Μετά από τρεις ώρες και ένα τέταρτο, ολοκληρώθηκε το μουσικό ταξίδι επιλογής του τραγουδιού που θα μας εκπροσωπήσει στη Eurovision, στη Βιέννη της Αυστρίας.
Νικητής ο Ακύλας με το «Φέρ’ το!».
Από τη στήλη Η Ιδέα μου είναι; του Κρίτωνα Ζαχαριάδη (winter edition)
Μια εξέλιξη μάλλον αναμενόμενη, καθώς είχε ξεχωρίσει από την πρώτη στιγμή τόσο στο κοινό όσο και στα social media.
Ο νικητής αναδείχθηκε μέσα από μεικτό σύστημα ψηφοφορίας: 25% ελληνική επιτροπή, 25% διεθνής επιτροπή και 50% ψήφος κοινού.
Έπειτα από έναν μήνα αναμονής, αρχικά με αποσπάσματα δεκαπέντε δευτερολέπτων από τα 28 τραγούδια, έπειτα με πλήρεις παρουσιάσεις και δύο ημιτελικούς— φτάσαμε στην τελική βραδιά. Μια βραδιά που συγκέντρωσε πρόσωπα της τηλεόρασης, influencers, eurofans και νέα παιδιά που αγαπούν το τραγούδι και τον θεσμό, για να ακούσουν τα 14 κομμάτια που προκρίθηκαν.
Κι αν έπρεπε να κρατήσουμε τη «δεκάδα» των πιο δυνατών στιγμών, θα ξεκινούσαμε αντίστροφα.
10. Το σήκωμα της Κατερίνας Βρανά. Μια εικόνα με έντονο συμβολισμό. Όταν μιλούσε για ισότητα, ένιωθες πως δεν ήταν απλώς μια ατάκα σε autocue, ήταν βίωμα.
9. Η στιγμή που η Κατερίνα Βρανά ευχαριστούσε τον Φωκά Ευαγγελινό, με το δικό της τρόπο, εξηγώντας πόσο γλυκός και αθώος άνθρωπος είναι. Του μιλούσε συνεχώς με υπονοούμενα και εκείνος απαντούσε σοβαρά, χωρίς να καταλαβαίνει τι του έλεγε, όντας απόλυτα αφοσιωμένος στη δουλειά του..
8. Τα τεχνικά προβλήματα ήχου δεν έλειψαν. Κι όμως, οι διαγωνιζόμενοι δεν λύγισαν. Πέταξαν το ακουστικό και συνέχισαν όπως είδαμε να πράττει απο τα πρώτα δευτερόλεπτα του τραγουδιού του ο Good Job Nicky. Επαγγελματισμός, ψυχραιμία, αξιοπρέπεια.
7. Η αυθόρμητη πρωτοβουλία του Γιώργου Καπουτζίδη να διακόψει τη ροή και να ζητήσει χειροκρότημα για τη γυναίκα που κράτησε τον θεσμό ζωντανό στα δύσκολα χρόνια της ΕΡΤ, στην Δάφνη Μπόκοτα. Μια υπενθύμιση ότι η μνήμη έχει αξία.
6. Τα προλογικά βίντεο πριν από κάθε εμφάνιση. Ίσως για κάποιους επανάληψη, για άλλους «ξεπέτα». Για εμένα, όμως, μια γνώριμη υπογραφή χιούμορ που θύμισε τον Γιώργο των πρώτων του τηλεοπτικών χρόνων.
5. Η εμφάνιση του Χρήστου Μάστορα με ένα καλοδουλεμένο medley και άρτια σκηνική παρουσία. Ένα κανονικό show, με ρυθμό και επαγγελματισμό. Χαίρεσαι να τον ακούς να τραγουδά… κι εκεί ας σταματήσουμε… Ναι Χρήστο;;
4. Η ανανεωμένη ελληνική επιτροπή, απαλλαγμένη από «παραγοντισμούς», με πρόσωπα ενεργά στο σήμερα της μουσικής και της τηλεόρασης. Μια σύνθεση που έδειχνε τουλάχιστον πρόθεση ανανέωσης. Παράλληλα, η διεθνής επιτροπή από Γεωργία, Γαλλία, Γερμανία, Σερβία και Μολδαβία πρόσθεσε τον απαιτούμενο ευρωπαϊκό καθρέφτη.
3. Και ύστερα, η ανακοίνωση. Ο Ακύλας νικητής! Οι διαγωνιζόμενοι να πέφτουν πάνω του σε μια αυθόρμητη, ομαδική αγκαλιά. Μια εικόνα που ξέπλυνε, τουλάχιστον για ένα βράδυ, τη νοοτροπία του τηλεοπτικού ξεκατινιάσματος άλλων εποχών βλέπε εκπομπές τύπου Τατιάννας. Το τραγούδι ενώνει. Και όταν δεν το υπονομεύουν οι μηχανισμοί, το αποδεικνύει.
2. Η κορύφωση ήρθε με την πρόσκληση της Μπέττυς Μαγγίρα στη μητέρα του Ακύλα. Το «τραγούδι μέσα στο τραγούδι», η γέφυρα–αφιέρωση, η προσωπική ιστορία που μετατράπηκε σε συλλογικό συναίσθημα. Εκεί κρίθηκε, πιθανότατα, η νίκη , όχι μόνο σε επίπεδο ψήφων, αλλά σε επίπεδο καρδιάς…..
1.Και όταν είδαμε διαγωνιζόμενους να δακρύζουν, με πιο χαρακτηριστικό τον Good Job Nicky, αντιληφθήκαμε ότι κάτι είχε συμβεί πραγματικά. Όχι τηλεοπτικά. Ανθρώπινα.
Συνολικά, μια βραδιά χωρίς περιττές φιοριτούρες και παρατράγουδα. Με ρυθμό, με ροή, με καλούτσικη σκηνοθετική φροντίδα και ουσιαστική συμπερίληψη.
Αν η ΕΡΤ καταλάβει τι πέτυχε, αν συνεχίσει να ακούει το κοινό και να επενδύει σε πρόσωπα που γνωρίζουν τον θεσμό και τον σέβονται όπως ο Καπουτζιδης, η Κοζάκου η Μαγγίρα, τότε ίσως η φετινή επιλογή να μην είναι απλώς μια συμμετοχή στη Eurovision.
Ίσως να είναι η αρχή μιας κανονικότητας που τόσο καιρό παριστάναμε ότι έχουμε….
Μέχρι την άλλη φορά, ετοιμαστείτε για νέα δεκάδα απο San remo….
