Στο θέμα επανερχόμαστε μετά τη περσινή δημοσίευση που μπορεί να προκάλεσε μεγάλη συζήτηση, επί του ζητήματος δεν έγινε τίποτα μα τίποτα απολύτως
Στη Θεσσαλονίκη, η θεατρική εμπειρία τείνει να μετατραπεί σε ένα ιδιότυπο «χρηματιστήριο» της θέσης, όπου οι κανόνες της λογικής και του σεβασμού προς τον θεατή έχουν πάει προ πολλού περίπατο. Το φαινόμενο που παρατηρείται επανειλημμένα σε χώρους όπως το Θέατρο Αριστοτέλειον δεν είναι απλώς μια εμπορική πρακτική· είναι μια ξεκάθαρη, μεθοδευμένη κοροϊδία.
Το «κόλπο» με τις μετακινούμενες σειρές: Τα πειστήρια της αυθαιρεσίας
Όλοι γνωρίζουμε πώς λειτουργεί η αγορά ενός εισιτηρίου: Πληρώνεις παραπάνω για τη Ζώνη Α (τις πρώτες σειρές) γιατί θέλεις να είσαι κοντά στη σκηνή, να βλέπεις τις εκφράσεις των ηθοποιών, να γίνεις μέρος του έργου. Τι συμβαίνει όμως όταν η «Ζώνη Α» από τις πρώτες 5,6,7 σειρές, ξαφνικά «βαπτίζεται» Ζώνη Α μέχρι τη… 15η σειρά επειδή στη σκηνή ανεβαίνει ένα «εμπορικό όνομα»; Το ρεκόρ ξεδιάντροπα κατέχει «Η Φάλαινα» που όλη η πλατεία βαπτίστηκε πρώτη σειρά με τιμή εισιτηρίου 30 ευρώ… αν έχουν το Θεό τους….
Τα πρόσφατα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας είναι και αυτά αποκαλυπτικά:
- Στην παράσταση «200+4 Χρόνια Δανεικά, Ζαραλίκος», ολόκληρο το θέατρο βαφτίζεται μια ενιαία οικονομική ζώνη (12€ – 15€), αναγνωρίζοντας προφανώς… τη στατική φύση του χώρου.
- Στον «Δον Ζουάν» και στη «Δούκισσα της Πλακεντίας» η «Α’ Ζώνη» (η ακριβότερη) περιορίζεται στο μεν πρώτο στις 4 πρώτες σειρές και 5 στη δεύτερη περίπτωση, ενώ ανακαλύπτουν και μια τρίτη σειρά στο τέλος τι ονομάζουν NEW!!! αλλά… όλως περιέργως δεν υπάρχει στην άλλη….
- Το «θαύμα» όμως συμβαίνει στον «Αόρατο Επισκέπτη» της Κάτιας Δανδουλάκη. Εκεί, η «Α’ Ζώνη» ξαφνικά «ξεχειλώνει» και φτάνει σχεδόν μέχρι τη μέση του θεάτρου! Θέσεις που σε άλλες παραστάσεις θεωρούνται δεύτερης ή τρίτης κατηγορίας, εδώ βαφτίζονται «πρώτες» για να δικαιολογήσουν ;;; το 30άρι.
Και το αποκορύφωμα στα όσα λέμε έρχεται με την επανάληψη της σουξεδιάρικης παράστασης της Ελένης Ράντου….όπου εδώ η επιστήμη δεν σηκώνει απλώς τα χέρια ψηλά, αλλά παραδίδει λευκή πετσέτα στην κοροϊδία.
Σε μια επίδειξη ασύλληπτης απληστίας, η 1η σειρά του θεάτρου αποφάσισε να… μεταναστεύσει και να ξεκινά πλέον πάνω από τη μέση του θεάτρου, περιορίζοντας τες σε μόλις 6 σειρές προκειμένου να «γεννήσουν» μια απέραντη VIP ζώνη για να δικαιολογήσουν το θράσος των 28 ευρώ ανά εισιτήριο!.
Μιλάμε για μια VIP ζώνη που, αν έχουν τον Θεό τους, καταλαμβάνει πάνω από το μισό θέατρο. Βαφτίζουν την πλειοψηφία των θέσεων «VIP» απλώς και μόνο για να αρπάξουν το 28άρι από τον κόσμο. Μια ξεκάθαρη έλλειψη ντροπής που μετατρέπει την τέχνη σε στυγνό εμπόριο.
Αυτό είναι το σημείο όπου η επιχειρηματικότητα συναντά την απάτη. Οι σειρές Α, Β, Γ είναι σταθερές στον χώρο. Η απόστασή τους από τη σκηνή δεν αλλάζει. Όταν όμως η επιχείρηση/επιχειρηματίες αποφασίζει αυθαίρετα να μετακινήσει το όριο της ακριβής ζώνης προς τα πίσω, στην ουσία πουλάει «φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Σου πουλάει μια θέση στη 10η σειρά στην τιμή της 1ης, εκμεταλλευόμενη τη δίψα σου για την παράσταση.
Η καραμέλα της «ακριβής παραγωγής»
Η απάντηση των υπευθύνων είναι πάντα η ίδια, σαν χαλασμένο γραμμόφωνο: «Είναι ακριβή η παραγωγή, έχουμε πολλούς συντελεστές, ορχήστρα, σκηνικά».
Και λοιπόν; Αν μια παραγωγή είναι ακριβή, ανέβασε τη γενική τιμή του εισιτηρίου. Είναι έντιμο. Είναι καθαρό. Αλλά το να μεταλλάσσεις τη γεωγραφία του θεάτρου ανάλογα με τη «φίρμα» που παίζει, είναι ανήθικο. Η ορατότητα από τη 12η σειρά παραμένει η ίδια, είτε παίζει ένας ερασιτεχνικός θίασος είτε ο πιο ακριβοπληρωμένος σταρ του Χόλιγουντ. Το να ζητάς «καπέλο» στη θέση λόγω του ονόματος στη μαρκίζα είναι μια πρακτική που υποτιμά τη νοημοσύνη του κοινού.
Η ευθύνη του «υπνωτισμένου» κοινού
Και ας είμαστε ειλικρινείς: Οι «απατεώνες» της θεατρικής πιάτσας επιβιώνουν επειδή εμείς τους το επιτρέπουμε. Όσο ο κόσμος συνεχίζει να σκύβει το κεφάλι, να πληρώνει το 30άρι και το 40άρι για μια θέση που υπό άλλες συνθήκες θα κόστιζε τα μισά, τόσο αυτές οι πολιτικές θα αποθρασύνονται.
Πότε θα ξυπνήσει ο θεατής;
Πότε θα σταματήσουμε να στηρίζουμε επιχειρήσεις που μας αντιμετωπίζουν ως πορτοφόλια με πόδια και όχι ως φιλότεχνους; Η αντίδραση δεν είναι μόνο το παράπονο στο ταμείο· είναι η αποχή. Είναι το να αφήσεις τις θέσεις άδειες όταν βλέπεις ότι σε εμπαίζουν κατάμουτρα.
Συμπέρασμα
Το Θέατρο Αριστοτέλειον και κάθε αντίστοιχος χώρος που εφαρμόζει την «ελαστική ζώνη» οφείλει να καταλάβει ότι το θέατρο είναι λειτούργημα και ο χώρος του ιερός. Η μετακίνηση των σειρών για το μέγιστο κέρδος δεν είναι «μάρκετινγκ»· είναι εξευτελισμός του πολιτισμού και του κοινού της Θεσσαλονίκης.
Ως Kulturosupa, θα συνεχίσουμε να καταγγέλλουμε κάθε τέτοια τακτική. Ο θεατής δεν είναι κορόιδο και η τέχνη δεν μπορεί να είναι το προπέτασμα καπνού για την αισχροκέρδεια.
Tags: #Kulturosupa #ΘέατροΑριστοτέλειον #Θεσσαλονίκη #Καταγγελία #ΘεατρικάΕισιτήρια #Απάτη #Πολιτισμός #ThessalonikiTheater
