Είδε ο Γιάννης Τσιρόγλου και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Είναι πραγματικά ελπιδοφόρο και αναζωογονητικό να παρακολουθείς μια νεοσύστατη ομάδα και, βγαίνοντας από το θέατρο, να νιώθεις αυτή τη βαθιά ικανοποίηση για το θέαμα που μόλις απήλαυσες. Η σκέψη «αν αυτό ήταν το πρώτο τους δείγμα, φαντάσου τι μας επιφυλάσσει το μέλλον» είναι η καλύτερη παρακαταθήκη για το ξεκίνημα μιας καλλιτεχνικής πορείας.
Αυτά ακριβώς τα συναισθήματα μας άφησε η ομάδα «Οι Άλλες», η οποία συστήθηκε στο κοινό με την παράσταση «La Mano de Dios» (Το χέρι του Θεού). Το έργο παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της «Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής της Πόλης 2026» στο Θέατρο Τεχνών, έναν χώρο που μοιάζει ιδανικός για να φιλοξενεί τους πειραματισμούς και τις φρέσκες ιδέες του θεατρικού φεστιβάλ του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Κατερίνας Νικολάτου, μεταφερθήκαμε στο Σαν Καρμίρο του Μεξικού. Εκεί, ο λαϊκός μύθος συναντά τη μαύρη κωμωδία. Δύο δίδυμες αδερφές που μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό —η Μία και η Άλλη— ζουν εγκλωβισμένες σε μια μοίρα που δεν επέλεξαν. Ορφανές από μικρές, μεγάλωσαν υπό την κυριαρχία μιας αυταρχικής γιαγιάς που τις μύησε στην τέχνη της ραπτικής, της υπομονής και της αυτοτιμωρίας. Όταν ο έρωτας εισβάλλει απροσδόκητα στη ζωή τους, τα νήματα που κρατούσαν τη σχέση τους ενωμένη αρχίζουν να ξηλώνονται με τρόπο μη αναστρέψιμο.
Πρόκειται για μια πρόταση με εξαιρετική αισθητική και ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, που εξερευνά τα όρια της μοίρας και της προσωπικής επιλογής μέσα από ένα πρίσμα που συνδυάζει το χιούμορ με τη μεταφυσική αγωνία.
Η σκηνοθέτις πέτυχε να οικοδομήσει ένα σύμπαν με έντονες «μαριονετίστικες» πινελιές, αναπαριστώντας τον μεξικάνικο μύθο με αξιοσημείωτη συνέπεια και φροντίδα. Ιδιαίτερα ευφυής αποδείχθηκε η επιλογή της να φέρει σε αντιπαραβολή το ιστορικό γκολ του Μαραντόνα με το «θαύμα» των ηρωίδων, μια κίνηση που χάρισε στο έργο μια ουσιαστική και στιβαρή ταυτότητα.
Στο ερμηνευτικό μέρος, η Σπυρέλα Γενιτσαρίδου και η Ζωή Λάη, ως οι πανομοιότυπες δίδυμες, παρουσίασαν ένα απόλυτα δεμένο δίδυμο. Ακτινοβολούσαν πειθώ και ωριμότητα, αφήνοντας παράλληλα μια γοητευτική ερμηνευτική “αφέλεια” που δημιουργούσε αίσθημα ευφορίας στο κοινό. Εξαιρετική λεπτομέρεια αποτέλεσε το δέσιμο των μαλλιών τους που τις εμφάνιζε ως σιαμαίες, ενισχύοντας οπτικά τον συμβολισμό του αξεδιάλυτου δεσμού τους, μα και το εκπληκτικό μακιγιάζ που έφερναν σε μάγισσες
Ο μοναδικός άνδρας της ιστορίας, ο Ιωάννης Καμπούρης, λειτούργησε ως ο απόλυτος καταλύτης της εξέλιξης. Αναλαμβάνοντας τον διπλό ρόλο της δυνάστριας θείας και, φυσικά, του «μήλου της έριδος», ήταν πραγματικά απολαυστικός και έδωσε τον απαραίτητο ρυθμό στη δράση. Παράλληλα, η ζωντανή παρουσία του μουσικού Γιώργου Μαγαλιού επί σκηνής πρόσφερε νωχελικές μεξικάνικες νότες, ενισχύοντας την ατμόσφαιρα μέσα από τη χρήση της μεξικάνικης γλώσσας.
Τέλος, το σκηνικό της Νίκης Αγγελίδου στάθηκε εξαιρετικά υποστηρικτικό στο όραμα της ομάδας, ενώ η χρήση λεζάντων αποδείχθηκε πολύτιμο εργαλείο, δίνοντας κατευθύνσεις στον θεατή χωρίς να διακόπτεται ο ειρμός της αφήγησης. Το πρωτότυπο κείμενο, (Ανθή Αντωνιάδη, Κατερίνα Νικολάτου) με σαφή αρχή, μέση και τέλος, επιβεβαίωσε την έμπνευση των δημιουργών και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Ε ολίγοις (-)
Μια ατμοσφαιρική μαύρη κωμωδία με μεξικάνικο άρωμα και εξαιρετικές ερμηνείες, που συστήνει μια πολλά υποσχόμενη νέα ομάδα με την ευχή να το επαναλάβουν τη νέα χειμερινή σαιζόν, το οφείλουν!
Βαθμολογία: 6,8/10
