Η Φιλιώ και η Κατερίνα πάνε θέατρο
Γράφει η Νέλη Βυζαντιάδου για την Κουλτουρόσουπα
Με την Κατερίνα περιμέναμε από μέρες να δούμε την παράσταση ‘Λάχανα και Χάχανα – Κλικ στη Λαχανοχαχανοχώρα’. Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για το έργο του Τάσου Ιωαννίδη που είναι έτσι κι αλλιώς και γνωστό και αγαπητό σε μικρούς και μεγάλους αναγνώστες και θεατές. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της παράστασης θίγεται ένα ζήτημα που απασχολεί και προβληματίζει, στις μέρες μας, τόσο τους γονείς όσο και τους ειδικούς. Το ζήτημα αυτό δεν είναι άλλο από το χρόνο και την ενέργεια που αφιερώνουν τα παιδιά μπροστά σε μια οθόνη με όσες συνέπειες έχει αυτό στη γενικότερη ανάπτυξή τους.
Το συγκεκριμένο έργο, λέει η κυρία Άρτεμις Ιωαννίδου που σκηνοθέτησε την παράσταση, γράφτηκε πριν από 15 χρόνια και δυστυχώς φάνηκε ‘προφητικό’ όσον αφορά την ‘κυριαρχία’ της τεχνολογίας στην καθημερινότητα των παιδιών, τον εθισμό τους σε αυτήν αλλά και τις επιπτώσεις που έχει στην κοινωνική και ψυχική τους υγεία. Η παράσταση αυτή, όπως και το συνολικό έργο του brandΛάχανα και Χάχανα, προτείνει ένα ‘αντίδοτο’ μέσα από τη μουσική και γενικότερα την τέχνη. Η παράσταση πραγματεύεται τη χρήση κινητών τηλεφώνων από τα παιδιά μέσα από τα μάτια των μικρών ηρώων μας, της Χαχανένιας, του Ατσίδα και του Λαχανίδα. Είναι μια παράσταση γεμάτη μουσική, χιούμορ, περιπέτεια αλλά και σημαντικά μηνύματα.
Ο Ατσίδας, η Χαχανένια και ο Λαχανίδας αποτελούν ‘φωτεινές εξαιρέσεις’ καθώς δεν έχουν κινητά και επιμένουν να μαθαίνουν τραγουδώντας και να παίζουν αλληλεπιδρώντας ουσιαστικά μεταξύ τους. Ένα από τα κορυφαία μηνύματα που περνά το έργο από την αρχή ως το τέλος. Δεν είναι όμως το μόνο μήνυμα που βγαίνει προς το κοινό. ‘Η έννοια της ανάληψης προσωπικής ευθύνης παίζει σημαντικό ρόλο στο έργο μας. Τα παιδιά καλούνται να βρουν λύση στο πρόβλημά τους μέσα από τη θετική σκέψη, το ομαδικό πνεύμα αλλά και την αναγνώριση των λαθών τους. Είναι, επίσης, αξιοσημείωτο ότι ο Φαταουλίδας, που είναι ένας πανούργος επιχειρηματίας και η ‘πηγή του κακού’, αντί να τιμωρείται στο τέλος, μαθαίνει από τα λάθη του, μετανοεί και ζητά συγνώμη. Η γενναιοδωρία των παιδιών ωθεί και τους μεγάλους της ιστορίας μας να βρουν τον ‘καλό τους Εαυτό’, παραδέχεται η κυρία Ιωαννίδου.
Άρτεμις Ιωαννίδου
Αν και ο Φαταουλίδας εμφανίζεται ιδιαιτέρως κακός και εκδικητικός, αποκαλύπτεται πως πίσω από αυτό το μοχθηρό πρόσωπο βρίσκεται μια τραγική ιστορία. Τελικά το βίωμα της απόρριψης στα παιδικά χρόνια αφήνει πάντα ένα αποτύπωμα στην ψυχή του παιδιού. Η συνεντευξιαζόμενη συμφωνεί μαζί μου λέγοντας πως κάθε άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει πληγές και βιώματα, είτε από τα παιδικά χρόνια είτε στην καθημερινότητα στο παρόν. Είναι γνωστό πως οι άνθρωποι, που φέρουν πολλές πληγές, πολλές φορές αμύνονται με αρνητική στάση και σκληρές συμπεριφορές προς τους γύρω τους. Η Χαχανένια, ο Ατσίδας και ο Λαχανίδας μας δείχνουν πως όλοι έχουμε μέσα μας έναν καλό εαυτό και ότι μπορεί να συμβεί κάτι ‘μαγικό’ όταν επιλέξουμε να τον βγάλουμε προς τα έξω.
Στην πορεία του έργου ο πληγωμένος Φαταουλίδας βρίσκει χώρο να εκφραστεί και ανακτά τη φωνή του κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τραγουδώντας και πάλι σωστά, συμπεριφέρεται όμορφα. Υπάρχει τελικά ελπίδα για κάθε πλάσμα σε αυτή τη γη αρκεί να του δοθεί η κατάλληλη υποστήριξη. Αναρωτιέμαι αν είναι και το θέατρο μια τέτοια υποστήριξη και την ίδια στιγμή, που αναρωτιέμαι, δίνω ήδη μια πρώτη απάντηση που, όπως θα φανεί, συμπίπτει με την απάντηση που θα δώσει, με τη σειρά της, η κυρία Ιωαννίδου. ‘Η τέχνη’, θα πει ‘είναι πάντοτε μια ακτίδα φωτός, όσο σκοτεινό κι αν είναι το τοπίο που μας περιβάλλει. Σε έναν κόσμο όπου τα παιδιά μας μεγαλώνουν μέσα σε μια θύελλα πληροφοριών και ερεθισμάτων ‘υψηλής συχνότητας’, θεωρώ πως είναι απόλυτα αναγκαία η επαφή τους με το θέατρο. Μέσα σε ένα θέατρο οι άνθρωποι μοιραζόμαστε εμπειρίες χωρίς να μας χωρίζει καμία οθόνη, χωρίς αλγόριθμους και φίλτρα. Στο θέατρο γινόμαστε όλοι μια πνοή. Μέσα σε αυτήν την πνοή κρύβεται η αλήθεια. Θεωρώ πως είναι χρέος μας τα παιδιά να εκτίθενται σε αυτήν την αλήθεια’.
Όπως πάντα θέλω να μάθω ποια είναι η πιο δυνατή σκηνή του έργου για τον άνθρωπο που υπέγραψε τη σκηνοθεσία του. Εκείνη βρίσκει ως πιο ενδιαφέρουσα σκηνή την τελευταία στην οποία ο Φαταουλίδας έρχεται ‘αντιμέτωπος’ με την καλοσύνη, τη γενναιοδωρία και τη συγχώρεση. Αφοπλίζεται από κάθε είδους αρνητική ενέργεια και καλείται να αναγνωρίσει τα λάθη του. Όλοι οι χαρακτήρες καταλήγουν να έχουν μάθει κάτι και να έχουν αλλάξει από αυτήν την υπόθεση. Ελπίζει μάλιστα αυτή η ενέργεια να μεταφέρεται στο κοινό και να καλεί τους θεατές να κάνουν το ίδιο.
Φτάνοντας στο τέλος αυτής της συνομιλίας, την αποχαιρετώ ζητώντας της να μοιραστεί μαζί μας μια εμπειρία που θα θυμάται. ‘Πριν περίπου εβδομάδες, στην τελευταία σκηνή που ο Φαταουλίδας ζητά συγνώμη από όλους απευθυνόμενος προς το κοινό, ένας μικρός θεατής πετάχτηκε και είπε ‘τη δέχομαι!’. Η διάδραση με το κοινό πάντα χαρίζει πολύ ιδιαίτερες και συγκινητικές στιγμές. Αυτό που συμβαίνει επίσης σε κάθε παράσταση είναι ότι τα παιδιά τραγουδούν μαζί με τους ηθοποιούς όλα τα αγαπημένα τους τραγούδια Λάχανα και Χάχανα, πράγμα που μας κάνει πραγματικά πολύ περήφανους. Είναι μεγάλη τιμή να είμαστε μέσα στα σπίτια και τις καρδιές των παιδιών’, δηλώνει.
Βγαίνοντας από το Art box Fargani πήραμε άλλη μια ξεχωριστή εμπειρία μαζί μας την οποία θα κουβαλάμε για καιρό. Το τραγούδι που τραγουδήσαμε στο τέλος όλοι μαζί με τον συγγραφέα του έργου, Τάσο Ιωαννίδη, να ενορχηστρώνει τις φωνές μας ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή που θα κρατήσουμε μαζί με τις εικόνες που είδαμε και τα λόγια που ακούσαμε.
Ραντεβού την επόμενη Παρασκευή με ένα καινούργιο άρθρο…η Φιλιώ και η Κατερίνα πάνε θέατρο και τους αρέσει πολύ!
