Το Σάββατο πραγματοποιήθηκε το 2ο Woman’s Forum «ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ» στο Μέγαρο Μουσικής με πλήθος υπέροχων ομιλητών και ομιλητριών, δεν μπορώ όμως να μη χειροκροτήσω την κα. Καραμπέτη για την κατ’ εμέ πιο δυνατή στιγμή της ημέρας, κατά τη διάρκεια της εξαιρετικής συζήτησης που είχαν με την σκηνοθέτιδα κα.Νάθενα.
Η κορυφαία ερμηνεύτρια απάντησε για την ανισότητα που υπάρχει ακόμα σήμερα ανάμεσα στα δύο φύλα, υπογραμμίζοντας την ανάγκη οι αγώνες ενάντια στην αδικία να συνεχιστούν.
«Κάθε μέρα είναι γιορτή για όλους μας, μακάρι να φτάσουμε κάποια στιγμή στο σημείο να καταργηθεί η ανάγκη να γιορτάζουμε κάτι τέτοιο. Φυσικά και δεν υπάρχει ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα σήμερα. Από πού κι ως πού πιστεύετε κάτι τέτοιο;», αναρωτήθηκε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη .
«Δεν βλέπετε πόσες γυναικοκτονίες γίνονται; Πόσοι άντρες δεν δέχονται το δικαίωμα της συντρόφου τους στην ελευθερία και ξαφνικά ισχύει το «αν δεν σε έχω εγώ, δεν μπορεί να σε έχει κανένας άλλος»; Από πού κι ως πού ένας άνθρωπος τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου;», σχολιάζει η ηθοποιός για τα ειδεχθή περιστατικά που γνωστοποιούνται καθημερινά.
«Η κακοποίηση; Η κουλτούρα του βιασμού; Η κουλτούρα της παρενόχλησης; Το revenge porn; Ο σεξισμός που υπάρχει παντού, στα Μέσα, στα social media, τα ειρωνικά γελάκια και σχολιάκια; Όλα αυτά», συμπληρώνει στο σχόλιό της η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
«Μακάρι να διεκδικούμε πάντα δικαιοσύνη και η Πολιτεία να αναλαμβάνει τις ευθύνες της, την προστασία μας και να μας λέει αλήθειες, όχι να καλύπτει τον εαυτό της μέσα από ψέματα. Ακούμε καθημερινά εξοργιστικά πράγματα από ανθρώπους της πολιτικής. Ντρέπομαι που ζω σε μία τέτοια κοινωνία! Αυτά τα πράγματα το 2025 είναι ανεπίτρεπτα!», απαντά εμφανώς ενοχλημένη η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη.
Ένα κορυφαίο στέλεχος της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών έρχεται αντιμέτωπο με την απόλυτη δοκιμασία όταν ερευνά μια κρίσιμη διαρροή πληροφοριών από τους κόλπους της ίδιας της υπηρεσίας– Τrailer 
Ρίο ντε Τζανέιρο, αρχές της δεκαετίας του 1970. Η Βραζιλία βρίσκεται αντιμέτωπη με τη σφιχτή λαβή μιας στρατιωτικής δικτατορίας. Συστήνεται η οικογένεια Paivas: ο πατέρας, Rubens, η μητέρα, Eunice και τα πέντε παιδιά τους. Μένουν δίπλα στην παραλία, σε ένα σπίτι με πόρτες συνεχώς ανοιχτές για φίλους και οικογένειες. Η στοργή και το χιούμορ που μοιράζονται μεταξύ τους, είναι οι δικές τους λεπτές μορφές αντίστασης στην καταπίεση που υφίσταται ολόκληρη η χώρα. – Αναλυτικά για τη ταινία εδώ 
