Το #παιδικό θέατρο είναι μια μικρή ανατολή #φαντασίας που συμβαίνει κάθε φορά που σηκώνεται η #αυλαία. Γράφει η #ΝέληΒυζαντιάδου για την #Κουλτουρόσουπα.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου αγαπούσα το παιδικό θέατρο. Μαθήτρια Δημοτικού με πήγαινε η μαμά μου στο θέατρο Χατζώκου για να παρακολουθήσω τις παραστάσεις της Μαίρης Σοίδου κι εγώ φανταζόμουν να ανεβαίνω στη σκηνή και να παίζω μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά που πρωταγωνιστούσαν στις παραστάσεις της. Η Μαίρη Σοίδου ήταν ένας θεσμός στη Θεσσαλονίκη και είχε αφιερώσει τον εαυτό της στο παιδικό θέατρο που, όπως έλεγε η ίδια, δεν αποσκοπούσε στο να βγάλει ηθοποιούς.
Σκοπός του παιδικού θεάτρου ήταν να ψυχαγωγεί, να μορφώνει και να κάνει τον αυριανό άνθρωπο να πορεύεται χαρούμενος και σωστός. Προφητικά τα λόγια της και άκρως περιγραφικά για τους στόχους του παιδικού θεάτρου.
Η Φιλιώ και η Κατερίνα πάνε θέατρο
Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα
Ως ενήλικη πλέον εξακολουθώ να απολαμβάνω τις παιδικές παραστάσεις και μάλιστα τώρα παραδίδομαι ακόμα περισσότερο στη μαγεία του παιδικού θεάτρου. Δεν ξέρω γιατί. Σημασία έχει ότι συμβαίνει. Συμβαίνει και το χαίρομαι πολύ. Και το μοιράζομαι φυσικά με τις δυο φίλες μου, τις καλύτερες μου φίλες. Τη Φιλιώ και την Κατερίνα. Μαζί βλέπουμε θέατρο, μαζί ταξιδεύουμε με τους ηθοποιούς, μαζί μεταφερόμαστε σε άλλους κόσμους. Κάθε φορά αφήνουμε την ιστορία να μας παρασύρει. Κάθε φορά ακολουθούμε αυτά που γίνονται επί σκηνής. Κάθε φορά βγαίνουμε πιο κερδισμένες και πιο πλούσιες.
Αν θα έπρεπε να έχει ένα χρώμα το παιδικό θέατρο, το πρώτο που έρχεται στο μυαλό μου είναι το κίτρινο. Κίτρινο σαν τον ήλιο. Κίτρινο σαν ανθισμένα λουλούδια. Κίτρινο σαν λεμόνια που γίνονται μια δροσερή λεμονάδα. Ρώτησα ανθρώπους, που ασχολούνται εδώ και χρόνια με το παιδικό θέατρο, και μοιράστηκαν μαζί μου το χρώμα που έρχεται στο μυαλό τους όταν ακούνε για παιδικό θέατρο. Πρώτο στις προτιμήσεις φαίνεται να μην είναι ένα αλλά όλα τα χρώματα μαζί. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει η ηθοποιός Δήμητρα Θεοδουλίδου λέγοντας πως για εκείνη το παιδικό θέατρο μοιάζει με μια πολύχρωμη τσουλήθρα που την αφήνεις να σε παρασύρει. Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέγει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Κι ο σκηνοθέτης Πασχάλης Αραμπατζής, όμως, δηλώνει πως το παιδικό θέατρο δεν έχει μόνο ένα χρώμα.
Πασχάλης Αραμπατζής
Έχει όλα τα χρώματα γιατί όπως τα παιδιά όταν τα ρωτάς ‘Ποιο χρώμα σου αρέσει;’, εκείνα απαντούν ‘Όλα τα χρώματα’, έτσι και το παιδικό θέατρο χωράει τα πάντα: τη χαρά και τη συγκίνηση, το γέλιο και τη σκέψη, το φως και τη μαγεία. Είναι ένα ουράνιο τόξο συναισθημάτων και φαντασίας. Πολύχρωμο, ζωντανό και ελεύθερο όπως η παιδική καρδιά. ‘Το χρώμα που έρχεται στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι το παιδικό θέατρο, δεν θα μπορούσε να είναι μόνο ένα. Τα χρώματα, όμως, του ουράνιου τόξου σίγουρα συνοδεύουν τη διάθεσή μου και είναι αυτά που βλέπω στα πολύτιμα χαμόγελα των παιδιών όταν παρακολουθούν μια παιδική παράσταση’, παραδέχεται η ηθοποιός Χρύσα Καρλιώτη.
Χρύσα Καρλιώτη.
Το ουράνιο τόξο έχει την τιμητική του σε αυτό το άρθρο καθώς και η σκηνοθέτης Ελένη Κοκόζογλου, από τους Casadel Teatro, θα έδινε τα χρώματα του μαγικού ουράνιου τόξου στο παιδικό θέατρο γιατί το παιδικό θέατρο είναι γεμάτο από όλα τα χρώματα των συναισθημάτων: το κόκκινο της χαράς, το κίτρινο του γέλιου, το μπλε της φαντασίας, το πράσινο της ελπίδας.
Ελένη Κοκόζογλου
Είναι οι ιστορίες που ζωντανεύουν στη σκηνή, τα μάτια των παιδιών που λάμπουν, τα όνειρα που γεννιούνται μέσα σε μια αίθουσα θεάτρου. Ένα ουράνιο τόξο από στιγμές, γέλια, συγκίνηση και μαγεία! Όλα τα χρώματα, που συναντά κανείς στο ουράνιο τόξο, ψηφίζει και η Παυλίνα Χαρέλα από το Θέατρο Σοφούλη.
Παυλίνα Χαρέλα
Το κίτρινο φαίνεται να είναι το αμέσως επόμενο δημοφιλές χρώμα μια που το επιλέγουν ο θεατρικός παραγωγός και σκηνοθέτης Χάρης Θώμος αλλά και η ηθοποιός Χριστίνα Νασιάδου. Ο πρώτος λέει πως το κίτρινο, που του έρχεται στο μυαλό, δεν είναι το φωναχτό αλλά το φωτεινό κίτρινο του πρωϊνού ήλιου. Είναι το χρώμα της περιέργειας, της ενέργειας και της αρχής. Όπως τα παιδιά που μπαίνουν στην αίθουσα με μάτια ορθάνοιχτα, έτοιμα να ανακαλύψουν έναν κόσμο. Το παιδικό θέατρο, για εκείνον, είναι ακριβώς αυτό: μια μικρή ανατολή φαντασίας που συμβαίνει κάθε φορά που σηκώνεται η αυλαία. Από την άλλη η Χριστίνα Νασιάδου διαλέγει το αγαπημένο χρώμα της κόρης του: το κίτρινο, που για την ίδια συμβολίζει τον Ήλιο και το Φως. Τα λουλούδια, την άνοιξη και το καλοκαίρι, τα αστέρια… και μέσα σε όσα συμβαίνουν τριγύρω μας θα ήθελε να είναι όλα φωτεινά και λαμπερά γεμάτα μόνο σπίθα ΖΩΗΣ!
Ιφιγένεια Μανώλα
Και το μπλε, βέβαια, δεν πάει πίσω. Έχει κι αυτό τους οπαδούς του. Η Ιφιγένεια Μανώλα, από την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης, επιλέγει το γαλάζιο που της θυμίζει τον ουρανό που χωράει όλα τα όνειρα ενώ μπλε είναι για του χρόνου το χρώμα που επιλέγει η Θεατρική Ομάδα Twimagination. Ακολουθεί το κόκκινο που για τον σκηνοθέτη – ηθοποιό Δημήτρη Κρίκο είναι έντονο και συμβολίζει πολλά όπως αγάπη, φλόγα, θερμοκρασία, απαγόρευση. Είναι ένα χρώμα που σου μένει στο μάτι. Και είναι το χρώμα που του ήρθε πρώτο στο μυαλό. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο που κάποια παραμύθια ξεκινάνε, όπως μας υπενθυμίζει, με το ‘κόκκινη κλωστή δεμένη…’. Υπάρχει η Κοκκινοσκουφίτσα, το μήλο της Χιονάτης είναι κόκκινο, η στολή του Καρυοθραύστη και πολλά άλλα. Ο Δημήτρης Αδάμης, από τις Μαγικές Σβούρες, προτιμά το έντονο πορτοκαλί που του θυμίζει αυγή και ηλιοβασίλεμα και η Αναστασία Αναστασούδη, σκηνοθέτης στον Τεχνόκοσμο, σκέφτεται το λευκό, που χωράει μέσα του όλα τα χρώματα του κόσμου και της ψυχής.
Κι αφού ανοίξαμε τη βεντάλια των χρωμάτων, ήρθε η ώρα για τις ευχές που δίνουν οι συνεντευξιαζόμενοι στο παιδικό θέατρο που σήμερα γιορτάζει! Ευχές διατυπωμένες με αγάπη. Ευχές γραμμένες με έμπνευση. Εμείς, με τη σειρά μας, ευχόμαστε σε αυτούς τους ανθρώπους να συνεχίσουν να σκηνοθετούν, να παίζουν και να ανεβάζουν παραστάσεις που θα μας ταξιδεύουν και θα μας συντροφεύουν!
Αναστασία Αναστασούδη
‘Εύχομαι να συνεχίσει να αποτελεί ‘παρηγοριά’, ‘καταφύγιο’, ‘τόπο πραγματοποίησης του ονείρου και της ελπίδας’, ‘τόπο όπου ο χρόνος σταματά για λίγο’ για όλα τα παιδιά του κόσμου που ζουν μέσα στην εποχή της ύλης και της ταχύτητας’, Αναστασία Αναστασούδη,
‘Το παιδικό θέατρο είναι ένας κόσμος όπου τα όνειρα φορούν κοστούμια και η φαντασία ανεβαίνει στη σκηνή. Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα παιδικού θεάτρου εύχομαι κάθε παιδί να έχει την ευκαιρία να ονειρεύεται, να δημιουργεί και να εκφράζεται ελεύθερα μέσα από αυτή, τη μαγεία της σκηνής’, Μανώλα Ιφιγένεια
‘Εύχομαι οι μικροί μας φίλοι να συνεχίσουν να βουτούν στη μαγεία που ξεχειλίζει όταν η αυλαία ανοίγει. Όσο για τους μεγάλους, ελπίζω το παιδικό θέατρο να στέκεται αφορμή για να ακούν το παιδί μέσα τους, έστω και για λίγο, και να αφήνουν τον ανήλικο εαυτό τους να ζει το παραμύθι. Άλλωστε αυτό είναι τα παραμύθια: μια υπενθύμιση πως η ζωή μας μπορεί να γίνει ομορφότερη αν απλώς διατηρούμε την ελπίδα όπως κάνουν και τα παιδιά’, Δήμητρα Θεοδουλίδου.
Δήμητρα Θεοδουλίδου.
‘Εύχομαι η μαγεία της σκηνής να γεμίζει πάντα τις καρδιές μικρών και μεγάλων με όνειρα, φαντασία και χαμόγελα. Κάθε παράσταση να σας ταξιδεύει σε κόσμους μαγικούς γεμάτους περιπέτειες, να σας κάνει να γελάτε δυνατά, να συγκινείστε αληθινά και να ονειρεύεστε χωρίς όρια. Να κρατάτε πάντα ζωντανή την περιέργεια και το χειροκρότημά σας, γιατί εσείς δίνετε ζωή στη σκηνή με τα μάτια που λάμπουν και τις καρδιές που χτυπούν δυνατά!’, Πασχάλης Αραμπατζής.
‘Ως ηθοποιός που ασχολείται με το παιδικό θέατρο, εύχομαι να συνεχίσουν οι συνάδελφοί μου να το αντιμετωπίζουν με σεβασμό. Έτσι θα προσελκύσουν μικρούς θεατές και θα τους προσφέρουν εκτός από τη διασκέδαση, αλλά και μέσω αυτής, τη σημασία πολλών αξιών της ζωής και φυσικά την κοινωνικοποίηση’, Χρύσα Καρλιώτη.
‘Σήμερα, στην Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Θεάτρου, θυμόμαστε πόσο μεγάλη δύναμη έχει μια μικρή καρδιά που ονειρεύεται. Πόσο βαθιά μαγική είναι η ματιά της ψυχής ενός παιδιού! Το παιδικό θέατρο δεν είναι μόνο σκηνή, φώτα και ρόλοι. Είναι το πρώτο χειροκρότημα ενός παιδιού, το γέλιο που γεμίζει την αίθουσα, τα μάτια που λάμπουν όταν μια ιστορία ζωντανεύει μπροστά τους. Είναι εκείνη η στιγμή που ένα παιδί πιστεύει ξανά στη μαγεία, στη φιλία, στο καλό. Γιατί, μέσα από το θέατρο, τα παιδιά μαθαίνουν να ονειρεύονται, να νιώθουν, να καταλαβαίνουν τον κόσμο και τους ανθρώπους. Χρόνια πολλά σε όλους όσοι κρατούν αυτή τη μαγεία ζωντανή, δεν ‘τσιγκουνεύονται’ τη νεραϊδόσκονη και χαρίζουν στα παιδιά στιγμές μοναδικές που θα θυμούνται για πάντα. Χρόνια πολλά σε όλους όσοι γίνονται ένας ακόμα κρίκος στην πολύχρωμη αλυσίδα των εμπειριών, των ερεθισμάτων και των συναισθημάτων των μικρών θεατών! Γιατί όταν ένα παιδί συγκινείται στο θέατρο… γεννιέται ένας κόσμος λίγο πιο φωτεινός’, Ελένη Κοκόζογλου.
‘Όλα τα παιδιά του κόσμου να έχουν την σωματική και ψυχική υγεία για να μπορούν να ταξιδεύουν στους φανταστικούς κόσμους του θεάτρου και να ανακαλύπτουν τα όνειρά τους και να ξεδιπλώνουν τα συναισθήματά τους!’, Χριστίνα Νασιάδου.
Χριστίνα Νασιάδου.
‘Εύχομαι το παιδικό θέατρο να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται με τη σοβαρότητα που του αξίζει. Τα παιδιά είναι ίσως το πιο απαιτητικό κοινό. Καταλαβαίνουν αμέσως το ψέμα και διψούν για αλήθεια, φαντασία και παιχνίδι. Μακάρι, λοιπόν, να δημιουργούμε παραστάσεις που δεν απλοποιούν τον κόσμο αλλά τον ανοίγουν, που δίνουν χώρο στο γέλιο, στην απορία, στη συγκίνηση και στη σκέψη. Ένα θέατρο που να σέβεται τη νοημοσύνη των παιδιών και ταυτόχρονα να κρατά ζωντανή τη χαρά του παιχνιδιού’, Χάρης Θώμος.
Χάρης Θώμος
‘Εύχομαι το παιδικό θέατρο να συνεχίσει να υφίσταται ακόμα πιο δυναμικά και με μεγαλύτερη συχνότητα στη ζωή των παιδιών. Να δημιουργείται με σοφία και μεράκι έτσι ώστε σε πρώτο χρόνο να περνάει όμορφα μηνύματα και αξίες όσο είμαστε παιδιά, αλλά και σε δεύτερο χρόνο να έχει γαλουχήσει ενήλικες με το θέατρο και τα οφέλη του ενταγμένα στη ζωή τους’, Δημήτρης Κρίκος.
Δημήτρης Κρίκος.
‘Το παιδικό θέατρο είναι ένας τόπος όπου τα παιδιά ταξιδεύουν με τη φαντασία τους και οι μεγάλοι βρίσκουν ξανά το παιδί που κρύβουν μέσα τους. Εύχομαι να συνεχίσει να γεμίζει μικρές και μεγάλες καρδιές με όνειρα, γέλιο και μαγεία’, Παυλίνα Χαρέλα.
‘Το παιδικό θέατρο να συνεχίσει να εμπνέει τα παιδιά και να τα ταξιδεύει σε νέους κόσμους που ξεφεύγουν από τους περιορισμούς της καθημερινότητας!’, Θέατρο Τεχνών, Θεατρική Ομάδα Twimagination, Χριστόφορος Χριστοφορίδης, Βασίλης Αραμπατζής.
Χριστόφορος Χριστοφορίδης, Βασίλης Αραμπατζής.
‘Εύχομαι το θέατρο για παιδιά να είναι ο φάρος για να βρουν όλα τα παιδιά την επαφή με την Τέχνη αλλά και την έκφρασή τους μέσα από αυτήν ακόμα και ως απλοί θεατές! Θα είναι ό,τι καλύτερο θα τους έχει συμβεί!’, Δημήτρης Αδάμης.
Δημήτρης Αδάμης.
Με αυτές τις ευχές αγάπης ας κλείσουμε αυτό το άρθρο που γράφτηκε με αφορμή τη σημερινή μέρα, Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Θεάτρου.
Ραντεβού την επόμενη Παρασκευή με ένα καινούργιο άρθρο… η Φιλιώ και η Κατερίνα πάνε θέατρο και τους αρέσει πολύ!
