Από τη στήλη «Παλμό των Φουαγιέ» της Πίτσας Στασινοπούλου.
Επιτέλους τέλος! Εφιάλτης ήταν και πέρασε! Μπορεί για μια δεκαετία η οικονομική κρίση να μας ταλάνισε, να μας γονάτισε, να στερηθήκαμε πολλά και βασικά, να χάσαμε τη δουλειά μας, να υποθηκεύσαμε τη χώρα και τις ζωές μας, όμως πλέον όλα τούτα τα ζοφερά ανήκουν στο παρελθόν! Κι όχι επειδή «βγήκαμε» απ’ τα μνημόνια, αλλάξαμε κυβέρνηση ή μια ωραία πρωία ανταμώσαμε την ανάπτυξη αυτοπροσώπως μες τα χαμόγελα και την καλή χαρά, αλλά επειδή έτσι το αντιλαμβάνεται το ελληνικό θέατρο και για ποιο λόγο να το αμφισβητήσουμε… Του οποίου η τιμολογιακή πολιτική των εισιτηρίων επανήλθε σταδιακά, αθόρυβα και μουλωχτά στο προ κρίσης 20άρι-25άρι, δίνοντας ξεκάθαρο μήνυμα ανάκαμψης και επανόδου στις πάλαι ποτέ ένδοξες μέρες ευημερίας.
Και ομολογουμένως δεν πρέπει να έχουμε παράπονο… διότι κάπου εκεί γύρω στο 2010 που τα προειδοποιητικά σημάδια έσκασαν με μορφή βομβαρδισμού πάνω τα ανίδεα κεφάλια μας κι είδαμε το χαλί να τραβιέται βίαια κάτω από πόδια μας γκρεμίζοντάς μας στο κενό, το θέατρο – όπως και άλλες μορφές ψυχαγωγίας και όχι μόνο – προσαρμόστηκε άμεσα στις ζόρικες συνθήκες, μειώνοντας την τιμή εισιτηρίου γύρω στα 10 ευρώ κατά μέσο όρο και ενίοτε κάτω των 10 ευρώ… Βεβαίως επρόκειτο για επιβεβλημένη κίνηση ανάγκης, δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αν οι συντελεστές επιθυμούσαν παραστάσεις παρουσία θεατών και όχι σε κενές αίθουσες ενώπιον άδειων καθισμάτων. Διότι το μέγεθος του σοκ από την κάθετη πτώση των εισοδημάτων και την καλπάζουσα ανεργία ήταν τέτοιο, που όταν διακυβεύεται η ίδια η επιβίωση, το καθημερινό φαγητό, το ρεύμα του σπιτιού, το φροντιστήριο του παιδιού, η θεατρική έξοδος μοιάζει όχι απλά πολυτέλεια, αλλά… παραλογισμός! Όσο κι αν λατρεύεις το θέατρο και θα έκανες οποιαδήποτε θυσία για χάρη του, υπό παρόμοιες συνθήκες, απλά αδυνατείς πρακτικά να ανταποκριθείς…
Οπότε η κίνηση «αλληλεγγύης» από πλευράς θεάτρου με τη μείωση των εισιτηρίων σε ένα ποσό, ας πούμε «εφικτό» για τη δεινοπαθούσα μεσαία τάξη, ήταν ένα μέτρο που αφενός επεδείκνυε κοινωνική ευαισθησία και αφετέρου αναγκαίο για την επιβίωση του ίδιου του θεάτρου. Με αποτέλεσμα να το κρατήσει όρθιο εν μέσω παρατεταμένης κρίσης, να μη στερήσει εντελώς από τον θεατρόφιλο την αγαπημένη του τέχνη και φυσικά να οδηγήσει θεατρώνες και παραγωγούς σε αναζήτηση οικονομικών λύσεων, προκειμένου να συνεχίσουν το ανέβασμα παραστάσεων χωρίς επώδυνες ζημιές λόγω φθηνού εισιτηρίου… Και κάπως έτσι στράφηκαν σχεδόν μαζικά σε επιλογές μονολόγων, σε ελάχιστα, φθηνά έως ανύπαρκτα σκηνικά και κοστούμια, σε μείωση τεχνικών συντελεστών, σε ανάληψη σκηνοθεσίας από τον πρωταγωνιστή κλπ. Ωστόσο, παρότι το κόστος και μοιραία η ποιότητα παραγωγής μειώθηκε εμφανώς, εντούτοις υπήρξαν ψαγμένες επιλογές έργων με ουσία, που όταν συνδυάστηκαν με φαντασία, μεράκι, ταλέντο, κατάφεραν να ισοσταθμίσουν- και ενίοτε να εκμηδενίσουν τις απώλειες από την έλλειψη χρήματος.
Μια γενική εικόνα όσον αφορά στο θεατρικό τοπίο που λίγο-πολύ συνεχίζεται μέχρι σήμερα, καθώς οι μονόλογοι εξακολουθούν να κατέχουν σημαντική θέση στην «πιάτσα»- συχνά σκηνοθετημένοι από τον… μονολογούντα, ακολουθούμενοι από ζευγάρια με δυο ηθοποιούς επί σκηνής και πάντως με απόλυτη κυριαρχία των ολιγοπρόσωπων σχημάτων, με ανώτατο όριο τα δάκτυλα ενός χεριού… σε σημείο. η σπανιότατη περίπτωση θιάσου άνω των πέντε ατόμων, να θεωρείται θεατρική είδηση! Επίσης συνεχίζεται σταθερά η (σχεδόν απόλυτη) σκηνική λιτότητα με ευτελή έως ανύπαρκτα σκηνικά- κοστούμια, τείνοντας να καθιερωθεί ως «μινιμαλιστική» ή «αφαιρετική» ή «πρωτοπόρα» άποψη- άκρως βολική σε πρακτικό επίπεδο κόστους, ενώ σε πλείστες περιπτώσεις οι υποτυπώδεις φωτισμοί και μουσικές επιλογές εκ των ενόντων, καλούνται να καλύψουν στοιχειωδώς και συχνά ανεπαρκώς τις ανάγκες… Κι ενώ η εικόνα της φτωχής παραγωγής παραμένει σχεδόν ίδια στη διάρκεια των «πέτρινων χρόνων», πρόσφατα κάτι έχει αλλάξει θεαματικά… το εισιτήριο!!!
Το οποίο, τα τελευταία ένα-δυο χρόνια, άρχισε δειλά να «τσιμπάει» ευρουλάκια, να ανεβαίνει από το 10ευρο «της κρίσης» στα 12, σιγά-σιγά στα 15 κι εκεί έκανε μια μικρή στάση μετρώντας αντιδράσεις… όταν διαπίστωσε ότι η τιμή γίνεται αποδεκτή έστω και ελαφρώς ζορισμένα, πήρε κι άλλο θάρρος κι άρχισε να ανεβαίνει με προσοχή στα 17-18… νέα μικρή στάση για την απαραίτητη σφυγμομέτρηση κι αφού διαπίστωσε ότι η αγορά σηκώνει κι άλλη αύξηση (μη ρωτάτε πώς, ποιος και γιατί), καβατζάρισε χαλαρά τα 20 και σε εξαιρετικές περιπτώσεις κατά την κρίση των συντελεστών, μέχρι και τα 25 ζεστά, χειροπιαστά ευρουλάκια – ζωή να’ χουν… Που σημαίνει 80 με 100 ευρώ η θεατρική έξοδος μιας τετραμελούς οικογένειας, όταν μόλις πριν δυο χρόνια στοίχιζε ακριβώς τα μισά!
Και γεννάται η εύλογη απορία προς τους θεατρικούς παράγοντες, με τους οποίους σημειωτέον ζούμε στην ίδια χώρα: Τι ακριβώς σας κάνει να πιστεύετε ότι τα τελευταία δυο χρόνια διπλασιάστηκε το εισόδημά μας ώστε να μπορούμε να ανταποκριθούμε στη διπλάσια τιμή εισιτηρίου;;; Διαπιστώσατε μήπως σε μισθούς, συντάξεις, μεροκάματα, τρελές αυξήσεις διπλασιασμού, μιλώντας πάντα για γεγονότα στον ξύπνιο μας και όχι φαντασιώσεις στον ύπνο μας;;; Είδατε μήπως την ανεργία να γκρεμοτσακίζεται και τις επενδύσεις να αλωνίζουν ανοίγοντας απανωτές θέσεις εργασίας για τους εξαθλιωμένους;;; Είδατε μήπως την αγορά να ανθεί με καλοπληρωμένους υπαλλήλους, τα λουκέτα να αφανίζονται, την ανάπτυξη να σεργιανά περιχαρής, να νοικοκυριά να ξεχρεώνουν από τα δυσβάσταχτα βάρη τους, τα τρελά χαράτσια να μειώνονται;;;
Προφανώς κάτι από όλα αυτά είδατε για να προβαίνετε σε τέτοιες αυξήσεις και προφανώς κάτι ξέρετε που εμείς ακόμη δεν… Γιατί δεν μπορεί για μια παράσταση 2-3 ατόμων το πολύ, με μηδέν σκηνικό της πλάκας, με ένα ρούχο για τον καθένα, με μουσική από λάπτοπ, να χρεώνεις θρασύτατα 20 και 25 ευρώ, αν δεν έχεις τρανταχτές αποδείξεις ότι επανήλθαμε στην εποχή… των παχιών αγελάδων, με το χρήμα να ρέει αβέρτα! Δεν έχει σημασία που οι θεατές δεν το αντιληφθήκαμε ακόμα– για την ακρίβεια συνεχίζουμε να μετράμε βαριές πληγές στο πετσί μας που δεν κλείνουν οι ρημάδες… ίσως γίναμε καχύποπτοι μετά τις απανωτές κατραπακιές, ίσως διαθέτουμε μειωμένη αντίληψη ως κρετίνοι, ίσως πειράχτηκε η όραση, κοινώς στραβωθήκαμε και δεν είδαμε την κυρά- Ανάπτυξη να μας γνέφει, ίσως τρύπησε η τσέπη κι αμολήθηκε στο δρόμο το χρήμα χωρίς να πάρουμε χαμπάρι, ίσως ξεμάθαμε τον πλούτο και «πολύ καλό για να’ ναι αληθινό», τέλος πάντων πολλά ίσως…
Σημασία έχει που εσείς οι «του θεάτρου» οι ανοιχτομάτηδες, είδατε τα σημάδια της ευμάρειας που οι αόμματοι δεν είδαμε και οι αναίσθητοι δεν νιώσαμε, και λογικά είπατε «καιρός να ρεφάρουμε»… Απλά να χαρείτε, πέστε και σε μας αυτά που ξέρετε για τη λήξη της κρίσης, κρίμα κι άδικο να μας κρατάτε στο μαύρο σκοτάδι της άγνοιας! Εντάξει, να πληρώσουμε το βαρβάτο εισιτήριο ακόμα και με δανεικά, ακόμα και κόβοντας απ’ το ρεύμα, αλλά να ξέρουμε και τί μας ξημερώνει, ν’ αναθαρρήσουμε οι έρμοι!
.
Δείτε & αυτά:
Όλες οι νέες παραστάσεις (πρεμιέρες) που θα δοθούν από 15/5/2019 έως 14/05/2020 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αυτόματα συμμετέχουν για τα 3 Βραβεία Κοινού καθώς και για τα Βραβεία Κριτικής Επιτροπής στα 10α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης 2020.
& αυτά:
–Τι παίζουν οι κινηματογράφοι στη Θεσσαλονίκη, κλικ εδώ.
–Θέατρο: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Συναυλίες: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Σινεμά: Είδαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
–Βιβλίο: Διαβάσαμε & Σχολιάζουμε, κλικ εδώ.
.
–Κερδίστε προσκλήσεις – Βιβλία, κλικ εδώ.
.
Ακολουθήστε μας στα social media
Φωτογραφικό υλικό
