Η νέα εκδοχή του τσεχοφικού σύμπαντος από τον Σάιμον Στήβενς, που φιλοξενήθηκε για ένα τρίμερο στο θέατρο Αριστοτέλειον, έμοιασε περισσότερο με πείραμα εργαστηρίου παρά με κλασική παράσταση.
Ο Αλέξανδρος Ραπτοτάσιος μετέφερε στην ελληνική σκηνή το εγχείρημα που αποθεώθηκε στο West End, αναθέτοντας στον Γιώργο Καραμίχο το αδιανόητο: να γίνει ο «αγωγός» οκτώ διαφορετικών ψυχών σε 90 λεπτά.
Ετσι, ο γοητευτικός πρωταγωνιστής επιδίδεται σε έναν υποκριτικό κανιβαλισμό. Με αθλητική περιβολή και μια σωματικότητα που τσακίζει, επιχειρεί να διανύσει έναν μαραθώνιο χωρίς ανάσα. Το στοίχημα είναι υψηλό, αλλά το τίμημα πέφτει στον θεατή. Αν δεν είσαι βαθύς γνώστης του «Θείου Βάνια», το πρώτο εικοσάλεπτο μοιάζει με γλωσσικό γρίφο και μια χαοτική εναλλαγή προσωπίδων που περισσότερο ζαλίζει παρά συγκινεί. Ωστόσο ο Καραμίχος κερδίζει το χειροκρότημα για την τεχνική του αρτιότητα —το πώς «σπάει» τη φωνή και το σώμα του από τη γυναίκα στον γέροντα είναι εντυπωσιακό— όμως συχνά η ουσία του Τσέχωφ χάνεται κάπου ανάμεσα στις γρήγορες αλλαγές.
Η σκηνοθεσία του Ραπτοτάσιου μοιάζει να εγκλωβίζεται σε έναν εντυπωσιασμό που τελικά στερεί από το έργο την ανάσα του. Η μεταφορά της δράσης σε ένα περιβάλλον σούπερ μάρκετ, ενώ στα χαρτιά φαντάζει ως μια δήλωση για τον σύγχρονο καταναλωτισμό της ανθρώπινης απελπισίας, στην πράξη λειτουργεί ως ένας θορυβώδης αντιπερισπασμός. Αντί η σκηνοθεσία να φωτίσει τις εσωτερικές διαδρομές του Τσέχωφ, μοιάζει να στήνει έναν στίβο μάχης για να δούμε αν ο πρωταγωνιστής θα αντέξει μέχρι το τέλος. Είναι μια προσέγγιση που ποντάρει περισσότερο στο ‘φαίνεσθαι’ της δυσκολίας και λιγότερο στην ουσία του κειμένου.
Η επιλογή ως σκηνικού χώρου παραμένει το μεγάλο ερωτηματικό. Παρά την έντονη χρωματική αντίθεση που προσφέρει απέναντι στο γκρίζο των ηρώων, η σύνδεση παραμένει επιδερμική. Οι συμβολισμοί μοιάζουν αποκομμένοι και αποστασιοποιημένοι, λες και η ιστορία τοποθετήθηκε εκεί απλώς για να προκαλέσει μια οπτική «παραφωνία», χωρίς να δικαιολογεί οργανικά την τραγωδία των χαρακτήρων.
Συμπέρασμα (=): Τελικά, τι μένει από αυτόν τον Vanya; Η αίσθηση μιας υποκριτικής επίδειξης που φλερτάρει επικίνδυνα με την αυτοαναφορικότητα. Η σύμπτυξη των χαρακτήρων εξυπηρετεί όντως μια μοντέρνα ανάγνωση ή είναι απλώς ένα «όχημα» για να επιδείξει ένας ηθοποιός την γκάμα του; Ο Καραμίχος αναμφίβολα εντυπωσιάζει, αλλά η παράσταση αφήνει μια πικρή γεύση: ότι ο Τσέχωφ χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για μια άσκηση ύφους, παρά ως πηγή αληθινού συναισθήματος.
Αξιολόγηση: 5,8/10
