Frida: Mία θεατρική «επανάσταση», που δεν θριάμβευσε… Είδαμε & Σχολιάζουμε…
Η παράσταση “Φρίντα” φιλοξενείται κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στο Θέατρο Τ και τολμάμε να την αποκαλέσουμε θεατρική επανάσταση διότι το θέμα του θεατρικού έργου διαπραγματεύεται τη ζωή της αντισυμβατικής Φρίντα Κάλο. Μια γυναίκα που τόλμησε να διαφοροποιηθεί, που κυνήγησε τα όνειρα της, που ζωγράφισε με τα πιο έντονα χρώματα και έζησε μια ζωή δική της, μακριά από πρέπει και συμβατότητες. Δυστυχώς η παράσταση δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μας, κρατώντας σε πολύ χαμηλά επίπεδα όλη τη δράση του έργου μην κατορθώνοντας να μας παρασύρει στο ρυθμό της καταιγιστικής Μεξικάνας, Φρίντα Κάλο.
Το δελτίο τύπου αναφέρει: H Φρίντα Κάλο. Οι πίνακες, τα γράμματα, το ημερολόγιό της. Οι άλλοι. Μια γειτόνισσα, μια μητέρα, μια αδελφή, ένας αγαπημένος, ένας τελωνειακός, μια φίλη, ένας μαθητής, μια νοσοκόμα. Το Μεξικό. Ένας ιδιαίτερος πολιτισμός. Ένας άλλος κόσμος. Μια παράσταση με αφορμή την διάσημη ζωγράφο. Μέσα από το δικό μας βλέμμα, η ζωή και το έργο της. Ένα άτομο επί σκηνής. Η Φρίντα. Αντιμέτωπη με το σώμα, την κοινωνία, την εποχή. Μετέτρεψε τον Θάνατο από απειλή σε κίνητρο. Προσπέρασε τα εμπόδια που της έβαζαν, φύση και κοινωνία, και ο δρόμος που διάλεξε πήγαινε μόνο μπροστά.
Ο ήχος μιας μελωδίας, από τη χώρα του Μεξικού, μας υποδέχτηκε στην παράσταση ταξιδεύοντας μας νοητά στους πίνακες της Φρίντα και στα χρώματα τους, στο “γαλάζιο” σπίτι και στις “Δύο Φρίδες”. Το σκηνικό του έργου, κομμάτια από τη ζωή της ζωγράφου. Αλκοόλ, το αναπηρικό καροτσάκι, το πλατύσκαλο του γαλάζιου σπιτιού και πουθενά ούτε ένας πίνακας της. Η Φρίντα δεν ήταν μόνο οι εικόνες που αποτύπωνε στον καμβά της, η Φρίντα ήταν ένα είδος ανθρώπου βουτηγμένο στην πολυπλοκότητα του, με χιλιάδες αναγνώσεις, ελευθεριακή και απαλλαγμένη από οριοθετήσεις, δίνοντας στον καθένα το δικαίωμα να την κατανοήσει με τον δικό του τρόπο..«Τίποτα δεν είναι απόλυτο. Όλα αλλάζουν, κινούνται, τα πάντα περιστρέφονται, τα πάντα πετούν και φεύγουν μακριά»
Στα αρνητικά [–] της παράστασης:
Η πρωταγωνίστρια του θεατρικού μονολόγου, Έλλη Χρονιάρη δεν κατάφερε να ενσωματωθεί με το πάθος που διέθετε η προσωπικότητα της Μεξικάνας ζωγράφου. Η Φρίντα Κάλο σηματοδοτούσε μια αλλαγή εποχής, αποτελούσε από μόνη της ένα φεμινιστικό μανιφέστο, μια καλλιτεχνική καινούργια ημέρα. Η ηθοποιός δεν διέθετε τη πυγμή, την αυτοπεποίθηση και το ρυθμό που απαιτεί ο συγκεκριμένος, υπέρ του δέοντος, απαιτητικός ρόλος. Υπήρξε στατική και αδύναμη χωρίς να κατορθώσει να μεταφέρει στους θεατές την ιδιόρρυθμη προσωπικότητα της Κάλο αλλά ούτε και το σπουδαίο έργο της, χωρίς να παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι το συγκεκριμένο πρόβλημα ξεκινούσε σεναριακά. Παρόλο που ο εμπλουτισμός του σεναρίου με διάφορους χαρακτήρες που παρουσιάστηκαν ως καρικατούρες ,μείωνε την αξία του έργου αλλά και της πορείας της Κάλο, θα τολμούσαμε να πούμε ότι η Ε. Χρονιάρη σε αυτές τις στιγμές ήταν περισσότερο ο ερμηνευτικός εαυτός της σε σχέση με την απόδοση της στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η σκηνοθεσία του έργου (Έλενα Βισέρη, Πέτρος Παπαζήσης), προσπάθησε να δημιουργήσει ατμοσφαιρικές εικόνες ή κάποιες στιγμές έντασης όμως η πρωταγωνίστρια του έργου δεν κατάφερε να τις αποδώσει. Συγχρόνως η “κόπωση “ του ίδιου του σεναρίου τις διαμόρφωσε ως μακροσκελείς, βαραίνοντας ακόμα περισσότερο τη δομή της παράστασης. Η σκηνοθετική προσπάθεια παρ΄ όλα αυτά αποτυπώθηκε με την έλλειψη έμπνευσης, με παρωχημένες ιδέες και με ένα μονότονο σκηνοθετικό μοτίβο στο σκέλος της ερμηνευτικής καθοδήγησης. Το έργο “σερνόταν” παρά τη μικρή του διάρκεια (60 λεπτά) και με ένα τόσο προβληματικό σεναριακό υπόβαθρο, η παράσταση έφτασε στο σημείο να μην δώσει ουσιαστικά κανένα στίγμα της ζωής αλλά και της τέχνης της Φρίντα Κάλο, την αναζήτηση της φριχτής ομορφιάς όπως είχε χαρακτηριστεί από τον Αντρέ Μπρετόν.
Εν ολίγοις [=], η παράσταση δεν μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε ή να ξανασυστηθούμε με τη σπουδαία αυτή ζωγράφο και γυναίκα, μια προσωπικότητα που αποτέλεσε σταθμό έμπνευσης και ελευθερίας μέσα στα χρόνια. Η τέχνη της Φρίντα Κάλο υπήρξε αέναη διότι χαρακτηρίστηκε από την αλήθεια της, όπως τόνιζε και η ίδια.”Οι πίνακες μου δεν είναι όνειρα, αλλά η δική μου πραγματικότητα…”
Απόσπασμα από το ημερολόγιο της
Σ’όση ζωή μου έχει μείνει στη ζωή
δεν θα βρεθεί μία στιγμή να σε ξεχάσω.
Είναι στο μπόι σου ελάχιστη η Γη
και δεν μπορώ από το βλέμμα να σε χάσω.
δεν θα βρεθεί μία στιγμή να σε ξεχάσω.
Είναι στο μπόι σου ελάχιστη η Γη
και δεν μπορώ από το βλέμμα να σε χάσω.
Όσο κορμί μου είχε μείνει για κορμί
ράγιζε δίπλα σου, προτού να το κοιτάξεις
κι έτσι σπασμένη, καθώς ήμουν, προτομή
μέσα στα χέρια σου με πήρες να με φτιάξεις.
ράγιζε δίπλα σου, προτού να το κοιτάξεις
κι έτσι σπασμένη, καθώς ήμουν, προτομή
μέσα στα χέρια σου με πήρες να με φτιάξεις.
Σήμερα, τίποτα δεν φέρνει ο καιρός
κι είναι το αύριο θολό και λιγοστεύει.
Τώρα, ο τόπος παραμένει σιωπηρός
και η απόσταση τα σώματα νηστεύει.
κι είναι το αύριο θολό και λιγοστεύει.
Τώρα, ο τόπος παραμένει σιωπηρός
και η απόσταση τα σώματα νηστεύει.
Μπορεί ο χρόνος να θαμπώνει τα συμβάντα
μα ό,τι υπήρξε μια φορά, υπήρξε πάντα.
μα ό,τι υπήρξε μια φορά, υπήρξε πάντα.
Βαθμολογία:
4/10
-Πληροφορίες για τη παράσταση ΕΔΩ
Φωτογραφικό υλικό
