Ήταν 1994 όταν σε μια Ελλάδα που ακόμη προσπαθούσε να καταλάβει τι σημαίνει «ένας άνθρωπος με ένα μικρόφωνο απέναντι σε ένα κοινό», ο Σίλας Σεραφείμ ανέβαινε στη σκηνή ως μέλος της πρώτης ομάδας stand-up comedy της Λουκίας Ρικάκη. Τότε ήταν ο πρωτοπόρος μιας άγνωστης τέχνης· σήμερα, 31 χρόνια μετά, είναι ο αδιαμφισβήτητος βετεράνος και η πιο αιχμηρή φωνή ενός είδους που πλέον γεμίζει στάδια.
Ο Σίλας δεν επέζησε απλώς στον χρόνο. Εξελίχθηκε, «ακόνισε» τον λόγο του και παρέμεινε πιστός σε έναν μοναδικό σκοπό: την αποδόμηση του παραλόγου. Επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και στη σκηνή του Θεάτρου Αυλαία, στις 19 και 20 Ιανουαρίου 2026, με τη νέα του παράσταση «ΔΕΝ ΚΡΙΝΩ».
Ο τίτλος, φυσικά, αποτελεί το απόλυτο ειρωνικό προπέτασμα καπνού. Σε μια εποχή που το Cancel Culture παραμονεύει σε κάθε λέξη, η Woke κουλτούρα επαναπροσδιορίζει τα κοινωνικά όρια και ο ανορθολογισμός μοιάζει να κερδίζει έδαφος στα social media, ο Σίλας Σεραφείμ επιλέγει να τα κρίνει… όλα. Από τη σύγκρουση του ρεμπέτικου με την τραπ μέχρι την τοξική αρρενωπότητα και τις θρησκευτικές αγκυλώσεις, ο λόγος του λειτουργεί ως ένα «χειρουργικό» νυστέρι που αφαιρεί το περιτύλιγμα της πολιτικής ορθότητας για να αποκαλύψει την ωμή, συχνά άβολη, αλλά λυτρωτικά αστεία αλήθεια.
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του «Αυλαία», τον συναντήσαμε για μια συζήτηση που –όπως και οι παραστάσεις του– δεν χαρίζεται σε κανέναν, ξεκινώντας από τα πρώτα του βήματα τη δεκαετία του ’90 μέχρι τις σημερινές «μάχες» στα σχόλια του TikTok.
Συνέντευξη στον Γιάννη Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα
- 31 χρόνια πριν, το 1994, ήσασταν ο πρώτος άνθρωπος που ανέβηκε σε ελληνική σκηνή για stand-up. Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα στον Σίλα εκείνης της βραδιάς, τι θα του λέγατε για την εξέλιξη της κωμωδίας στην Ελλάδα;
Θα του έλεγα, δεν θα το πιστέψεις Σίλα αλλά μετά από τόσα χρόνια δεν θα παρεκκλίνεις απ’ την πορεία σου, θα συνεχίζεις να κάνεις stand-up, το οποίο τελικά θα είναι μαραθώνιος ζωής.
Κάνω και άλλα πράγματα βέβαια, αλλά ότι θα έκανα ακόμη stand-up δεν είμαι σίγουρος αν θα το πίστευα.
- Πώς έχει αλλάξει το ελληνικό κοινό μέσα σε τρεις δεκαετίες; Είναι πιο έτοιμο σήμερα να ακούσει την αλήθεια ή έχει γίνει πιο “εύθικτο” σε σχέση με τα ’90s;
Δεν έχω ιδέα πόσο έχει αλλάξει το κοινό, ξέρω πάρα πολύ καλά όμως πόσο έχουμε αλλάξει εμείς, ο stand-up κωμικός δηλαδή και βέβαια οι συνθήκες και το περιβάλλον. Το κοινό έχει μια μεγαλύτερη εμπειρία για το τι είναι το stand-up, αλλά και εγώ πλέον δεν είμαι 28 αλλά 58 και σίγουρα γράφω διαφορετικά και δεν θα μπορούσα και να γράφω όπως έγραφα όταν ήμουν 28.
Σαφώς υπάρχει μια ωριμότητα και μια πορεία η οποία προσελκύει πια και το αντίστοιχο κοινό.
Άλλο το stand-up των πιτσιρικάδων, άλλο των σαραντάριδων και άλλο το stand-up των 60 χρονών παρά έναν χρόνο ας πούμε.
.jpg)
- Ποια είναι η πιο σημαντική συμβουλή που σας έδωσε η Λουκία Ρικάκη και την κουβαλάτε ακόμα και σήμερα;
Δεν έδωσε ποτέ και ούτε υπήρχε κάποια συμβουλή τύπου να κάνεις αυτό ή να μην κάνεις εκείνο, αλλά μας έδωσε ένα παράδειγμα μέσα από τη ζωή της. Να μην κολώνεις και να μην σταματάς πουθενά όταν πρόκειται να κάνεις αυτό που αγαπάς, να επιμένεις και να συνεχίζεις.
Έτσι έκανε και αγωνιζόταν και εκείνη. Οι καλύτερες συμβουλές είναι τα παραδείγματα που δίνεις με τον τρόπο που ζεις.
- Δηλώνετε οπαδός του ορθολογισμού. Στην εποχή των fake news και των θεωριών συνωμοσίας, αισθάνεστε περισσότερο κωμικός ή “ιεραπόστολος” της λογικής;
Καταρχάς δεν «δηλώνουμε» τίποτα. Εκφραζόμαστε καλλιτεχνικά, κωμικά, με αστεία όπως κάνει ένα stand-up κωμικός -και κωμικός γενικότερα δηλαδή κι από εκεί και πέρα ο τρόπος σκέψης και τα ίδια τα αστεία, αποκρυσταλλώνουν μια στάση ζωής.
Εγώ είμαι αυτό, είμαι η σκέψη μου η οποία χαρακτηρίζεται από ορθολογισμό, κριτική σκέψη και αμφιβολία ενδεχομένως για οτιδήποτε εντυπωσιακό και υπερβολικό. Τώρα αυτά αν με κάνουν και ιεραπόστολο της λογικής αυτός το κρίνουν άλλοι αλλά εγώ θεωρώ ότι είμαι απλά ένας μεταφραστής του αυτονόητου.
- Έχετε δεχτεί ποτέ “ενστάσεις” ή έντονες διαμαρτυρίες από θεατές κατά τη διάρκεια της παράστασης για τα όσα λέτε για τη θρησκεία ή το χιτζάμπ;
Όχι και αυτό συμβαίνει πλέον γιατί το κοινό τουλάχιστον αυτό που έρχεται σε μένα ξέρει τι θα δει και τι θα ακούσει, ξέρει τι να περιμένει και δεν είναι ένα κοινό που έρχεται τυχαία συμπτωματικά, περνάει απ’ έξω, είδε φως και μπήκε.
Υπάρχει ήδη μια πρώτη σύνδεση και εντύπωση και βέβαια μετά από τόσα χρόνια stand-up, είναι εκπαιδευμένο και ξέρει ότι ακόμα και αν διαφωνεί και σε κάποια σημεία απλώς ακούει την άποψη ενός καλλιτέχνη. Εμείς οι κωμικοί ουσιαστικά δεν επιβάλλουμε κάτι, απλώς λέμε την άποψή μας με αστείο τρόπο.
.jpg)
- Στο TikTok οι αναρτήσεις σας προκαλούν συχνά “πόλεμο” στα σχόλια. Διαβάζετε τις αντιδράσεις; Σας δίνουν υλικό για τη σκηνή ή σας απογοητεύουν για το επίπεδο του διαλόγου;
Κάποια σχόλια μου δίνουν υλικό για τη σκηνή, κάποια όχι αλλά σίγουρα δεν με απογοητεύουν για το επίπεδο του διαλόγου διότι ο διάλογος δεν έχει ποτέ επίπεδο. Θέλω να πω μετά από τόσα χρόνια πια έκθεσης όλων μας στα social media γνωρίζουμε πολύ καλά το επίπεδο της αντίληψης, της κατανόησης, του ποιοι και πόσοι είναι αυτοί που γράφουν και με τι τρόπο γράφουν. Γιατί θέλω να πω ότι πάρα πολύς κόσμος που σκέφτεται σωστά, αντιλαμβάνεται σωστά δεν έχει και το ζόρι οπωσδήποτε να κάθεται να γράφει.
Συνήθως αυτοί που δεν καταλαβαίνουν, είναι που θέλουν σώνει και καλά να μας αποκαλύψουν και να ξεδιπλώσουν το μέγεθος της απέραντης σαχάρας του εγκεφάλου τους. Αυτό το βλέπεις και στην πραγματική ζωή. Το ποσοστό με τους ανθρώπους που συνεννοείσαι, είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό των ανθρώπων που δεν καταλαβαίνουν καν ποιο είναι το επίδικο σε μια συζήτηση.
Οπότε μένουμε στα βασικά. Λες εσύ δηλαδή αυτό που πιστεύεις -την άποψή σου, όσο πιο τεκμηριωμένα μπορείς κι από κει και πέρα γαια πυρι μειχθήτω.
- Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο “απρόοπτο” ή μια ιδιαίτερη στιγμή από προηγούμενες εμφανίσεις σας που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
Έχουν γίνει διάφορα αλλά μία φορά θυμάμαι που έπαιζα στον Μπάντμιντον στην πίσω σκηνή που μπήκε μια κυρία αργοπορημένη.
Της είπα ένα αστείο -δε θυμάμαι τι και γυρίζει και μου λέει «μα είδαμε τυχαία το φυλλάδιο στην άλλη τη μεγάλη τη σκηνή την κεντρική που ήταν εκεί τυχαία. Κι έτσι μάθαμε για τη μικρή σκηνή από πίσω που παίζεται και ήρθαμε».
Και πρόκυψε ένα καταπληκτικό αστείο που κι εγώ συνειδητοποίησα ότι ακριβώς λέμε πράγματα που δεν αντιλαμβανόμαστε κι εμείς οι ίδιοι.
Και αρχίσω και της ρωτάω «τι εννοείτε τυχαία;» «Τυχαία φτιάξαμε το φυλλάδιο, τυχαία σκεφτήκαμε να το βάλουμε στη μεγάλη σκηνή, να το βλέπει τυχαία ο κόσμος να ανακαλύπτει ότι υπάρχει και μικρή σκηνή από πίσω που έχει άλλες παραστάσεις;»
- Ο τίτλος της παράστασης είναι προφανώς ειρωνικός. Τελικά, η δουλειά του κωμικού είναι να μην κρίνει τίποτα ή να τα κρίνει όλα με τη μέγιστη αυστηρότητα;
Ειρωνικός δεν θα έλεγα αλλά προσχηματικός ωστόσο, ναι. Σε ό,τι αφορά τη δουλειά του κωμικού, η δουλειά του είναι να είναι ειλικρινής με την κρίση του. Διότι όλοι κρίνουμε. Δεν υπάρχει άνθρωπος να μην κρίνει.
Και η κρίση είναι αυτονόητη, αυθόρμητη, φυσική και αυτόματη. Βλέπουμε, ακούμε και κρίνουμε ανά πάση στιγμή και κάθε δευτερόλεπτο. Βεβαίως πολιτισμός είναι η καταπίεση των ενστίκτων μας.
Αποφασίζουμε ποια πράγματα από αυτά που κρίναμε έχουμε δικαίωμα να τα πούμε ή να τα εκφράσουμε. Γιατί σε άλλα μπορεί και να μην μας πέφτει και λόγος. Και από εκεί και πέρα είναι και αυτό στην κρίση μας του πώς θα τα δημοσιοποιήσουμε.
Η μόνη υποχρέωση που έχει για μένα ένας σταντάπ κωμικός ως καλλιτέχνης πλέον είναι η αλήθεια και η ειλικρίνειά του. Όχι να λέει την αλήθεια, γιατί μπορεί να κάνει και λάθος αλλά αυτό που εκφράζει να είναι αυτό που πιστεύει.
.jpg)
- Στο «Δεν Κρίνω» καταπιανόμαστε με τη Woke κουλτούρα και το Cancel Culture. Φοβηθήκατε ποτέ μήπως “ακυρωθείτε” κι εσείς προσπαθώντας να σατιρίσετε αυτά τα φαινόμενα;
Όχι γιατί έχω περάσει τέσσερα – πέντε κάνσελ, οπότε τίποτα δεν μπορεί να με κάνει κάνσελ παραπάνω. Αφενός. Αφετέρου όπως λέω και στην παράσταση να μην πηγαίνετε σε αστειοφοβικούς κωμικούς.
Κωμικός που φοβάται να πει τ’ αστεία του ή την αλήθεια του, πρέπει να ακυρωθεί πρώτα απ’ όλα μόνος του. Δηλαδή να αλλάξει δουλειά.
- Ποιο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι του «Δεν Κρίνω» για να “περάσει” στο κοινό; Υπάρχει κάποιο σημείο που νιώθετε την παγωμάρα στην αίθουσα πριν έρθει το λυτρωτικό γέλιο;
Δεν θα ήθελα να το πω αλλά τέλος πάντων ας πούμε ότι είναι εκείνο το κομμάτι με τη διαφορά κουλτούρας που έχουμε εμείς και κάποιοι άλλοι.
Δεν υπάρχει ακριβώς παγωμάρα αλλά ίσως προβληματισμός. Σε κάθε περίπτωση δεν θα ήθελα να αποκαλύψω κάτι παραπάνω τώρα. Καλύτερα στην παράσταση.
- Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στη σάτιρα για την “τοξική αρρενωπότητα” και την “έμφυλη βία”, θέματα που είναι εξαιρετικά ευαίσθητα και επώδυνα για την κοινωνία;
Νομίζω ότι τα πάντα έχουν να κάνουν με την αλήθεια. Όταν πίσω απ’ τ’ αστεία το κοινό αντιλαμβάνεται, αναγνωρίζει και καταλαβαίνει την αλήθεια ενός αστείου τότε δεν μπορεί να διαφωνήσει, δεν μπορεί να έχει ενστάσεις.
Εσωτερικά και μέσα του εννοώ. Η αλήθεια νομιμοποιεί τα αστεία. Αν έχουν βάση πώς μπορείς να διαφωνήσεις.
- Ρεμπέτικο vs Τραπ: Είναι μια σύγκρουση γενεών ή μια σύγκρουση αισθητικής και ποιότητας λόγου; Πού γέρνει η πλάστιγγα στην παράσταση;
Πώς λέμε συγκριτική λογοτεχνία; Κάπως έτσι υπάρχει και μια σύγκριση στην παράσταση μεταξύ του ρεμπέτικου και της τραπ, όπου ουσιαστικά δεν είναι το ρεμπέτικο αλλά η εποχή που εκφράζει το ρεμπέτικο η νοοτροπία και η κουλτούρα εκείνης της χρονικής περίοδου δηλαδή, σε σύγκριση με τη σημερινή.
Εγώ δεν απαντώ στα ερωτήματα. Εγώ θέτω το αντικειμενικό πλαίσιο, φέρνω μπροστά το ένα και το άλλο και ο θεατής πλέον βγάζει τα συμπεράσματά του. Άρα θα πρέπει να ρωτήσετε τους θεατές όταν βγουν από την παράσταση τι έχουν αποκομίσει απ’ αυτήν. Και για το συγκεκριμένο θέμα και γενικά.
- Πολλοί υποστηρίζουν ότι η σάτιρα πρέπει να χτυπάει μόνο την εξουσία. Εσείς φαίνεται να χτυπάτε και κοινωνικές τάσεις ή στερεότυπα. Ποια είναι η δική σας ηθική γραμμή;
Μα η εξουσία δεν είναι μόνο η πολιτική εξουσία. Όταν εγώ έλεγα για τις αρλούμπες του ξυλολίου της μυθοπλασίας και της φαντασιοπληξίας του λαθρεμπορίου, είχα απέναντι μου το 80% του κόσμου που πίστευε σ’ αυτό.
Το να βγεις και να πεις «παιδιά λέτε μπούρδες αυτό δεν υπάρχει πουθενά δεν στηρίζεται ένας τέτοιος ισχυρισμός δεν προκύπτει από κάπου», δεν τα βάζεις με την εξουσία του όχλου; Εγώ σαν καλλιτέχνης δεν θα έχανα εισιτήρια δεν θα έχανα followers ας πούμε;
Τι σχέση έχει η κακή διαχείριση κι οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης για παράδειγμα, οι οποίες είναι αντικειμενικές και υπάρχουν και φυσικά όλοι είμαστε υπέρ της δικαιοσύνης και της διερεύνησης και της απόδοσης ευθυνών, με το να επινοήσεις και να ισχυρίζεις ότι υπάρχει και λαθρεμπόριο που κάνει ποιος; Ο Πρωθυπουργός.
Που βέβαια μπορεί να υπάρχει και Πρωθυπουργός και να είναι διεφθαρμένος και να θέλει να παίρνει μίζες. Αλλά δεν είναι δυνατό να πιστέψουμε ότι ο Μητσοτάκης για παράδειγμα, δεν κάνει κάτι τέτοιο με τα Ραφάλ, με τις Φρεγάτες ή με τα F35 και κάθεται να βγάλει λεφτά κάνοντας λαθρεμπόριο ξυλολίου σε ένα τρένο.
Αυτό είναι απλώς μια ανελέητη μπούρδα. Επομένως η ηθική γραμμή είναι η αντίληψή μου και ο ορθολογισμός. Και κάπως έτσι πάμε στην ερώτηση νούμερο τέσσερα.
Σκεφτείτε εσείς επομένως ποιος καλλιτέχνης διαφοροποιήθηκε και εξέφρασε τη διαφωνία του με αυτή την κοινωνική τάση τότε.
Η ηθική γραμμή λοιπόν, είναι το να εκφράζεις την αλήθεια αυτή, που υπαγορεύει η αντίληψή σου. Αυτό έκανα και τότε, αυτό θα συνεχίζω να κάνω.
- Αν η κοινωνία μας γινόταν ξαφνικά απόλυτα ορθολογική, θα είχατε λόγο ύπαρξης ως κωμικός ή θα μένατε χωρίς δουλειά;
Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ, αλλά έτσι που το θέσατε νομίζω ότι θα ήμουν στην ανεργία. Όμως δεν θα ήμουν ο μόνος. Θα ήταν πολύς κόσμος και πολλές δουλειές και πολλά επαγγέλματα στην ανεργία. Για σκεφτείτε το λιγάκι.
- Μετά από 31 χρόνια, τι είναι αυτό που σας κάνει ακόμα να έχετε το άγχος της πρεμιέρας στις 19 Ιανουαρίου στη Θεσσαλονίκη;
Άγχος υπάρχει και υπάρχει πάντα πριν από κάθε παράσταση. Άλλωστε έχω κάνει δύο παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη και πέρσι. Επομένως, είναι το δημιουργικό άγχος αυτό της κάθε παράστασης και είναι ας πούμε σαν το ζέσταμα που κάνουν οι αθλητές πριν τους αγώνες.
Είναι προαπαιτούμενο που προετοιμάζει και θέτει σε εγρήγορση όλον τον οργανισμό σου, ώστε να ανταπεξέλθει όσο καλύτερα γίνεται σε αυτόν τον αγώνα των 70-80 λεπτών, που πρέπει να ρολάρει και να έχει τη μέγιστη απόδοση.
«Δεν κρίνω»: Ο Σίλας Σεραφείμ επιστρέφει με μια σάτιρα που «σπάει» τα στερεότυπα | θέατρο Αυλαία 19 & 20 Ιανουαρίου 2026 – διαβάστε σχετικά εδώ
