Ανοιξιάτικο καλωσόρισμα με την ΑΠΙΘΑΝΗ… Αλεξάνδρα! Από την «ΟΙΚΟ…νική Πραγματικότητα» της γεωπόνου Πίτσας Στασινοπούλου.
Μιλάμε για το πόσο πολύτιμο είναι το νερό και εξηγώ στα παιδιά ότι κάποιες φορές το σπαταλάμε άδικα, όταν π.χ. πλένουμε τα δόντια και αφήνουμε τη βρύση να τρέχει. Τα βλέπω να ψιλοβαριούνται και ετοιμάζομαι να περάσω στο «παιχνίδι του νερού», όταν ακούω το γέλιο της Αλεξάνδρας. Την κοιτώ με έκπληξη και την ακούω να λέει: «Χα, χα…τί λες κυρία! Εμάς στο δρόμο μας έσπασε μια σωλήνα μου είπε ο μπαμπάς και έτρεχε το νερό σαν ποτάμι… ξέρεις πόσες μέρες; Άργησαν πολύ να τη φτιάξουν… Σ’ αυτούς να πεις που σπατάλησαν τόσο νερό! Εγώ όταν πλένω τα δόντια μου την κλείνω τη βρύση» Αχ άτιμη Αλεξάνδρα… με (ξανα)έστειλες! Έχεις και άποψη, να σε χαρώ! Και να πω ότι έχεις άδικο; Άσε που περνώντας την πόρτα με είδε να μιλάω με κάποιο (άγνωστό της) και όταν καθήσαμε μου λέει εμπιστευτικά: «Άλλη φορά να μη μιλάς με…. αγνώριστους! Έτσι μου λέει ο μπαμπάς…»
Φωτογραφικό υλικό










