ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ
Πέμπτη, 30 Απριλίου, 2026
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Το «Σπιρτόκουτο» του Γιάννη Οικονομίδη στο θέατρο Αυλαία. Από την Εταιρεία Θεάτρου Γκραν Γκινιόλ

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 Δελτίο τύπου


Η Εταιρεία Θεάτρου «ΓΚΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ» παρουσιάζει το έργο «ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ – ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟΙΧΟΥΣ»  του Γιάννη Οικονομίδη από 10 Νοεμβρίου έως 05 Δεκεμβρίου 2017
 
Η παράσταση
Η παράσταση είναι μεταφορά της κινηματογραφικής ταινίας «ΣΠΙΡΤΟΚΟΥΤΟ» του Γιάννη Οικονομίδη που πρωτοπαρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία το 2002. Η ταινία αποτέλεσε για πολλούς μια από τις κορυφαίες στιγμές του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου και άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση για το πώς «μέσα από ένα πανηγύρι ακούραστης υστερίας, ο Οικονομίδης κατόρθωσε να κάνει μια καταπληκτική σάτιρα» και να ξεκλειδώσει την πόρτα της μικροαστικής οικογένειας.
 
Το έργο διαδραματίζεται στο διαμέρισμα μιας ελληνικής οικογένειας, με το αιρκοντίσιον και την λογική «εκτός λειτουργίας». Ενδοοικογενειακή βία, λεκτική πενία, σεξισμός, κοινωνικός ρατσισμός, προβάλλονται σε υπερθετικό βαθμό με αποτέλεσμα τα συναισθήματα όλων των χαρακτήρων να είναι έτοιμα να εκραγούν και να πυρπολήσουν τα θεμέλια των μεταξύ τους σχέσεων. Μια απρόοπτη εξομολόγηση θα γίνει η σπίθα που θα πυροδοτήσει ολόκληρο το «σπιρτόκουτο».
 
Κείμενο: Γιάννης Οικονομίδης – Λένια Σπυροπούλου

Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Στάθης Μαυρόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Σοφία Τσιριγώτη
Σχεδιασμός Φωτισμών: Διονύσης Καραθανάσης
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Πηλεύς Τερζής
Κατασκευή σκηνικού: Γιώργος Μαυρόπουλος – Art Bebe Team
Επιμέλεια video – trailer: Αλέξανδρος Καντόρος
Φωτογραφίες – επιμέλεια εντύπων: Τάσος Θώμογλου
Ψιμυθιολόγος: Ειρήνη Σιγανού
Οργάνωση Παραγωγής – Επικοινωνία: Απόστολος Λιάπης
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου «ΓΚΡΑΝ ΓΚΙΝΙΟΛ»    
 
Παίζουν:  Κώστας Βουρλιώτης
                    Γιάννης Κοντός
                    Ιωάννα Λαμνή
                    Πέτρος Μαλιάρας
                    Στάθης Μαυρόπουλος
                    Λένα Πετροπούλου
                    Δήμητρα Σταματίου
 
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ
 
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 20 – 21 – 27 – 28 Νοεμβρίου
04 – 05 Δεκεμβρίου
ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
21:15

Διάρκεια παράστασης
70 λεπτά
 
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
10 ευρώ κανονικό, 8 ευρώ μειωμένο (φοιτητικό, ομαδικό), 5 ευρώ ανέργων
 
Προπώληση Εισιτηρίων
 IANOS (Αριστοτέλους 7) και στο ταμείο του Θεάτρου Αυλαία
 
Ωρες ταμείου
Τετάρτη – Κυριακή 10:30-13:30, 17:30-21:00
 
 
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ & ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Πλατεία ΧΑΝΘ (Πλευρά Τσιμισκή)
Τ: 2310 237700
————————————————
Η παράσταση συμμετέχει για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 8α Θεατρικά (Κουλτουρο) Βραβεία Θεσσαλονίκης 2018 που θα πραγματοποιηθούν πρώτο 15νθήμερο Ιουνίου 2018
– Πληροφορίες για τα 8α ΘΒΘ θα βρείτε εδώ – Facebook pages εδώ

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 5513 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«Οικογενειακή Γιορτή – Festen» όπου το «must see» δικαιώνεται απόλυτα! Ξανα – Είδαμε και Ξανα – Σχολιάζουμε.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Είδαμε και σχολιάζουμε ξανά… 2η κριτική.

Ίσως ο αναγνώστης αναρωτηθεί για ποιο λόγο ξανα-γράφουμε για παράσταση που έχει ήδη υμνηθεί εδώ και επιπλέον τιμηθεί με κορυφαία θεατρικά βραβεία στη διοργάνωση της «Κ», ως η «καλύτερη παράστασης της χρονιάς», με την «καλύτερη σκηνοθεσία» και τον «καλύτερο β’ ανδρικό ρόλο». Η απάντηση είναι απλή. Δυστυχώς κάποιοι εξ ημών δεν ανήκαμε στους τυχερούς που κατάφεραν να βρουν θέση στις περσινές sold out παραστάσεις και φέτος προνοήσαμε έγκαιρα, κάνοντας νοερό τάμα στον… άγιο του θεάτρου, που ευτυχώς «μερίμνησε». Και αφού είδαμε τη «θρυλική» παράσταση «Οικογενειακή γιορτή – FESTEN» στην ΕΜΣ σε σκηνοθεσία Γιάννη Παρασκευόπουλου,  ήταν αδύνατο να μην κάνουμε μια κατάθεση όσων βιώσαμε, το νιώθουμε ως εσωτερική ανάγκη, έστω κι αν τυχόν επαναλαμβανόμαστε…
 
Φθάνοντας στο φουαγιέ, ο «τελετάρχης» της γιορτής και οι βοηθοί του, μας τοποθέτησαν σε συγκεκριμένες θέσεις, τοποθετημένες σε παράλληλες σειρές, έχοντας καθισμένους ανάμεσά μας τους ηθοποιούς. Οι οποίοι με ένα μουσικό σήμα ως αόρατη μπαγκέτα μαέστρου, ξεκίνησαν την «ορχηστρική εκτέλεση» μιας οικογενειακής γιορτής για τα 60α γενέθλια του πατέρα, με καλεσμένους τα παιδιά του και 2-3 στενούς συγγενείς. Στο πρώτο μέρος παρακολουθούμε τις αφίξεις, την προετοιμασία, τις σχέσεις μεταξύ συγγενών και αδελφών – από τα οποία λείπει μία αδελφή που πριν λίγο καιρό κήδεψαν – ενώ στο δεύτερο μέρος (με αλλαγή ταξιθεσίας), μια απρόσμενη, σοκαριστική αποκάλυψη ενός γιού, θα οδηγήσει σταδιακά στο απόλυτο ξεγύμνωμα όλων και σε οριακές συγκρούσεις, τινάζοντας τα πάντα στον αέρα… Το επόμενο πρωί, τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο… Ή μήπως όχι;
 
Αυτό που καλύτερα μπορεί να αποδώσει το στίγμα της υπέροχης παράστασης (+) και συμπυκνώνει σε απλές λέξεις όλες τις προσδοκίες, είναι η ατάκα ενός φίλου «Μη ξεχνάς ότι ήρθαμε να δούμε ΠΟΣΟ καλή είναι»! Που σημαίνει ότι βάσει καθολικών μαρτυριών, κριτικών και όχι μόνο, είχε ήδη κατακτήσει στη συνείδησή μας ένα υψηλό βάθρο και έμενε να διαπιστώσουμε εκ του σύνεγγυς αν επρόκειτο όντως για το υψηλότατο. Και ναι, επιβεβαιώσαμε ότι ο «στεφανωμένος νικητής» κέρδισε επάξια με το σπαθί του την καταξίωση, εκφρασμένη όχι μόνο με βραβεία και επαίνους, αλλά κυρίως με τη μεγάλη αποδοχή του κοινού, που φεύγοντας εντυπωσιασμένο, λειτουργεί ως άριστος πρεσβευτής.
 
Στο ερώτημα «τί ήταν αυτό που έκανε τη συγκεκριμένη παράσταση ξεχωριστή και πολυσυζητημένη», η προφανής απάντηση είναι: η εμπνευσμένη σκηνοθεσία του Γιάννη Παρασκευόπουλου. Της οποίας η έμπνευση ξεκινά από την επιλογή του ιδιαίτερου χώρου στο φουαγιέ του θεάτρου, όπου η μεγάλη σάλα ενός νεοκλασικού οικήματος, προσέφερε ιδανικό «σκηνικό» για την τέλεση γιορτής μιας πλούσιας αστικής οικογένειας, ενώ η διάταξη των καθισμένων θεατών ανάμεσα στους ηθοποιούς, έδωσε ρεαλιστική αίσθηση συμμετοχής τους ως καλεσμένων στη γιορτή. Τα πάντα διαδραματίζονταν σε απόσταση αναπνοής και με διακριτική διαδραστικότητα, γεγονός που προσέδωσε μοναδική αμεσότητα και ζωντάνια στο εγχείρημα, παρά τα μικρά προβλήματα θέασης.
 
Ωστόσο οι αρετές της σκηνοθεσίας, δεν περιορίστηκαν στην αρχική έμπνευση ενός ιδιαίτερου στησίματος, το οποίο είναι γεγονός ότι πριμοδότησε καθοριστικά τις εξελίξεις και σταμπάρισε την ταυτότητα της παράστασης, ως απόλυτα ρεαλιστική προσέγγιση. Διότι επιπλέον διακρίναμε αξιοθαύμαστη ακρίβεια με τα πάντα πλήρως «αιτιολογημένα» και τίποτα παραπανίσιο… εξαιρετική ροή και ρυθμό στη αλληλουχία των γεγονότων με αίσθηση ισορροπίας… άψογο συντονισμό προσώπων – δράσεων, κάτι καθόλου απλό στη δεδομένη περίπτωση, όπου συχνά λάμβαναν χώρα ταυτόχρονα ή παράλληλα διαφορετικές σκηνές σε σημεία της αίθουσας, ωστόσο χάρη στον άριστα μελετημένο συγχρονισμό τους, τίποτε δεν διέφευγε της προσοχής του θεατή, τίποτα δεν «καπελώθηκε». Βρήκαμε ευφυέστατη την χωροταξική αξιοποίηση της αίθουσας ως μια τεράστια σκηνή, μηδέ εξαιρουμένων των εσοχών  ή του μπαλκονιού της, όλα εξαιρετικά λειτουργικά για πειστική δραματοποίηση. Όπως εξίσου ευφυής υπήρξε η οδηγία για ανέβασμα σε καρέκλες, είτε συμβολικά για την ανάδειξη της εξουσίας ή των καθοριστικών διαλόγων, είτε πρακτικά ως «δεύτερο επίπεδο» για την διάκριση των ηθοποιών από τους θεατές.
 
Κυρίως όμως αναδείχθηκαν με σκηνοθετική αλλά και υποκριτική μαεστρία, οι καταλυτικές συγκρούσεις, το έντονο συναίσθημα, οι εύθραυστες ενδοοικογενειακές ισορροπίες… Άλλοτε με εύληπτα υπονοούμενα,  καθαρούς συμβολισμούς ή κυνισμό, κι άλλοτε με δυναμικές σκηνές ξεσπάσματος, ενίοτε σκληρές και ωμές, που καθώς συνέβαιναν σε απόσταση αναπνοής από τον θεατή, αποκτούσαν το βάρος μιας σχεδόν «βιωματικής εμπειρίας». Απρόβλεπτες σκηνές με σεξ, οργανικά ενσωματωμένο γυμνό, λεκτικές επιθέσεις, άγριο κυνηγητό, βίαια πάλη, αλλά και «παγωμένη» υποκρισία, όλα υπηρέτησαν με ακρίβεια, αληθοφάνεια, ένταση, το πνεύμα ενός οικογενειακού δράματος, από το οποίο ωστόσο ποτέ δεν χάθηκε η πρωταρχική αφορμή, ήτοι το γιορτινό κλίμα γενεθλίων, με τον αποστασιοποιημένο, συχνά κυνικό τελετάρχη να το επαναφέρει σταθερά. Και με υπέροχη σκηνοθετική σκηνή το φινάλε της επόμενης μέρας στο πρωινό, με το λευκό του ποθούμενου «εξαγνισμού» ή της κάθαρσης να κυριαρχεί… Εν ολίγοις μια από τις πλέον εμπνευσμένες και άρτιες σκηνοθεσίες που έχουμε δει, άξια πολλών συγχαρητηρίων!
 
Αντίστοιχα εύσημα αναλογούν και στο σύνολο των ηθοποιών, που όλοι τους ένας προς έναν, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για την υλοποίηση του σκηνοθετικού οράματος. Προφανώς οι βασικοί, πρωταγωνιστικοί ρόλοι λόγω έκτασης και έντασης, λειτούργησαν πιο αβανταδόρικα για τους ηθοποιούς που τους υποδύθηκαν και δεν μπορούμε να μην εκφράσουμε θαυμασμό για τον Χρίστο Στυλιανού στο ρόλο του γιου Κρίστιαν ως «πέτρα του σκανδάλου», που με δυνατή εσωτερική ερμηνεία, ακρίβεια και αυτοέλεγχο απέδωσε  όλη την τραγικότητα του χαρακτήρα… για τον Κωνσταντίνο Χατζησάββα στο ρόλο του άλλου γιου Μίκαελ, που εντυπωσίασε με την καταλυτική ενέργεια, πάθος, εκφραστικότητα, ένταση, πειστικότητα… για τον Βασίλη Σπυρόπουλο ως πατέρας Χέλγκε, με  το κατάλληλο σκηνικό εκτόπισμα και κύρος μιας αυταρχικής, εξουσιαστικής μορφής με παράλληλη δραματικότητα στην κατάρρευσή του… Δίπλα τους, η εξαιρετική Γιολάντα Μπαλαούρα ως μητέρα, με καλοδουλεμένη «στυλιζαρισμένη» ερμηνεία για το ρόλο και μια σκηνή καθηλωτική,  ενώ από όλους τους υπόλοιπους είναι αδύνατο να διαχωρίσεις κάποιους, καθώς σπάνια συναντούμε ένα τόσο άψογα δεμένο και υψηλού ερμηνευτικού επιπέδου σύνολο, με όλα τα μέλη του  ισοδύναμα στην απόδοση. Από τον μικρότερο, βοηθητικό ρόλο μέχρι τους κορυφαίους και το «εύγε» προκύπτει αυθόρμητα!
 
Τα εύσημα απευθύνονται εν συνεχεία στους τεχνικούς παράγοντες της παράστασης, η οποία φυσικά είχε ήδη έτοιμο το πλέον κατάλληλο «σκηνικό» της αίθουσας χωρίς να απαιτηθεί καμία προσθήκη πέραν ενός ρεαλιστικού μπουφέ με πραγματικά εδέσματα, ωστόσο αξίζουν ιδιαίτερη μνεία οι επιμέλειες α)  της ατμοσφαιρικής μουσικής και των κατάλληλων τραγουδιών με την ανάλογη κινησιολογία, για το εορταστικό κλίμα, β) των θαυμάσιων, μελετημένων, στοχευμένων φωτισμών, γ) των άριστα επιλεγμένων και φροντισμένων κοστουμιών, με ευφάνταστη αντίθεση μεταξύ του επίσημου γιορτινού μαύρου και του λευκού της «κάθαρσης» το επόμενο πρωί…
 
Το ελάχιστο που θα παρατηρούσαμε (-) για το «τυπικό» της υπόθεσης, αφορά σε μια εν μέρει δυσκολία θέασης λόγω της σκηνοθετικής ιδιαιτερότητας, καθώς η δράση εξελισσόταν κατά βάση στο ίδιο επίπεδο με τον θεατή και μοιραία κάποια εμπόδια, ανάλογα με τη θέση καθενός (πχ. κολώνες ή μπροστινοί καθήμενοι) περιόριζαν την οπτική ορισμένες στιγμές ή υποχρέωναν σε τακτικό «στριφογύρισμα» προς όλες τις γωνιές της αίθουσας, στερώντας κατά κάποιο τρόπο την ολοκληρωτική προσήλωση και συνολική εικόνα της δράσης. Όσον αφορά στο ίδιο το έργο και το κείμενό του – των Τ. Βίντερμπεργκ, Μ. Ρούκοφ και Μπ. Χρ. Χάνσεν-  πρόκειται βέβαια για  οικογενειακή τραγωδία με βαθύτερες ψυχολογικές προεκτάσεις, ωστόσο βρήκαμε κάποια σημεία ακραία από άποψη αληθοφάνειας ή να «εκκρεμούν» μέσα στην πλοκή, ενώ η προσθήκη στοιχείων σαν το θέμα του ρατσισμού, φάνηκε να «πλεονάζει» αναιτιολόγητα σε μια ήδη πληθωρική υπόθεση. Φυσικά μιλάμε για… πταισματάκια, αν θέλεις να «ψειρίσεις» μία από τις πλέον αξιόλογες παραστάσεις που είχαμε την ευτυχία να απολαύσουμε!
 
Το συμπέρασμα (=) όλων τούτων θα μπορούσε να συνοψιστεί στο ερώτημα – απορία: Ακόμα δεν πήγατε να δείτε την «Οικογενειακή γιορτή»;;; Τέτοιες ευτυχείς καλλιτεχνικές στιγμές που αναδεικνύουν τη θεατρική τέχνη σε όλα τα επίπεδα, σπανίζουν απελπιστικά κι εδώ η… μοντερνιά «must see» δικαιώνεται στον απόλυτο βαθμό!  
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 
8  ΣΤΑ  10  
 
-Πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε ΕΔΩ

-1η κριτική για τη παράσταση, τελευταία του αείμνηστου Αχχιλέα Ψαλτόπουλου ΕΔΩ
.

Η παράσταση στα 7α Θεατρικά Κουλτουρο – βραβεία Θεσσαλονίκης 2017, κέρδισε 3 κορυφαία βραβεία:

-Καλύτερη Παράσταση της Χρονιάς 2017
-Καλύτερη Σκηνοθεσία της Χρονιάς 2017
(Γιάννης Παρασκευόπουλος)
-Καλύτερου Δεύτερου Ανδρικού ρόλου της Χρονιάς 2017
(Κωνσταντίνος Χατζησάββας).
.
Ενώ ήταν υποψήφια για 8: 
Α’ Ανδρικού ρόλου (Χρίστος Στυλιανού), Β΄ Γυναικείου ρόλου (Σταυρούλα Αραμπατζόγλου), Β΄ Γυναικείου ρόλου (Ιωάννα Παγιατάκη), Ερμηνευτικού συνόλου, Φωτισμών (Στράτος Κουτράκης).
 
.
Βίντεο απο την απονομή των βαρβείων: Καλύτερης παράστασης 2017
.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 10745 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Είδαμε και Σχολιάζουμε

«Η χαμένη αθωότητα της Άννα Φρανκ» στη Θεσσαλονίκη. Γιατί κανένας πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Γράφει ο Γιάννης Φασούλας.

Αυθεντικότητα. Όλοι την αναζητούν και όλοι τη μιμούνται, αλλά εκείνη βρίσκεται πάντα μόνο σε ένα μέρος. Εκεί που βρίσκονται οι ασήκωτοι σταυροί και τα τρομακτικής καταστρεπτικής δύναμης ερεθίσματα. Αν το πέρασμα θανάτου από ένα βασκικό χωριό γέννησε τη Γκουέρνικα, κι αν μια ανατριχιαστική εικόνα πολεμικών χαρακωμάτων υπήρξε ο σπόρος του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, πόσο ανεξάντλητη πηγή γνησιότητας μπορεί άραγε να αποτελεί η ανελέητη στοχοποίηση από το πιο απάνθρωπο καθεστώς όλων των εποχών;
 
Η απάντηση δόθηκε το Σάββατο στο θέατρο «Αλέξης Μινωτής» του Δήμου Αμπελοκήπων-Μενεμένης. Η Χαμένη Αθωότητα της Άννας Φρανκ έφερε αληθινό σοκ και δάκρυα, που ακόμη και πρωτοκλασσάτοι καλλιτέχνες δύσκολα θα προκαλούσαν. Κι αυτό χάρη στην ατόφια εκείνη ευαισθησία, την οποία χάρισε στη θεατρική ομάδα Εntremosotros της Ισραηλιτικής Κοινότητας Θεσσαλονίκης ο «προνομιακός» της δεσμός με το κορίτσι-σύμβολο των 70 εκατομμυρίων νεκρών του Πολέμου.
 
Πριν συμβεί το ο,τιδήποτε επί σκηνής, δυο πένθιμα βιολιά ξεκίνησαν να σιγοντάρουν μια περιήγηση σε φωτογραφίες της Άννα Φρανκ, η οποία διακόπηκε στο έτος 1945, «ενημερώνοντας» και τον πλέον άσχετο, ότι εκείνη η μικρή χαρά της ζωής έσβησε πριν κλείσει τα 16 της χρόνια. Άψογη εκκίνηση. Εγγύηση για δίωρο καρδιοχτύπι. Όταν η δράση ξεκίνησε, τα φύλλα του ημερολογίου της Άννα φάνταζαν αληθινή ωρολογιακή βόμβα. Όσο η τραγική ηρωίδα γυρνούσε σελίδες, ερχόταν όλο και πιο κοντά στο σκληρό και άδικο Αναπόφευκτο.
 
Και οι θεατές το γνώριζαν πια αυτό.
 

«Ίσως ο κόσμος να περνάει απλά μια κρίση».

Το μεγάλο «στοίχημα» της παράστασης ήταν προφανές: Πείνα, γενοκτονία, αιματοκύλισμα. Τι ξέρει από όλα αυτά το θεατρόφιλο κοινό του 2017, γεννημένο και μεγαλωμένο με την ψευδαίσθηση ότι ο «πόλεμος» ανήκει σε μακρινό παρελθόν; Κι όμως, η ομάδα του Γιάννη Μαλούχου το κέρδισε κι αυτό το στοίχημα. Η παράσταση δεν ήταν κομμένη και ραμμένη στα βιώματα ογδοντάρηδων – κάθε άλλο.
 
«Μας μιλάει με έναν τρόπο, λες και εμείς ξεκινήσαμε τον πόλεμο. Γιατί δηλαδή, εμείς τον ξεκινήσαμε;» ρώτησε σε κάποιο σημείο ο Χανς Βαν Ντάαν, το ήμισυ του θορυβώδους και μικροπρεπούς ζεύγους Βαν Ντάαν, που μαζί με τον γιο τους, Πήτερ, αποτελούσαν μια σιδερένια μπάλα στο πόδι της αγωνιζόμενης για επιβίωση οικογένειας Φρανκ. Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δόθηκε –  αλλά σε ανύποπτο χρόνο, σε εντελώς διαφορετικό σημείο της παράστασης. Όταν η ταμπεραμεντόζα Εβραιοπούλα εξανέστη προς την παλιά γενιά: «Εσείς τη ζήσατε τη ζωή σας. Εμείς τι ζήσαμε;» Πράγματι, ο ξοφλημένος Χανς Βαν Ντάαν δεν είχε ενδοιασμούς όταν σηκώθηκε μέσα στη νύχτα και έκλεψε το ψωμί, αδιαφορώντας έτσι ακόμα και για τον ίδιο του τον γιο. Κι έτσι ένα πολεμικό έργο αποκτά νέο ενδιαφέρον: Παιδιά που πληρώνουν τις αμαρτίες των πατέρων τους, εκπατρίζονται, εγκαταλείπουν ό,τι αγαπούν, αναγκάζονται να ζουν τη ζωή τους σε λίγα τετραγωνικά και τελικά εξαφανίζονται για πάντα στα βάθη της Γερμανίας.
 
Μας θυμίζει κάτι όλο αυτό;
΄΄

«Trotz allem glaube ich an das Gute im Menschen»

Η τελευταία ατάκα του έργου βρίσκεται αυτούσια στην τρίτη από το τέλος σελίδα του αυθεντικού ημερολογίου της Άννα Φρανκ. Το κορίτσι που ακόμη και μετά θάνατον «πίστευε στην καλοσύνη των ανθρώπων» δεν σταμάτησε ποτέ να δίνει δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες. Πολύ ευγενικό εκ μέρους της, όταν σε εκείνη δεν δόθηκε ούτε μία.
 
Ο πήχυς τέθηκε σε δυσθεόρατα ύψη για τη Στελίνα Ζακάρ, αλλά η νεαρή πρωταγωνίστρια στάθηκε όρθια και με το παραπάνω. Η ηθοποιός που επωμίστηκε την ενσάρκωση του θρύλου ήταν μια αξιαγάπητη ύπαρξη και μια γερή ένεση ενέργειας στο στατικό φόντο των ενηλίκων, παίζοντας με όλους και με όλα, «χορεύοντας» για δυο ώρες στη θλιβερή πίστα των λίγων τετραγωνικών που φιλοξένησαν κατ’ αποκλειστικότητα την εφηβεία της Άννα Φρανκ, πριν μετακομίσει στην αποθήκη μελλοθανάτων του Άουσβιτς. Αχώριστο αξεσουάρ της, ένα χαμόγελο-προσκλητήριο στη νεανική δίψα για δημιουργία και κίνηση, τόσο συναρπαστικό, που σε κάνει να κλαις διπλά, όταν τελικά το σβήσει ο θάνατος.
 
Ο Αλμπέρτο Σεβή ήταν η φυσιογνωμία που χρειαζόταν η φιγούρα του Όττο Φρανκ, μιας  πατρικής και προστατευτικής αγκαλιάς που χωράει όλον τον κόσμο. Ικανός για τα πάντα, μα όχι και για να αποτρέψει το Αναπόφευκτο, ο πατέρας που είδε ό,τι αγαπούσε να γίνεται σκόνη ήταν μια μικρογραφία θεανθρώπου: Στοργικός, υπομονετικός, με καθαρό μυαλό, χωρίς να σκέφτεται ούτε για μια στιγμή τον εαυτό του, ώσπου και αυτός τελικά λύγισε όταν ήπιε το πικρό ποτήρι. Ο ηθοποιός ταίριαξε σε όλα με τον χαρακτήρα και στο τέλος δεν ήξερες αν ήταν ο Όττο ή ο Αλμπέρτο εκείνος που έκλεισε τη βραδιά με τις λέξεις «ποτέ ξανά», πυροδοτώντας ένα ειλικρινέστατο, παρατεταμένο αντιπολεμικό χειροκρότημα από ένα κοινό, ας μην ξεχνάμε, γεννημένο και μεγαλωμένο με την ψευδαίσθηση ο πόλεμος ανήκει σε μακρινό παρελθόν – και στο χειροκρότημα αυτό αποτυπώνεται η επιτυχία της παράστασης.   
 
Ο θρύλος ζωντάνεψε στους Αμπελόκηπους και έπεται συνέχεια. Μονή Λαζαριστών, Αθήνα, και εις ανώτερα ακόμα. Και γιατί όχι; Η θεατρική ομάδα των entremosotros έχει την ποιότητα (και την αυθεντικότητα) να βγάλει από τα ράφια της ιστορίας ένα κορίτσι-μύθο και να παρουσιάσει με το ζόρι στον καθένα μας το δικό του Άουσβιτς. Οπότε, γιατί όχι; Βέβαια, θα πονέσει. Θα σφάξει, ίσως. θα διαλύσει αυταπάτες και θα γκρεμίσει προσωπικά παραμύθια.
 
Αλλά αυτό είναι ό,τι πάντα ήθελε το θέατρο.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 8719 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Έργα & Παραστάσεις (Πρεμιέρες)

Jeremy και Ζήσης Ρούμπος για μία και μοναδική παράσταση στη Θεσσαλονίκη!

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 JZ Stand Up Comedy Show!

 
Jeremy και Ζήσης Ρούμπος για μία και μοναδική παράσταση στη Θεσσαλονίκη!
 
Πότε; Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017
Που; Κινηματογράφος Φαργκάνη
(Αγίου Παντελεήμονος 10, τηλ,2310 208007)
Ώρα έναρξης: 21.00   
Τιμή εισιτηρίου: 9 ευρώ
Σημεία προπώλησης:
Κινηματογράφος Φαργκάνη (Αγίου Παντελεήμονος 10, τηλ,2310 208007)
Κινηματογράφος Βακούρα (Μιχαήλ Ιωάννου 10, τηλ.2310 233665)
Κινηματογράφος Κολοσσαίον (Β.Όλγας 150, τηλ.2310 834996)
Colored Coffee (Αγ.Σοφίας 36, τηλ.2310 226895)
Αρκούδα (Κ.Μελενίκου 20, τηλ.2315 505898)
Σάρωθρον (Κατούνι 17, 2310 538282)
 
Μετά το Despacito…Μετά τα Fidget Spinner…Μετά τα παπούτσια με φωτάκια…μετά τη τσίχλα ροδέλα…μετά τα Mikel…μετά τη σαμπάνια της Τζούλιας Αλεξανδράτου…Μετά τα Pokemon Go…
 
ΤΩΡΑ  ΝΕΑ ΤΡΕΛΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ!
 
JZ Stand Up Comedy Show!
 
Ζήσης Ρούμπος και Jeremy παρά το χάσμα ηλικίας, γενιάς και νοοτροπίας μοιράζονται για πρώτη –και ελπίζουμε τελευταία- την ίδια σκηνή, με σκοπό να ανατινάξουν τα μυαλά των θεατών που θα τολμήσουν να δουν τις παραστάσεις τους.
 
Όσοι τους παρακολουθούν στην ομώνυμη εκπομπή που παρουσιάζουν από το κανάλι του Jeremy, είναι υποψιασμένοι για το τι θα επακολουθήσει από τη συγκεκριμένη συνύπαρξη.
 
Οι υπόλοιποι μπορούν απλά να καθίσουν αναπαυτικά στη καρέκλα τους με ποπ κορν και αναψυκτικά και να απολαύσουν τον πιο ιδιότυπο θεατρικό κανιβαλισμό όλων των εποχών!

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 2349 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Παράξενη Ζωή

Τα 4 σημάδια που δείχνουν υγιή σεξουαλική ζωή

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Η καλή ερωτική ζωή ενός ζευγαριού είναι σημαντική και την υπόλοιπη σχέση τους.  


Το κάθε ζευγάρι βέβαια έχει τους δικούς του ρυθμούς και κάνει διαφορετικά πράγματα αλλά υπάρχουν σημάδια που δείχνουν μια γενική καλή σεξουαλική ζωή στους περισσότερους.

Δείτε παρακάτω μερικά από αυτά…
.
Νιώθετε καλά με το σώμα σας
Σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και στην οποία συμμετείχαν γυναίκες ηλικίας 18 έως 49, διαπιστώθηκε ότι εκείνες που ήταν ικανοποιημένες με το σώμα τους ήταν επίσης και περισσότερο ικανοποιημένες από την σεξουαλική τους ζωή. Ο λόγος; Κατά τη διάρκεια του σεξ το μέγεθος των μηρών και η κοιλιά αποσπούν την προσοχή και ενδεχομένως το μέγεθός τους επηρεάζει την ευχαρίστηση. Επιπλέον η απώλεια βάρος έχει αποδειχθεί πώς ενισχύει την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση αντρών και γυναικών.

Δεν φοβάστε να ζητήσετε αυτό που θέλετε
Όταν κάνει κανείς καλό σεξ, σημαίνει πώς έχει βρει την τέλεια εκείνη συνταγή που τον/την ικανοποιεί σε προσωπικό επίπεδο. Αν ο σύντροφός σας δεν μπορεί να διαβάσει το μυαλό σας και δεν γνωρίζει τι είναι αυτό που σας διεγείρει ερωτικά μήπως να του το αποκαλύψετε;

Δεν μετράτε τις φορές που κάνετε σεξ
Είτε κάνετε σεξ πολλές φορές μέσα στην εβδομάδα, είτε μια φορά τον μήνα, δεν είστε από τα ζευγάρια που μετράτε τις φορές που ήρθατε σε επαφή γιατί δεν θεωρείτε ότι αυτός αποτελεί τρόπος αξιολόγησης της σχέσης σας.
Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Economic Behavior & Organization, οι ερευνητές ζήτησαν από ζευγάρια να διπλασιάσουν τις φορές που έκαναν σεξ. Σε σύγκριση με ζευγάρια που έκαναν σεξ όποτε το ήθελαν, η πρώτη ομάδα δεν ήταν πιο ευτυχισμένη.

Σας αρέσει
Δεν έχει σημασία πόσες φορές την εβδομάδα ή το μήνα κάνετε σεξ, αν έρχεστε κάθε φορά σε οργασμό ή όχι, το πιο σημαντικό είναι ότι κάθε φορά το απολαμβάνετε. Αισθάνεστε πιο κοντά με τον σύντροφό σας και έχετε καλύτερη διάθεση. Αυτά τα δύο είναι που έχουν πραγματικά μεγάλη σημασία.
Πηγή: www.baby.gr

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1708 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Βιβλίο - κυκλοφορίες – νέα - ΒιβλιοθήκεςΣυνεντεύξεις συγγραφέων στην «Κ»

Νατάσα Κυρκίνη Κούτουλα: Συνεντεύξεις νέων συγγραφέων στον Τ. Αγγελίδη Γκέντζο για την «Κ».

από Kulturosupa
από Kulturosupa

 

 

Συνεντεύξεις νέων συγγραφέων στον Τάσο Αγγελίδη Γκέντζο για την «Κ».

Αυτό που μου έκανε εντύπωση από την συνέντευξή της Νατάσας Κυρκίνη Κούτουλα σας το καταθέτω. Μια γυναίκα που δίδαξε για τόσα χρόνια σε σχολεία, μια γυναίκα με διδακτορικό και θητεία στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο δηλώνει: “Πιστεύω ακράδαντα ότι ένα κείμενο δυσνόητο ή εκφραστικά εξεζητημένο δεν είναι κατ’ ανάγκην βαθυστόχαστο, είναι όμως σχεδόν πάντοτε κουραστικό και ενίοτε βαρετό.”
 
1. Ποιο είναι το επάγγελμά σας;
Είμαι Φιλόλογος- Ιστορικός. Μετά από πολύχρονη σταδιοδρομία στην εκπαίδευση, την οποία υπηρέτησα από διάφορες θέσεις (Καθηγήτρια σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, Υποδιευθύντρια του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων, Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου) σήμερα πια είμαι συνταξιούχος και μου έχει απονεμηθεί ο τίτλος της Επίτιμης Συμβούλου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
 
2. Πώς περνάτε τη μέρα σας;
Το μεγαλύτερο μέρος της μέρας μου είναι αφιερωμένο στην ανατροφή της τρίχρονης εγγονούλας μου, διότι οι γονείς της εργάζονται. Φροντίζω το σπίτι και την οικογένειά μου και τα βράδια είναι αφιερωμένα στο διάβασμα, το γράψιμο και την παρακολούθηση κινηματογραφικών ταινιών ή ενημερωτικών εκπομπών. Σπανιότερα έχω την ευκαιρία να παρακολουθήσω θεατρικές παραστάσεις ή συναυλίες και να βρεθώ με καλούς φίλους για κρασί και κουβεντούλα.
 
3. Δυο λόγια για ένα σας μυθιστόρημα.
Το μυθιστόρημά μου με τίτλο «Η χρυσή κύλικα» αναφέρεται σε ένα μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο στο στενό περιβάλλον του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στις πολιτικές συνέπειες αυτού του σκανδάλου στην αρχαία Αθήνα. Φιλοδοξεί να «ζωντανέψει» στα μάτια του αναγνώστη όχι μόνο την πολιτική και οικονομική κατάσταση της εποχής εκείνης αλλά και την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων της Αθήνας σε μια εποχή που το κλασικό της μεγαλείο υποχωρεί όλο και περισσότερο προς την ανέχεια και την πολιτική διαφθορά.
 
4. Σκέψεις για το επόμενο μυθιστόρημα…
Οπωσδήποτε και πάλι ιστορικό, λόγω της μεγάλης μου αγάπης για την ιστορία.
 
5. Αισθάνεστε συγγραφέας;
Αισθάνομαι άνθρωπος που «φλέγεται» να διηγηθεί πολλά σε πολλούς.
 
6. Τι σκέπτεστε όταν σας ασκούν κριτική για κάποιο έργο σας με την οποία δεν συμφωνείτε;
Προσπαθώ να διακρίνω με ψυχραιμία ποια στοιχεία της αρνητικής κριτικής μπορούν να συμβάλουν στη διόρθωση ατελειών και λαθών μου.
 
7. “Κουβαλάτε” για καιρό τους ήρωες των μυθιστορημάτων σας;
Θα έλεγα ότι δυνάμει τους «κουβαλάω» από τότε που κατάλαβα τον εαυτό μου και ότι θα τους «κουβαλάω» ως το τέλος της ζωής μου. Έχω μάλιστα την εντύπωση, ενδεχομένως λανθασμένη, ότι αυτό ισχύει γενικότερα. Ότι δηλαδή, όσο «πλαστοί» κι αν είναι οι ήρωες των μυθιστορημάτων, εμπεριέχουν όλοι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό λανθάνοντα αυτοβιογραφικά στοιχεία των συγγραφέων τους ή εκφράζουν ως ένα σημείο πάντοτε, προσωπικές τους σκέψεις και αξίες.
 
8. Πείτε μου κάτι που δε θα λέγατε ποτέ δημόσια.
Δεν θα έλεγα την απάντηση στην ερώτηση 15.
 
9. Τα μυθιστορήματά σας έχουν πολλά επίπεδα ανάγνωσης;
Νομίζω ότι το πλήθος των επιπέδων εξαρτάται από το πρίσμα με το οποίο τα προσεγγίζει ο αναγνώστης. Πιστεύω ότι κάθε αναγνώστης είναι ένας ολόκληρος πολυσύνθετος κόσμος, που δεν μπορεί να τυποποιηθεί σε επικοινωνιακά επίπεδα. Άρα και τα επίπεδα ανάγνωσης ποικίλλουν.
 
10. Όταν γράφετε έχετε στο μυαλό σας τους αναγνώστες;
Ναι, στον βαθμό που προσπαθώ να είναι ο λόγος μου απλός και κατανοητός. Πιστεύω ακράδαντα ότι ένα κείμενο δυσνόητο ή εκφραστικά εξεζητημένο δεν είναι κατ’ ανάγκην βαθυστόχαστο, είναι όμως σχεδόν πάντοτε κουραστικό και ενίοτε βαρετό. Το κείμενο, κάθε είδους κείμενο, είναι μέσο επικοινωνίας και πρέπει να σέβεται τους κανόνες της.
 
11. Κάθε μήνα εκδίδονται καινούργια μυθιστορήματα. Πώς θα ξεχωρίσει ο αναγνώστης του 2017 το λογοτεχνικό από το λιγότερο λογοτεχνικό;
Θα το ξεχωρίσει με βάση τα δικά του κριτήρια και τις προσωπικές του ανάγκες και προσδοκίες. Τα μυθιστορήματα σε βοηθούν να ταξιδέψεις. Τα μέσα και τον προορισμό του ταξιδιού τα επιλέγεις ο ίδιος.
 
12. Ποιους συγγραφείς θεωρείτε πετυχημένους;
Τους συγγραφείς που σέβονται τους αναγνώστες τους και γενικότερα τους συνανθρώπους τους.
 
13. Στην εποχή μας ένας συγγραφέας μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για τους νέους;
Όχι περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον δημιουργό. Νομίζω όμως ότι ένας μεγάλος συγγραφέας μπορεί να «σμιλέψει» χαρακτήρες που να αποτελέσουν πρότυπο για τους νέους, προσφέροντας διεξόδους στις ανησυχίες τους.
 
14. Μια φράση που να σας αντιπροσωπεύει σήμερα.
Η φράση της Μάργκαρετ Μίτσελ από το «Οσα παίρνει ο άνεμος»: «Αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα».
 
15. Μια φράση που σας αντιπροσώπευε κατά το παρελθόν και πλέον δε σας αντιπροσωπεύει.
Σας παραπέμπω στην απάντηση της ερώτησης 8.
 
16. Πόσα βιβλία διαβάζετε κάθε μήνα;
Ένα έως δύο το πολύ, πράγμα που με απογοητεύει, γιατί στα νιάτα μου υπήρξα μεγάλη βιβλιοφάγος.
 
17. Ένα βιβλίο ενός Έλληνα συγγραφέα που θα θέλατε να έχετε γράψει εσείς;
Ανεπιφύλακτα «Ο καπετάν Μιχάλης» του Καζαντζάκη.
 
18. Εκδότες στην Ελλάδα του 2017…
Ασφαλώς οι εκδόσεις «Άνεμος» του Νικόλα Τελλίδη και του Γιάννη Φιλιππίδη που με εμπιστεύθηκαν και έκαναν πραγματικότητα το όνειρό μου να αξιωθώ να δω εκδεδομένο το ιστορικό μου μυθιστόρημα.
Ωστόσο, εκτιμώ το έργο και όλων των υπόλοιπων εκδοτών που στηρίζουν την ελληνική λογοτεχνία στην τόσο δύσκολη εποχή που διανύουμε. Εύχομαι σε όλους καλή επιτυχία.
 
Ευχαριστώ πολύ!

0 comment 3761 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Άρθρα - Συνεντεύξεις

Είσαι σίγουρος ότι ακούς μουσική; Γράφει ο μπασίστας Φώτης Τουμανίδης.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Γράφει ο μπασίστας Φώτης Τουμανίδης.

 
Είσαι σίγουρος ότι ακούς μουσική; Η ερώτηση μάλλον σου φαίνεται παράξενη αλλά, πριν βιαστείς να απαντήσεις σκέψου το λίγο.
 
 Όταν πήγα φαντάρος, τα πράγματα στην αρχή μου φαίνονταν μαύρα κι άραχνα. Όχι για την εκπαίδευση που έπρεπε να κάνω ή τις αγγαρείες και τις σκοπιές, αυτά ήταν το εύκολο κομμάτι, αλλά επειδή άφηνα πίσω μου το σπίτι μου, την οικογένειά μου, τους φίλους μου και γενικά τον τρόπο ζωής μου. Μετά από μια εβδομάδα λοιπόν στο στράτευμα, ήρθε η πρώτη Κυριακή, ημέρα ξεκούρασης. Έφτιαξα ένα φραπεδάκι, πήρα το walkman, έβαλα μια κασσέτα Maiden και κάθισα σε μια άκρη να μην πολυφαίνομαι. Και ξαφνικά ήμουν και πάλι σπίτι μου. Καθόμουν απλά και άκουγα μουσική. Δεν διάβαζα, δεν έλυνα σταυρόλεξο, δεν έκανα απολύτως τίποτα άλλο. Απλά, άκουγα μουσική. Τότε συνειδητοποίησα ότι αυτός ήταν πάντα ο κόσμος μου. Αυτό έκανα και στο δωμάτιό μου όταν έμενα μόνος. Έβαζα έναν δίσκο, μελετούσα σχεδόν σαν κριτικός τέχνης το εξώφυλλο, ύστερα έπαιρνα το εσώφυλλο και τον άκουγα ολόκληρο διαβάζοντας ταυτόχρονα τους στίχους την ώρα που τους έλεγε και ο τραγουδιστής.
.
 
΄΄
Ο χρόνος που πέρασε από τότε άλλαξε πολλά και στη ζωή μου αλλά και στα μέσα αναπαραγωγής της μουσικής. Τότε δανειζόμουν δίσκους σε βινύλιο από φίλους, τους άκουγα, κι αν μου άρεσε κάποιος πολύ, τον αγόραζα και τον “έλιωνα” στο πικάπ μου. Αν μου άρεζαν μόνο κάποια κομμάτια, έκανα μια επιλογή σε κασσέτα (mix tape). Σήμερα μουσική ακούμε στον υπολογιστή από το youtube, ή σε κινητά τηλέφωνα, κι MP3 players. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλαξε κάτι στην ουσία της ακρόασης. Την ώρα που παίζει ένα βίντεο κλιπ στον συνδεδεμένο με την τηλεόραση υπολογιστή μου, είμαστε μόνο εγώ και αυτό. Απολαμβάνω και τη μουσική αλλά και τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία των μουσικών. Φυσικά, αν έρθουν φίλοι στο σπίτι, θα βάλω μια λίστα κομματιών να ακούγετε, σαν μουσικό χαλί στην κουβέντα μας. Ή όταν δουλεύω καλό είναι να ακούγεται κάτι, αντί να δουλεύω “στα μουγκά”. Και φυσικά όταν βγαίνουμε να διασκεδάσουμε, σε ό, τι μαγαζί κι αν πάμε θα παίζει η ανάλογη μουσική, (εκτός κι αν πας σε Αγγλική pub που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν ακούγεται μουσική σε αυτές). Αλλά, άλλο ακούγεται μουσική στο χώρο που βρίσκομαι, και άλλο ακούω μουσική. You hear but you don’t listen που λένε και στο χωριό μου.
 
  Ξέρω ότι, με τους ρυθμούς που ζούμε σήμερα, μικροί – μεγάλοι δεν υπάρχει και πολύς χρόνος στο φορτωμένο πρόγραμμά μας, για να αφιερώσουμε ένα μέρος του στην ακρόαση μουσικής. Πιστέψτε με όμως, πρόκειται για ένα πολύ καλό αγχολυτικό, έναν τρόπο να ξεμπλοκάρεις τον εγκέφαλό σου από όσα σε ταλαιπωρούν και κοντεύουν να γίνουν εμμονές. Είναι καλύτερο κι από τη γιόγκα, και δεν χρειάζεται να τρέχεις σε γυμναστήρια, ή σε βουνά και σε λαγκάδια. Φτιάξε ένα καφεδάκι, κάτσε μπροστά από τα ηχεία σου, και συνδέσου με τον κόσμο που μιλάει τη γλώσσα του σύμπαντος, τον κόσμο της μουσικής. 

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 2308 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Θεατρικές στήλες - άρθρα

ὌΧΙ ἢ Περί παραδειγμάτων καί ἡρώων. Γράφει ο ηθοποιός Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

[Φωτογραφία Ἐπικεφαλίδας: «Ἥρωες τοῦ ἔπους τοῦ 1940 ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὸ ὀρεινὸ μέτωπο.»]

Γράφει ο Δημήτριος Χατζηθεοδοσίου. 

ΚΥΡΙΑ ΣΤΟΚΜΑΝ: […] Ἀλλὰ ἐὰν ἐπιμένεις στὶς ἀπόψεις σου […] Θὰ βρεθοῦμε πάλι χωρὶς ψωμὶ καὶ χωρὶς λεφτὰ. Ἀρκετὰ δὲν ὑποφέραμε ὡς τώρα;
ΣΤΟΚΜΑΝ: Αὐτοὶ οἱ γραφειοκράτες νὰ φέρουν σὲ τέτοια κατάσταση ἔναν ἐλεύθερο ἄνθρωπο! Δὲν εἶναι φοβερὸ, Κατερίνα;
 ΚΥΡΙΑ ΣΤΟΚΜΑΝ: […] Ἔνας Θεὸς ξέρει πόση ἀδικία ὑπάρχει στὸν κόσμο. Κοίτα τἀγόρια μας, Τόμας. Τὶ θἄπογίνουν; […]
ΣΤΟΚΜΑΝ: Τὰ παιδιὰ μου! (ξαφνικὰ ὁρθώνει τὸ κορμὶ καὶ λέγει ἀποφασιστικὰ: ) Ὁ κόσμος νὰ χαλάσει δὲν θὰ ὑποχωρήσω!
ΚΥΡΙΑ ΣΤΟΚΜΑΝ: Τόμας, τὶ θέλεις νὰ κάνεις;
ΣΤΟΚΜΑΝ: Θέλω νὰ ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κοιτάζω τὰ παιδιὰ μου στὰ μάτια ὅταν μεγαλώσουν καὶ γίνουν ἐλεύθεροι ἄνθρωποι.
[…]
ΠΕΤΡΑ: Μπράβο πατέρα! […]
Ἔρρίκος Ἴψεν στὸ «Ἔνας ἐχθρὸς τοῦ λαοῦ»
Μτφρ: Ἐρίκος Μπελιὲς, ἐκδ: Ἠριδανὸς
 
Πολὺς λόγος γίνεται τὰ τελευταία χρὸνια, γιὰ τὴν «χρησιμότητα» τῶν Ἐθνικῶν ἐπετείων καὶ τὶς ἐκδηλώσεις τιμὴς ἐκ κράτους, ἐκκλησίας καὶ κοινωνίας, σὲ μιὰ κατὰ τὰ λοιπὰ «εὐρωπαϊκὴ» Ἑλλάδα. Οἱ ἀπαντήσεις στὸ ἐρώτημα τοῦ ἄν ὄντος χρησιμεύουν ἢ ὄχι, εἶναι πλείστες τὴς μοναδικὴς ἀνάλογα μὲ τὸν τρόπο ἢ τόπο ἢ πρίσμα, θέασης τοῦ ζητήματος – παρὀλα αὐτὰ δὲν παύει νὰ ἀποτελεῖ ἔνα ἀντικοινωνικὸ καὶ λανθασμένο ἐρώτημα· καὶ χαρακτηρίζεται ἔτσι διότι τίθεται ὑπὸ τὸ πρίσμα μιὰς ἀτομικιστικῆς, ἐργαλειακῆς –χρησιμοθηρικῆς ἀντίληψης, που δὲν λαμβάνει κὰν ὑπόψιν στὸν συλλογισμό της τὸ κοινωνικὸ σύνολο ὡς σῶμα.  
.
Οἱ Ἐθνικές μας Ἐπέτειοι, στοιχειοθετοῦν τὴν ἀκραιφνὴ κληρονομιὰ τοῦ συλλογικοῦ πνεύματος τοῦ γένους. Εἶναι τὸ μνημόσυνο προγονικῶν πράξεων, τέτοιου μεγέθους που δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀγνοηθοῦν ἀλλὰ βαραίνουν τὴν πλάτη τῶν ἀπογόνων καὶ επιγόνων, ἔξαιμων καὶ μὴ, σὰν ἱερὸ ἀμόνι στὸ σαμάρι τοῦ γαϊδουριοῦ. Πράξεις μεγάλες διότι ἦσαν συλλογικὲς καὶ ὑποκινοῦντο ὰπὸ μιὰν ἐνέργεια που ξεπερνὰ τὸν ἐαυτὸ τῶν ἀτόμων. Αὐτὴ ἡ ἐνέργεια ὁνομάζεται Ἀγάπη· Ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο, πρὸς τὸν τόπο, πρὸς τὴν κοινωνία, τὸν λαὸ, τὸν Θεὸ, ὄλα αυτὰ δηλαδή που συνθέτουν τὴν ἰδιαίτερη πολιτισμικὴ ταυτότητα τοῦ Ἕλληνος. Ἀγάπη, φιλότιμον καὶ κοινωνία.
.
Ποιὸς ἐκπαιδευτικὸς ἢ γονέας δὲν θὰ συμφωνοῦσε πως οὐσιαστικότερη καὶ ἀποτελεσματικότερη μέθοδος διαπαιδαγώγησης ἀπὸ τὸ παράδειγμα, δηλαδὴ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ διδακτικοῦ λόγου μέσω τῆς ζωῆς τοῦ πομποῦ ἢ διδασκάλου, δὲν ὑπάρχει. Ὅταν διδάσκει κανεὶς μὲ τὸ παράδειγμα τῆς ζωῆς τοῦ, ἀποδεικνύει τὴν Πίστη τοῦ στὸ μήνυμα καὶ τὶς ἀρχὲς που ἐπικοινωνεῖ ἀντὶ νὰ προσφέρει ἀκόμη μιὰν ἠθικολογία ἢ κάποιον ἔνλογο διδακτισμὸ.
.
«Ὁ Ἰησοὺς διώχνει τοὺς ἀργυράμοιβους ἀπὸ τὸν Ναὸ, Ἐλ Γκρέκο, Ἐθνικὴ πινακοθήκη Ἀγγλίας –Λονδίνο, ~1600, Τὸ πρόσωπο που δίδαξε μὲ τὸ παράδειγμὰ του, ἄλλαξε τὸν κόσμο.»
 
Πρόκειται γιὰ μιὰ πράξη Ἀγάπης, τὸ νὰ θυσιάζεται κανεὶς καὶ νὰ ζεῖ κατὰ τῶν ἰδεῶν καὶ ἀρχῶν του, καθῶς ὅταν αὐτὸ συμβαίνει στὸν κοινωνικὸ βίο, ἤδη προμηνύεται ἡ σύγκρουσις ἀπὸ τὴν ἐντροπιακὴ ἀντίθεση τοῦ περιβάλλοντος, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν αὺτόματη ἀκύρωση τυχῶν ἀτομικῶν εὐεργετικῶν συνεπειῶν μπορεῖ νὰ ἔχῃ αὐτὴ ἡ στάση ἀρχής που τηρῂ· ἀντίθετα, συνεπάγεται Ἀγῶνα, πόνο καὶ ἴσως μαρτύριο καὶ ἀπώλεια –γιαὐτὸ ἡ παραδειγματικὴ στάση τοῦ ἡρῶος δὲν εἶναι δικαίωμα καὶ διαφέρει ἀπὸ τὴν διεκδίκηση δικαιωμάτων. Τὰ δικαιώματα εἶναι ἀτομικὰ καὶ πρὸς κατανάλωση, ἡ διεκδίκησῆ τοὺς δὲ, ὰποσκοπεῖ στὴν ἀτομικὴ ἀπόλαυση μετὰ τὴν κατάκτησὴ τους, ἐνῲ ἡ στάση τοῦ ἡρῶος αὐτοπραγματώνεται καθἐαυτὴ καὶ ἐπειδὴ πρόκειται περὶ μαρτυρικῆς στάσης, μόνον ἡ Ἀγάπη πρὸς (κάτι ἔξω ἀπὸ τὸν ἐαυτὸ – μπορεῖ νὰ τὴν συντηρήσει.
 
Ξημερώνει ἡ 28η Ὁκτωβρίου λοιπὸν, γιὰ 77η φορὰ μετὰ τὴν ἐπίδοση τοῦ Ἰταλικοῦ τελεσιγράφου γιὰ ἐλεύθερη, ἀνεῦ ὅρων διέλευση τοῦ Ἰταλικοῦ στρατοῦ ἀπὸ τὴν Ἐλλάδα καὶ ἐγκαθίδρυση βάσεων ἔν Ἑλλάδι σὲ σημεῖα τὴς ἐλεύθερης ἐπιλογὴς τοῦ, διὰ χειρὸς τοῦ τότε Ἰταλοῦ πρέσβη Ἐμανουέλε Γκράτσι. Ὁ τελευταίος, ὅπως περιγράφει λεπτομερῶς στὰ ἀπομνημονεύματά του, παρέδωσε τὸ τελεσίγραφο χαράματα, στὸν Ἰωάννη Μεταξὰ, ὁ ὁποῖος μπρὸς στὴν ἐπιλογὴ παράδοσης γαῖας καὶ ὑδατος ἀνεφώνησε: «Alors c’est la guerre» [Λοιπὸν, πάμε σὲ πόλεμο] καὶ στὴν ἀπόκρισιν του πρέσβη πως θὰ μπορούσαν νὰ συνθηκολογήσουν τοῦς ὅρους τῆς παράδοσης, ἀπήντησε τὸ ἡρωικὸ ὌΧΙ, που δικαίωσε τὸ ἤθος ἐνὸς ὀλόκληρου λαοῦ, που στάθηκε πίσω του καὶ νίκησε τὸν δυνατότερο Ἰταλὸ μέσα σὲ πεντεκαὶδεκα ἠμέρες ἀπὸ τὴν ἐναρξη τῶν ἐχθροπραξιῶν. Πῶς;
.
Ὅταν ὁ Μεταξὰς ξεπροβόδιζε τὸν Ἰταλὸ πρέσβη ἀπὸ τὴν οἰκεῖα του στὴν Κηφυσιὰ, 4.30 ξημερώματα 28ης, μετὰ τὴν ἀπόρριψη τοῦ τελεσιγράφου, τοῦ εἴπε στὸ κατώφλι: «Vous êtes plusfort, mais..» [Εἴσαστε πιὸ δυνατοὶ, ἀλλὰ…], ἔμενε νὰ δείξει ἡ ἱστορία καὶ ἡ πράξις· καὶ ἡ πράξις ἔδειξε πως ἡ Πίστη στὰ ἰδανικὰ ἐνὸς πολύπαθου λαοῦ, ἔφερε τὸ χαμόγελο στα χείλη, τὸν ἡρωισμὸ στὶς καρδιὲς καὶ τὸν ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὴν προάσπιση τῆς ἀξιοπρέπειας, -τὸν ἔκανε νὰ ἐκτελέσει λαμπρὸ ἔργο αὐτοθυσίας μιὰς ὀλόκληρης γενεὰς.
‘
Τοῦτο τὸ ἔργο, δὲν ἦτο ἔργο τομαριστῶν.
.
 «Σαλόνι του Ιωάννη Μεταξά, όπου επιδόθηκε το τελεσίγραφο. Στον καναπέ κάθισε ο Μεταξάς και δεξιά του, στην πολυθρόνα, ο Ιταλός Πρέσβυς Γκράτσι. Ταὸ σαλόνι διατηρείται μουσειακῶς μέχρι τὴν σήμερον.»
 
Σὲ ὄλη τὴν Εὐρώπη, ἀποτελοῦμε τὸν μόνο λαὸ που «ἐορτάζει», τιμὰ καὶ μνημονεύει τὴν ἔναρξη τοῦ πολέμου καὶ ὀχι, τὴν λήξη του. Τοῦτο δὲν σημβαίνει ἀπὸ κάποια παρανόηση, ἢ κακοτοποθετημένη χρονικὴ σύμβαση, μὰ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ ἴδια ἡ φύση τῆς πράξης τοῦ  ὌΧΙ, ἀντιπροσωπεύει τὸ ἠθος καὶ ἐθος αὐτοῦ τοῦ ἀσυμβίβαστου, περίφανου καὶ ἀξιοπρεπὴ λαοῦ που μὲ ὄλα τὰ ἐλαττώματὰ του, συγκινείται ἀκόμη ὅταν βάζει το στῆθος τοῦ γυμνὸ μπρὸς στἄγρια θηρία.
.
Ὁ Ἔλλην γιορτάζει τὴν 28η Οκτωβρίου, τὴν ἀπόφασὴ του νὰ ἀντισταθεῖ ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἐστιῶν, τὴν ἀπόφαση νὰ ἀγωνιστεῖ καὶ νὰ βαδίσει σὲ πόλεμο. Εἶναι μιὰ γιορτὴ καὶ μνήμη φρονήματος, φιλότιμου καὶ ἀξιοπρέπειας καὶ ὄχι, μόνον γεγονότων. Διαὐτὸ καὶ ἡ προσπάθεια ὑπακατάστασης τὴς ἐορτὴς αὐτὴς μὲ γιορτὲς «ἀπελευθέρωσης τῶν πόλεων», ὅπως αὐτὴ που καθιερώνει ὁ Δήμος Θεσσαλονίκης καὶ μπορεῖτε νὰ δεῖτε ἐδὼ, εἶναι τὸ λιγότερον ἀνεδαφικὲς, ἀγνώμονες καὶ ἐπιζήμιες σὲ σχέση μὲ τὸ πραγματικὸ πνεύμα τῆς ἐπετείου.
.
Τὸ ἔπος τοῦ ’40 εἶναι γεμάτο μὲ ἱστορίες ἡρωισμού, ὑπερηφάνειας, θάρρους, θυσίας καὶ αἴματος· ἱστορίες ἄγνωστες στὸ εὐρύ κοινὸ καὶ παραγκονισμένες ἀπὸ τὴν ἐπίσημη σχολικὴ ἱστορία τῆς σύγχρονης μεταρρυθμισμένης παιδεῖας, παραμένουν ὅμως ἐκεὶ, ὡς ἄσβεστα καντηλάκια που μαρτυροῦν τὴν ἀλήθεια ὅταν ἡ λήθη ἀπειλεῖ νά μας βυθίσει στὸ πνιγηρό της ψέμα.
.
Ὁ γραφῶν, θὰ περιοριστεῖ στὸ νὰ ἀναφέρει ἔνα πιὸ σύγχρονο καὶ πιὸ ἰδιαίτερο παράδειγμα. Δύο περίπου χρόνια πρίν τὴν σήμερον, ὁ νεαρὸς πρωθυπουργὸς «τῆς ἐλπίδας», τότε,  Ἀλέξιος Τσίπρας, βρέθηκε σἔνα παρόμοιο δίλλημα καὶ ρώτησε εὐθέως τὸν λαὸ: «νὰ συμβιβαστῶ ἢ νὰ μὴν ὑποχωρήσω ὄ,τι κὶ ἄν γίνει ;», «ναὶ ἢ ὌΧΙ» καὶ πρὸς συγκίνηση ὄλών, μετεχόντων καὶ μὴ, ὁ Ἐλληνικὸς λαὸς στάθηκε στὸ ὕψος του καὶ ἐλάλησε, ἄλλο ἔνα, ἡρωικὸ ὌΧΙ, χωρὶς περιστολὲς καὶ παρερμηνείες, ἔνα ὌΧΙ μὲ τὸ πιστόλι τῶν κεφαλαιακῶν ἐλέγχων (capital controls) τῶν «συμμάχων -ἐταίρων» μας στὸν κρόταφο.  
.
«Οἱ Ἑλληνες καὶ οἱ Ἑλληνίδες ψηφίζουν ἀψηφώντας τὸ κράτος τοὺ φόβου, γελοιογραφία Εὐρωπαϊκού τύπου, 2015.»
.
Ποιὸς θὰ ξεχάσει, νέος ἢ γέρος, ὀποιασδήποτε ἐθνικότητας, ἰδεολογίας ἢ θέσης, τὴν ὀμιλία τοῦ νικητῆ πρωθυπουργοῦ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο στὶς 08/07/2015, ὄπου γιὰ πρώτη φορὰ, χάριν τῆς Ἐλληνικὴς Ἀτρόπου χεῖρας, ἡ Ευρώπη ἔμοιαζε (ἀναγκασμένη) νὰ κάνῃ μιὰ στροφὴ πρὸς τὰ παραπεταμένα ἀνθρωπιστικὰ καὶ κοινωνικὰ ἰδεώδη του τοῦ Ευρωπαϊκοῦ -λεγομένου- ὁράματος, θυσιάζοντας τὴν ψυχρὴ, νοσηρὴ ὀρθολογικότητα τῶν ἀποκομμένων ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ τὴν παραγωγὴ γραφειοκρατῶν τοῦ «διευθυντηρῖου».
.
Ἦταν τότε ἡ πρώτη (καὶ μόνη) φορά που ὁ παραγόμενος λόγος τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Κοινοβουλίου, ἐμοιασε νὰ ἀναβαθμίζεται οὐσιωδῶς καὶ ὁ θεσμὸς αὐτὸς νὰ ἀποκτὰ κύρια κοὐχὶ ἐλάσσονα ἢ καὶ μηδενικὴ, θέση καὶ σημασία στὴν διαμόρφωση πολιτικὴς, μετατοπίζοντας τὸν ἄξονα τὴς Εὐρωπαϊκὴς ἐνοποίησης πρὸς μιὰ Εὐρώπη τῶν λαῶν καὶ τῶν ἐθνῶν. Ἐκείνες τὶς στιγμὲς, οἱ λαοὶ τῆς γηραιὰς ἠπείρου γνώριζαν πως γραφόταν ἱστορία.
Λ
 
«8/7/2015, Ἡ πρώτη καὶ μόνη φορὰ που ταὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο ἦτο τὸ πραγματικὸ κέντρο τὴς γηραιὰς  ἠπείρου.»
 
Ἀλίμονο.
.
Αὐτὴ ἡ φευγαλέα ἔκλαμψη που ἔπεισε γιὰ μιὰ στιγμὴ καὶ τοὺς σφοδρότερους ἐπικριτὲς τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ ἐγχειρήματος πως ὑπάρχει ἐλπίδα ἐνοποίησης τῶν διαφορετικῶν κὶ ὄχι, κονιορτοποιησὴς τοὺς σὲ μιὰν ἄμορφη, καταναλωτικὴ, ἀτομοκεντρικὴ μάζα ἐξαθλιωμένων αὐτόματων χωρὶς διακριτὴ πολιτισμικὴ ταυτότητα, ἔμελλε νὰ τελειώσει μὲ ἀνώμαλη καὶ ταπεινωτικὴ πρόσκρουση στὴν ἀνθρώπινη ἀνεπάρκεια. Λίγες μέρες μετὰ, ὁ νικητὴς, θὰ ἔβγαινε συμβιβασμὲνος, ἡττημένος, τσακισμένος ἀπὸ μιὰ μάχη «θρίλερ», μόλις δεκαεπτὰ ὡρῶν μὲ μερικοὺς «χαρτογιακάδες», ἔχων πατάξει τὴν δεδηλωμένη Πίστη τοῦ λαοῦ του, αὐτὸ τὸ μέγα-ὅπλο, στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων, δίπλα … στὴν πεσμένη του ἀσπίδα.
.
Δυὸ χρόνια μετὰ, τὸ μούδιασμα ἀπὸ τὸ παγωμένο αἶμα τῶν Ἑλλήνων, καὶ ἐνῲ κουτσαίνουν ἀπὸ τὰ κρυοπαγήματα τοῦ «ἡρωϊκοῦ συμβιβασμοῦ», ἀρχίζει δειλὰ νὰ ὑποχωρῇ · καὶ στὴν ἀνάμνηση ἐκείνων τῶν ἠμερῶν δάκρυα στάζουν στὰ μάτια τῶν πιὸ πληγωμένων κι ἀπ’τὰ δάκρυα ἀνάμεσα, γραμμένη μὲ πικρία, φαντάζει ἡ λέξη «προδοσία».
.
Προδοσία τῶν ἰδανικῶν, τοῦ φρονήματος, τοῦ πάτριου παραδείγματος -ἐκείνου που λέει ὁ κάθε ρωμιὸς καὶ ρωμιὰ μέσα τους σὰν προσευκὴ έπαναλαμβανόμενη: «Μὴν σκύβεις τὸ κεφάλι», ἐκείνου πού μας καθιστὰ λαὸ ἐπαναστατῶν. 
 
Βλέπετε, ὅταν ρωτὰ κανεὶς ποιὰ ἡ χρησιμότητα τῶν Ἐθνικῶν ἐπετείων, ἤδη διαπράττῃ ὕβρι, ἤδη ξέχασε τὶς τῶν προγόνων πράξεις τὶς ἵερὲς καὶ τρίζουν τὰ κόκκαλα ἀπ’τὰ ὁποῖα ξεπετάχτηκαν κὶ ὁ οὐρανὸς θὰ ῤθει στὰ κεφάλια ὄλων ὡς Νέμεσι γιὰ νὰ διδὰξει τραγωδία σὄσους τὸ ἐκσυγχρονισμένο σχολειὸ ἀπετυχε νὰ γνωρίσῃ.
.
«Ἡ μετάνεια τοῦ Ὀρέστη, ἔργο τοῦ Γουλιέλμου – Ἀδόλφου Μπουγκερῶ, 1862. Οἱ Ἐρινύες εἶναι ἡ Νέμεσις τῶν θεῶν στὸν Ὀρέστη, που θὰ τὸν ὀδηγήσουν στὴν τήσιν, ἄν αὐτὸ ἐπιφυλάσσει ἡ Θεῖα δίκη σἔναν ἀκούσιο ἐγκληματία, τὶ ἐπιφυλάσσει σἔναν ἐκούσιο;»
 
Θυμόμαστε καὶ χαραζόμαστε απὸ τὸ παράδειγμα τῶν γεννητόρων καὶ ἀναλαμβάνουμε τὴν εὐθύνη μὲ τὸ δικό μας παράδειγμα νὰ χαραχθοῦμε στοῦς ἐπόμενους· μὲ κάθε μας πράξη, λέξη, Ἀγῶνα, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ Ἀγαπάμε χωρὶς νὰ περιμένουμε ἀνταπόδοση, γιὰ νὰ ἔχουμε Πίστη, γιὰ νὰ γεννήσουμε τοῦς ἥρωες που θὰ ζοῦν κατὰ τὸν λόγο τοῦς καὶ θὰ στέκονται στὸ ὕψος τῶν καὶ στὸ ὕψος ἡμῶν χαλκέντεροι, πυροκαρδεῖς καὶ θεόνοοι, μπροστὰ σὲ κάθε φοβέρα.
.
Ὅσο γιὰ τὸ σήμερα; Γιὰ τὸ τῶρα; Ὁ Ἀγῶνας δὲν σταματὰ, κὶ ἄν δὲν ἀρκεῖ ἡ Χάρις τοῦ «πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ Πάτερ ὑμῶν ὅτι χρήζετε τούτων ἀπάντων» (Ματθ. ΣΤ,32), ὌΧΙ μὴν ὑποχωρῆτε, ὅπως ὁ Ἰψενικὸς ἰατρὸς Στόκμαν, κὶ ἄς σὰς λοιδορήσουν σὰν ἐχθροῦς τοῦ λαοῦ, ὌΧΙ, ὌΧΙ, μὴν ὑποχωρῆτε, θυμηθῆτε, πως κὶ ὅταν ὅλα τὰ φῶτα τοῦ κόσμου σβήσουν καὶ σκοτάδι πυκνὸ καὶ ἔρεβος στὴν οἰκουμένη πέσῃ -ἔνα κεράκι θὰ κάνει τὴν διαφορὰ.
.
 «Σημαίες στολίζουν τὰ μπαλκόνια τῆς Θεσσαλονίκης τοῦ 2017, ἔν ὄψῃ 28ης Ὀκτωβρίου, τὸ συλλογικὸ φαντασικὸ δὲν ξεχνὰ. Μέσα τοῦ, ὲπιβιώνουν τὰ σπέρματα τοῦ Ἀγῶνα, Φωτογραφία τοῦ ἀρθρογράφου»
Λ
Συγχωρῆστε τὴν φόρτιση τοῦ ὑποφαινομένου στὸ παρὸν, ἡ συγκίνησις τῶν ἠμερῶν βλέπετε, ἄλλωστε δὲν εἶναι παρὰ ἔνας ἀπλὸς … κῆρυξ ἐπιφυλλίδι!
 
  26/10/2017
Μέχρι τὸ ἐπόμενο δεκαήμερο

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 4656 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Νέα - βίντεο - συνεντεύξεις

Θου Κύριε! H ώρα των «Εκκλησιαζόντων». Λαοσύναξη διαμαρτυρίας για τη παράσταση στο Αυλαία.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Θου Κύριε!

Καθώς φαίνεται οι λαοσυνάξεις τελειωμό δεν θα έχουν στη Θεσσαλονίκη όπου μετά τις έντονες διαμαρτυρίες για τη παράσταση «Η Ώρα του Διαβόλου» έως και τη περασμένη εβδομάδα, πεδίο «μάχης» αυτή τη φορά, θα έχει η παράσταση «Εκκλησιάζοντες» των Μιχάλη Δαρνάκη και Μαρίας Λαφτσίδου.


Μια παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε τη περασμένη θεατρική περίοδο και η πλατειά αποδοχή που γνώρισε από κοινό και κριτικούς, επέβαλλε στην επανάληψη της και τη τρέχουσα περίοδο.

Θυμίζουμε και τονίζουμε πως πρόκειται για μια σύγχρονη κωμωδία, όπου με έντονη χιουμοριστική διάθεση μας μεταφέρει τα κακώς κείμενα σε ένα μοναστήρι – πλυντήριο σκανδάλων, στους πρόποδες του Παγγαίου Όρους. Εκκλησία, Πολιτική και Δημοσιογραφία, τρεις δυνάμεις που αν ενωθούν μπορούν να καταφέρουν τα πάντα… 

Παρόλο όμως που οι παραστάσεις «ησύχως» ξεκίνησαν την προηγούμενη εβδομάδα, νέα κινητοποίηση ετοιμάζεται για την ερχόμενη Δευτέρα 30 Οκτωβρίου, έξω από το θέατρο Αυλαία, θυμίζοντας τις περσινές «μαύρες» μέρες, όπου άγνωστοι (;) βανδάλισαν την πρόσοψη του θεάτρου Αυλαία στην οποία υπήρχε πινακίδα της παράστασης «Εκκλησιάζοντες». 

Η τωρινή κινητοποίηση δε είναι τόσο μεγάλη που μέσω της σελίδας της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου καλούν κλήρο και λαό, απ΄ όλη την Ελλάδα, σε λαοσύναξη στην Θεσσαλονίκη! Συγκεκριμένα αναφέρονται σε ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΙΡΗΝΙΚΉΣ ΚΑΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΏ ΑΓΑΠΗΣ ΔΙΑ-ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΏΝ, ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΏΝ ΣΥΛΛΟΓΩΝ…. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΛΑΣΦΗΜΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ.
.
Στην έκκληση παραθέτονται  ονόματα και τηλέφωνα από Θεσσαλονίκη, Αττική, Αλεξανδρούπολη, Καβάλα, Δράμα, Φλώρινα και άλλων πόλεων για οποιαδήποτε πληροφορία/εξυπηρέτηση χρειαστούν ώστε να διευκολύνουν την παρουσία τους έξω από το θέατρο Αυλαία…

.
Η «διαμαρτυρία» έχει αναπαραχθεί σε πολλές παρεμφερές ιστοσελίδες παίρνοντας παραμάζωμα και έναν από τους πρωταγωνιστές της παράστασης τον Νίκο Βατικιώτη. Συγκεκριμένα έχει αναπαραχθεί η πρόσφατη αποκλειστική συνέντευξη που έδωσε στην Κουλτουρόσουπα, τονίζοντας -άκομψα και πότε ειρωνικά-, λέξεις ή και μικρές εκφράσεις που αναφερόταν ο ηθοποιός στην παράσταση και ποια άποψη είχε γι΄ αυτά τα γεγονότα.  διαβάστε την εδώ

.
Καταλήγοντας το θέατρο της Θεσσαλονίκης βάλλεται για άλλη μια φορά και η καλλιτεχνική Θεσσαλονίκη επιτέλους να αντιδράσει σε αυτά τα φαινόμενα.

-Δείτε τυχαία αποσπάσματα από την παράσταση
-Πληροφορίες για τη παράσταση στο θέατρο Αυλαία εδω

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 1088 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Πλανήτης Γη

Χτίζοντας την επικοινωνίας με τα ζώα. Γράφει ο Πήτερ Γκόνζεν.

από Kulturosupa
από Kulturosupa

Με αφορμή μια δράση παιδικού σταθμού σε συνεργασία με ιππικό όμιλο προκύπτουν διάφορα θέματα που μπορούν να θιχτούν.

Ένα βασικό είναι ότι πλέον οποιοσδήποτε βλέπει το κάτι που τον δυσαρεστεί για τον Χ,Ψ λόγω αντιδρά άμεσα και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη πάνω σ’ αυτό που βλέπει. Για το συγκεκριμένο γεγονός έχουν λεχθεί πολλά του τύπου κακοποίηση των ζώων κλπ.
 
Εφόσον δεν ήμουν παρόν δεν θέλω να λάβω κάποια θέση. Αλλά για να μιλήσουμε περί κακοποίησης πρέπει να λάβουμε πολλά υπόψιν. Πρώτων το πως το άλογο δέχτηκε όλη την κατάσταση. Θα μου πείτε πως να ρωτήσουμε το άλογο; Αυτό πλέον δεν γίνεται αλλά για να μπορέσουμε να το αντιληφθούμε θα πρέπει να έχουμε γνώσεις βασικής γλώσσας σώματος του αλόγου και ενδείξεων άγχους. Αυτό θα μπορούν φαντάζομαι να το απαντήσουν οι εκπαιδευτές ή οι φροντιστές του αλόγου.
 
Κάτι άλλο που αναφέρεται είναι ότι τα άλογα αυτά είναι εκπαιδευμένα για θεραπευτικούς σκοπούς που σημαίνει ότι έχουν επιλεχθεί τα πιο ήρεμα και σταδιακά έχουν μάθει να διαχειρίζονται καταστάσεις παρόμοιες με αυτήν. Αν λάβουμε επίσης υπόψιν ότι και η τέχνη μπορεί να έχει θεραπευτικό χαρακτήρα δεν βλέπω κάπου κάποιο σφάλμα. Το άλογο εκτελούσε την εργασία που του έχει ανατεθεί, όπως θα έκανε και ένα σκύλος οδηγός τυφλών ή βοηθός Α.Μ.Ε.Α. Θα θεωρηθούν και αυτά κακοποίηση;
 
Έρευνές μάλιστα έχουν δείξει ότι τα επίπεδα σεροτονίνης (η ορμόνη της χαράς) αυξάνονται σε ποντικούς που έπρεπε να εργαστούν εν αντιθέσει με άλλους που είχαν μόνιμη πρόσβαση σε τροφή. Πιθανός να σχετίζεται με την δημιουργικότητα και την χρησιμότητα που νιώθει κανείς όταν έχει να κάνει κάτι.
 
Με βάση το παραπάνω μπορούμε να πούμε ότι πολλοί που αυτοαποκαλούνται φιλόζωοι λαμβάνουν μόνον υπόψιν τις βιολογικές ανάγκες που έχει ένα ων και αγνοούν την ψυχολογία του παντελώς. Φροντίζουν μόνο την τροφή, το χώρο που θα του παρέχουν και μια μικρή βόλτα. Και στο ενδιάμεσο δεν ασχολούνται καθόλου ποιοτικά μαζί του. Η μόνη τους ασχολία είναι να του ικανοποιούν την όποια απαίτηση για να μην τους ενοχλεί ή λόγω τύψεων που δεν ασχολούνται μαζί του ή ασχολούνται μόνο ποσοτικά. Πολλές φορές αυτό οδηγεί σε στρες στα σκυλιά και για να του λύσουν την ένταση του παίρνουν καινούργια παιχνίδια. Σας θυμίζει κατι η κατάσταση; Έμενα λίγο πολύ το «σύνδρομο της Ελληνίδας μάνας».
 
Όλος αυτός ο ευνουχισμός που συμβαίνει σε ψυχολογικό επίπεδο μου μοιάζει πολύ πιο πολύ για κακοποίηση παρά αυτό το συμβάν. Θα μου πείτε ότι έτσι μάθαν και δεν γνώριζαν παραπάνω και έχετε δίκιο, αλλα το πρόβλημα είναι, όχι ότι δεν γνωρίζουν αλλα ότι προσπαθούν να έχουν γνώμη σε θέματα που δεν τους αφορούν. Και αν θέλουν να έχουν γνώμη ας μελετήσουν την κατάσταση πριν μιλήσουν. Όλα μια αφορμή για εκτόνωση;
 
Ας πάρουν τα σκυλιά τους και να πάνε μια βόλτα στο βουνό ή για τρέξιμο. Και θα εκτονωθούν και θα δημιουργήσουν καλύτερο δεσμό με το σκύλο τους. Αλλά πάντα ψάχνουμε την εύκολή λύση.
 
Μια καλή λύση είναι να μπορέσετε να βρείτε κώδικες επικοινωνίας με το σκύλο σας. Σ’ αυτό βοηθάει η μελέτη της γλώσσας του σώματος του ώστε να καταλάβετε τις απαντήσεις του και αντί να του μιλάτε τόσο λεκτικά να προσπαθήσετε μέσω της αίσθησης.
 
Παρατηρήστε πως νιώθετε, το πως κάθεστε, τη στάση σας, τι κινήσεις κάνετε και τι αντιδράσεις λαμβάνετε από το σκύλο σας. Καλό είναι να μην βιαστείτε να βγάλετε ερμηνείες και γρήγορες απαντήσεις αλλα να δώσετε λίγο χρόνο στον εαυτό σας και στο σκύλο σας να συνηθίσετε αυτό το νέο κώδικα επικοινωνίας σύντομα θα αντιληφθείτε ότι μέσω του συναισθήματος μπορείτε να χτίσετε ολόκληρες γέφυρες επικοινωνίας αντί απλά κανάλια. Πρόκειται για μια διαδικασία που θέλει χρόνο αλλα μπορεί να ενισχύσει από την επικοινωνία με το σκύλο μέχρι και την επικοινωνία με τον ίδιο μας τον εαυτό.
 
Για να μπορέσετε να έχετε αποτέλεσμα όμως χρειάζονται κανόνες. Πχ Τι ώρα θα εξασκείστε στη γλώσσα αυτή; Πρόκειται για μια «ξένη» γλώσσα και θέλει και αυτή εξάσκηση. Πόση ώρα θα διαθέτετέ για εξάσκηση; Πόσες φορές την βδομάδα; Κλπ
 
Παράλληλα θα πρέπει να βοηθάτε και το σκύλο σας να αντιληφθεί το δικό σας κώδικα. Τι σημαίνουν οι λέξεις που του λέτε; Οι κινήσεις που κάνετε; Μαθαίνοντας του κάποιες βασικές εντολές πχ να κάθετε, να μιλάει ή να φέρνει τα παιχνίδια του τα οποία να έχουν το όνομα του το κάθε ένα, το βοηθάτε να καταλάβει καλύτερα τι του ζητάτε.
 
Όλα αυτά δεν χρειάζεται να παίρνουν πολύ χρόνο και να κουράσουν, ίσα ίσα το καλύτερο θα είναι να γίνονται διασκεδαστικά και για τους 2, ένα είδος παιχνιδιού και εξερεύνησης. Μην αναζητείτε έτοιμες απαντήσεις αλλά ψάξτε για τις δικές σας! Αρκεί να μην δοθούν πρόχειρα για να δοθεί απλώς ένα τέλος. Η εκπαίδευση μπορεί κάλλιστα να γίνει διασκεδαστική μέσα από το παιχνίδι.

Φωτογραφικό υλικό

0 comment 3829 προβολές
FacebookTwitterPinterestLinkedinTumblrRedditWhatsappTelegramSkypeViberEmail
Όλες οι δημοσιεύσεις σε αυτή την ιστοσελίδα εκφράζουν τις απόψεις και τη γνώμη των συντακτών τους και όχι του εκδότη ή αρχισυντάκτη, των διαχειριστών ή συντονιστών (εκτός των δημοσιεύσεων των ιδίων) και ως εκ τούτου δεν φέρουν καμία ευθύνη για αυτές. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του υλικού μόνο με την αναφορά της πηγής ©Kulturosupa.gr.
Επικεφαλής: Τσιρόγλου Ιωάννης. Συντακτική Ομάδα Kulturosupa: Βυζαντιάδου Νέλη, Ζαχαριάδης Κρίτωνας, Ιωαννίδης Μανώλης, Κανακάρη Αννια, Μπαιρακτάρη Ειρήνη, Μπαστουνάς Γιώργος, Στασινοπούλου Πίτσα.

Τηλέφωνο: +30 6983 101 110

URL: http://www.kulturosupa.gr

Email: kulturosupa@yahoo.gr

Facebook Instagram Youtube Spotify Twitter Tiktok

Δημοφιλέστερα άρθρα

Τελευταία άρθρα

Κίμπερλι Γκίλφοϊλ: Από το Fox News στη Βασιλίσσης Σοφίας. Η έπαυλη στο Κολωνάκι...
Αλλος ένας Καρυοθραύστης στο Μέγαρο
Βασιλιάς Κάρολος: Ιδιαίτερα Χριστούγεννα εν μέσω της μάχης του με τον καρκίνο
Όλα τα τελευταία άρθρα
Πατήστε για να ακούσετε το κείμενο που επιλέξατε.