Είδε η Ελένη Γιαννακίδου και σχολιάζει για την Κουλτουρόσουπα
Στο Δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς « Μελίνα Μερκούρη και για δύο παραστάσεις στις 7 και 8 Φλεβάρη παρουσιάστηκε το έργο Πατροκοσμάς ο Αιτωλός «Φωνή εν ερήμω» σε σκηνοθεσία Παύλου Βησσαρίου υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων.
Πρόκειται για μια παράσταση σε κείμενο -σκηνοθεσία αλλά και πρωταγωνιστικό ρόλο του Παύλου Βησσαρίου που παρουσιάζει τη ζωή του Κοσμά του Αιτωλού, του σημαντικού αυτού Καλόγερου και Διαφωτιστή του Γένους που συνέδραμε νευραλγικά στον φωτισμό του υπόδουλου ελληνισμού και στην αναζωπύρωση της σπίθας για λευτεριά κι αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού.
Ο Κοσμάς ο Αιτωλός έμεινε στην Ιστορία ως Πατροκοσμάς, γιατί γυρνούσε από χωριό σε χωριό διδάσκοντας την Αγία Γραφή και με τις διδαχές του τόνωνε το θρησκευτικό αίσθημα των υπόδουλων Ελλήνων, μεταλαμπάδευε γνώσεις για τον κόσμο, ενίσχυε τις ηθικές αρετές και παράλληλα δίδασκε την ελληνική γλώσσα σε μια εποχή , δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, όπου κυρίευε η αγραμματοσύνη στον απλό λαό και υπήρχε πάντοτε ο κίνδυνος του εξισλαμισμού μέσα στην περίοδο εκείνη του σκοταδικισμού.
.jpg)
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ως φάρος της Γνώσης αλλά και του Φωτός στις ψυχές των απλών Χριστιανών, στεκόταν ο Κοσμοκαλόγερος όπου οι άνθρωποι κοντά του ένιωθαν γαλήνη, ηρεμία κι αποκούμπι μέσα από τα διδάγματα και τις συμβουλές του. Μόνο με τη δύναμη της πίστης αλλά και της γνώσης ο Πατροκοσμάς έχτισε πάνω από διακόσια σχολεία,και συνεχώς παρότρυνε τους Έλληνες να στέλνουν τα παιδιά στο σχολείο να μορφωθούν, καθώς μονάχα μέσα από την Παιδεία, όπως διατεινόταν, θα ερχόταν η λευτεριά.
Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε, μάς εντυπωσίασε το κατανυκτικό άκρως ατμοσφαιρικό σκηνικό στο οποίο τόσο Ο Παύλος Βησσαρίου, που υποδύεται τον Κοσμά τον Αιτωλό, όσο κι ο Γιάννης Σταμούλης, που υποδύεται τον Καλόγερο που τον ακολουθεί βήμα- βήμα κι αφηγείται πολλές από τις στιγμές του βίου του Αγίου, δρουν για 65 λεπτά και μας μεταδίδουν όλο το πνεύμα και τις συνθήκες εκείνης της εποχής.
Η πρόσοψη σπιτιού με θύρα που θυμίζει τέμπλο στη μέση της σκηνής, ο μεγάλος ξύλινος Σταυρός με το στεφάνι και το μανουάλι με τα αναμμένα κεριά στα δεξιά, τα εκκλησιαστικά αναλόγια αλλά και η Βάρκα στα αριστερά με το χώμα στο πάτωμα και τα βράχια, παραπέμπουν στην καθημερινότητα του Αγίου που μονάχα με μια φορεσιά και πολλές φορές ξυπόλυτος γύριζε από τόπο σε τόπο για να διδάξει . Στη διάρκεια του έργου ακούμε ψαλμούς, χωρία από την Αγία Γραφή αλλά και τις διδαχές του Αγίου, ενώ παράλληλα μαθαίνουμε και πληροφορίες για την παιδική του ηλικία , τις σπουδές του, την παραμονή του στο Άγιο Όρος, το προσκύνημα του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και τα ταξίδια του σε κάθε γωνιά όπου υπάρχει ελληνική ψυχή στην σκλαβωμένη χώρα που ζητά παρηγοριά και δύναμη να αντέξει την οθωμανική κυριαρχία.
Το ημίφως σε συνδυασμό με την παραδοσιακή μουσική και ιδιαίτερα ο ήχος των πνευστών από την κονσόλα που άλλοτε δυναμώνει κι άλλοτε ακούγεται ως χαλί, αποτελούν ένα πλεονέκτημα στο έργο που δημιουργούν αίσθηση άλλοτε χαλάρωσης κι άλλοτε ξεσηκωμού αλλά και θρήνου. Ιδιαιτέρως καθηλωτική η στιγμή του θανάτου του Αγίου όπου μπροστά στα μάτια μας, ο ίδιος ο Άγιος, εδώ Παύλος Βησσαρίου, μάς δείχνει και μάς περιγράφει πώς προδίδεται και συλλαμβάνεται από τους Οθωμανούς, πώς τον βασανίζουν, τον θανατώνουν κι έπειτα του δένουν μια πέτρα στο λαιμό και τον ρίχνουν στη θάλασσα.
Ο Άγιος τρεις μέρες μετά ανακαλύπτεται ακέραιος να επιπλέει στα νερά από τον Ιερέα του χωριού και θάβεται με τιμές από όλους τους συγχωριανούς.
Το χειροκρότημα διαρκεί πολύ κι οι πρωταγωνιστές στέκουν στο πλάι όπου όλοι οι θεατές περνούν για να τους συγχαρούν ή να συνομιλήσουν μαζί τους, γεγονός που δίνει ένα πολύ όμορφο φινάλε σ αυτή την τόσο συγκινητική, μεστή από Ιστορική γνώση για την περίοδο της Τουρκοκρατίας αλλά και γεμάτη θρησκευτικότητα, παράσταση.
Ένα έργο που ακριβώς δείχνει αυτό: Πώς η πίστη κι η αγάπη για τον άνθρωπο σε συνδυασμό με την παιδεία και τη γνώση μπορούν να οδηγήσουν έναν λαό που διψά για λευτεριά να επαναστατήσει και να τη διεκδικήσει .
Βαθμολογία: 5/10
