Οι Άλλες μας δίνουν το «χέρι του Θεού» στο La mano de dios
Η αυλαία της φετινής «Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής της Πόλης 2026» ετοιμάζεται να ανέβει, και το σύνθημα για την έναρξη δίνει μια νέα, υποσχόμενη καλλιτεχνική δύναμη της Θεσσαλονίκης. Η ομάδα «Las Otras» συστήνεται στο κοινό με την παράσταση «La Mano de Dios (Το Χέρι του Θεού)», μια μαύρη κωμωδία πρωτότυπης δραματουργίας που υπογράφουν η Ανθή Αντωνιάδη και η Κατερίνα Νικολάτου.
Μέσα από ένα κράμα μεξικάνικου ρεαλισμού και αστικών θρύλων, το έργο υπόσχεται να μας μεταφέρει από τα σοκάκια του Σαν Καρμίρο μέχρι τα όρια της ανθρώπινης μοίρας, εξερευνώντας την καταπίεση και την απελευθέρωση με φόντο μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της αθλητικής ιστορίας.
Με αφορμή τις παραστάσεις στις 18 και 19 Απριλίου στο Θέατρο Τεχνών, συναντήσαμε τα μέλη της ομάδας Σπυρέλα Γενιτσαρίδου και Ζωή Λάη, για μια συζήτηση που τα έχει όλα: την αγωνία του πρώτου δημιουργικού βήματος, το όραμά τους για το θεατρικό τοπίο της πόλης και το ερώτημα που πλανιέται πάνω από τη σκηνή: Ποιος ορίζει τελικά το «νήμα» της ζωής μας και πώς ένα ποδοσφαιρικό γκολ γίνεται σύμβολο ελευθερίας;
Οι «Las Otras» μας ανοίγουν τα χαρτιά τους στην Kulturosupa, λίγο πριν το δικό τους «μεγάλο θαύμα» αποκαλυφθεί στο κοινό.
Συνέντευξη στον Γιάννη Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα
-Πώς προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας της ομάδας και τι σημαίνει για εσάς το όνομα «Οι Άλλες»;
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Η ομάδα μας δημιουργήθηκε μέσα από τη διαδικασία της διπλωματικής μας εργασίας. Ξεκίνησε ως πτυχιακή Υποκριτικής και, στη συνέχεια, αναζητήσαμε τρόπους να βγει αυτή η δουλειά προς τα έξω, με αποτέλεσμα τη συμμετοχή μας στην Ανοιχτή Θεατρική Σκηνή της Πόλης, ως επαγγελματική παράσταση. Η ομάδα αποτελείται από αποφοίτους, φοιτητές και φίλους του Τμήματος Θεάτρου. Οι «Άλλες», για εμάς, σημαίνουν πολλά πράγματα: οι διαφορετικές, οι αλλόκοτες, οι περιθωριοποιημένες, οι απρόβλεπτες, οι μη ανθρώπινες, οι μη αναμενόμενες — ίσως ακόμη και οι χωρίς ταυτότητα, χωρίς όνομα.
.jpg)
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου
-Ποιο είναι το καλλιτεχνικό στίγμα που θέλετε να αφήσετε στον θεατρικό χάρτη της πόλης;
Ζωή Λάη: Με αφορμή τη συγκεκριμένη παράσταση, αυτό που συνειδητοποιούμε είναι ότι μας ενδιαφέρει να αφήσουμε ένα καλλιτεχνικό στίγμα που να βασίζεται στην ειλικρίνεια και την τόλμη. Να δημιουργούμε δουλειές που δεν φοβούνται να πειραματιστούν, να κινηθούν ανάμεσα σε διαφορετικές φόρμες και να συνομιλήσουν ουσιαστικά με το κοινό. Μας ενδιαφέρει ένα θέατρο που να έχει προσωπικό αποτύπωμα, αλλά ταυτόχρονα να παραμένει ανοιχτό — να χωράει διαφορετικές φωνές, αισθητικές και τρόπους έκφρασης. Και, ιδανικά, να μπορέσουμε κι εμείς να συμβάλουμε σε μια σκηνή που εξελίσσεται, που ρισκάρει και που συνεχώς επαναπροσδιορίζεται.
-Ποιες είναι οι κοινές αφετηρίες και οι διαφορετικές καταβολές των μελών της ομάδας;
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Κοινή αφετηρία των μελών της ομάδας θα λέγαμε ότι είναι το Τμήμα Θεάτρου — είτε ως φοιτητές, είτε ως απόφοιτοι, είτε μέσα από συνεργασίες και κοινές καλλιτεχνικές εμπειρίες που προέκυψαν στο πλαίσιο της σχολής. Από εκεί και πέρα, όμως, ο καθένας φέρνει τη δική του διαδρομή και τις δικές του καταβολές: διαφορετικά ενδιαφέροντα, αισθητικές αναζητήσεις και τρόπους έκφρασης. Αυτή η συνύπαρξη κοινού σημείου εκκίνησης και διαφορετικών -Τι σημαίνει για μια νέα ομάδα να ανοίγει τον θεσμό της «Ανοιχτής Θεατρικής Σκηνής της Πόλης 2026»; Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Είναι μια σπουδαία ευκαιρία, αρχικά, να έχουμε τη δυνατότητα συμμετοχής στο Φεστιβάλ — και ακόμη περισσότερο να εγκαινιάζουμε τη φετινή διοργάνωση. Αυτό μας δίνει και μια επιπλέον ευθύνη: να προσελκύσουμε, να γνωρίσουμε και να παρασύρουμε το κοινό της Θεσσαλονίκης σε αυτό το καλλιτεχνικό ταξίδι που θα διαρκέσει δύο μήνες.
-Πώς λειτούργησε η χημεία μεταξύ των συντελεστών στην πρώτη σας κοινή παραγωγή;
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Η ομάδα μας, όπως προαναφέρθηκε, δημιουργήθηκε στο πλαίσιο της πτυχιακής μας εργασίας. Σε αυτή τη διαδικασία, κάποιοι γνωριζόμασταν ήδη, κάποιοι είχαμε ξανασυνεργαστεί, ενώ άλλοι συνυπήρχαμε για πρώτη φορά. Είναι τρομερά συγκινητικό και ελπιδοφόρο να βλέπεις ανθρώπους να επενδύουν μεράκι, δουλειά, ταλέντο και πίστη σε κάτι που δεν έχει άμεσο υλικό αντίκρισμα. Η χημεία ήταν μοναδική από την πρώτη στιγμή, παρά το τυχαίο της συνύπαρξης όλων αυτών των ατόμων. Πέτυχε! Ο καθένας, με τη διαφορετικότητά του, συμπληρώνει τόσο αρμονικά το σύνολο των άλλων διαφορετικοτήτων.
-Γιατί επιλέξατε να συστηθείτε με ένα δικό σας κείμενο αντί για ένα κλασικό έργο; Ποιες ήταν οι προκλήσεις στη συγγραφή;
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Το κείμενό μας προέκυψε στην αρχή της αναζήτησης υλικού και χτίστηκε βήμα-βήμα, ενσωματώνοντας πολλά στοιχεία από τον καθένα μας μέσα στην ομάδα. Δεν περίμενε κανείς ότι θα προκύψει αυτό που έχουμε σήμερα· ξεπέρασε τις αρχικές μας προσδοκίες. Η διαδικασία αυτή είχε πολλές προκλήσεις, καθώς ξεκίνησε από το μηδέν και σταδιακά οδηγήθηκε σε ένα σημείο όπου στέκεται επάξια ως θεατρικό κείμενο. Αυτό απαιτούσε συνεχή επαναπροσδιορισμό, δοκιμή και αναθεώρηση, τόσο σε επίπεδο δραματουργίας όσο και σε σχέση με τη σκηνική του λειτουργία. Τελικά, όμως, αυτή η πορεία υπήρξε και το πιο δημιουργικό κομμάτι της διαδικασίας, καθώς το κείμενο δεν υπήρξε ποτέ κάτι στατικό, αλλά εξελισσόταν μαζί με την ομάδα και τις ανάγκες της παράστασης.
-Πώς συνδέεται το θρυλικό γκολ του Μαραντόνα με μια ιστορία για δύο ορφανές αδελφές στο Μεξικό;
Ζωή Λάη: Η σύνδεση δεν είναι κυριολεκτική αλλά αλληγορική και δραματουργική. Το περίφημο γκολ του Μαραντόνα — το «Χέρι του Θεού» στο Μουντιάλ του 1986 — λειτουργεί ως αφετηρία μιας σκέψης γύρω από το όριο ανάμεσα στο «τυχαίο» και το «συνειδητό», το «μοιραίο» και το «ανθρώπινο». Δηλαδή, γύρω από το πού τελειώνει η τύχη και πού αρχίζει η ανθρώπινη πράξη. Στην παράσταση, αυτή η ιδέα μεταφέρεται σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο: στην ιστορία δύο ορφανών αδελφών στο Μεξικό, όπου το «χέρι του Θεού» δεν αφορά το ποδόσφαιρο, αλλά γίνεται σύμβολο της δυνατότητας του ανθρώπου να παρέμβει στη μοίρα. Να μην μείνει παθητικός απέναντι σε αυτό που του έχει «δοθεί», αλλά να διεκδικήσει, ακόμη και με αντιφατικούς ή ακραίους τρόπους, την εξέλιξη της ζωής του. Έτσι, η αναφορά στον Μαραντόνα λειτουργεί περισσότερο ως «κλείσιμο του ματιού», μια νοητή γέφυρα που ανοίγει τον δρόμο για να μιλήσει η παράσταση για την τύχη, το πεπρωμένο και την ανθρώπινη ευθύνη μέσα σε έναν εντελώς διαφορετικό, μυθοπλαστικό κόσμο.
Ζωή Λάη
-Τι είναι αυτό που σας ελκύει σε αυτό το είδος και πώς ισορροπείτε το γέλιο με τη σκληρότητα της «αυτοτιμωρίας»;
Ζωή Λάη: Αυτό που μας ελκύει σε αυτό το είδος είναι ακριβώς η συνύπαρξη αντιθέσεων: το γεγονός ότι το γέλιο δεν αναιρεί τη σκοτεινιά, αλλά τη φωτίζει με έναν διαφορετικό τρόπο. Η μαύρη κωμωδία μάς επιτρέπει να προσεγγίσουμε δύσκολες ή σκληρές καταστάσεις χωρίς να τις αποδυναμώνουμε, αλλά αντίθετα να τις κάνουμε πιο ορατές μέσα από την υπερβολή, την ειρωνεία και το παράδοξο. Η ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και στη σκληρότητα της «αυτοτιμωρίας» προκύπτει μέσα από τον τρόπο που προσεγγίζουμε τους χαρακτήρες: δεν τους κρίνουμε, αλλά αφήνουμε χώρο ώστε το τραγικό και το κωμικό να συνυπάρχουν. Έτσι, το γέλιο δεν λειτουργεί ως άρνηση του πόνου, αλλά ως τρόπος να τον αντέξουμε και να τον κατανοήσουμε.
-Το έργο μιλάει για αυταρχισμό. Πόσο επίκαιρη είναι αυτή η θεματική στην εποχή μας;
Ζωή Λάη: Ο αυταρχισμός είναι μια θεματική εξαιρετικά επίκαιρη, καθώς δεν αφορά μόνο ιστορικά ή ακραία παραδείγματα εξουσίας, αλλά και πιο λεπτές, καθημερινές μορφές ελέγχου και επιβολής. Σήμερα μπορεί να εμφανίζεται μέσα σε οικογενειακές σχέσεις, κοινωνικές δομές ή ακόμη και σε προσωπικές δυναμικές, όπου η ελευθερία του ατόμου περιορίζεται — συχνά χωρίς να γίνεται άμεσα αντιληπτό. Το έργο, μέσα από την ακραία και ταυτόχρονα αλληγορική του αφήγηση, φωτίζει τις συνέπειες του αυταρχισμού πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, ενώ ταυτόχρονα εστιάζει στη δύναμη του ανθρώπου να τον υπερβεί, να τον «νικήσει» και να πάρει τη ζωή στα χέρια του.
-Τι στοιχεία της μεξικάνικης παράδοσης θα δούμε να ζωντανεύουν επί σκηνής;
Ζωή Λάη: Η γλώσσα, πρώτα απ’ όλα, καθώς η αφήγηση πραγματοποιείται στα ισπανικά από τον μουσικό-αφηγητή μας, με τα ισπανικά να αποτελούν ένα διαρκές και οργανικό στοιχείο της παράστασης, άρρηκτα δεμένο με τον κόσμο της. Παράλληλα, στην παράσταση εμφανίζονται διάφορα στερεότυπα της μεξικάνικης μυθοπλασίας και παράδοσης, όπως για παράδειγμα στοιχεία από τις μεξικάνικες τηλενουβέλες, τα οποία εντάσσονται όμως με έναν πιο ευρηματικό και χιουμοριστικό τρόπο μέσα στη δραματουργία. Γενικότερα, υπάρχουν και άλλα στοιχεία της μεξικάνικης παράδοσης που λειτουργούν πιο υπαινικτικά, κυρίως μέσα από την ατμόσφαιρα, την αισθητική και τον τρόπο αφήγησης, παρά με άμεσες αναφορές.
-Ποιος είναι ο ρόλος της πρωτότυπης μουσικής του Γιώργου Μαγαλιού στην εξέλιξη της ιστορίας;
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Καθοριστικός για την εξέλιξη της ιστορίας. Ο Γιώργος Μαγαλιός έχει καταφέρει να συνδέσει τη μουσική του άρρηκτα με το έργο, σε βαθμό που δεν λειτουργεί απλώς ως συνοδευτικό στοιχείο, αλλά ως οργανικό κομμάτι της δραματουργίας του. Η μουσική συνομιλεί διαρκώς με την εξέλιξη της ιστορίας, σχολιάζει, ενισχύει και άλλοτε καθοδηγεί τη σκηνική δράση, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο ηχητικό περιβάλλον που επηρεάζει άμεσα την πρόσληψη του έργου από τον θεατή.
-Στο κείμενό σας αναφέρετε «το μεγαλύτερο θαύμα του αιώνα». Είναι η τέχνη, τελικά, μια μορφή θαύματος;
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Η τέχνη είναι από μόνη της το μεγαλύτερο θαύμα ανά τους αιώνες. Εκεί που όλα μοιάζουν μαύρα και μάταια, η τέχνη είναι ικανή να τα χρωματίσει, να τα ξεκλειδώσει, να τα ταξιδέψει, να τα ομορφύνει και να τους δώσει νόημα και ελπίδα. Αν αυτό δεν είναι θαύμα, τότε πώς θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε;
-Πώς βλέπετε την τρέχουσα θεατρική πραγματικότητα στην πόλη; Υπάρχει χώρος για νέες ομάδες να αναπνεύσουν;
Ζωή Λάη: Είναι ιδιαίτερα ζωντανή και πολυδιάστατη, με πολλές διαφορετικές προτάσεις και καλλιτεχνικές φωνές να συνυπάρχουν. Υπάρχει μια δημιουργική κινητικότητα που δείχνει ότι το θέατρο της πόλης εξελίσσεται και αναζητά συνεχώς νέες εκφράσεις, παρότι δεν λείπουν οι δυσκολίες και οι περιορισμοί που αντιμετωπίζουν συνολικά οι καλλιτεχνικές ομάδες. Ταυτόχρονα, θεωρούμε ότι υπάρχει χώρος για νέες ομάδες να αναπνεύσουν και να δοκιμαστούν, να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και να βρουν το κοινό τους. Ωστόσο, για να μπορέσει αυτό να συμβαίνει πιο ουσιαστικά και σταθερά, είναι σημαντική και η μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη στήριξη από φορείς και θεσμούς, ώστε να ενισχύεται πραγματικά η δυνατότητα παραγωγής και συνέχειας τέτοιων προσπαθειών.
-Η ομάδα «Las Otras» ήρθε για να μείνει; Τι να περιμένουμε από εσάς μετά τις παραστάσεις στο Θέατρο Τεχνών;
Ζωή Λάη: Οι «Las Otras» αυτή τη στιγμή γεννιούνται ουσιαστικά μέσα από αυτή τη διαδρομή, οπότε το να πούμε ότι «ήρθαν για να μείνουν» είναι περισσότερο μια επιθυμία παρά μια δεδομένη δήλωση. Αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι θέλουμε αυτή η συνάντηση να μη μείνει σε ένα μόνο εγχείρημα. Μετά τις παραστάσεις στο Θέατρο Τεχνών, μας ενδιαφέρει να συνεχίσουμε να δουλεύουμε μαζί, να εξελίξουμε την παράσταση και ιδανικά να της δώσουμε τη δυνατότητα να ταξιδέψει και σε άλλα πλαίσια και χώρους. Παράλληλα, θέλουμε να συνεχίσουμε να δημιουργούμε ως ομάδα, με νέα υλικά και νέες ιδέες, κρατώντας αυτόν τον πυρήνα συνεργασίας που έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται.
-Αν ο θεατής έπρεπε να κρατήσει μία σκέψη φεύγοντας από το «La Mano de Dios», ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Σπυρέλα Γενιτσαρίδου: Ο θεατής θα θέλαμε να φύγει έχοντας έρθει αντιμέτωπος με την ιδέα ότι τη μοίρα μας δεν τη διαμορφώνουμε ποτέ μόνοι μας, αλλά μέσα από μια σύνθετη σχέση ανάμεσα στην τύχη, το «θείο» και —κυρίως— τη δική μας πράξη. Τίποτα δεν αλλάζει αν δεν προχωρήσουμε, αν δεν αναλάβουμε την ευθύνη της κίνησής μας και αν δεν ενώσουμε, συμβολικά, το «χέρι του Θεού» με το δικό μας χέρι· δηλαδή την πίστη με τη δράση, το ανώτερο με το ανθρώπινο.
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΩΝ
«Το Χέρι του Θεού»
Πρεμιέρα: Σάββατο 18/04
Δύο δίδυμες αδερφές, ένας αναπάντεχος έρωτας και το «χέρι του θεού» σε μια μαύρη κωμωδία που ξηλώνει τα νήματα της μοίρας στο Μεξικό.
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Νικολάτου. Ερμηνεύουν: Σπυρέλα Γενιτσαρίδου, Ζωή Λάη, Ιωάννης Καμπούρης, Γιώργος Μαγαλιός.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο 18 & Κυριακή 19 Απριλίου στις 21:15
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
