Ένα άρθρο για τη δικτατορία των trends και την επιλεκτική μνήμη της ενημέρωσης.
Καλώς ήρθατε στο μεγάλο πλυντήριο της παγκόσμιας ενημέρωσης, εκεί όπου οι γεωπολιτικές τραγωδίες έχουν την ημερομηνία λήξης ενός κεφίρ. Αν νομίζατε ότι η ιστορία γράφεται με αίμα, γελαστήκατε· γράφεται με αλγόριθμους και trends. Σήμερα, το «μενού» του συστήματος επιβάλλει Ιράκ και νέες εντάσεις στην Ανατολή, αφήνοντας τη ρωσοουκρανική σύρραξη να σαπίζει στο ράφι των «ξεχασμένων ειδήσεων».
Η ειρωνεία; Εκεί που κάποτε οι σημαίες της Ουκρανίας ήταν το απόλυτο αξεσουάρ στα social media, τώρα ο πόλεμος αυτός υποβιβάστηκε από τα μονόστηλα στην απόλυτη ανυπαρξία.
Η Δικτατορία του Newness και το «βαρετό» αίμα
Το σύστημα ενημέρωσης δεν ενδιαφέρεται πλέον για την ουσία ή την ηθική διάσταση μιας σύγκρουσης, αλλά για το «φρέσκο αίμα» που θα τροφοδοτήσει το κυνήγι του κλικ. Ένας πόλεμος που διαρκεί πάνω από δύο χρόνια θεωρείται πλέον «παλιό περιεχόμενο». Οι τίτλοι των 24ωρων ειδήσεων απαιτούν νέες τοποθεσίες, νέα ονόματα πόλεων και νέα οπτικά εφέ εκρήξεων. Έτσι, η Ουκρανία, από πρωταγωνίστρια της παγκόσμιας σκηνής, κατέληξε να είναι ο φτωχός συγγενής που κανείς δεν θέλει να καλέσει στο τραπέζι της επικαιρότητας, καθώς το σύστημα έχει ήδη προχωρήσει στο επόμενο «blockbuster» στο Ιράκ.
Η Κατανάλωση του Πόνου: Όταν ο θάνατος γίνεται Skip
Πληροφορούμαστε για τον κόσμο με την ίδια νοοτροπία που επιλέγουμε σειρά στο Netflix. Αν η πλοκή στο μέτωπο της Ουκρανίας δεν έχει θεαματικές «ανατροπές» ή άμεση απειλή για το δικό μας σαλόνι, ο μέσος θεατής πατάει skip και μεταφέρεται στην επόμενη κρίση. Το σύστημα το γνωρίζει αυτό και «θάβει» τις ειδήσεις που δεν πουλάνε πια συνδρομές ή διαφημίσεις. Η τραγωδία εκατομμυρίων ανθρώπων συμπυκνώνεται πλέον σε μια ασήμαντη υποσημείωση, αποδεικνύοντας πως η ενημέρωση είναι πλέον ένα προϊόν ταχείας κατανάλωσης, όπου η λήθη είναι ο μόνος σίγουρος νικητής.
Η Ειρωνεία της «Αλληλεγγύης» και η Τρύπια Μνήμη
Είναι πραγματικά εξοργιστικό το πόσο γρήγορα το σύστημα κατάπιε την Ουκρανία. Εκεί που οι πολιτικοί ηγέτες έσκιζαν τα ιμάτιά τους για το διεθνές δίκαιο, τώρα οι εκκλήσεις για βοήθεια ακούγονται σαν κουραστική ηχώ από το παρελθόν. Η Ουκρανία πέρασε στην ανυπαρξία όχι επειδή λύθηκαν τα προβλήματά της, αλλά επειδή η «συλλογική μας ευαισθησία» έχει τη χωρητικότητα μιας μνήμης χρυσόψαρου. Το σύστημα μας εκπαιδεύει να ξεχνάμε τον χθεσινό πόλεμο για χάρη του σημερινού, μετατρέποντας την ανθρώπινη ζωή σε μια στατιστική μονάδα που αντικαθίσταται μόλις βρεθεί κάτι πιο «πικάντικο» γεωπολιτικά.
Τι συμβαίνει (πραγματικά) στην Ουκρανία ενώ εσείς κοιτάτε αλλού: Παρά τη σιωπή των ΜΜΕ, οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και επικίνδυνες. Οι ρωσικές δυνάμεις εκμεταλλεύονται τη διεθνή κόπωση και πιέζουν ασφυκτικά στο Ντονμπάς, ενώ οι ουκρανικές πόλεις δέχονται καθημερινά βροχή από drones και πυραύλους στις ενεργειακές τους υποδομές. Η Ουκρανία παλεύει πλέον σε δύο μέτωπα: το ένα είναι η κρεατομηχανή της πρώτης γραμμής και το άλλο είναι η πολιτική λήθη της Δύσης. Ενώ τα φώτα της δημοσιότητας είναι στραμμένα στο Ιράκ, στο Χάρκοβο και στο Ντονέτσκ η ιστορία συνεχίζει να γράφεται με τον πιο σκληρό τρόπο, έστω κι αν το δικό μας scrolling έχει σταματήσει προ πολλού να ασχολείται.
…με 2 λόγια….Συγγνώμη, η Ουκρανία «έπεσε»; 🤨 Πώς γίνεται ένας πόλεμος που συγκλόνισε τον πλανήτη να εξαφανίζεται από το προσκήνιο επειδή το σύστημα βρήκε νέο «ενδιαφέρον» στο Ιράκ;
Tags #Ουκρανία #πόλεμος #ΜΜΕ #υποκρισία #διεθνή #ενημέρωση #Kulturosupa #Ιράκ #γεωπολιτική
