🎄 #ΜεΤηΜατιάΤηςΝέλης Βυζαντιάδου σε εορταστική Χριστουγεννιάτικη διάθεση!
Χριστούγεννα σήμερα.. χρόνια πολλά… χρόνια φωτισμένα… ευλογημένη μέρα… μέρα αγάπης και ζεστασιάς… μέρα που αγγίζει τις καρδιές μας… μέρα που ανασύρει από το μπαούλο της μνήμης εικόνες και πυροδοτεί συναισθήματα… ξεπηδούν αναμνήσεις που ζωντανεύουν τα Χριστούγεννα των περασμένων ετών σαν να παρακολουθούμε μια ταινία… ‘Η πρώτη ανάμνηση που έχω από τα Χριστούγεννα’, θα πει ο ηθοποιός Άγγελος Μπούρας, ‘είναι η αγορά του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, τα έλατα που έφταναν στο Πεδίον του Άρεως και η λαχτάρα μου να πάρουμε το πιο ψηλό, να γεμίσει το σαλόνι, αυτή τη μυρωδιά από ρετσίνι και βουνό μέσα σε ένα διαμέρισμα. Και μετά παραμονή Πρωτοχρονιάς να κοιμάμαι με τον αδελφό μου δίπλα στο έλατο περιμένοντας τον Άγιο Βασίλη. Ακόμα και τώρα το κάνω κι ας ξέρω ότι δεν θα έρθει’.
Κι εγώ, σκέφτομαι, περιμένω ακόμα και τώρα τον Άγιο Βασίλη και μάλιστα του αφήνω σπιτικό λικέρ, έχοντας πλέον αντικαταστήσει το πατροπαράδοτο γάλα, και ξηρούς καρπούς μαζί με Χριστουγεννιάτικα γλυκά. Μου αρέσει να τον περιμένω. Μου αρέσει να σκέφτομαι πως θα έρθει. Μου αρέσει να πιστεύω χωρίς να χρειάζεται να δω. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη μαγεία αυτής της γιορτής. Να πιστεύεις χωρίς να χρειάζεσαι αποδείξεις. Γιατί οι αποδείξεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό και την καρδιά σου. Σε αυτό που σκέφτεσαι και σε αυτό που νιώθεις. Κι όταν αυτό, που νιώθεις, είναι αγάπη, τότε κουβαλάς μέσα σου τα Χριστούγεννα. Αυτό υποστηρίζει τουλάχιστον η Μόνικα Μάιντερ όταν λέει πως το να δίνεις αγάπη κάθε μέρα, σημαίνει να έχεις λίγα Χριστούγεννα κάθε μέρα.
Θέλω, όμως, να μάθω τι είναι τα Χριστούγεννα για τον αγαπημένο Άγγελο. Εκείνος εξηγεί πως Χριστούγεννα για τον ίδιο σημαίνουν συνύπαρξη, αγκαλιές και σπίτι στολισμένο, με οικογένεια και φίλους. Μια ευκαιρία να αφήσουμε για λίγο στην άκρη το Εγώ μας και να κάνουμε ένα βήμα στο Εμείς, στο μαζί. Κι αν τα Χριστούγεννα είχαν χρώμα, συνεχίζει, αυτό θα ήταν το πράσινο, το χρώμα που έχει το έλατο. Ίσως πάλι να είναι όλα τα χρώματα μαζί, συμπληρώνει, καθώς είναι Χριστούγεννα και η υπερβολή είναι μέσα στα ‘καθήκοντα’ αυτής της γιορτής. Κι αν τα Χριστούγεννα είχαν γεύση, αυτή θα ήταν όλες εκείνες οι γεύσεις που έχουν χαθεί στο πέρασμα του χρόνου, λέει ο συνεντευξιαζόμενος. Θα ήταν τα φαγητά της γιαγιάς του, αυτές οι μοναδικές συνταγές που είναι γραμμένες σε διάφορα χαρτάκια κιτρινισμένα και που όταν πας να τις φτιάξεις δεν είναι ποτέ όπως τότε.
Οι σκέψεις του με ταξιδεύουν. Με πάνε πίσω, στα Χριστούγεννα των δικών μου παιδικών χρόνων. Στα φαγητά της μαμάς μου. Στο στολισμένο ασημένιο δέντρο με τις πολύχρωμες εύθραυστες μπάλες που όταν έσπαγε μία από αυτές, κομματιαζόταν η ίδια μου η καρδιά. Τόσο τις αγαπούσα. Τίποτα δεν εκπέμπει περισσότερη θαλπωρή από ένα αναμμένο δέντρο σύμφωνα με την Τζένη Χαν. Μεγάλη αλήθεια. Πάω και κάπου αλλού. Στην κόκκινη καμπάνα που κρεμόταν από μια κόκκινη κορδέλα σε μια πόρτα του σπιτιού και τραβώντας ένα κορδόνι έπαιζε το ‘Τρίγωνα κάλαντα’. Πόσες φορές είχα ακούσει αυτό το τραγούδι. Μέχρι που η μελωδία ακουγόταν σχεδόν βραχνιασμένη. Κι όμως εγώ επέμενα. Ήταν η καμπάνα μου. Και το τρίγωνο, το τρίγωνο που δεν χρησιμοποίησα ποτέ γιατί δεν είπα κάλαντα στη γειτονιά. Τα έλεγα, όμως, κάθε χρόνο στους γονείς μου. Κι εκείνοι μου έδιναν το χαρτζηλίκι που μετέτρεπα χωρίς δεύτερη σκέψη στα Χριστουγεννιάτικα δώρα τους. Κι ήταν και το ‘πάρτα όλα’. Με τις ώρες παίζαμε την παραμονή Χριστουγέννων. Όχι για χρήματα. Για γλυκίσματα και μικρά δωράκια παίζαμε. Και το βαμβάκι που συμβόλιζε το χιόνι. Κι αυτό θυμάμαι. Αυτά ήταν τα Χριστούγεννα των παιδικών μου χρόνων.
Ποια είναι, όμως, τα ιδανικά Χριστούγεννα; ‘Τα ιδανικά, για μένα, Χριστούγεννα είναι μαζί με την οικογένειά μου και τους φίλους μου’, δηλώνει ο κύριος Μπούρας και συνεχίζει ‘Προσπαθώ να είμαι στις γιορτές ο ‘τελετάρχης’ της συνύπαρξης. Όσο για το πρόσωπο, που έχω συνδέσει με τα Χριστούγεννα, δεν είναι μόνο ένα. Είναι όλοι αυτοί που έχουν περάσει αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα στη ζωή μου. Παρόντες και απόντες’. Αυτή η τελευταία του δήλωση μου θυμίζει τους ανθρώπους που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στη ζωή μου και έχω συνδέσει με τα Χριστούγεννα. Δεν μου κάνει εντύπωση ότι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Λίγοι και εκλεκτοί. Εξαιρετικά λίγοι και εκλεκτοί. Κι ακριβώς επειδή είναι εξαιρετικά λίγοι και εκλεκτοί είναι και πολύτιμοι.
Αναρωτιέμαι αν πέρασε ποτέ ο συνεντευξιαζόμενος θλίψη κατά τη διάρκεια των γιορτών όπως συμβαίνει με πολλούς συνανθρώπους μας. Η απάντησή του δίνει φως και ανοίγει ένα παράθυρο στη σκέψη. Όχι, δεν τον πιάνει θλίψη τις γιορτές. Το αντίθετο μάλιστα. Του αρέσουν πολύ οι γιορτές. Έχουν κάτι φωτεινό, μια ενέργεια που του δίνει χαρά. Για εκείνον άλλωστε η θλίψη δεν έχει εποχή ούτε ημερομηνία. Δεν συνδέεται με τις γιορτές. Έχει αποφασίσει να μη τη βιώνει έτσι, να μην της δίνει χώρο μέσα σε αυτήν την περίοδο. Προτιμά να κρατά τη ζεστασιά, τη μνήμη και την επαφή με τους ανθρώπους αυτές τις μέρες.
Τα λόγια του μας παροτρύνουν να αγκαλιάσουμε τα Χριστούγεννα με αισιοδοξία. Κι αν σκεφτεί κανείς πως από το 1999, που παίζει στο θέατρο, δεν θυμάται να έχει κάνει γιορτές εκτός σκηνής, τα λόγια του αποκτούν άλλη βαρύτητα. Δεν γκρινιάζει. Δεν παραπονιέται. Δεν επικεντρώνεται σε αυτό που δεν έχει όπως για παράδειγμα ελεύθερο χρόνο για ένα ταξίδι ανήμερα των Χριστουγέννων. Νιώθει ευγνώμων που μπορεί να συναντιέται με το κοινό σε ένα εορταστικό ραντεβού που ακόμη τον συγκινεί. Όσο για τον αγαπημένο του Χριστουγεννιάτικο προορισμό αυτός δεν είναι άλλος από την αγκαλιά των ανιψιών του, του Αντώνη και της Ιωάννας. Ομολογεί μάλιστα πως το καλύτερο Χριστουγεννιάτικο δώρο που πήρε ποτέ ήταν η γέννηση του ανιψιού του λίγο μετά την Πρωτοχρονιά πριν από 7 χρόνια.
Τελικά διάλεξα τον καλύτερο που θα μπορούσα να έχω αυτή τη μέρα… διάλεξα τον άνθρωπο που κουβαλά μέσα του τα Χριστούγεννα και τα τιμά με τον ομορφότερο τρόπο. Ζητώ να μάθω τα αγαπημένα του έθιμα κι εκείνος λέει πως είναι όλα όσα συνδέονται με τα Χριστούγεννα. Στολισμένο σπίτι, χριστουγεννιάτικο δέντρο, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, κάλαντα. Λατρεύει τα Χριστούγεννα και τα φτιάχνει όσο πιο μαγικά μπορεί. Σκέφτομαι πως ο Ρόυ Σμιθ είχε δίκιο όταν έλεγε πως αυτός που δεν έχει τα Χριστούγεννα μέσα στην καρδιά του, ποτέ δεν θα τα βρει κάτω από ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κι όπως φαίνεται ο Άγγελος Μπούρας είναι πολύ πλούσιος και γενναιόδωρος μια που και έχει τα Χριστούγεννα μέσα στην καρδιά του και κάνει τα πάντα για να διατηρήσει άσβεστη τη φλόγα τους.
Η ευχή του λοιπόν έχει ιδιαίτερη αξία: ‘Να είμαστε καλά, ψυχικά και σωματικά, να αντέχουμε τα απρόοπτα της ζωής και να είμαστε αντάξιοι των γεγονότων που μας συμβαίνουν αναλαμβάνοντας την ευθύνη που μας αναλογεί κάθε στιγμή’. Κι εγώ, με τη σειρά μου, εύχομαι τα φετινά Χριστούγεννα να φωτίσουν κάθε γωνιά που είναι σκοτεινή και να ζεστάνουν τις καρδιές μας για να αντέξουμε εκείνα που θα παραμένουν σκοτεινά μέχρι τα επόμενα Χριστούγεννα. Όσο για εμάς θα βρεθούμε πολύ σύντομα με ένα επόμενο άρθρο!
