Με το νέο του τραγούδι «Σαλάτα με κινόα», ο Θοδωρής Νεοφώτιστος παρουσιάζει μια σύγχρονη μουσική πρόταση που αντλεί θεματολογία από την καθημερινότητα και αξιοποιεί το χιούμορ ως αφηγηματικό εργαλείο. Το τραγούδι εντάσσεται στη μέχρι σήμερα καλλιτεχνική του πορεία και σηματοδοτεί μια ακόμη δημιουργική του στιγμή.
Ο καλλιτέχνης μιλά για τη δημιουργία του τραγουδιού, το περιεχόμενό του και τον τρόπο με τον οποίο τοποθετείται μέσα στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι.
Σπούδασε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Πατρών, όμως σύντομα τον κέρδισε η μουσική. Είναι κάτοχος πτυχίων Αρμονίας, Αντίστιξης, Ενοργάνωσης, Φυγής και Πιστοποίησης στο Σύγχρονο Τραγούδι, ενώ συνεχίζει τις σπουδές του στη Σύνθεση.
Το 2024 ολοκλήρωσε το Διαπανεπιστημιακό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα “Τέχνες και Τεχνολογίες του Ήχου” του Ιονίου Πανεπιστημίου, με ειδίκευση στην «Ηλεκτροακουστική Καλλιτεχνική Δημιουργία (Sonic Arts)», έναν τομέα που αναδεικνύει τον ήχο ως αυτόνομη μορφή τέχνης. Η ενασχόλησή του επικεντρώνεται στην πειραματική σύνθεση, τις ακουστικές εγκαταστάσεις και σε νέες καλλιτεχνικές μορφές που γεννιούνται μέσα από τη δημιουργική χρήση της τεχνολογίας. Είναι επίσης απόφοιτος του Μεταπτυχιακού στην Ειδική Αγωγή (Frederick University) και σπουδαστής της Δραματικής Σχολής “Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου – Καλαμπόκη”.
Έχει συνθέσει μουσική για θέατρο και κινηματογράφο, έργα που έχουν παρουσιαστεί σε φεστιβάλ, ενώ η φωνή του έχει “ντύσει” χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων που –αν και δεν σώζουν τον κόσμο– σίγουρα φτιάχνουν τη μέρα μικρών (και μεγάλων).
Η φιλμογραφία του ως Voice Actor μοιάζει με… soundtrack κινουμένων σχεδίων: έχει δώσει τη φωνή του σε ταινίες όπως:
«Ne Zha 2» (Top 5 στο παγκόσμιο Box Office), «Βαϊάνα 2» (Disney), «Miss Moxy», «Charlie», «Η Περήφανη Πριγκίπισσα», «Πριγκίπισσα Επαναστάτρια» και «Kayara: Ηρωίδα των Ίνκας», αναλαμβάνοντας σε κάποιες και τη μουσική επιμέλεια.
Το 2018, έκανε ένα βήμα που ελάχιστοι Έλληνες έχουν καταφέρει: συμμετείχε ως lead singer στο παγκοσμίου φήμης video game «Assassin’s Creed Odyssey» — ένα παιχνίδι που γνώρισε τεράστια επιτυχία διεθνώς, ταξιδεύοντας τη φωνή του σε εκατομμύρια gamers σε όλο τον κόσμο.
Εμφανίστηκε και στις σειρές «IQ 160» και «Το Κόκκινο Ποτάμι», ενώ το 2024 τον γνωρίσαμε και μέσα από το «The Voice of Greece», όπου κέρδισε κοινό και κριτές με το χιούμορ και την εκρηκτική του ενέργεια.
Συνέντευξη του Θοδωρή Νεοφώτιστου στην Ελπίδα Παπαδανιήλ για την Κουλτουρόσουπα
-Ο τίτλος «Σαλάτα με κινόα» προκαλεί χαμόγελο αλλά και απορία. Πώς γεννήθηκε; Πώς προέκυψε και τι κρύβει πίσω του;
Θ.Ν.: Ο τίτλος βγήκε γιατί ήθελα να πω κάτι αληθινό, χωρίς να το ντύσω με σοβαροφάνεια. Όταν κάποιος αγαπά ή είναι ερωτευμένος, μπορεί να κάνει πράγματα που μέχρι χθες έλεγε ούτε για αστείο. Όχι κατορθώματα και μεγάλες κουβέντες, αλλά κάτι μικρά, καθημερινά και λίγο αστεία. Το να φας σαλάτα με κινόα, ενώ κατά βάθος σκέφτεσαι σουβλάκι, είναι ένα από αυτά.
Πίσω από τον τίτλο δεν υπάρχει κάποιο βαθύ νόημα για να το αναλύσουμε σε συνέδριο. Υπάρχει αυτή η αμήχανη διάθεση να πλησιάσεις λίγο, να κάνεις ένα βήμα που δεν είναι του χαρακτήρα σου, αλλά και να γελάσεις κιόλας με αυτό. Όχι για να γίνεις κάτι άλλο, αλλά για να δείξεις ότι νοιάζεσαι. Ο έρωτας έχει αυτή τη χαζή γενναιοδωρία. Σε βάζει να δοκιμάζεις πράγματα που πριν απέφευγες και ξαφνικά δεν σου φαίνονται και τόσο τραγικά.
Και μουσικά ακολούθησα την ίδια ιδέα. Κάτι απλό, χωρίς πόζα, αλλά με φροντίδα. Σαν μια σαλάτα που δεν κάνει εντύπωση στο μενού, αλλά τελικά τρώγεται μέχρι το τέλος. Αν κάτι κρύβεται πίσω από τη «Σαλάτα με Κινόα», είναι αυτή η μικρή αλήθεια. Ότι για τα μάτια που αγαπάς μπορείς να κάνεις μικρά παράλογα πράγματα, να τα ζήσεις και να τα πάρεις και λίγο στην πλάκα. Αυτό κάνει τη διαφορά.
-Είναι ένα τραγούδι που βασίζεται περισσότερο στο χιούμορ ή στη συναισθηματική παρατήρηση της εποχής;
Θ.Ν.: Δεν το σκέφτηκα ποτέ σαν άσκηση χιούμορ ή σαν κοινωνικό σχόλιο. Το χιούμορ ήρθε επειδή έτσι βλέπω τα πράγματα και έτσι αντέχω να τα λέω και να τα εκφράζω. Από κάτω όμως, υπάρχει παρατήρηση, αλλιώς δεν θα είχε λόγο να υπάρχει το τραγούδι ή η τέχνη γενικότερα.
Με ενδιέφερε να μιλήσω για τον έρωτα όπως εμφανίζεται σήμερα. Όχι μέσα από μεγάλες κουβέντες, αλλά μέσα από μικρές αλλαγές, συνήθειες, μόδες, όλα αυτά που μπαίνουν στη ζωή χωρίς να τα καλέσεις. Το χιούμορ λειτουργεί σαν φίλτρο για να μη γίνει βαρύ, αλλά αυτό που περιγράφεται είναι πραγματικό και αναγνωρίσιμο.
Αν έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα ότι ξεκινά από τη συναισθηματική παρατήρηση και περνάει μέσα από το χιούμορ. Το ένα χωρίς το άλλο δεν με ενδιαφέρει. Το χιούμορ μόνο του κουράζει, η σοβαρότητα μόνη της βαραίνει. Μαζί μπορούν να πουν κάτι που μοιάζει περισσότερο με ζωή.
-Τι συμβολίζει τελικά η «σαλάτα με κινόα»; Είναι τρόπος ζωής, σχέση ή… στάση απέναντι στην εποχή;
Η «Σαλάτα με Κινόα» δεν είναι τρόπος ζωής και σίγουρα δεν είναι διακήρυξη. Είναι μια μικρή καθημερινή σκηνή. Κάτι που λες ναι ενώ κανονικά θα έλεγες όχι, απλώς γιατί εκείνη τη στιγμή έχει σημασία.
Δεν μιλάει για το τι πρέπει να τρως, ούτε για το πώς πρέπει να ζεις. Μιλάει για το πώς αλλάζουν οι άνθρωποι λίγο λίγο, χωρίς να το καταλάβουν, όταν υπάρχει έρωτας, επιθυμία ή απλώς ανάγκη να πλησιάσουν. Είναι στάση με την έννοια ότι δεν το παίρνεις τόσο σοβαρά. Κάνεις το βήμα, δοκιμάζεις, γελάς και συνεχίζεις.
Αν κάτι συμβολίζει τελικά, είναι αυτή η μικρή υποχώρηση που δεν σε μικραίνει. Το αντίθετο θα έλεγα. Σε φέρνει πιο κοντά στην εποχή, στους άλλους και κυρίως στον εαυτό σου, χωρίς να χρειάζεται να γίνεις άλλος άνθρωπος ή να το αναλύσεις μέχρι να χαθεί το χιούμορ.
-Σε ποια φάση της ζωής σου σε βρίσκει αυτό το τραγούδι;
Με βρίσκει σε μια φάση που προσπαθώ να κρατήσω ισορροπίες μέσα σε όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Ο κόσμος δεν είναι ήρεμος, όλα τρέχουν, φωνάζουν, κουράζουν και συχνά σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι λογική έχει.
Μέσα σε αυτό το χάος, το τραγούδι είναι μια μικρή ανάσα. Όχι φυγή, αλλά υπενθύμιση ότι οι ανθρώπινες σχέσεις, ο έρωτας, το χιούμορ και η τρυφερότητα συνεχίζουν να έχουν νόημα. Ίσα ίσα, γίνονται πιο αναγκαία.
Δεν με βρίσκει σε ηρεμία. Με βρίσκει σε φάση συνείδησης, να παρατηρώ τι γίνεται γύρω μου και παρ’ όλα αυτά να γράφω για μικρές, ανθρώπινες στιγμές που σε κάνουν να γελάς και να αναπνέεις. Εκεί ανάμεσα στο παράλογο της εποχής και στο γέλιο, βρίσκω τον τρόπο να συνεχίζω.
-Είναι πιο προσωπικό ή πιο παρατηρητικό; Μιλάς για εσένα ή για «εμάς»;
Το τραγούδι το έγραψα για μένα, η αλήθεια είναι. Δεν κάθισα να σκεφτώ «τι θα πει ο κόσμος» ή «πώς θα ταυτιστούν όλοι». Ήθελα να πω κάτι αληθινό για πράγματα που με αγγίζουν, με κάνουν να γελάω ή με κάνουν να σκέφτομαι.
Κι όμως, επειδή μιλάει για καθημερινά, ανθρώπινα πράγματα, αυτομάτως γίνεται και για «εμάς». Δεν ήταν η πρόθεση από την αρχή, αλλά αν κάποιος αναγνωρίζει τον εαυτό του μέσα στις μικρές αστείες ή αμήχανες στιγμές που περιγράφω, τότε καλώς ήρθε.
Με άλλα λόγια, ξεκινάει προσωπικό αλλά μπορεί να γίνει συλλογικό, χωρίς να το επιβάλεις. Είναι όπως μια σαλάτα με κινόα: φτιάχνεις κάτι για σένα, αλλά όπως σε κάθε τραπέζι, όλοι θα πάρουν μια πιρουνιά.
-Υπάρχει κάποιος στίχος που νιώθεις ότι σε εκφράζει απόλυτα;
Αν έπρεπε να διαλέξω έναν στίχο, θα έλεγα αυτός που λέει “Μα για τα μάτια σου μπορώ να κάνω ό,τι ένας ιππότης, να ταξιδέψω να σε βρω ως ένας άλλος Δον Κιχώτης”. Είναι λίγο παράλογος, λίγο υπερβολικός, ακριβώς όπως εγώ. Όλο το τραγούδι είμαι εγώ, αλλά αυτός ο στίχος με περιγράφει περισσότερο γιατί λέει ακριβώς τι νιώθω όταν κάτι αξίζει τον κόπο. Να ξεκινάς ταξίδι χωρίς χάρτη, με λίγο θράσος και πολύ τρέλα, κι ας ξέρεις ότι θα πέσεις πάνω σε ανεμόμυλους.
-Πόσο συνειδητά παίζεις με το χιούμορ και την ειρωνεία στον στίχο;
Παίζω με το χιούμορ και την ειρωνεία εντελώς συνειδητά, αλλά όχι σαν κόλπο ή στρατηγική. Είναι ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα και που μπορώ να τα πω χωρίς να κουράζομαι ή να γίνομαι σοβαροφανής.
Δεν κάθεται η μουσική πάνω στο αστείο απλώς για να γελάσει ο κόσμος. Το χιούμορ είναι φίλτρο για να περάσει η αλήθεια πιο εύκολα, σαν να λες «παραδέξου το, είναι λίγο γελοίο αλλά είναι αλήθεια». Η ειρωνεία έρχεται φυσικά, γιατί η ζωή είναι γεμάτη αντιφάσεις και παράλογες καταστάσεις.
-Θεωρείς ότι το τραγούδι σχολιάζει τη σύγχρονη καθημερινότητα ή τις σύγχρονες σχέσεις;
Το τραγούδι μιλάει περισσότερο για τις σύγχρονες σχέσεις, αλλά χωρίς να γίνεται σοβαροφανές σχόλιο ή κοινωνιολογική ανάλυση. Περιγράφει πώς μικρές καθημερινές στιγμές, όπως ένα πιάτο που δεν θα έτρωγες, μια αμήχανη κίνηση, μια τρέλα για τα μάτια που αγαπάς, γίνονται σημαντικές.
Και ταυτόχρονα, περνάει και λίγη παρατήρηση για την εποχή μας: τη βιασύνη, την υπερπληροφόρηση, τη μόνιμη πίεση να είσαι «εντάξει» και να ακολουθείς τάσεις. Όλα αυτά κάνουν τα μικρά, ανθρώπινα πράγματα ακόμα πιο πολύτιμα και πιο αστεία.
Με άλλα λόγια, με τη «Σαλάτα με Κινόα», δεν θέλω να πω «κοίτα τι γίνεται στον κόσμο», αλλά να δείξω πώς ζούμε, ερωτευόμαστε και πώς παλεύουμε να κρατήσουμε λίγη αλήθεια και λίγο γέλιο μέσα σε μια τρελή καθημερινότητα.
-Πιστεύεις ότι σήμερα το ελληνικό τραγούδι χρειάζεται περισσότερο θάρρος ή περισσότερη απλότητα;
Νομίζω ότι το ελληνικό τραγούδι σήμερα χρειάζεται περισσότερο αλήθεια παρά θάρρος ή απλότητα. Έχει χαθεί λίγο η αλήθεια. Πολλά τραγούδια γίνονται για να πετύχουν, όχι για να πουν κάτι πραγματικό ή να σεβαστούν την τέχνη. Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ταλέντου, αλλά ότι συχνά το τραγούδι επιπλέει σε μια ανάγκη να φτάσει ψηλά στα charts, και όχι να μιλήσει για κάτι που νιώθουμε στ’ αλήθεια
-Πώς θα περιέγραφες μουσικά το τραγούδι σε κάποιον που δεν το έχει ακούσει;
Θα το περιέγραφα σαν μια σαλάτα με κινόα που ανακατεύεις χωρίς συνταγή, αλλά στο τέλος έχει χαρακτήρα. Μουσικά είναι απλό, χωρίς φιοριτούρες, αλλά προσεγμένο στις λεπτομέρειες, με μελωδία που σου μένει. Και πάνω απ’ όλα είναι η ανάγκη να κάνεις ό,τι μπορείς ή ό,τι σου περνάει από το μυαλό για τα μάτια που αγαπάς. Εκεί κρύβεται όλη η ουσία του.
-Ήταν εξαρχής ξεκάθαρη η ενορχηστρωτική του κατεύθυνση;
Ναι, η ενορχήστρωση ήταν ξεκάθαρη από την αρχή. Ακόμα και οι δοκιμές που κάναμε, αντί να μας μπερδέψουν, έκαναν και μένα και την ομάδα να καταλάβουμε ότι οι πρώτες ιδέες ήταν αυτές που λειτουργούσαν καλύτερα και έπρεπε να μείνουν στο τελικό αποτέλεσμα. Όλα βγήκαν φυσικά, χωρίς να χρειαστεί να τα ξανασκεφτούμε υπερβολικά
-Πώς δένει αυτό το τραγούδι με το συνολικό σου καλλιτεχνικό στίγμα;
Η μουσική μου έχει διάφορες ρίζες. Από κλασική μέχρι πειραματισμούς για θέατρο, κινηματογράφο και ηλεκτροακουστικά projects. Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει ένα μόνο στυλ που με καθορίζει, ούτε με ενδιαφέρει να φτιάξω ταμπέλες. Το στίγμα μου είναι πιο απλό. Σε όποιο είδος κι αν γράψω, θέλω να μιλάω με αλήθεια. Και η “Σαλάτα με Κινόα” δένει εκεί ακριβώς. Είναι μια στιγμή όπου μπορώ να εκφραστώ όπως νιώθω, χωρίς να περιορίζομαι από φόρμες ή προσδοκίες
-Πώς αλλάζει η ερμηνεία σου όταν τραγουδάς κάτι με πιο «ανάλαφρο» τίτλο αλλά ουσιαστικό περιεχόμενο;
Είναι λίγο σαν να κρίνουν ένα βιβλίο από το εξώφυλλο. Εγώ το τραγουδάω όπως θα τραγουδούσα οποιοδήποτε τραγούδι που μιλάει στην ψυχή του καθενός, με προσοχή και ειλικρίνεια, και αφήνω τη διάθεση να παίξει εκεί που χρειάζεται, ανεξάρτητα από το αν ο τίτλος φαίνεται ανάλαφρος ή σοβαρός
-Πώς αντιδρά το κοινό στις live εμφανίσεις όταν το ακούει πρώτη φορά;
Στις παρουσιάσεις που έχουμε κάνει, η αλήθεια είναι ότι γελούν και περνούν καλά. Προσπαθώ κι εγώ να παίξω μαζί τους, να τους βάλω στο κλίμα, ώστε να το αφομοιώσουν καλύτερα και να μπουν στο πνεύμα του τραγουδιού
-Αν το τραγούδι ήταν σκηνή από ταινία, τι εικόνα θα έβλεπε ο θεατής;
Θα ήταν μια σκηνή καθημερινής τρέλας με μικρές δόσεις ρομαντισμού. Κάποιος που προσπαθεί να κάνει κάτι αστείο ή λίγο υπερβολικό για τα μάτια που αγαπά, και γύρω του μια ζωή λίγο ακατάστατη αλλά γεμάτη ενέργεια. Γελάει, μπλέκει με τα όνειρά του, προσπαθεί, και κάπου εκεί ξεπηδά μια μικρή αληθινή στιγμή. Αυτό θέλαμε να πετύχουμε και στο βιντεοκλίπ που έχουμε ετοιμάσει, και σας προσκαλούμε να μπείτε κι εσείς στη δική μας ταινία… και να χαμογελάσετε μαζί μας
-Εσύ είσαι άνθρωπος της «κινόα» ή της παραδοσιακής κουζίνας;
Όταν με βλέπει κάποιος, λογικό είναι να νομίζει ότι είμαι τύπος της υγιεινής κουζίνας και της κινόα, και δεν τον αδικώ… Μεταξύ μας όμως, η αλήθεια όμως είναι ότι είμαι πιο πολύ άνθρωπος της παραδοσιακής κουζίνας, με μακαρόνια, πίτα και μπουγάτσα. Η κινόα είναι για το τραγούδι…!!!
-Ποια μικρά πράγματα της καθημερινότητας σε εμπνέουν περισσότερο;
Με εμπνέουν όλα αυτά τα μικρά πράγματα που οι περισσότεροι θεωρούν ασήμαντα και για τα οποία λίγοι καλλιτέχνες έχουν μιλήσει. Το ανακάτεμα του καφέ, το άναμμα στο μάτι της κουζίνας, ένα βλέμμα που διαφεύγει ή μια λεπτομέρεια που περνάει απαρατήρητη. Είναι αυτές οι στιγμές που κρύβουν ιστορίες και τραγούδια και κάνουν τη ζωή πιο αληθινή και ενδιαφέρουσα
-Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο ακροατής, φεύγοντας από αυτό το τραγούδι;
Θα ήθελα να φύγει με ένα χαμόγελο και την αίσθηση ότι κάτι μικρό αλλά αληθινό τον άγγιξε. Να νιώσει ότι μπορεί κι εκείνος να κάνει μικρά, παράλογα πράγματα για τα μάτια που αγαπά, να παίξει λίγο με τη ζωή, να μην την παίρνει πολύ σοβαρά, αλλά ταυτόχρονα να κρατάει την ουσία μέσα του. Να νιώσει ότι οι καθημερινές λεπτομέρειες, οι μικρές στιγμές τρέλας ή γέλιου, μπορούν να γίνουν τραγούδι, να φέρουν χαρά και να κάνουν τη ζωή λίγο πιο ζωντανή.
-Είναι η «Σαλάτα με κινόα» προάγγελος νέων τραγουδιών ή ενός μεγαλύτερου project;
Η «Σαλάτα με Κινόα» είναι προάγγελος νέων τραγουδιών. Μπορεί να μην είναι όλα στο ίδιο στυλ ή κάποια να είναι, αλλά ο κοινός παρονομαστής τους είναι αυτή η αλήθεια, η σύνδεση με την ψυχή και η ανακάλυψη εκείνων των κοινών που είχαμε ξεχάσει ότι έχουμε μαζί της. Θέλω όποιος τα ακούει να μην νιώθει ότι τον κοροϊδεύουν, αλλά να τον κάνουν να σκεφτεί, να κοιτάξει μέσα του και να χαμογελάσει με όσα παράλογα ή όμορφα κρύβει η ζωή.
-Υπάρχουν συνεργασίες που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις στο άμεσο μέλλον;
Υπάρχουν αρκετές συνεργασίες που θα ήθελα να κάνω στο άμεσο μέλλον. Με ενδιαφέρει να δουλέψω με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την τέχνη με σεβασμό και αυθεντικότητα, όπως η Ελεονώρα Ζουγανέλη, η Νατάσσα Μποφίλου, ο Κωστής Μάραβέγιας, ο Πάνος Μουζουράκης και πολλοί ακόμα. Μου αρέσει να πειραματίζομαι, να παίζω με τις ιδέες και να δημιουργώ μαζί με ανθρώπους που έχουν κάτι αληθινό να πουν, γιατί για μένα η χημεία και η ειλικρίνεια κάνουν τη διαφορά σε κάθε συνεργασία.
-Πώς ονειρεύεσαι την επόμενη καλλιτεχνική σου «σελίδα»;
Τη φαντάζομαι λίγο απρόβλεπτη και καθόλου τακτοποιημένη, προς το παρόν τουλάχιστον. Θέλω να έχει τραγούδια που δεν προσπαθούν να αποδείξουν κάτι, αλλά να πουν κάτι. Να έχει χώρο για γέλιο, για σκέψη, για εκείνη τη μικρή αμηχανία που νιώθεις όταν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάτι. Δεν με νοιάζει να είναι «επόμενο βήμα» με την έννοια της στρατηγικής. Με νοιάζει να είναι μια σελίδα που γυρνάει φυσικά, γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Κι αν λερωθεί λίγο, ας πούμε με… κινόα, ακόμα καλύτερα.
Ευχαριστώ πολύ!!
