Υπάρχουν καλλιτέχνες που διασχίζουν τις δεκαετίες αφήνοντας ένα αποτύπωμα που υπερβαίνει τη λάμψη της εφήμερης δημοσιότητας, και η Μαίρη Βιδάλη ανήκει αναμφίβολα σε αυτή τη σπάνια κατηγορία.
Με μια πορεία που μοιάζει με σπονδυλωτό μυθιστόρημα —από τη μεγάλη οθόνη και τις «χρυσές» εποχές της ελληνικής τηλεόρασης μέχρι τη στιβαρή θεσμική της προσφορά ως Αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού— παραμένει μια προσωπικότητα που δεν φοβήθηκε ποτέ το «δύσκολο» και το ουσιαστικό.
Σήμερα, διανύοντας τον 16ο χρόνο στο δικό της θεατρικό «σπίτι», το «Διάχρονο» στον Νέο Κόσμο, η σπουδαία πρωταγωνίστρια αποδεικνύει πως η δημιουργία μιας καλλιτεχνικής στέγης δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική κίνηση, αλλά μια πράξη αντίστασης στη φθορά του χρόνου και μια υπόσχεση πως η ψυχή δεν θα γεράσει ποτέ.
Γυναίκα μαχητική, ευγενής και βαθιά συνειδητοποιημένη, συνδυάζει την πειθαρχία της παλιάς σχολής με τη σύγχρονη δυναμική, έχοντας επιλέξει έναν δρόμο όπου το καλλιτεχνικό ιδανικό προηγείται πάντα του ταμείου.
Με αφορμή τις «Εύθυμες Κυράδες» του Σαίξπηρ, μας ανοίγει την καρδιά της σε μια εξομολόγηση που ξεκινά από τη φωτεινή ανάγκη για κωμωδία και φτάνει μέχρι τις πολύτιμες συμβουλές των δασκάλων της και τις μεγάλες στιγμές της στο σανίδι.
Μέσα από τα λόγια της, σκιαγραφείται μια γυναίκα που βλέπει το θέατρο ως το απόλυτο στήριγμα στις τραγωδίες της ζωής και την επιτυχία ως μια «φτωχή λέξη» μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης, θυμίζοντάς μας πως το «Επάνω του!» —αυτό το σύνθημα θάρρους που την ακολουθεί από τη δραματική σχολή— παραμένει η μοναδική απάντηση σε κάθε πρόκληση της σκηνής και της πραγματικότητας.
Συνέντευξη στον Γιάννη Τσιρόγλου για την Κουλτουρόσουπα
-Κυρία Βιδάλη, το τέλος Ιανουαρίου σας βρίσκει στις «Εύθυμες Κυράδες» του Σαίξπηρ. Πώς προέκυψε η επιλογή του συγκεκριμένου έργου για τη φετινή σεζόν; Ήταν μια εσωτερική ανάγκη για κάτι πιο φωτεινό και κωμικό;
Όπως ξέρετε, γιατί μας στηρίζετε χρόνια και σας ευχαριστούμε, το Διάχρονο ανεβάζει κάθε χρόνο τουλάχιστον ένα κλασικό κείμενο, έτσι η επιλογή μας ήταν μέσα στον σχεδιασμό. Πρόκειται για το μόνο έργο φάρσα του Σαίξπηρ κι έχετε δίκιο, έχω ανάγκη από εξωτερικές φωτεινές ακτίνες, αυτή την περίοδο της ζωής μου.
«Εύθυμες Κυράδες» του Σαίξπηρ
-Ο Σαίξπηρ απαιτεί μια ιδιαίτερη προσέγγιση. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια των προβών;
Γενικά το αναγεννησιακό θέατρο, ακόμα και ο τρόπος που φοράς το κοστούμι ή η κίνηση πάνω στη σκηνή, απαιτούν ιδιαίτερη προσέγγιση. Τα 10 έργα της ίδιας εποχής που έχω προσεγγίσει ερμηνευτικά, μου έδειξαν τον δρόμο.
-Το «Διάχρονο» αποτελεί πλέον ένα σημείο αναφοράς στον Νέο Κόσμο. Πόσο δύσκολο είναι για έναν καλλιτέχνη να διατηρεί τη δική του θεατρική στέγη στις μέρες μας;
Κουραστικό θα έλεγα. Η Αλίκη μου είχε πει μια φράση κλειδί όταν στα 27 έκανα τον πρώτο μου θίασο: «Τώρα έγινες η δούλα της δούλας σου». Αυτό σήμαινε πως ότι καλό συνέβαινε, θα το είχαμε κάνει όλοι και ότι στραβό, θα το χρεωνόμουν μόνο εγώ.
-Ποιο είναι το όραμα που σας οδήγησε στη δημιουργία αυτού του χώρου και σε ποιο βαθμό νιώθετε ότι έχει υλοποιηθεί;
Να έχουμε έναν τόπο που η ψυχή μας δεν θα γεράσει και λέω έχουμε, γιατί το θεατράκι αυτό ανήκει σε όλους μου τους συνεργάτες. Γελάμε, μαλώνουμε και μετά πάμε στα διπλανά ταβερνάκια μαζί. Αυτή είναι μεγάλη επιβράβευση. Και φυσικά η αγάπη του κοινού, που μας στήριξε 15 χρόνια. Γιατί μόνο φέτος, τον 16ο χρόνο, πήραμε την πρώτη ενίσχυση από το Υπουργείο Πολιτισμού.
«Λέλα Καραγιάννη» του Γιώργου Α. Χριστοδούλου
-Κοιτώντας πίσω, ποιες στιγμές ή ποιες παραστάσεις στο «Διάχρονο» θεωρείτε σταθμούς για την πορεία του θεάτρου;
Πάρα, πάρα πολλές, αλλά θα σταθώ σε δύο. Στη «Λέλα Καραγιάννη» του Γιώργου Α. Χριστοδούλου τη μακροβιότερη. Παίζεται 10 χρόνια και συνεχίζει. Και στο «Λεωφορείο ο Πόθος» του Τέννεση Ουίλιαμς την πιο άτυχη, γιατί μετά από 14 παραστάσεις με διθυραμβικές κριτικές, έκλεισαν τα θέατρα λόγω κορωνοϊού. Υπάρχουν όμως και οι παραστάσεις που ανεβάζουμε για τα καλοκαιρινά φεστιβάλ. Εκεί ξεχωρίζω τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη και την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή.
-Έχετε μια μακρά πορεία, όμως το κοινό της Θεσσαλονίκης νιώθει ότι σας βλέπει σπάνια “από κοντά”. Ποια είναι η δική σας σχέση με την πόλη και τι αναμνήσεις κρατάτε από τις φορές που βρεθήκατε στις σκηνές της
Η Θεσσαλονίκη κρατά ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, έχοντας παίξει πάρα φορές στην πόλη σας, αλλά και στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Σερρών. Εκτιμώ βαθιά το κοινό της βόρειας Ελλάδας. Το ΔΙΑΧΡΟΝΟ και πριν ακόμα αποκτήσει στέγη, ήταν ενταγμένο στις παραστάσεις είτε του Δήμου είτε της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας. Όπως ξέρετε, δεν είμαστε περιοδεύων εμπορικός σύλλογος και οι παραστάσεις μας στηρίζονται από την τοπική αυτοδιοίκηση. Θα χαρώ ιδιαίτερα αν μας προσκαλέσει η κ. Μυκωνίου.
.JPG)
«Λεωφορείο ο Πόθος» του Τέννεση Ουίλιαμς
-Έχετε διαγράψει μια εντυπωσιακή πορεία σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε έναν ρόλο που σας «σημάδεψε» ως άνθρωπο, ποιος θα ήταν αυτός;
Όχι ρόλος αλλά έργο: «Η Ζωή Είναι Όνειρο» του Καλντερόν.
-Υπήρξαν στιγμές που σκεφτήκατε να εγκαταλείψετε τον χώρο ή η αγάπη για τη σκηνή υπερνικούσε πάντα τις δυσκολίες;
Καμία. Σε όλες τις δυσκολίες, συναισθηματικές – οικονομικές – τραγικές, της ζωής μου, η δουλειά μου με στήριξε πάντα.
-Τα τελευταία χρόνια έχετε αναλάβει σημαντικό ρόλο στην Περιφέρεια Αττικής στον τομέα του Πολιτισμού. Πώς συνδυάζεται η ιδιότητα της καλλιτέχνιδας με αυτή της θεσμικής εκπροσώπου;
Όπως συνδυάζεται σε όλους τους επαγγελματίες όταν μπλέκονται με τα κοινά. Κάτι ειδικό, ήταν ότι μου απαγόρευε το ωράριο του γραφείου μου στην Περιφέρεια να κάνω τηλεόραση. Την περίοδο της θητείας μου ως αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού της περιφέρειας Αττικής, κατορθώσαμε κάποιες σημαντικές δράσεις, όπως: το 1ο συνέδριο και φεστιβάλ διαβαλκανικού αρχαίου δράματος , οι βραβεύσεις «Λήκυθος» διακεκριμένων Ελλήνων της Ελλάδας και του εξωτερικού, τα μεγάλα αφιερώματα για τις επετείους του 1821 και του 1922 κ.α.
-Τι σημαίνει για εσάς «επιτυχία» μετά από τόσα χρόνια προσφοράς; Είναι τα χειροκροτήματα, οι κριτικές ή η εσωτερική ικανοποίηση;
Όλα αυτά και τίποτα. Γιατί «επιτυχία» είναι μια φτωχή λέξη, ενώ η τέχνη που διάλεξα να υπηρετήσω είναι η ίδια μου η ζωή.
-Μετά τις «Εύθυμες Κυράδες», υπάρχουν ήδη σχέδια για το επόμενο καλλιτεχνικό σας βήμα;
Πάντα υπάρχουν. Το επόμενο εξαρτάται από την πορεία του αιτήματός επιχορήγησής μας το ΥΠ.ΠΟ, γιατί είναι εξαιρετικά πολυδάπανο.
-Κλείνοντας, αν η Μαίρη Βιδάλη σήμερα συναντούσε τη Μαίρη που ξεκινούσε τότε τη δραματική σχολή, τι θα της έλεγε;
Κάτι μου έλεγε ο δάσκαλός μας Πέλος Κατσέλης: «ΕΠΑΝΩ ΤΟΥ!». Δηλαδή θάρρος (όχι θράσος) και στόχο (με καλλιτεχνικά ιδανικά και όχι ταμείου και δημοσιότητας).
