Η Σάρα Κέιν (1971–1999) δεν υπήρξε απλώς μια θεατρική συγγραφέας, αλλά ένα φαινόμενο που επαναπροσδιόρισε τα όρια της σκηνικής πράξης. Μέσα σε μόλις πέντε χρόνια ενεργούς δράσης, κατάφερε να απογυμνώσει την ανθρώπινη ύπαρξη από κάθε κοινωνικό προσωπείο, παραδίδοντας κείμενα που καίνε, σοκάρουν και λυτρώνουν.

Η ζωή και η φιλοσοφία της

Γεννημένη στο Μπρέντγουντ του Έσσεξ, η Κέιν σπούδασε Δράμα στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη θεατρική γραφή στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Αν και τα έργα της ταυτίστηκαν με το κίνημα του In-Yer-Face Theatre, η ίδια απέρριπτε τις ταμπέλες, θεωρώντας ότι το θέατρο πρέπει να είναι μια εμπειρία που βιώνεται με όλες τις αισθήσεις, συχνά φτάνοντας στα άκρα.

Η Κέιν έπασχε από κλινική κατάθλιψη, μια κατάσταση που τη συνόδευε σε όλη τη δημιουργική της πορεία. Η γραφή της ήταν το όπλο της ενάντια στο «αδιανόητο». Για εκείνη, το θέατρο ήταν ο μοναδικός χώρος όπου η αλήθεια μπορούσε να ειπωθεί χωρίς περιστροφές, ακόμη κι αν αυτή η αλήθεια ήταν τρομακτική.

Η πλήρης εργογραφία της

Η Κέιν άφησε πίσω της πέντε θεατρικά έργα και ένα σενάριο για ταινία μικρού μήκους, τα οποία αποτελούν πλέον κλασικά κείμενα της παγκόσμιας δραματουργίας:

1. Blasted (1995): Το έργο που προκάλεσε το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του σύγχρονου βρετανικού θεάτρου. Μέσα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, η προσωπική βία συναντά τη φρίκη του πολέμου, καταρρίπτοντας τα όρια μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τρόμου.

2. Phaedra’s Love (Η Αγάπη της Φαίδρας, 1996): Μια σύγχρονη, σκληρή επανανάγνωση του μύθου του Ιππόλυτου και της Φαίδρας, όπου ο έρωτας παρουσιάζεται ως μια καταστροφική, σχεδόν μηχανική διαδικασία σε έναν κόσμο πνευματικής κενότητας.

3. Cleansed (Καθαροί, πια, 1998): Τοποθετημένο σε ένα σκηνικό που θυμίζει στρατόπεδο συγκέντρωσης ή ψυχιατρείο, το έργο διερευνά τα όρια της αγάπης μέσα από τον απόλυτο σωματικό και ψυχικό βασανισμό.

4. Crave (Λαχταρώ, 1998): Εδώ η Κέιν κάνει μια στροφή στον λυρισμό. Χωρίς συγκεκριμένη πλοκή, τέσσερις φωνές (Α, Β, Γ, Μ) πλέκουν ένα παλίμψηστο επιθυμίας, απώλειας και μνήμης. Είναι ένα έργο-μουσική σύνθεση.

5. 4.48 Psychosis (4.48 Ψύχωση, 1999): Το τελευταίο της έργο, γραμμένο λίγο πριν την αυτοκτονία της. Μια συγκλονιστική καταγραφή της κατάρρευσης του ανθρώπινου νου, χωρίς καθορισμένους ρόλους ή σκηνικές οδηγίες, που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο.

• Skin (1995): Το σενάριο της για μια ταινία μικρού μήκους (παραγωγή του Channel 4), που πραγματεύεται τον ρατσισμό και τη βία μέσα από μια σκληρή ερωτική σχέση.

  ---

Πέρα από το κείμενο: Η τολμηρή φύση των παραστάσεων

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα έργα της Σάρα Κέιν μεταμορφώνονται επί σκηνής σε εμπειρίες υψηλής έντασης που συχνά ξεπερνούν τα όρια της παραδοσιακής θέασης. Οι παραστάσεις των έργων της είναι ως επί το πλείστον ακατάλληλες για ανήλικους θεατές, καθώς η σκηνική τους απόδοση περιλαμβάνει συχνά ωμή βία, εκτεταμένο γυμνό και σκληρές εικόνες που στοχεύουν στον άμεσο ψυχικό κλονισμό του κοινού. Η Κέιν δεν χρησιμοποιούσε αυτά τα στοιχεία για εντυπωσιασμό, αλλά ως εργαλεία για να αναδείξει την αλήθεια του σώματος και την ευαλωτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η σημαντικότερη παράσταση που προκάλεσε σοκ στην Ελλάδα ήταν το «Blasted»: Το ιστορικό ανέβασμα από τον Λευτέρη Βογιατζή στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων, μετέφερε την ωμότητα της Κέιν με χειρουργική ακρίβεια.

Tags: #Kulturosupa #ΣάραΚέιν #SarahKane #TheatreHistory #Crave #Blasted #Psychosis448 #InYerFaceTheatre #ModernDrama #CompleteWorks #DramaticArts

«Λαχταρώ» (Crave): Το αριστούργημα της Σάρα Κέιν για πρώτη φορά στο ΚΘΒΕ