Στις 19 Φερβουαρίου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ψυχογιός η βιογραφία με τον τίτλο «Ύμνος στη Ζωή» της κ Ζιζέλ Πελικό. Το βιβλίο της κυκλοφορεί σε 23 χώρες κι επέλεξα να το παρουσιάσω για τη γιορτή της γυναίκας αναδεικνύοντας τις σύγχρονες ηρωίδες.
Διάβασε η Μιλάντα Σαρικιαχίδου και σχολιάζει για τη Κουλτουρόσουπα
Δε θα σταθώ εκτενέστερα στην ιστορία της, μιας και ποικίλα δημοσιογραφικά σαιτ αποτελούν πιο ενημερωμένη πηγή αλλά θα παρουσιάσω το βιβλίο της ως αναγνώστης. Για την ιστορία όμως, είναι η Γαλλίδα που εξελίχθηκε σε παγκόσμιο σύμβολο του φεμινισμού και του αγώνα κατά της σεξουαλικής βίας. Η υπόθεσή της συγκλόνισε την κοινή γνώμη όταν αποκαλύφθηκε ότι ο σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικό, τη νάρκωνε συστηματικά για μια δεκαετία (2011–2020), προσφέροντάς την για βιασμό σε δεκάδες αγνώστους.
Το βιβλίο της όμως δεν είναι ψυχοφθόρο, δεν έχει ως στόχο να προκαλέσει οίκτο ή τρόμο στον αναγνώστη, αυτό το κατάφερε το ίδιο το γεγονός αλλά και τα μέσα ενημέρωσης. Στα λόγια της μπόρεσα να γνωρίσω μια γλυκειά γυναίκα, της διπλανής πόρτας, συνταξιούχος, τρία παιδιά και εγγόνια τα οποία τα φροντίζει ως κάθε γιαγιά, μια γυναίκα που απολαμβάνει το σπίτι της και την οικογένεια της.
Περιγράφει με μεγάλη ειλικρίνεια και ρομαντισμό τον νεανικό της έρωτα με τον Ντομινίκ (τέρας), τα χρόνια της κοινής τους πορείας, αναφέρεται ακόμη και σε μια δική της εξωσυζυγική σχέση, ένα ξελόγιασμα, αλλά και σε κάθε δυσκολία που πέρασαν σαν ζευγάρι. Ακόμη κάνει αναφορά και σε ερωτικές απαιτήσεις του συζύγου της. Με λίγα λόγια μια τυπικά όμορφη ζωή.
Αυτό όμως που αξίζει στο να την διαβάσεις είναι ότι μετέπειτα, αφού ήρθε αντιμέτωπη με την ανωμαλία και την κακοποίηση, περιγράφει γεγονότα τα οποία φαίνονταν ως όμορφες κινήσεις αλλά έκρυβαν χειραγώγηση. « Στη μικρή μου ζωή πίστευα για πολύ καιρό ότι ένας επικίνδυνος άντρας ήταν σίγουρα σκληρός και βίαιος, απειλούσε και χτυπούσε τη γυναίκα του. Ο Ντομινίκ δεν ήταν έτσι. Πως μπορούσα να βλέπω ευγένεια εκεί που δεν υπήρχε παραμόνο χειραγώγηση;». Με άγγιξε πολύ και ταυτίστηκα με τις απόψεις της, θα μπορούσα κάλλιστα να μην αντιληφθώ ούτε εγώ ποταπές διαθέσεις.
Έπειτα η στάση της απέναντι στο τραύμα βρήκαν το θαυμασμό μου, μια ήρεμη δύναμη η οποία μένει στο πιο σημαντικό, ότι καταρρίφθηκε η ζωή της, η οικογένεια της έχει πληγεί και διασκορπίστηκε αλλά ευτυχώς αναφέρει « είμαι καλά και θα ζήσω» εμμένοντας ότι όλη αυτή η ιστορία αφού δεν τη σκότωσε ή τη ρήμαξε οργανικά, τότε θα γίνει η δύναμη της.
Το ταξίδι προς την ανάκαμψη και τελικά μια όμορφη ζωή σε ένα νησί, το πέρασε ολομόναχη. Δυστυχώς η οικογένεια της δεν είχε τη ψυχραιμία να δει τις ανάγκες τις, περιμέναν μια γυναίκα να ουρλιάζει εκεί που έβλεπαν αυτοπεποίθηση. Εναντιώθηκε στην οικογένεια της κι επέλεξε συνειδητά να μην διατηρήσει την ανωνυμία της, ζητώντας η δίκη να είναι ανοιχτή στο κοινό. Με το σύνθημα «η ντροπή πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο», θέλησε να ρίξει φως στο ζήτημα της σεξουαλικής υποταγής μέσω ναρκωτικών ουσιών, καθότι οι βιαστές της κρύβονταν πίσω από παράλογες αντιλήψεις περί το τί είναι ο βιασμός.
Με το βιβλίο της κάνει ακριβώς αυτό. Υπενθυμίζει ότι η ντροπή δεν ανήκει (και δεν άνηκε ποτέ) στις επιζήσασες. Ανήκει στους θύτες — σε εκείνους που θεώρησαν το σώμα μιας γυναίκας δικαίωμά τους. Ότι στο τέλος αξίζει να επιζήσουμε και θα το κάνουμε με χάρη…
⭐ Βαθμολογία: 4/ 5
Μπορείτε να το βρείτε εδώ
