Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Είναι μοιραίο η ψηφιακή πραγματικότητα που βιώνουμε ως αναπόδραστη συνθήκη με συνέπειες ανεξέλεγκτες, να εμπνέει τη σύγχρονη δραματουργία στο θέατρο… Ένα θέμα πολλαπλών όψεων με άπειρες προεκτάσεις κατά κανόνα δυσοίωνες, που ασφαλώς αγγίζει τον σημερινό θεατή- διαδικτυακό χρήστη, ενίοτε ανησυχητικά εξαρτημένο με σοβαρές επιπτώσεις κι όχι μόνο στον ψυχισμό του…
Με τη συγκεκριμένη, άκρως επίκαιρη θεματολογία καταπιάνεται η παράσταση «OFF LINE Εκτός σύνδεσης» που παρακολουθήσαμε στο Θέατρο Τεχνών από την Εταιρεία Θεάτρου Τροχιές, σε κείμενα της ομάδας και σκηνοθεσία του Παναγιώτη Ματζίρη…
Κατ’ ουσίαν πρόκειται για μια περφόρμανς που επιχειρεί να αναπαραστήσει στη σκηνή ένα ζωντανό «κοινωνικό δίκτυο», όπου οι χρήστες αναπαράγουν ρεαλιστικά ή συμβολικά τις γνώριμες διαδικτυακές συνήθειες, εκθέτοντας τους εαυτούς τους, τα δεδομένα τους, τις ανασφάλειες, τα πάθη, τα αδιέξοδα κλπ. σε μια απελπισμένη προσπάθεια να επικοινωνήσουν μέσω ενός άγνωστου, αμφιλεγόμενου, σκοτεινού κόσμου ψευδαισθήσεων… Βιώνοντας μια εικονική πραγματικότητα με κρυμμένες παγίδες που έχει υποκαταστήσει με αλγόριθμους την ρεαλιστική και παρότι μόνιμα «συνδεδεμένοι» οι ήρωες παραμένουν δραματικά μόνοι στην απέραντη, απρόσωπη, ψηφιακή μοναξιά, μη συναισθανόμενοι καν την ευθύνη της έκθεσης…
Αξιολογώντας τα θετικά (+) της παράστασης, θα μείνουμε σε κάποια εύστοχα σημεία του συλλογικού κειμένου, που σε αντίθεση με άλλα ή το γενικό πνεύμα όπως θα σχολιάσουμε παρακάτω, διέθεταν στοιχεία ευρηματικότητας, υποτυπώδους αλληγορίας- όπως το φινάλε με το «Βόγιατζερ»- δόσεις χιούμορ ή ενίοτε συναισθηματισμού… Επιτυχής επίσης η προσπάθεια να αποδοθούν όσο το δυνατόν πιο περιεκτικά και εύληπτα οι βασικές παθογένειες του ψηφιακού κόσμου, δίνοντας την ευρύτερη εικόνα ενός φαινομένου που γιγαντώνεται ανεξέλεγκτα με καταλυτικές επιπτώσεις, συχνά μη διαχειρίσιμες, οδηγώντας σε ασφυκτικά αδιέξοδα…
Θετικά επίσης θα εκφραστούμε σε γενικές γραμμές για τη σκηνοθεσία του Παναγιώτη Ματζίρη, που παρά τις επιμέρους αμφιλεγόμενες επιλογές, κατάφερε να διατηρήσει συνολικά έναν σφιχτό ρυθμό με ζωντανή ροή, να καταθέσει κάποια στοιχεία φαντασίας που τόνισαν το σκηνικό ενδιαφέρον, να αναδείξει τη θεατρικότητα αξιοποιώντας μελετημένη ομαδική κινησιολογία εν είδει «χορογραφίας» ως εύστοχη έκφραση σωματικότητας με συμβολισμούς…
Επιπλέον χρησιμοποίησε σε σημαντικό βαθμό τη διάδραση με το κοινό εκμεταλλευόμενος την πλατεία, ενώ η συμβολή του μουσικού επί σκηνής Θανάση Παναγιωτόπουλου, με κιθάρα και πλήκτρα, υπήρξε καθοριστική για την ατμόσφαιρα με σωστή υπόκρουση… εξίσου εύστοχα έδεσαν με το κλίμα οι άκρως προσεγμένοι φωτισμοί με τις ποικίλες εναλλαγές και το λιτό αφαιρετικό σκηνικό των κύβων σε πολυμορφικές συνθέσεις…
Όσον αφορά στους καλούς ηθοποιούς- Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Χρύσα Ιωαννίδου, Φιόνα Κατοίκου, Θεοχάρης Μπαϊρακταρίδης, Στέλιος Ράμμος– διακρίθηκαν όλοι ισότιμα για τις άξιες επιδόσεις τους, με εμφανές δέσιμο της ομάδας, σωστό συγχρονισμό στις συλλογικές «χορογραφημένες» σκηνές, αυτοέλεγχο χωρίς υπερβολές, ενέργεια, προσήλωση, αμεσότητα, επικοινωνία με το κοινό, ανταποκρινόμενοι επάξια σε μια συνθήκη περφόρμανς χωρίς δομημένους χαρακτήρες έργου ως βοηθητικό έρεισμα… Η σκηνική τους παρουσία, ομαδικά και ατομικά, έπεισε πλήρως για το σύγχρονο πρότυπο στο οποίο στόχευαν, εντάσσοντας στην εικόνα μικρές, χαριτωμένες πινελιές «σουρεαλισμού» με χιούμορ ή αλληγορική διάθεση…
Μιλώντας για αδυναμίες (-), θα αναφερθούμε πρωτίστως στο κείμενο, το οποίο συνολικά στερούνταν αφενός συμπαγούς δομής με σκόρπια και «ατάκτως εριμμένα» στοιχεία χωρίς εσωτερική συνοχή και αφετέρου και κυρίως στερούνταν έμπνευσης πλην ελαχίστων σημείων όπως προαναφέρθηκαν… καθώς το γενικό πνεύμα αναλώθηκε σε γνώριμα στερεότυπα και κοινές διαπιστώσεις που απλά εντοπίστηκαν επιδερμικά με επιφανειακές περιγραφές, χωρίς βαθύτερη ενδοσκόπηση σε ένα καυτό θέμα με άπειρες ουσιαστικές παραμέτρους που προσφέρονται ιδανικά γι αυτό… κι ενώ σποραδικά κάπου – κάπου διαφαινόταν «κάτι» πιο ψαγμένο, εντούτοις στο σύνολο επικράτησε η κοινοτυπία των αυτονόητων ευνουχίζοντας το ενδιαφέρον επί της ουσίας που αντιμετωπίστηκε ως κλισέ…
Επιπλέον εντοπίσαμε ένα είδος «οξύμωρου», διότι ενώ σε όλη τη διάρκεια η εστίαση αφορά μονομερώς στη «δυστοπία» του θέματος, εντούτοις στο τρυφερό, συναισθηματικό φινάλε με τον παραλληλισμό μοιάζει παραδόξως να «απενοχοποιείται» με κάποια αυθαίρετη παραδοχή κόντρα στα προηγηθέντα και με σύγχυση στο στόχο… Σε σκηνοθετικό επίπεδο θεωρούμε ότι το διαδραστικό κομμάτι ελαφρώς ξεχείλωσε, ειδικά με το μοίρασμα μπισκότων ως εύρημα κυριολεξίας για τα cookies του διαδικτύου, που καθότι προφανές και μάλιστα παιδιάστικο, δεν καθίσταται έξυπνο ούτε δηλώνει φαντασία… Επίσης υπήρξαν στιγμιότυπα που κάπως πλατείασαν με αδιάφορες επαναλήψεις, κάποια που φάνταζαν ελαφρώς εξεζητημένα για τις εντυπώσεις, άλλα σαν το μακροσκελές της «μελιτζάνας» με χαμηλή αισθητική, ενώ η επιδερμική, επίπεδη προσέγγιση του κειμένου δεν επέτρεψε στη σκηνοθεσία να αναδείξει κρίσιμους παράγοντες, περιορισμένη με τη σειρά της σε μια ανάλαφρη, ψυχαγωγική διαχείριση των ήδη γνωστότατων…
Καταλήγοντας (=) είναι αλήθεια πως εντοπίσαμε αδυναμίες για ένα θέμα που περιμέναμε να «μπει στα βαθιά» αντί να εγκλωβιστεί στην κοινοτυπία, ωστόσο εκτιμήσαμε μια καλοστημένη προσπάθεια που έδωσε δείγματα ότι μπορεί σαφώς περισσότερα στο μέλλον…
Βαθμολογία: 5,5/10
