν το αρχικό πάθος και μια αλλόκοτη αμηχανία φαίνεται να κυριαρχεί. Οι δυο τους αντιπροσωπεύουν δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Αντιπαρατίθενται σε κάθε ζήτημα που προκύπτει στην συνομιλία τους, επικρίνουν ο ένας τις πολιτικές απόψεις, την καταγωγή και τις συνήθειες του άλλου με μια διαρκώς αυξανόμενη ένταση, συχνά ανεξέλεγκτη και απειλητική.
Σύντομα οι σκιές του παρελθόντος στοιχειώνουν τη βραδιά και βαθιές πληγές έρχονται στην επιφάνεια. Κινδυνεύει πράγματι η Ιρέν από αυτόν τον μυστηριώδη άνδρα; Είναι τελικά οι διαφορές τους τόσο ουσιαστικές; Μπορούν άραγε να βοηθήσουν ο ένας τον άλλο ώστε να αντιμετωπίσουν τα αδιέξοδα που τους απειλούν; Το έργο γράφτηκε πριν από δύο χρόνια, με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις κατά της πρωτεύουσας της Ισπανίας που είχαν λάβει χώρα το 2004. Αναφέρεται στις επιλογές της κυβέρνησης Ομπάμα και τις παγκόσμιες συνέπειές τους και παρουσιάζεται σε μια εποχή που η σύγχρονη Αμερική,με ηγέτη τον Τραμπ, αφήνει μια βαθιά χαρακιά στον παγκόσμιο χάρτη. Η συγγραφέας μέσα από το «Barcelona» καταθέτει ένα αιχμηρό πολιτικό σχόλιο και ταυτόχρονα θέτει αμείλικτα ερωτήματα για το παρόν αλλά και το μέλλον της ανθρωπότητας.
Στα θετικά στοιχεία (+) της παράστασης συγκαταλέγεται αρχικά το ευρηματικό, άκρως ενδιαφέρον κείμενο της συγγραφέως. Πρόκειται για ένα σύγχρονο ανατρεπτικό θρίλερ, ηπλοκή του οποίου ξετυλίγεται αργά,μέσα από υπαινικτικούς διαλόγους, με τρόπο απρόβλεπτο και συνεχώς κλιμακούμενη ένταση. Οι χαρακτήρες των ηρώων αποκαλύπτονται σταδιακά, ενώ η αμφισβήτηση καλλιεργείται εντέχνως και οι εικασίες για την αποκάλυψη του τέλους διαδέχονται η μία την άλλη. Παρά το σκοτεινό, μυστηριώδη χαρακτήρα του το χιούμορ ενυπάρχει στο μεγαλύτερο μέρος του έργου, ελαφρύνοντας την ένταση και την αγωνία του θεατή. Και ενώ η προσοχή του κοινού επικεντρώνεται στην εξέλιξη της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών, το έργο αναμοχλεύει παράλληλα έννοιες όπως η απώλεια, η θλίψη, η μοναξιά, ο έρωτας, ο συμβιβασμός στον γάμο, ο πόλεμος, η τρομοκρατία και άλλα τόσα. Αξίζει να επισημάνουμε το αγωνιώδες και λυτρωτικό παράλληλα φινάλε, που αφήνει μια αίσθηση αισιοδοξίας, μια αχτίδα φωτός στο πιο βαθύ σκοτάδι που μπορεί να κληθεί να αντιμετωπίσει ένας άνθρωπος.
Ο σκηνοθέτης Πάρις Ερωτοκρίτου μεταφέρει επιτυχημένα επί σκηνής την αγωνία και την ένταση της υπόθεσης του έργου, όπως αυτή αποδίδεται μέσα από την μετάφραση του Μάκη Παπαδημητρίου. Συνθέτει ένα όσο γίνεται πιο αινιγματικό περιβάλλον όπου η θλίψη και η ανθρώπινη επαφή ισορροπούν οριακά. Εμβαθύνει στην ιδιαιτερότητα των χαρακτήρων, τους οποίους αναδεικνύει μέσα από τους φορτισμένους διαλόγους, την έμφαση στις διαφορετικές πεποιθήσεις τους και την αιχμαλωσία τους στις σκιές του παρελθόντος. Εκμεταλλευόμενος κάθε πτυχή του έργου οικοδομεί μια παράσταση με ένταση, χιούμορ και ρυθμό, που καλλιεργεί την αμφιβολία και ταυτόχρονα γεννά διαρκή ερωτηματικά.
Το λιτό αλλά λειτουργικό σκηνικό της Άννας Ζούλια, δημιουργεί έναν χώρο απόλυτα εναρμονισμένο με την ατμόσφαιρα του έργου. Η αίσθηση του παρατημένου φοιτητικού διαμερίσματος μπροστά από τη SagradaFamiliaμεταφέρεται επιτυχημένα στο κοινό. Oι δραματικοί, σκοτεινοί φωτισμοί των Ιωάννου Αθανασίου – Τάσου Παλαιορούτα, τοv ideoart του Αποστόλη Κουτσιανικούλη και η υποβλητική μουσική επένδυση του Γιάννη Χριστοφίδη ενισχύουν το κλίμα αγωνίας και στήνουν ένα ιδανικό σκηνικό για ένα ψυχολογικό – ερωτικό θρίλερ αξιώσεων.
Οι δύο ταλαντούχοι ηθοποιοί, με έντονη αλληλεπίδραση μεταξύ τους, ξεχωρίζουν για την δυναμικήτους παρουσία, η οποία αναδείχθηκε μέσα από την κινησιολογία της Σεσίλ Μικρούτσικου.
Ο Μιχάλης Λεβεντογιάννης στον ρόλο του Μανουέλ, στιβαρός υποκριτικά, με εμφανή σκηνική άνεση, καθαρό λόγο, αμεσότητα στην έκφραση και την εν γένει σκηνική του παρουσία, αποδίδει επιτυχημένα τον χαρακτήρα του σκοτεινού, μυστηριώδους αλλά πληγωμένου και ευαίσθητου Ισπανού που από τη μια δείχνει να αποστρέφεται και από την άλλη να συμπαθεί την αφελή Αμερικανίδα που γνώρισε τυχαία. Η ερμηνεία του ισορροπεί επιτυχημένα ανάμεσα στο δραματικό και το κωμικό, έχει βάθος και δύναμη, έλεγχο και ενέργεια και κερδίζει αμέσως το ενδιαφέρον και την προσοχή των θεατών.
Απολαυστική η ερμηνεία της Ηλιάνας Μαυρομάτη, στον ρόλο της Ιρέν. Αποδίδει με χάρη, φυσικότητα και αυτοέλεγχο τον χαρακτήρα της φλύαρης τουρίστριας που υπερασπίζεται τα ιδεώδη και την ιστορία της χώρας της, της αυθάδους αλλά ευάλωτης εσωτερικά γυναίκας, που μέσα από το περιστασιακό σεξ με έναν άγνωστο προσπαθεί να γεμίσει τα κενά της ζωής της. Η παρουσία της στην σκηνή είναι γεμάτη ζωντάνια, φρεσκάδα και ενέργεια, ενώ η διστακτική και επιφυλακτική της διάθεση απέναντι στον άγνωστο άνδρα προσδίδει κωμικότητα.
Και μια μικρή παρατήρηση (-): Στο πρώτο μέρος της παράστασης οι συνεχείς ερωτήσεις της μεθυσμένης Ιρέν προς τον Μανουέλ δημιουργούν μια αίσθηση στασιμότητας ως προς την εξέλιξη της υπόθεσης, χωρίς πάντως να χάνεται το ενδιαφέρον των θεατών.
Εν κατακλείδι (=), παρακολουθήσαμε μια σύγχρονη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα παράσταση, προσεγμένη σκηνοθετικά, με αξιόλογες ερμηνείες, μυστήριο καιανατροπές, το έντονο πολιτικό σχόλιο της οποίας και η ανθρωποκεντρική της προσέγγιση μας άγγιξαν βαθύτατα…
Βαθμολογία 7/10
