‘Είμαι η Δέσποινα. Γεννήθηκα γυναίκα. Όσο ήμουν μικρή, δεν καταλάβαινα καλά τι σημαίνει αυτό. Για μένα ήταν μια απλή πληροφορία. Για τη μητέρα μου, όμως, όχι. Θυμάμαι να μου λέει πως όλα τα τραβάμε εμείς οι γυναίκες. Εμείς πονάμε, εμείς γεννάμε, εμείς υποφέρουμε. Οι άντρες τίποτα. Κι εγώ δεν ήξερα αν έπρεπε να την πιστέψω ή όχι. Δεν ήξερα αν έλεγε αλήθεια ή όχι. Δεν ήξερα αν έπρεπε να λυπηθώ που γεννήθηκα γυναίκα ή αν θα έδειχνα στη μητέρα μου μεγαλώνοντας πως δεν ήταν όλες οι γυναίκες τόσο άτυχες όσο νόμιζε’.
Η Δέσποινα είναι μία μόνο από πολλές γυναίκες που γεννήθηκαν σε μια εποχή στην οποία πολλά ήταν διαφορετικά και κυρίως δύσκολα για μια γυναίκα. Εκείνη, όμως, δεν το έβαλε κάτω. Δεν τα παράτησε. Έδωσε τον αγώνα της σε μια εποχή που η γυναίκα δεν είχε πολλά δικαιώματα. Έδωσε τον αγώνα της σε μια κοινωνία που δεν ήταν φτιαγμένη για γυναίκες. Έδωσε τον αγώνα της σε μια οικογένεια που είχε στερεοτυπικές αντιλήψεις γύρω από τα δύο φύλα.
Κι αυτή η γυναίκα, που μπορεί να είναι οποιαδήποτε γυναίκα, συνέχισε να ελπίζει, συνέχισε να ονειρεύεται, συνέχισε να προσπαθεί. Κάποια στιγμή έγινε μητέρα. Μεγάλωσε, με τη σειρά της, μια άλλη γυναίκα. Κι αυτή η άλλη γυναίκα, η κόρη της, έμαθε τι σημαίνει να είναι γυναίκα σε μια εποχή σαφώς διαφορετική από την εποχή στην οποία μεγάλωσε η μητέρα της. Δεν άλλαξαν όλα. Άλλαξαν κάποια. Πολλά ή λίγα δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι άλλαξαν. Κι όταν αλλάζει κάτι, όσο μικρό κι αν είναι αυτό που αλλάζει, υπάρχει μετακίνηση.
Κι από τότε γεννήθηκαν κι άλλες γυναίκες. Κι όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο άλλαζαν τα δεδομένα. Κάποια βέβαια παραμένουν ίδια. Όπως, για παράδειγμα, ότι η γυναίκα θα εξακολουθεί πάντα να αγωνίζεται να αποδείξει ή να κερδίσει ή να εδραιώσει ή να διασφαλίσει τη θέση της. Γυναίκες νεότερες θαυμάζουν γυναίκες μεγαλύτερες και τούμπαλιν. Κι αυτές οι γυναίκες, οι γυναίκες με διαφορά ηλικίας, θα συναντηθούν επί σκηνής την Κυριακή 8 Μαρτίου στο Αμφιθέατρο Πολιτιστικού Κέντρου Θέρμης για να συνομιλήσουν μεταξύ τους. Να συνομιλήσουν και να θυμηθούν. Να θυμηθούν και να υπογραμμίσουν τα σημαντικά. Να διδαχθούν και να διδάξουν.
‘Η εμπειρία του να είσαι γυναίκα’ ο τίτλος της εκδήλωσης με την οποία ο Δήμος Θέρμης και η Δημοτική Επιτροπή Ισότητας του Δήμου Θέρμης θα τιμήσει τη γυναίκα. Έχω τη χαρά να είμαι ομιλήτρια σε αυτήν την εκδήλωση και η χαρά μου είναι πραγματικά μεγάλη γιατί σε αυτή τη συνάντηση – περί συνάντησης πρόκειται – θα συντονίσω μια αλληλεπίδραση γυναικών που θα φέρουν τις ιστορίες τους, τις γνώσεις τους, τις εμπειρίες τους και τα βιώματά τους για να εμπνεύσουν με τα δικά τους παραδείγματα το κοινό. Όταν μου προτάθηκε η συγκεκριμένη εκδήλωση, είπα ένα μεγάλο ‘Ναι’ χωρίς δεύτερη σκέψη για δύο λόγους. Πρώτον η συνεργασία μου με το Δήμο Θέρμης είναι άριστη και έχω να πω μόνο τα καλύτερα για κάθε φορά που βρέθηκα στο Πολιτιστικό Κέντρο Θέρμης ως ομιλήτρια. Δεύτερον βρήκα εξαιρετικά πρωτότυπη την ιδέα να ‘συντονίσω’ τη συνάντηση οκτώ γυναικών διαφορετικών ηλικιών χωρίς να είναι από πριν καθορισμένο τι θα πούμε και τι θα γίνει. Έγραψα μόνο κάποια κείμενα που θα είναι ο οδηγός στο ταξίδι της Κυριακής και από εκεί και πέρα θα ακολουθήσω τη ροή δίνοντας προτεραιότητα στις φωνές αυτών των γυναικών.
Κάθε χρόνο ο Δήμος Θέρμης και η Δημοτική Επιτροπή Ισότητας, λέει η Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής, Δημόσιας Υγείας και Προσχολικής Αγωγής Δήμου Θέρμης Φανή Χατζηδημητρίου, στις 8 Μαρτίου, τιμά τη γυναίκα και αναδεικνύει τους ρόλους της με μια εκδήλωση.
Η ιδέα της φετινής εκδήλωσης διαμορφώθηκε μετά από διάφορες προτάσεις και συζητήσεις μεταξύ των μελών της Επιτροπής. Πρόκειται για μια διαγενεακή συνάντηση γυναικών, που είναι μέλη του ΚΑΠΗ Θέρμης και νεότερων γυναικών, που είναι μέλη του Συμβουλίου Νέων του Δήμου Θέρμης. Οι μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες κουβαλούν μνήμες από εποχές με διαφορετικά κοινωνικά στερεότυπα και περιορισμούς ενώ οι νεότερες γυναίκες ζουν σε μια εποχή με περισσότερα δικαιώματα αλλά και νέες πιέσεις. Η διαγενεακή συζήτηση στοχεύει στην ανάδειξη αυτών που έχουν αλλάξει και εκείνων που παραμένουν ζητούμενα.
‘Παρά τις κοινές εμπειρίες, οι γυναίκες διαφορετικών γενεών δεν έχουν την ευκαιρία να συνομιλήσουν ουσιαστικά. Πιστεύω πως όσοι παρακολουθήσουν την εκδήλωση θα διαπιστώσουν ότι δείχνει το δρόμο για διάλογο και ίσως καλυφθεί ένα ‘κενό’ επικοινωνίας μεταξύ γενεών’, δηλώνει η κυρία Χατζηδημητρίου. Αυτή είναι άλλωστε και η επιδίωξη όλων μας. Να γίνει ένας ουσιαστικός διάλογος που μέσα από αυτόν να φωτιστούν δρόμοι, να τονιστούν αλήθειες, να αποκατασταθούν διαστρεβλώσεις, να αρθούν στερεότυπα και να αναθεωρηθούν γνωστικά σχήματα. Οκτώ γυναίκες που θα φέρουν τις δικές τους ‘συναισθηματικές αποσκευές’ και θα τις ανοίξουν ενώπιον του κοινού για να επικοινωνήσουν και να συνδεθούν μεταξύ τους.
Τι σημαίνει, όμως, για την κυρία Χατζηδημητρίου να είναι γυναίκα; Πώς αντιλαμβάνεται αυτόν το ρόλο; Το να είσαι γυναίκα, θα πει, σημαίνει δύναμη, αντοχή, συναίσθημα, ταυτότητα, μητρότητα αλλά και σώμα. Σημαίνει να διαμορφώνεις τον δικό σου δρόμο, να γράφεις τη δική σου ιστορία. Της ζητώ να ευχηθεί κάτι στη σύγχρονη γυναίκα κι εκείνη εύχεται σε όλες τις γυναίκες να μάθουν να αγαπούν, να πιστεύουν και να φροντίζουν τον εαυτό τους.
Κρατώ την ευχή, που έδωσε, και τη συμπληρώνω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου ‘Οι ακροβάτες της αγάπης’. Στο βιβλίο αυτό πρωταγωνίστριες είναι δυο γυναίκες. Μια ψυχοθεραπεύτρια και μια θεραπευόμενη. Η ψυχοθεραπεύτρια συνοδεύει τη θεραπευόμενη στο ταξίδι που κάνει για να μάθει να εκτιμά, να δίνει αξία, να υπολογίζει, να σέβεται και να αγαπά τον εαυτό της. Δεν είναι εύκολο αυτό το ταξίδι. Ούτε εύκολο είναι, ούτε απλό. Είναι, όμως, απαραίτητο. Προς το τέλος του ταξιδιού, η ψυχοθεραπεύτρια κάνει τον παρακάτω μονόλογο: ‘Θυμήθηκα πως όταν αναρωτήθηκα πότε θα με αγαπήσω, έδωσα αμέσως την απάντηση. Θα με αγαπήσω μόλις σταματήσω να βάζω τους άλλους πάνω από μένα. Θα με αγαπήσω μόλις αποδεχθώ αυτό που είμαι χωρίς να το πολεμώ. Και φυσικά θα με αγαπήσω μόλις αγκαλιάσω τις αδυναμίες μου και πάψω να αποδιοργανώνομαι σε οποιαδήποτε αρνητική κριτική των άλλων’.
Ραντεβού λοιπόν την Κυριακή 8 Μαρτίου και ώρα 18.00 στο Αμφιθέατρο Πολιτιστικού Κέντρου Θέρμης. Η είσοδος είναι ελεύθερη.
