Είδε η Ρένα Καλπάκη και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Ένα ριάλιτι σόου 100 χρόνων
Μία από τις ευχάριστες στιγμές σε μια παράσταση είναι όταν αυτή γίνεται αφορμή να μάθεις κάποια ιστορικά γεγονότα και πόσο μάλιστα όταν καταφέρνει να σε μεταφέρει στο κλίμα αυτής της περιόδου. Αυτό έγινε λοιπόν με την παράσταση «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» των Δημήτρη Καρατζιά-Μάνου Αντωνιάδη βασισμένο στη νουβέλα του Χόρας Μακκόι στο θέατρο Εν Αθήναις.
Η ιστορία αφορά τους «μαραθώνιους χορού» που εκτυλίσσονταν στην Αμερική της ύφεσης, το 1932, στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια. Δεκάδες νέοι, φτωχοί, άνεργοι και άστεγοι, θύματα της κρίσης που μαστίζει τη χώρα, διεκδικούν μια θέση. Κίνητρο το μεγάλο έπαθλο αλλά και η δωρεάν διαμονή και διατροφή για όσο κρατήσει ο χορός. Στόχος ένα καλύτερο μέλλον, μια πιο ανθρώπινη ζωή και γιατί όχι, μια καριέρα στον κινηματογράφο. Το Αμερικάνικο όνειρο!
Οι κανόνες του μαραθωνίου, σκληροί και αδυσώπητοι. Οι διαγωνιζόμενοι πρέπει με κάθε τρόπο να παραμείνουν όρθιοι, χορεύοντας αδιάκοπα, με ελάχιστα διαλείμματα, για μέρες, εβδομάδες, μήνες, μέχρι τελικής κατάρρευσης. Νικητής, το τελευταίο ζευγάρι που θα κρατηθεί όρθιο. Για 52 μέρες, παρακολουθούμε τις ιστορίες δώδεκα συμμετεχόντων και των διοργανωτών του διαγωνισμού. Από την μία, οι ζωές, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι προσπάθειες, οι αποτυχίες και από την άλλη η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης, η εξαθλίωση ως ψυχαγωγία και η απελπισία ως θέαμα. Άνθρωποι που ωθούνται πέρα από τα σωματικά και ψυχικά τους όρια προς τέρψη του κοινού.
Ένας μαραθώνιος, που σταδιακά μετατρέπεται σε σκληρό διαγωνισμό, σε απάνθρωπο αγώνα αντοχής που δεν χωράει αξιοπρέπεια, συμπόνια, συναισθηματισμός και χλευάζει τον ίδιο τον άνθρωπο. Όλα επιτρέπονται φτάνει να έρθουν κι άλλοι θεατές.
Και όλοι εμείς οι θεατές υπό τη σκηνοθεσία του Καρατζιά φαίνεται να είμαστε μέρος αυτών των θεατών, αναδεικνύοντας τεχνηέντως την γλυκύτατη Γιάννα Σταυράκη με μεγάλη φυσικότητα. Ο 17μελής θίασος είναι πολύ καλά συγχρονισμένος επί σκηνής και η κινηματογραφική τεχνική του σκηνοθέτη για την παρουσίαση του κάθε ζευγαριού κρατά το μάτι του θεατή σε εγρήγορση.
Η ροή του μαραθώνιου σόου κυλά με ένταση και δραματικότητα ξεδιπλώνοντας σταδιακά τη ζοφερή ατμόσφαιρα που καλούνται να βιώσουν οι ήρωες.
Τα κοστούμια, η μουσική και ο χορός συνεργάζονται άψογα ώστε να δημιουργούν ένα μπαλέτο εποχής που μας ταξιδεύει ακριβώς στη στιγμή. Η δε μουσική με το φωτισμό γίνονται ο παλμός της παράστασης που εναλλάσσει τις σκηνές του έργου περιμένοντας με αγωνία την επόμενη.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών πολύ καλές στο σύνολό τους, διανύουν πραγματικά έναν μαραθώνιο περίπου 150 λεπτών κατά τα οποία όχι μόνο χορεύουν αλλά τρέχουν κιόλας ενώ βιώνουν συγχρόνως την πλήρη εξάντληση και εξαθλίωση.
Το μόνο που μπορούμε να πούμε ότι σε βγάζει από το κλίμα της κατάστασης που βιώνουν τα γυμνά τους κορμιά είναι τα τατουάζ που είχαν πολλοί και δυστυχώς είναι «κοστούμια» ανεξίτηλα που παραπέμπουν αλλού.
Εν κατακλείδι, πρόκειται για μία άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση που θυμίζει τα σύγχρονα ριάλιτι σόου, με μια διαχρονικότητα πολλών θεμάτων. Από την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ύπαρξης, των τεχνικών του μάρκετινγκ και τις συνέπειες του άκρατου καπιταλισμού. Και όλα αυτά 100 χρόνια πριν στην Αμερική όπου «άνθισε» αυτή η υποκουλτούρα η οποία φαίνεται ότι παγιώθηκε μέσα στα χρόνια μέσα από την τηλεόραση και τα κοινωνικά μέσα.
Βαθμολογία: 7,7/10
Ολα αυτά στο Θέατρο Εν Αθήναις, οι παραστάσεις συνεχίζονται έως 05/04, εισιτήρια εδώ και μακάρι να ενδιαφερθεί κάποιος παραγωγός και φέρει Θεσσαλονίκη, θα σαρώσει.
