Χαίρετε, χαίρετε, χαίρετε!
Τι μου κάνετε; Πώς μου είστε; Πώς τα καλοπερνάτε;
Η «Ιδέα μου είναι…» η αυτή τη φορά μου φανήκαν παραπάνω οι ημέρες που έχουμε να τα πούμε;! Θα δείτε όμως που αυτή τη φορά σας έχω αλμανάκ ταξιδιού μου Αγγλία, φωτογραφικό υλικό πρωτότυπο και ιδεάρα για πασχαλινές διακοπές στο Λονδίνο.
Από τη στήλη Η Ιδέα μου είναι; του Κρίτωνα Ζαχαριάδη
Με αφορμή ένα πρόσφατο ταξίδι που έκανα πριν από περίπου έναν μήνα στην Λονδίνο, σκέφτηκα πως αυτές τις γιορτές του Πάσχα αξίζει να σας προτείνω έναν προορισμό που συνδυάζει τα πάντα: εμπειρίες, εικόνες, πολιτισμό και κυρίως θέατρο.
Η αλήθεια είναι πως αυτό το ταξίδι ξεκίνησε σχεδόν αυθόρμητα. Αφορμή στάθηκαν φίλοι μου, οι Players of Ethos, που γιόρταζαν τα τρία χρόνια λειτουργίας των εργαστηρίων τους με μια επετειακή παράσταση. Μια δουλειά ξεχωριστή, γεμάτη συναίσθημα, εικόνες και στιγμές που –όπως κάθε φορά– αποτυπώθηκαν μέσα μας χάρη στη ματιά μιας ευφυούς σκηνοθέτιδας και της εξαιρετικής ομάδας της.
Το link στο instagram για όποιον θέλει να παρακολουθεί τη δράση της ομάδας των ομογενών στο Λονδίνο….
Ουσιαστικά, αυτό το “ταξίδι-αστραπή” είχε ως βασικό λόγο αυτά τα παιδιά την Δήμητρα, τον Κωνσταντίνο και την ομάδα τους. Κι όμως, τελικά μου έδωσε πολλά περισσότερα.
Πρόλαβα να σταθώ μπροστά από το εμβληματικό Big Ben, να χαζέψω τη γέφυρα του Λονδίνου, να περπατήσω στους δρόμους της πόλης και ναι να ζήσω ακόμα και τη βροχή της. Αυτή τη χαρακτηριστική, σχεδόν κινηματογραφική βροχή που σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι μέσα σε σκηνή και από μέσα σου, καθότι Έλληνας πάνω απο τα σαράντα, να τραγουδώ Βίσση και το να Βρέχει στο Λονδίνο.
Την επόμενη μέρα, μόνος πια, ξεκίνησα νωρίς. Πήρα το μετρό, κατέβηκα στο κέντρο και άρχισα να περπατώ χωρίς πρόγραμμα. Κάπως έτσι βρέθηκα στο Covent Garden μια θεατρογειτονιά γεμάτη ζωή, με εντυπωσιακά καταστήματα, κομψό κόσμο και φυσικά καταστήματα με τις πιο ακριβές μάρκες της μόδας και θέατρα παντού. Είναι από εκείνα τα μέρη που, ακόμα κι αν δεν έχεις σκοπό να δεις παράσταση, σε πείθουν.
Κάθισα, ήπια ένα τσάι λάτε, πήρα μια ανάσα και συνέχισα προς το Piccadilly Circus. Ένα σημείο που δύσκολα περιγράφεται: οι τεράστιες φωτεινές οθόνες, η κίνηση, η ενέργεια, όλα μαζί δημιουργούν μια αίσθηση ότι βρίσκεσαι στο κέντρο του κόσμου.
Κάπου εκεί, γύρω στις δυόμιση το μεσημέρι, χωρίς ιδιαίτερο πλάνο, μου μπήκε η ιδέα: «Γιατί όχι θέατρο;». Δεν περίμενα πως θα έβρισκα κάτι ανοιχτό τέτοια ώρα. Κι όμως, οι συμβουλές του chat gpt αυτή τη φορά είχαν point.
Έψαξα λίγο και κατέληξα στο μιούζικαλ Oliver!, βασισμένο στον Όλιβερ Τουίστ. Χωρίς να έχω κλείσει εισιτήριο, στάθηκα τυχερός, βρήκα μία και μοναδική θέση στην πλατεία. Και μάλιστα σε λογική τιμή για Λονδίνο τελευταία στιγμή. 45 λίρες!
Από τη στιγμή που μπήκα στο θέατρο, κατάλαβα ότι κάτι ξεχωριστό θα συμβεί. Ένας χώρος τριώροφος, καλοδιατηρημένος, με αυτή την κλασική αγγλική αισθητική που σέβεται το παρελθόν χωρίς να το “πειράζει” άσκοπα.
Και φυσικά… η ακρίβεια. Δυόμιση ώρα έναρξη, δυόμιση ξεκίνησε. Χωρίς φανφάρες, χωρίς καθυστερήσεις – μόνο δύο ταξιθέτες με φωτεινές ενδείξεις για τα κινητά. Απλά, καθαρά, επαγγελματικά.
Δεν θα σταθώ μόνο στα “ευτράπελα” της αίθουσας (αν και ομολογώ πως η ψυχραιμία των Άγγλων ή αφαίρεση νεύρων, μπροστά σε συνεχείς μετακινήσεις θεατών με άφησε άφωνο… κάτι που εγώ δυσανασχέτησα από την πρώτη φορά που με σηκώσανε για να περάσουν να πάνε κυλικείο κάτι κυρίες δίπλα μου) Γιατί όταν ξεκίνησε η παράσταση… όλα αυτά έσβησαν.
Έμεινα πραγματικά μαγεμένος.
Ήταν χωρίς υπερβολή, από τις καλύτερες θεατρικές εμπειρίες της ζωής μου!!! Ένας πολυμελής θίασος, παιδιά και ενήλικες, με απόλυτο συγχρονισμό. Τραγούδια, κίνηση, σκηνικά που άλλαζαν μπροστά στα μάτια σου, κοστούμια που “ζούσαν” μαζί με την ιστορία.
Δεν ήξερες αν βλέπεις θέατρο ή κινηματογράφο ζωντανά.
Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς: αυτό που βλέπεις δεν είναι απλώς παράσταση. Είναι μια ολόκληρη βιομηχανία τέχνης, όπου κάθε λεπτομέρεια έχει σημασία. Από τον ηθοποιό μέχρι τον άνθρωπο στην κονσόλα που “κινεί” τον κόσμο της σκηνής δίνοντας έναν δικό του αγώνα, μια ξεχωριστή παράσταση.
Όταν τελείωσε, βγήκα έξω και ψιλόβρεχε ξανά. Κι όμως, δεν με ένοιαζε τίποτα. Ήμουν γεμάτος. Δεν κατάλαβα πως κύλησαν 2 1/2 ώρες και πως κατάφερα να κατανοήσω όλη την παράσταση μιας και ήτανε στα αγγλικά, γλώσσα που δε χρειάστηκε στη ζωή μου μέχρι τώρα να χρησιμοποιήσω.
Πριν φύγω, πέρασα από το φουαγιέ αντικρίζοντας έναν μικρό “κόσμο” αναμνηστικών: αφίσες, μπλούζες, προγράμματα. Όλα όσα σε βοηθούν να κρατήσεις λίγο από αυτό που μόλις έζησες. Αγόρασα το cd της παράστασης μήπως ποτέ και σκεφτόμασταν να το ανεβάζαμε και εμείς στα εργαστήρια μας.
Και κάπου εκεί κατάλαβα γιατί αξίζει να πας στο Λονδίνο.
Όχι μόνο για τα αξιοθέατα. Όχι μόνο για τις βόλτες. Αλλά για το θέατρο.
Γιατί εκεί, το θέατρο δεν είναι πολυτέλεια. Είναι καθημερινότητα.
Είτε βρεθείς στο Piccadilly Circus είτε στο Covent Garden, θα βρεις δεκάδες επιλογές. Για παιδιά, για εφήβους, για ενήλικες. Για όλα τα γούστα.
Κάντε ένα δώρο σε εσάς και στους δοκούς σας και για να μη ψάχνεστε τελευταία στιγμή:
Το κόλπο δεν είναι απλώς να πας. Είναι να ξέρεις τι να δεις — και πότε.
Αν πας με παιδιά ή απλά θες κάτι που σε πιάνει από το πρώτο λεπτό:
-The Lion King στο Lyceum Theatre. Κλασική αξία. Παίζει πάνω από 25 χρόνια και ακόμα σε πιάνει από τον λαιμό στο πρώτο “Circle of Life”. Δεν το πολυσκέφτεσαι — πας.
-Hercules στο Theatre Royal Drury Lane. Πιο φρέσκο, πιο γρήγορο, πιο “εύκολο” σε διάρκεια. Και το θέατρο από μόνο του είναι εμπειρία πριν καν ξεκινήσει η παράσταση.
-Oliver ! στο Gielgud Theatre. Το είδα. Και ναι αξίζει!!!!! Είναι από αυτά που λες “οκ, έτσι γίνεται η τέλεια παράσταση”.
-Paddigton The Musical στο Savaya Theatre Πολύ hype και δικαίως. Αν βρεις εισιτήριο, κράτα το σαν λαχείο.
-Matilda The Musical στο Cambridge Theatre Έξυπνο, αστείο, δεν σε κουράζει. Από αυτά που δουλεύουν σε όλους.
Αν πας με έφηβους, τύπους δύσκολους που πρώτη φορά θα δουν μιούζικαλ τότε:
-Wicked στο Apollo Victoria Theatre. Μετά την ταινία έχει ξαναπάρει φωτιά. Αν δεν κλείσεις νωρίς… καλή τύχη.
-Starlight Express στο Troubadour Wembley Park Theatre. Πατίνια, ταχύτητα, φάση “τι βλέπω τώρα”. Ακόμα κι ο πιο δύσκολος θα το χαζέψει.
-Harry Potter and the Cursed Child στο Palace Theatre 3+ ώρες, αλλά δεν το καταλαβαίνεις. Σκηνικά που σε κάνουν να απορείς “πώς το κάνανε αυτό;
-Back to the Future στο Adelphi Theatre. Εδώ πας για fun. Και το παίρνεις πίσω στο πολλαπλάσιο.
Για όταν θες να βγεις “κανονικά” με την παρέα βραδάκι με σκοπό να δείτε ένα υπέροχο musical
-Cabaret στο Kit Kat Club. Δεν είναι παράσταση. Είναι εμπειρία από την είσοδο.
-Hamilton στο Victoria Palace Theatre. Αν δεν το έχεις δει, υπάρχει θέμα.
-Hadestown στο Lyric Theatre. Πιο “ήσυχο”, αλλά σε μένει.
-Moulin Rouge! στο Piccadilly Theatre. Υπερθέαμα. Δεν ντρέπεται να είναι.
-The Phantom of the Opera στο His Majesty’s Theatre. Κλασικό. Και ακόμα δουλεύει άψογα.
-Στο West End στο Piccadilly Circle όλα δουλεύουν ρολόι: Βραδινές: 19:30
Απογευματινές (matinee): 14:30
Τετάρτη & Σάββατο → συχνά διπλές
Κυριακή → πιο χαλαρά, συνήθως μία παράσταση
Και κάτι τελευταίο που δεν μπορώ να μην αναφέρω: η αίσθηση συμπερίληψης. Μια εικόνα απλή αλλά δυνατή – σημαίες της χώρας δίπλα σε σημαίες της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, όχι για κάποια “ειδική περίσταση”, αλλά ως κάτι αυτονόητο.
Κάτι καθημερινό. Και αυτό, τελικά, λέει πολλά. Γι’ αυτό, αν σκέφτεστε πού να πάτε αυτές τις πασχαλινές διακοπές, βάλτε το Λονδίνο στο μυαλό σας και συνδυάστε το με θέατρο.
Μέχρι την επόμενη φορά, σας φιλώ, σας χαιρετώ, σας αγαπώ.
Tags #ΚρίτωναςΖαχαριάδης #Λονδίνο #Θέατρο #Μιούζικαλ #Πάσχα2026 #WestEnd #LondonTravel #Kulturosupa #OliverMusical #TravelTips #Πολιτισμός
