Φωτογραφικό υλικό


![]()
Είναι μεγάλη αλήθεια ότι όσοι ζουν στον περίγυρο «εκτυφλωτικών» ονομάτων σε οποιονδήποτε χώρο, είναι καταδικασμένοι από την ιστορία να μένουν στη σκιά της λάμψης τους, ακόμα κι αν δικαιωματικά τους ανήκε μερίδιό της… οπότε είναι αναμενόμενο οι πολλοί να μη γνωρίζουμε τα μέλη της οικογένειας του Μότσαρτ, καθώς το τεράστιο βάρος του ονόματος ενός κορυφαίου μουσουργού παγκόσμια, ήταν μοιραίο ναυποσκελίσει οποιονδήποτε άλλον δίπλα του χαμένο στην αφάνεια και είναι ευχής έργο που μια παράσταση επέλεξε να ανασύρει από αυτήν και να φωτίσει ένα πρόσωπο κομβικό σαν την αδερφή του Νάνερλ, προκαλώντας εύλογο ενδιαφέρον…
Πρόκειται για την μουσικοθεατρική παράσταση «Ο αδελφός μου ο Αμαντέους» σε κείμενο Μηνά Βιντιάδη και σκηνοθεσία- δραματουργική επεξεργασία Βάνας Πεφάνη, που παρακολουθήσαμε στο κατάμεστο Μέγαρο Μουσικής, δικαιώνοντας αυτό που λέμε «το κατάλληλο έργο στον κατάλληλο χώρο» εξ ορισμού…




.
![]()
Ξεπερνάμε γνωστά και επαναλαμβανόμενα που μας πιπιλίζουν κάθε τρεις και λίγο, λες και αυτό είναι το κριτήριο να πάμε θέατρο, πως τη περσινή χρονιά θριάμβευσαν οι «Αινιγματικές Παραλλαγές» με μεγάλες πληρότητες για όσο καιρό παιζόταν στην Αθήνα. Κάτι παρόμοιο συναντήσαμε και στην εδώ πρεμιέρα της περασμένης Τετάρτης και με τις προπωλήσεις το “έργο επαναλαμβάνεται” καθώς μέχρι το τέλος των παραστάσεων θα παίζουν φίσκα στο Αριστοτέλειον. Ναι, είναι μεγάλη υπόθεση να έχεις γεμάτο θέατρο, φεύγουν έγνοιες και γκρίνιες άσε που θεωρείς πως πέτυχες το καλό το έργο και τους άξιους συντελεστές να το αποδώσουν εμπνευσμένα στο κοινό και αυτοί με τη σειρά τους τρέχουν για να απολαύσουν.
Ωστόσο, για μας δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια επανάληψη ίδιου θέματος, ίδιου παιξίματος και ίδιου αποτελέσματος.

Όπου ένας γεροξεκούτης συγγραφέας τον έχει χτυπήσει κατακέφαλα η επιτυχία και ένα νόμπελ τόσο ώστε να πάρει τα βουνά και συγκεκριμένα σ’ ένα απομακρυσμένο νησί κάπου στη Σκανδιναβία ζώντας με τις ιδιοτροπίες και τα φαντάσματα του παρελθόντος. Μέχρι που θα εμφανιστεί ένας δημοσιογράφος για μια ντεμέκ συνέντευξη και εκεί που ο ένας δεν ήθελε τον άλλον γίνονται το άλλο τους μισό…
Ξεκινώντας από τα αρνητικά (-), έργα σαν και τούτο έχουμε πολλάκις δει σε σινεμά και θέατρο, ενώ άπειρα βιβλία αναφέρονται σε ετερόκλητους χαρακτήρες που από την αρχή «βρωμάνε» για το ποιος είναι τι, τι πρεσβεύει, τι επιθυμεί, τι κρύβει στο σαλεμένο του μυαλό, με χειρότερο να γνωρίζεις τη συνέχεια και ακόμη πιο χειρότερα, ψυχανεμίζεσαι, πάνω κάτω, το τέλος. Και ένας λόγος παραπάνω αν μιλάμε για συγγραφείς από τον παγωμένο Βορρά, που το καλοκαίρι είναι ένας μήνας και ο ήλιος σπάνια ζεσταίνει τις ψυχές τους και που η μέρα «δύει» λίγο μετά το μεσημέρι. Σε αυτές λοιπόν τις χώρες που όλα είναι λυμένα και τακτοποιημένα μέχρι το θάνατο τους, που ζουν με τάξη και ασφάλεια, που έχουν τα ωραία τους σπίτια, τις καλοπληρωμένες δουλειές και που εκδράμουν στα φροντισμένα με σεβασμό βουνά και λίμνες, ενίοτε και για διακοπές στη Μεσόγειο για να ξελαμπικάρουν. Κι όμως, είναι στη πρώτη 5άδα παγκοσμίως με τις περισσότερες αυτοκτονίες, τα περισσότερα διαζύγια και εξώγαμα, γενικώς το κέρατο πάει σύννεφο, ενώ οι ψυχολόγοι κάνουν χρυσές δουλειές. Έτσι και ο συγγραφέας μας, ενώ τα έχει όλα πνίγεται στη μοναξιά, τη θλίψη και στη ρουτίνα της καθημερινότητας και αντιδρά όπως του αρμόζει: Φωνάζει, απαξιεί και απειλεί.

Το έργο έχει όλα τα συστατικά να πετύχει το σκοπό του, δηλαδή να αρέσει στο πλατύ κοινό: ιδιόμορφοι χαρακτήρες, έξυπνα ευφυολογήματα για τη ζωή που την επόμενη ώρα ξεχνάς, αβάσταχτη μοναξιά, ενοχές, ένα μυστήριο να πλανάται και φυσικά ανεκπλήρωτοι έρωτες. Όλα με φροντίδα τοποθετημένα ώστε να ειπωθούν, να αιτιολογηθούν και να δικαιολογηθούν πράξεις που στο παρελθόν δεν ευοδώθηκαν. Μόνο που ήταν τόσο προβλέψιμα και αναμενόμενα που ακόμη και τα 70 λεπτά της ώρας δεν ήταν ικανά να προσφέρουν στοιχεία γοητευτικής παράστασης, ή αυτό που συζητιέται μετά, τροφή για σκέψη.
Ακόμη χειρότερα που στην παράσταση δυο εκπρόσωποι δεν πρόσφεραν ευελιξία παρά μόνο σκηνική τυπική κίνηση/δράση σα να βρισκόμασταν στον καναπέ του δικού μας σπιτιού παίζοντας οι ίδιοι. Αναρωτιέμαι, τι δεν ήταν ικανός να κάνει ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας και χώθηκε ως συνσκηνοθέτης ο Δαδακαρίδης να συμβάλει, άραγε τι περισσότερο; Τα πάντα κινήθηκαν διεκπεραιωτικά, οπότε μια απάντηση αρμόζει: Μια τρύπα στο νερό.
Κοντά σε αυτά, και το φάντασμα της χαμένης αγάπης στη μορφή της Σοφίας Καλπενίδου βουβά να χαριεντίζεται και εντελώς άγαρμπα και ανεκμετάλλευτα να περνά στράφι η μοναδική γυναικεία παρουσία και πέτρα του σκανδαλου.
Επιπροσθέτως ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης έπαιξε γι’ άλλη μια φορά όπως παίζει και σε κάθε σήριαλ. Μονόχνοτος, βαρύς και μέτριος ερμηνευτικά. Επαναλαμβάνει τη μανιέρα με φωνές, σπασμωδικές κινήσεις, ενώ σωματικά πρέπει κάτι –επιτέλους- να κάνει για να «μιλά» και το σώμα του. Παρακολουθώντας τον θεατρικά θεωρώ πως πλέον δεν του περισσεύει καμιά άλλη δυνατότητα, ό,τι είχε να παρουσιάσει το έκανε και βολεμένος στη σιγουριά της αναγνωρισιμότητας παραμένει ίδιος και απαράλλαχτος ενώ σε αυτό το έργο είχε τις επιλογές να το πράξει καθώς αυτός είναι τελικά το θύμα και σε αυτόν βασίζεται η εξέλιξη της παράστασης. Παρ’ όλα αυτά και να μην το αδικούμε εντελώς, είχε τη στιγμή του σε ένα μικρό προς το τέλος μικρό μονόλογο που με ελαφρό σπάσιμο φωνής, συναισθηματικά κάτι απέδωσε.

Ο πρώτος αποτελεί ένας από τους τελευταίους μεγάλους ερμηνευτές της γενιάς του που μετρά 45 χρόνια ακάματης εργασίας. Έχει πάντα την ευελιξία και τη σταθερά να πατά με σιγουριά στο σανίδι και να αποδίδει με άνεση και χάρη οποιοδήποτε ρόλο κι ας είναι μια από τα ίδια. Γιατί τον Μπέζο δεν θα το δεις ποτέ «κακό», ποτέ λίγο και ποτέ δεν θα τον καταβροχθίσει η σκηνή. Είναι ένας σπουδαίος επαγγελματίας που χειρίζεται δυναμικά και με σθένος την κορμοστασιά του, ένας παλιάς κοπής ηθοποιός, ένας αίλουρος. Και ο ρόλος του ως συγγραφέας του ήρθε γάντι θυμίζοντας κάτι ως πολλά από τη δημόσια εικόνα του: απότομος, ειλικρινής ως και αντιπαθής. Χωρίς τον Μπέζο η παράσταση θα ήταν ένα τίποτα, τελεία.
Το σκηνικό του Kωνσταντίνου Ζαμάνη, μια απέραντη σάλα καθιστικό με φόντο μια τεράστια βιβλιοθήκη, έκανε τη δουλειά του απεικονίζοντας χώρο, τόπο και τάξη, ενώ η μικρή διάρκεια ήρθε ως μάννα εξ ουρανού, όχι απαραιτήτως να τελειώνουμε, αλλά μεγάλο προσόν ενός κειμένου να μην πλατειάζει και να΄ ναι τόσο όσο. Μια δεύτερη σκέψη είναι πως δεν είχε τίποτα άλλο να πει και μια τρίτη, εξαντλήθηκε πριν καν αρχίσει η ιδέα του. Βέβαια, το να ξεσηκώνεσαι από το σπίτι, να πληρώνεις 20 – 25 ευρώ το άτομο και σε μια ώρα να είσαι στην έξοδο, δεν το λες και θέατρο για όσους καταλαβαίνουν τι εννοώ…
Εν ολίγοις (=) πρόκειται για μια μετριότητα, εντελώς υπερεκτιμημένη που λόγω μόδας και τάσης μάλλον αρέσει πολύ. Πήγαμε, χαζέψαμε, ήδη ξεχάσαμε. Πάμε παρακάτω…
Βαθμολογία:
5,7/10

Η ζωή και το έργο της διάσημης ελληνίδας φωτογράφου Nelly’s, κατά κόσμον Έλλη Σουγιουλτζόγλου – Σεραϊδάρη, παρουσιάζεται στον εκθεσιακό χώρο του αρχοντικού Αναστασιάδη ή αλλιώς «Μαρμάρινο Σπίτι», στη Δράμα, στο κατάφυτο πάρκο των πηγών της Αγίας Βαρβάρα. Η έκθεση «Nelly’s» θα φιλοξενηθεί εκεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 2024.




Το Ρωμαϊκό Στάδιο της Πάτρας παραδόθηκε, αποκατεστημένο πλέον, στην πόλη. Πρόκειται για ένα σημαντικό έργο το οποίο υλοποιήθηκε από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας κατά το διάστημα 2020-2023, με προϋπολογισμό 335.000,00 €.
«Ένας νέος αρχαιολογικός χώρος στην Πάτρα είναι πλέον, από σήμερα, προσβάσιμος σε όλους, έτοιμος να ενταχθεί στην αναπτυξιακή διαδικασία της πόλης, της ευρύτερης περιοχής, ως η βάση μιας μεγάλης αρχαιολογικής ενότητας που θα αναδείξει και άλλα άδηλα, σήμερα, τμήματα του Σταδίου, αλλά και του παρακείμενου ρωμαϊκού ωδείου, προκειμένου να αποτελέσουν ενιαίο χώρο προσέλκυσης πολιτών, αλλά και πόλος έλξης πολιτιστικού τουρισμού» δήλωσε η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη και πρόσθεσε: «Το ρωμαϊκό στάδιο είναι μνημείο, ίσως το μεγαλύτερο εκείνης της περιόδου στον ελλαδικό χώρο. Κατασκευάστηκε το τελευταίο τέταρτο του 1ου αι. μ.Χ. στην καρδιά της ρωμαϊκής πόλης, που λόγω της γεωπολιτικής της θέσης ιδρύθηκε ως colonia Augusta, αυτοκρατορική αποικία, καθώς ο αυτοκράτορας διέγνωσε τα τεράστια στρατηγικά της πλεονεκτήματα».

Η κατασκευή του σταδίου αποδίδεται σε προσφορά του αυτοκράτορα Δομιτιανού και σχετίζεται με τον εορτασμό της εκατονταετηρίδας της Πάτρας ως ρωμαϊκής αποικίας, το 86 μ.Χ. Στο στάδιο λάμβαναν χώρα καλλιτεχνικοί και αθλητικοί αγώνες, τα Καισάρεια, αλλά και αγώνες μονομάχων.
Το μνημείο ήταν καταχωμένο, καθώς είχαν κτιστεί επ’ αυτού νεότερα οικοδομήματα, τα οποία, από τη δεκαετία του 1970, το Υπουργείο Πολιτισμού σταδιακά απαλλοτριώνει. Ηδη, κάποια από αυτά ανήκουν στο ΥΠΠΟ και επίκεινται οι σχετικές κατεδαφίσεις. «Προκειμένου, είπε η Λίνα Μενδώνη, να αναδειχθεί το μεγαλύτερο δυνατό μέρος του συγκεκριμένου μνημείου και να αποδοθεί στην πόλη, απαιτούνται και άλλες απαλλοτριώσεις οι οποίες και δρομολογούνται».
Η Υπουργός Πολιτισμού αναφέρθηκε ακόμα στο μεγάλο έργο «της αποκατάστασης του θεάτρου «Απόλλων», του οποίου οι μελέτες είναι σε εξέλιξη. «Το στάδιο, το ωδείο, το θέατρο «Απόλλων», σημείωσε η Υπουργός, «είναι οι σημαντικές πολιτιστικές υποδομές που, μαζί με την προσπάθεια ανάδειξης της μεγάλης άυλης κληρονομιάς της Πάτρας, του καρναβαλιού, θα συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή, στην παιδεία και στην ψυχαγωγία των πολιτών, ενώ παράλληλα λειτουργούν ως μοχλοί ανάπτυξης δημιουργώντας νέες προοπτικές αποδίδοντας στην πόλη την επιπλέον υπεραξία τους».
Εκτός από την υλοποίηση της αρχικής μελέτης στερέωσης και αποκατάστασης των μνημειακών καταλοίπων του ρωμαϊκού σταδίου, έγιναν ακόμα μια σειρά παρεμβάσεων που κρίθηκαν απαραίτητες για την αποκατάσταση και την ολοκλήρωση της ανάδειξης του σταδίου και του περιβάλλοντος χώρου του, όπως εργασίες στερέωσης και αποκατάστασης, γεωτεχνικές εργασίες και διαχείρισης ομβρίων υδάτων, βελτίωσης και διευκόλυνσης της προσβασιμότητας σε όλους και ιδίως για τα εμποδιζόμενα άτομα.
Αποτελεί δίχως σκέψη την ιέρεια της περφόρμανς. Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει πολλούς καλλιτέχνες, που της είπαν ότι υπάρχουν όρια στην τέχνη, να αισθάνονται άσχημα για τον εαυτό τους, ενώ επιχειρεί να επανεφεύρει και τον τρόπο που χρησιμοποιείται το ανθρώπινο σώμα ως καμβάς και οι εμπειρίες της ζωής ως πινέλο που θα δημιουργήσουν έναν πίνακα.


Η συναισθηματική σύνδεση, η ενσυναίσθηση και η αφήγηση ιστοριών σε μια εποχή τεχνητής νοημοσύνης με φθίνουσα έκταση προσοχής, κυριάρχησαν στην εναρκτήρια συζήτηση της Συνόδου Κορυφής των Ηγετών της Παγκόσμιας Ένωσης Τουρισμού για τον Πολιτισμό και την Κληρονομιά, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Βαλένθια της Ισπανίας.

‘Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα, ο ρόλος της τεχνολογίας, κυρίως της τεχνητής νοημοσύνης, βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο της συνόδου κορυφής, όπου οι συμμετέχοντες μοιράστηκαν τις πιο πρόσφατες πληροφορίες για τον τουρισμό πολιτιστικής κληρονομιάς στην Ισλανδία, το Μπελίζ, τη Φινλανδία, την Ισπανία, το Μαρόκο, το Ras Al Khaimah στα ΗΑΕ και σε άλλους προορισμούς.
«Θα πρέπει να ανησυχούμε περισσότερο για την τεχνητή νοημοσύνη παρά για την κλιματική αλλαγή», δήλωσε ο κ.Yrjotapio Kivissari, Διευθύνων Σύμβουλος της Visit Oulu, Φινλανδία.
Σχετικά με την τεχνολογία, το περιοδικό Wanderlust αποκάλυψε 3D συσκευές που έδιναν στους προορισμούς τη δυνατότητα να προσφέρουν καθηλωτικές ηχητικές και οπτικές εμπειρίες 360 μοιρών. Μεταξύ άλλων, τα στελέχη της Wanderlust χρησιμοποίησαν δείγματα από την Πέτρα, τα Φίτζι, τα νορβηγικά φιόρδ και το φεστιβάλ χρωμάτων Holi από την Ινδία, με σκοπό να δείξουν πώς η καθηλωτική τεχνολογία συσκευών μεταμορφώνει το μάρκετινγκ προορισμών.
Σε έξαρση είναι λοιμώξεις του αναπνευστικού αλλά και του γαστρεντερικού, όπως δείχνουν τα εβδομαδιαία στοιχεία του ΕΟΔΥ. Εκτός από την Covid-19 και τις πιο πρόσφατες παραλλαγές (Eris, Pirola) που απασχολούν έντονα για τη δυναμική μετάδοσής τους, οι γιατροί έρχονται αντιμέτωποι και με άλλα παθογόνα.
Τα νέα επεισόδια της σειράς του ΑΝΤ1, «Η Μάγισσα», θα προβληθούν τη Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη, στις 21:00 στον ΑΝΤ1.
Ακολουθούν οι περιλήψεις των επεισοδίων:
Η ιστορία
Μάνη, 1817…
Δύο ισχυρές οικογένειες, δύο σπαρασσόμενες πατριές που έχουν συμφιλιωθεί μέσα από τον γάμο των παιδιών τους. Μια εξαφάνιση, όμως, θα αναβιώσει την παλιά έχθρα. Ένας ανελέητος πόλεμος ξεκινά κι ένα κορίτσι, που έχει οδηγό τα οράματά του, θα κάνει τα πάντα για να κρύψει αυτό το χάρισμα, ώστε να γλιτώσει από το στίγμα της μάγισσας. Στα μάτια της, το σκοτάδι θα γίνει φως…

Πώς ξετυλίγεται ο μύθος αυτή την εβδομάδα
ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 5
Το μυστικό της Θεοφανώς ξεσκεπάζεται καθώς αναγκάζεται να το ομολογήσει στον Μάρκο και τον Μιχαήλ. Ο Μιχαήλ αποφασίζει να εκμεταλλευτεί το χάρισμά της, για να φτάσουν στον δολοφόνο του μωρού. Η παραμονή του Αντρέι στον πύργο των Λασκαραίων τον βάζει στα ενδότερα της οικογένειας, αλλά και της μυστηριώδους υπόθεσης του βρέφους. Ο Πετρούνης εξομολογείται στον παπά-Νικόδημο μια κρυφή του επιθυμία και στην οικογένεια των Γερακάρηδων προμηνύεται κατακλυσμός. Ο Τζανής επιστρέφει απ’ το ταξίδι του, αλλά μια απόφαση του Μιχαήλ θα τον φέρει στα όριά του. Η Μεταξία αποφασίζει να κάνει τη ζωή της Θεοφανώς, μαρτύριο. Ο Αντρέι θ’ ανακαλύψει ένα στοιχείο για τον πραγματικό δολοφόνο του μωρού. Η φλόγα ενός καταδικασμένου έρωτα, φαίνεται πως αρχίζει να φουντώνει ξανά…
ΤΡΙΤΗ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 6
Ο Αντρέι αποκαλύπτει στον Μιχαήλ τo στοιχείο, που αποδεικνύει ότι ο προδότης ήταν κάποιος που κυκλοφορούσε μέσα στον Πύργο, γεγονός που δημιουργεί έντονη ανησυχία σε όλη την οικογένεια. Η Θεοφανώ νιώθει τύψεις για όσα προκάλεσε με τα λόγια της και ξεσπάει στον Μάρκο.Ο παπά-Νικόδημος μιλάει στον Σπήλιο για τις κρυφές σκέψεις του Πετρούνη και τον αναγκάζει να λάβει μέτρα με τη βοήθεια του Θράσου. Ο Μάρκος είναι δυσαρεστημένος που ο πατέρας του έδειξε εύνοια στον Τζανή, ενώ η Μεταξία δείχνει την οργή της στην Θεοφανώ που αναγκάζεται να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Το ίδιο βράδυ, ο Κανέλλος πέφτει στα χέρια του Θράσου και του Μόφορη.
ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 7
O Κανέλλος δέχεται μια ριψοκίνδυνη συμφωνία και ζητά τη βοήθεια του Αντρέι για να τη φέρει εις πέρας. Ο Μιχαήλ, μετά την απόπειρα δολοφονίας του, βλέπει παντού εχθρούς, ακόμα και στους πιο έμπιστους ανθρώπους του. Η σχέση της Θεοφανώς με τον Μάρκο βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί. Ο Τζανής κατεβαίνει στην αγορά για την είσπραξη φόρων και δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, η τιμωρία του, όμως, δεν θ’ αργήσει να έρθει. Ο Αντρέι θ’ ανακαλύψει ένα μυστικό που θα τον συγκλονίσει. Η Θεοφανώ με τον Φρίξο επισκέπτονται ένα μέρος που μπορεί να δώσει απαντήσεις για το «χάρισμά» της, αλλά ο κίνδυνος παραμονεύει.
Ο πύργος των Λασκαραίων βάφεται ξανά με αίμα…
Τηλέφωνο: +30 6983 101 110
URL: http://www.kulturosupa.gr
Email: kulturosupa@yahoo.gr
Copyright Kulturosupa.gr © 2007 – 2026