Είδε η Αννια Κανακάρη και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Την πολυσυζητημένη παράσταση «Το Ακρωτήρι» του Σαρ Γουάιτ, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου, με τη Μαρία Ναυπλιώτου στον πρωταγωνιστικό ρόλο, παρακολουθήσαμε σε πρεμιέρα στο Ράδιο Σίτυ, μετά από δύο επιτυχημένες σεζόν στο Θέατρο Ιλίσια στην Αθήνα.
Το έργο με τίτλο «The other place» ανέβηκε για πρώτη φορά στο Off Broadway το 2011 και σημείωσε τεράστια επιτυχία. Η πλοκή του περιστρέφεται γύρω από την ιστορία της Τζουλιάνας, μιας πετυχημένης ερευνήτριας – νευρολόγου που σταδιακά χάνει την ταυτότητα της και πλανάται στην αβεβαιότητα της μνήμης και της ταραγμένης συνείδησής της. Ως αφηγήτρια, η ίδια, μας μεταφέρει στην ομιλία της σε ένα νευρολογικό συνέδριο όπου για πρώτη φορά νιώθει να χάνει τον εαυτό της.
Μέσα από τις αποσπασματικές της διηγήσεις μας ταξιδεύει άλλοτε στις συναντήσεις της με τους γιατρούς της, άλλοτε σε προσωπικές στιγμές με τον σύζυγό της, Ιαν, και άλλοτε στο εξοχικό τους στο «Ακρωτήρι» το οποίο έχει ταυτίσει με πολύτιμες οικογενειακές στιγμές. Την παρακολουθούμε επί σκηνής να επιπλέει στα κενά του μυαλού της, να αμφιβάλει, να αμφισβητεί, να κατηγορεί άδικα τον στοργικό σύντροφο της, να προσπαθεί απεγνωσμένα να επικοινωνήσει με την κόρη της, να βρίζει, να γελά, να προσπαθεί να κρατηθεί από την «αλήθεια», να αποζητά τη ζωή και μετά να βυθίζεται ξανά σε όσα το υποσυνείδητό της την οδηγεί…
Ο συγγραφέας καταδύεται στο μικρόκοσμο μιας οικογένειας που ακροβατεί στα όρια της καταστροφής. Σχέσεις βαθιές, αληθινές που κινδυνεύουν υπό το βάρος της απώλειας. Πληγές αβάσταχτες που απειλούν την ίδια τη ζωή. Συνειδήσεις που πασχίζουν να χαθούν στην ανυπαρξία για να γλιτώσουν τον πόνο. Πώς αντιδρά ο ανθρώπινος νους όταν οι ενοχές τον κατακλύζουν; Μπορούμε να δεχόμαστε την πραγματικότητα όταν αυτή καταλήγει αβάσταχτη; Είναι η αγάπη αρκετή να κρατήσει δύο ανθρώπους μαζί όταν ο ένας χάνει πια τον εαυτό του;
Το εξαιρετικά ενδιαφέρον (+) κείμενο του Σαρ Γουάιτ, σε μετάφραση του Νικηφόρου Βαλτινού, μας δίνει μια (πικρή) γεύση του κόσμου της άνοιας, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το τραγικό υπόβαθρο της ιστορίας που τρέφει το εμμονικό και το παράλογο. Το έργο είναι έξυπνα δομημένο, η δε αφηγηματική πολυπλοκότητά του είναι ο λόγος που το καθιστά ιδιαίτερα ελκυστικό. Η μη γραμμική, συγκεχυμένη δομή του, αντικατοπτρίζει αφενός τη σύγχυση που διακατέχει την ηρωίδα και αφετέρου μεταφέρει στο κοινό την αβεβαιότητα για το πού βρίσκεται η αλήθεια μέσα σε όσα διαδραματίζονται. Τόσο οι μονόλογοι της πρωταγωνίστριας, όσο και οι έντονα συναισθηματικοί διάλογοι της με τον σύζυγό της, προσδίδουν βάθος και βαθιά συγκινησιακή δύναμη, ενώ οδηγούν σταδιακά στην κατάρρευση των ψευδαισθήσεων. Ιδιαίτερο έντονο είναι το στοιχείο του μυστηρίου, ενώ η αγωνία κλιμακώνεται καθώς χανόμαστε προοδευτικά στον λαβύρινθο της ανοϊκής πραγματικότητας. Την κορύφωση του δράματος ακολουθεί μια έντεχνα διαρθρωμένη ψυχολογική αποφόρτιση, τόσο της ίδιας της ηρωίδας όσο και των θεατών ,ενώ ο συγγραφέας επιλέγει να κλείσει αφήνοντας ένα μικρό παράθυρο ελπίδας στην πολύμοχθη πορεία της.
Ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, με τη λιτή και διακριτική σκηνοθετική του προσέγγιση, επέτρεψε στο κείμενο να απελευθερώσει στο έπακρο τη δυναμική του και στην ερμηνεία της πρωταγωνίστριας να βρεθεί στο επίκεντρο. Προσέγγισε το θέμα της άνοιας με ευγένεια και ευαισθησία, έστησε μια καλοδουλεμένη και ισορροπημένη παράσταση, ρεαλιστική και ευαίσθητη παράλληλα και δημιούργησε ένα ψυχολογικό θρίλερ με σασπένς, ατμόσφαιρα μυστηρίου, ένταση και αλλεπάλληλες αποκαλύψεις που ομολογουμένως μας συνεπήραν. Χωρίς υπερβολές και εντυπωσιασμούς κατόρθωσε να εικονοποιήσει το δύσκολο θέμα της αποδόμησης του χρόνου και της συνείδησης της ηρωίδας, αλλά και να οπτικοποιήσει τον πόνο, την απελπισία και την ελπίδα της για το μέλλον.
Αρωγός του στην όλη απόδοση το λευκό, αφαιρετικό σκηνικό της Ηλένια Δουλαδίρη, με την χαρακτηριστικά άδεια σκηνή και τις κρυμμένες εξόδους που μετουσίωσε ευφάνταστα τον κενό – συγκεχυμένο κόσμο του μυαλού της πρωταγωνίστριας. Οι φωτοσκιάσεις της Ζωής Μολυβδά – Φαμέλη τόνισαν τις συνειδησιακές αναλαμπές και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των χαρακτήρων, ενώ συμβατή υπήρξε η μουσική ένδυση της παράστασης από τον Πάνο Γκίνη. Το αξιόλογο εικαστικά βίντεο του Βασίλη Μαντζώρου έδωσε χρώμα και φως ελπίδας στο – κατά τα άλλα –δραματικό τέλος.
Η ταλαντούχα Μαρία Ναυπλιώτου, στον ρόλο της Τζουλιάνα, είχε μια εκπληκτική εμφάνιση, μια αριστοτεχνική ερμηνεία σε έναν ρόλο ιδιαίτερα απαιτητικό. Ενσάρκωσε με αφοπλιστική φυσικότητα και απόλυτο έλεγχο τη γυναίκα που χάνει τον εαυτό της, που παραπαίει ανάμεσα στη λογική και το χάος, την επιστήμονα που βυθίζεται στην άγνοια, τη σύζυγο που αμφισβητεί την αγάπη του άντρα της, τη μάνα που κυριευμένη από τις ενοχές απωθεί τις αναμνήσεις που πονούν. Με άνεση και καθαρότητα στον λόγο, εξαιρετική εκφραστικότητα, έντονη θεατρικότητα και συνεχόμενες εναλλαγές συναισθημάτων μας ταξίδεψε στον λαβύρινθο του μυαλού της, πάλεψε ενώπιον μας να νικήσει το σκοτάδι, διεκδίκησε τη ζωή και λύγισε εν τέλει μπροστά μας, επικοινωνώντας πλήρως το δράμα της. Η ερμηνεία της μαγνήτισε τα βλέμματα και την προσοχή των θεατών που της χάρισαν ένα θερμότατο χειροκρότημα.
Αξιόλογη υπήρξε η εμφάνιση του Νικόλα Παπαγιάννη που υποδύθηκε με επαγγελματισμό και απόλυτη πειστικότητα τον Ίαν, τον αφοσιωμένο σύζυγο της Τζουλιάνα, που δέχεται στωικά την δύσκολη κατάστασή της. Οι κινήσεις, το ύφος, το βλέμμα του, επικοινωνούσαν όλο τον συναισθηματικό του κόσμο, την ευαισθησία, την θλίψη, την απογοήτευση αλλά και την απόλυτη αγάπη προς την πληγωμένη από την μοίρα σύντροφό του.
Πολύ καλές και οι ερμηνείες της Στεφανίας Ζώρα και του Αυγουστίνου Κούμουλου, σε πολλαπλούς ρόλους ο καθένας, που απέδωσαν τους χαρακτήρες τους με σοβαρότητα, έλεγχο και δυναμισμό, συνεισφέροντας σημαντικά στο όλο αποτέλεσμα.
Και κάποιες λιγοστές παρατηρήσεις (-): Η έναρξη της παράστασης υπήρξε λίγο αμήχανη, γεγονός που ευτυχώς γρήγορα ξεπεράστηκε και αποκαταστάθηκε ο γενικά ισορροπημένος ρυθμός της. Επίσης, το σημείο του κειμένου που κατακλύζεται από πλήθος ιατρικών όρων διατάραξε τη συνοχή του αφηγήματος και αποδυνάμωσε (ευτυχώς παροδικά) το ενδιαφέρον των θεατών. Τέλος, η ελαφρώς ιλαρή σκηνή στο Ακρωτήρι, που προφανώς στόχευε στην συναισθηματική αποφόρτιση του κοινού, δεν συμβάδιζε πλήρως με τη γενικότερη δραματική ατμόσφαιρα του έργου. Βέβαια,οι επουσιώδεις αυτές πλημμέλειες δεν στάθηκαν ικανές να μετριάσουν τη συνολική θετικότατη εντύπωση που μας άφησε η παράσταση, καθώς επισκιάστηκαν στο σύνολό τους από την εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας.
Συμπερασματικά (=) παρακολουθήσαμε μια δυνατή, βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική παράσταση, με βαρύ ψυχολογικό αποτύπωμα. Ένα ταξίδι στον σκοτεινό και δαιδαλώδη κόσμο της άνοιας, που σφράγισε με την αριστοτεχνική ερμηνεία της η Μαρία Ναυπλιώτου…
Βαθμολογία: 7,4/10
ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ
«Το Ακρωτήρι» του Σαρ Γουάιτ.
Η ζωή μιας νευρολόγου, της Τζουλιάνας, που από την κορυφή της επαγγελματικής της ζωής οδηγείται, μέσω της ασθένειάς της, στην πτώση. Η ίδια είναι πεπεισμένη πως πάσχει από καρκίνο. Κι όμως στην αφήγησή της προς τη γιατρό της, πολλά στοιχεία δε συμφωνούν.
Σκηνοθεσία: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Ερμηνεύουν: Μαρία Ναυπλιώτου, Νικόλας Παπαγιάννης, Στεφανία Ζώρα, Αυγουστίνος Κούμουλος
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Πέμπτη 20:00, Παρασκευή και Σάββατο 21:00, Κυριακή 18:00 (έως 01/02)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ
