Το 2025 θα καταγραφεί ως η χρονιά των μεγάλων αντιφάσεων. Από τη μία, οι θεατρικές αίθουσες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας γέμιζαν με πρωτοφανείς ρυθμούς, και από την άλλη, η καλλιτεχνική ουσία έμοιαζε συχνά να πνίγεται κάτω από το βάρος του μάρκετινγκ.
Το Φαινόμενο των «Μόδας» Sold Out
Ποτέ άλλοτε το «Sold Out» δεν ήταν τόσο κυρίαρχο στην επικοινωνία των παραστάσεων. Το θέατρο το 2025 έγινε μόδα, ένα status symbol της κοινωνικής ζωής. Οι ουρές στα ταμεία και η μάχη για ένα εισιτήριο στις «must-see» παραστάσεις δεν υποκινήθηκαν πάντα από την καλλιτεχνική δίψα, αλλά από τον φόβο του να μείνει κανείς εκτός του “viral” γεγονότος.
-
Παραστάσεις που προβλήθηκαν έντονα στα social media έγιναν αντικείμενο μαζικής κατανάλωσης, συχνά ανεξάρτητα από την ποιότητα του καλλιτεχνικού αποτελέσματος.
-
Το κοινό πήγαινε στο θέατρο περισσότερο για να «δηλώσει παρών» και λιγότερο για να μετακινηθεί εσωτερικά.
Η Παγίδα: Καλλιεργούμε Θεατρόφιλους ή Θεατές-Καταναλωτές;
Εδώ εντοπίζεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος του 2025. Η μετατροπή του θεάτρου σε «trend» της εποχής είναι δίκοπο μαχαίρι.
-
Η έλλειψη βάθους: Όταν το κίνητρο είναι η μόδα, ο θεατής δεν συνδέεται οργανικά με την τέχνη. Μόλις το trend αλλάξει, αυτό το κοινό θα μετακινηθεί στην επόμενη “hot” δραστηριότητα, αφήνοντας τις αίθουσες ξανά άδειες.
-
Η δυσκολία καλλιέργειας παιδείας: Ο μελλοντικός θεατρόφιλος χτίζεται μέσα από την τριβή, την απογοήτευση, την αναζήτηση και τη σκέψη. Το «θέατρο-πυροτέχνημα» προσφέρει εύπεπτο θέαμα και εντυπωσιασμό, αλλά δεν διδάσκει στον θεατή πώς να αποκωδικοποιεί το δύσκολο κείμενο ή την πρωτοποριακή σκηνοθεσία.
-
Ο θάνατος της κριτικής σκέψης: Στη λογική του sold out, η κριτική υποχωρεί μπροστά στον αριθμό των εισιτηρίων. Αν μια παράσταση είναι γεμάτη, θεωρείται αυτόματα “καλή”, γεγονός που οδηγεί σε καλλιτεχνικό εφησυχασμό και, τελικά, στην πτώση του επιπέδου.
Η Αντίδραση του «Υποψιασμένου» Κοινού
Μέσα σε αυτό το κλίμα του υπερκαταναλωτισμού, το πραγματικά φιλότεχνο κοινό της πόλης άρχισε να απομακρύνεται από τις «θορυβώδεις» παραγωγές. Αναζήτησε καταφύγιο σε μικρότερες σκηνές, σε παραστάσεις που δεν διαφημίστηκαν από influencers, αλλά που είχαν κάτι αληθινό να πουν. Εκεί, μακριά από τα φλας, συνεχίστηκε η προσπάθεια για ένα θέατρο ουσίας, που δεν στοχεύει στο “like” αλλά στη συνείδηση.
Μια «φούσκα» που πρέπει να προσέξουμε
Το 2025 μας αφήνει με γεμάτα ταμεία αλλά με πολλά ερωτηματικά για την επόμενη μέρα. Αν δεν καταφέρουμε να μετατρέψουμε τον περιστασιακό θεατή της μόδας σε συνειδητό θεατρόφιλο, η σημερινή άνθιση θα αποδειχθεί μια φούσκα. Το στοίχημα για το 2026 είναι ένα: Λιγότερα Sold Out, περισσότερη Παιδεία.
