Να απαιτείς από ένα μέσο σαν την Κουλτουρόσουπα, που έχει κερδίσει με τίμημα την εμπιστοσύνη του θεατρόφιλου χάρη στην ειλικρίνεια της γνώμης της, να προδώσει την ταυτότητά της!
Από τη μακροβιότερη θεατρική στήλη της “Κ”, «Στον παλμό των φουαγιέ» της Πίτσας Στασινοπούλου.
Οι πιο παρατηρητικοί θεατές, θα έχετε ίσως προσέξει στο δελτίο τύπου μιας παράστασης ένα πεδίο κάτω- κάτω που αναγράφει «Επικοινωνία» ή «Δημόσιες σχέσεις» με ένα όνομα δίπλα…
Πρόκειται για τον άνθρωπο που ακριβώς «επικοινωνεί» την παράσταση ευρέως, φροντίζει για την προβολή της στα μέσα, αποστέλλει ενημερωτικό υλικό, εξασφαλίζει συνεντεύξεις των συντελεστών για την προώθησή της, προσφέρει δωρεάν προσκλήσεις αυτονόητα σε δημοσιογράφους αλλά και στο κοινό ανάλογα με τη διαθεσιμότητα, γενικώς μεριμνά για την πλέον αποτελεσματική διαφήμισή της, στα πλαίσια ενός επαγγελματικού μάρκετινγκ… Εννοείται ότι για τους ανθρώπους του θεατρικού χώρου αλλά και των μέσων ενημέρωσης, θεωρείται πολύτιμος συνεργάτης ως απαραίτητος μεταξύ τους σύνδεσμος με αμοιβαία οφέλη…
Εννοείται επίσης ότι ο συγκεκριμένος συνεργάτης οφείλει εξ ορισμού λόγω της ιδιότητάς του να διαθέτει κάποια ουσιαστικά προσόντα, εντελώς απαραίτητα για τον τομέα των δημοσίων σχέσεων, όπως πχ. άνεση επικοινωνίας, ευγένεια, προσήνεια, ανοχή, διπλωματική ικανότητα, ευελιξία, προσαρμοστικότητα, καλή προαίρεση, ευστροφία κλπ., εν ολίγοις όσα απαιτεί μια ομαλή ανθρώπινη επαφή για την επίτευξη ενός αμοιβαία επωφελούς στόχου… Προφανώς ουδείς συγχέει τις ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις με τις «δημόσιες» της σκοπιμότητας (με την καλή έννοια), διαχωρίζοντας συναίσθημα και συμφέρον, καθώς στη δεύτερη περίπτωση ο επαγγελματίας απλά αξιοποιεί τις ανθρώπινες χάρη στο επικοινωνιακό ταλέντο του για να επιτελέσει μια συγκεκριμένη αποστολή…
Το μείζον πρόβλημα προκύπτει όταν ο επιφορτισμένος με την «επικοινωνία» μιας παράστασης, αποδεικνύεται εντελώς ακατάλληλος για το συγκεκριμένο, σημαντικό πόστο… Όταν δηλαδή παρερμηνεύει τον ρόλο του και λειτουργεί αλλοπρόσαλλα, άλλοτε με γνώμονα συμπάθειες ή εμπάθειες, άλλοτε με προκλητική υποκρισία, άλλοτε καταργώντας δεοντολογία και αντικειμενικότητα, άλλοτε με υπόγεια «καρφώματα» ή ωμούς εκβιασμούς, θεωρώντας ότι ασκεί κάποιας μορφής…εξουσία! Για να το πούμε πιο λιανά, όταν ας πούμε το μέσο- συγκεκριμένα το σάιτ της Κουλτουρόσουπας– μέσω του οποίου ο των «δημοσίων σχέσεων» προωθεί επί χρόνια με μεγάλη απήχηση τις θεατρικές παραστάσεις που αναλαμβάνει την επικοινωνία τους, κάποια στιγμή υφίσταται αποκλεισμό ή δέχεται ύπουλες επιθέσεις, επειδή ο δημοσιοσχεσίτης θεωρεί ότι οι κριτικές του ΔΕΝ «εξυπηρετούν» την προώθηση…το σάιτ μπαίνει σε μια άτυπη «μαύρη λίστα» που πρακτικά μεταφράζεται σε άρνηση συνεργασίας, ωστόσο… επιλεκτικά!
Τί σημαίνει αυτό; Ότι ενώ αποστέλλει ενημερωτικό υλικό της παράστασης με την «παράκληση να δημοσιευτεί» απολαμβάνοντας την εντελώς ΔΩΡΕΑΝ προβολή της από ένα μέσο ευρύτατης απήχησης και κύρους στον θεατρικό τομέα ή ενώ πιέζει για «διαγωνισμούς προσκλήσεων» στο κοινό όταν η παράσταση πατώνει, ταυτόχρονα αρνείται την παραχώρηση συνεντεύξεων από καλλιτέχνες και την παροχή προσκλήσεων σε θεατρικούς συντάκτες ως… αντίποινα για το ύφος των κριτικών! Με την εξής επιπλέον προκλητική στάση: όταν η κριτική είναι όχι απλά θετική, αλλά διθυραμβική γιατί η παράσταση το ΑΞΙΖΕΙ, με συνέπεια να συμβάλλει καθοριστικά στην αύξηση θεατών (και φυσικά κερδών), δεν ακούς τσιμουδιά, άκρα του τάφου σιωπή, ούτε ίχνος καλού λόγου από τις «δημόσιες σχέσεις», έστω για τα προσχήματα της αστικής ευγένειας ως αναπόσπαστο κομμάτι τους! Σ’ αυτή την περίπτωση οι ύμνοι περνούν εντελώς απαρατήρητοι, λες και ο χ κριτικός (σημειωτέον χωρίς καμία αμοιβή) τους «χρωστούσε» και όφειλε να τους αποδώσει!
Όταν όμως εκφραστεί αρνητικά για μια παράσταση επειδή επίσης το ΑΞΙΖΕΙ, ξεκινά το μεγάλο… πανηγύρι, που αρχικά εκδηλώνεται ήπια με τις ανάλογες συστάσεις «να προσέχει» και στη συνέχεια αν δεν συμμορφωθεί συνεχίζοντας να γράφει αμερόληπτα την αυθεντική του γνώμη (έστω κι αν πιθανόν λαθεύει), σεβόμενος τον εαυτό του και τους αναγνώστες, το πράγμα αρχίζει να χοντραίνει, με ανοιχτές ή υπόγειες επιθέσεις, πισώπλατο διασυρμό, αποκαθήλωση ή προσβολές, που μπορεί να φτάσει μέχρι την «απαγόρευση εισόδου» ή τη συνήθη «τιμωρία» του αποκλεισμού από προσκλήσεις για να μάθει! Με απλά λόγια, η ανήθικη συναλλαγή- εκβιασμός των εν λόγω δημοσίων σχέσεων λέει: «ΔΕΝ γίνεται κυρά μου να σε βάζω δωρεάν στην παράσταση και εσύ να έχεις το θράσος να τη θάβεις! Δεν έχει καμιά σημασία αν είναι άθλια, ούτε με ενδιαφέρει η έντιμη ενημέρωση του κοινού ή τα σχόλια θεατών που επιβεβαιώνουν την κριτική… εγώ σε στέλνω τζάμπα με αντάλλαγμα να την προωθήσεις, διαφορετικά τέρμα το τζάμπα! Θα το έχεις μόνο αν εκθειάζεις ακόμα και πατάτες!»
Καταλάβατε πώς λειτουργεί το πράγμα και γιατί μονοπωλούν όλα σχεδόν τα μέσα οι επαινετικές κριτικές ακόμα και για γελοία κατασκευάσματα που δεν βλέπονται;; Διότι οι εν λόγω κριτικές είναι άμεσα ή έμμεσα «αγορασμένες», συνήθως με δόλιες πρακτικές μέσω σκοπιμοτήτων ή προσωπικών σχέσεων ή εκβιαστικών συναλλαγών και ο ανυποψίαστος θεατής τρίβει τα μάτια που η αθλιότητα μπροστά του είναι αυτή για την οποία διάβασε ύμνους! Όχι επειδή ο συντάκτης έχασε το κριτήριο ή φύρανε το μυαλό του, αλλά επειδή πληρώθηκε για να επαινέσει, είτε με χρηματική αμοιβή, είτε με δωρεάν προσκλήσεις, είτε με άλλου είδους «αντιπαροχή», που σημαίνει ότι δεν έχασε το κριτήριο αλλά το ήθος του….μια χαρά αντιλαμβάνεται τη γελοιότητα, μόνο που δεν έχει την ελευθερία να την εκφράσει δημόσια, επιλέγοντας συνειδητά την παραπλάνηση του κοινού…
Θα μου πεις βέβαια γιατί ο κριτικός που θέλει να είναι αδέκαστος εξαρτάται από τις δωρεάν προσκλήσεις που τον δεσμεύουν και δεν επιλέγει να πληρώσει ώστε να γράφει ελεύθερα χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν;; Προφανώς αυτό υπαγορεύει η λογική, μόνο που το ζήτημα είναι καθαρά πρακτικό από οικονομικής πλευράς, καθώς ένας θεατρικός συντάκτης οφείλει εκ της ιδιότητάς του και δεδομένου του καταιγισμού παραστάσεων, να παρακολουθεί δύο, τρεις ή περισσότερες σχεδόν κάθε βδομάδα προκειμένου να τις καλύψει, που σημαίνει ότι είτε θα κόψει… το φαγητό για το θέατρο, είτε θα παρατήσει αυτό που αγαπά να κάνει και μάλιστα αμιγώς εθελοντικά, εκτός αν πρόκειται για… κροίσο με χόμπι τη θεατρική κριτική! Οπότε για την περίπτωσή του η πρόσκληση είναι απαραίτητο πρακτικό εργαλείο και για τις δημόσιες σχέσεις ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ υποχρέωση προς τα μέσα, ως ανταποδοτικό όφελος για την δωρεάν προβολή που απολαμβάνουν σε μια απολύτως δίκαιη συναλλαγή, χωρίς κανένα παράλογο εκβιασμό για αναγκαστικό έπαινο! Αν είναι δυνατόν!
Να απαιτείς δηλαδή από ένα σάιτ που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού ακριβώς χάρη στην εντιμότητά του, που έχει πληρώσει ακριβό τίμημα γι αυτή την επιλογή, που παρά τα όποια πιθανά λάθη του φέρει με περηφάνεια ως κορυφαία εύσημα την ανεξαρτησία από σκοπιμότητες και την αυθεντικότητα της ειλικρινούς γνώμης του, ξαφνικά να προδώσει την ταυτότητα που έχτισε επί χρόνια με βαρύ κόστος έχοντας καταξιωθεί χάρη σ’ αυτήν στην συνείδηση των θεατρόφιλων! Παραβλέποντας την ηθική (ψιλά γράμματα)με κοροϊδία του κοινού και υποτίμηση της νοημοσύνης του συντάκτη ή τις άπειρες φορές που αυτή η ειλικρίνεια αύξησε τα έσοδα παραστάσεων ή ποιος θα μετρήσει μεγαλύτερες απώλειες από τη σύγκρουση…
Τέτοια στενομυαλιά, αήθεια και παραλογισμός από ανθρώπους των κατ’ ευφημισμό «δημοσίων σχέσεων» που αδυνατούν να διαχειριστούν με στοιχειώδη επαγγελματισμό και αξιοπρέπεια το αντικείμενό τους, μεταφράζοντάς το σε φτηνή κατινιά… αν όμως συνεχίσουν την κατάπτυστη τακτική, θα δουν γραμμένο και το όνομά τους, γιατί η ανοχή τελείωσε!!
