Είδε και σχολιάζει η Πίτσα Στασινοπούλου για την Κουλτουρόσουπα
Η πολυτάραχη ζωή μιας αυθεντική θεατρίνας, αυτό που λέμε «γέννημα- θρέμμα» και η οποία για πολλές δεκαετίες άφησε ξεχωριστό αποτύπωμα στον καλλιτεχνικό χώρο, όχι μόνο με την τέχνη αλλά και τους κοινωνικούς αγώνες της, δεν γίνεται να μην ελκύσει το ενδιαφέρον όταν παρουσιάζεται στη σκηνή… Πολύ δε περισσότερο όταν, σύμφωνα με την ενημέρωση, η παράσταση δεν περιορίζεται σε μια τυπική βιογραφία, αλλά εκτείνεται πέραν αυτής αναζητώντας σύνδεση και αναφορές στο σήμερα… που σημαίνει επαρκή κίνητρα για να προσέλθουμε στο θέατρο Αμαλία για την παράσταση «Καλή Καλό- Μια ζωή θεατρίνα» σε κείμενο Στεργιάνας Τζέγκα και σκηνοθεσία Πέτρου Παπαζήση…
Η έναρξη σηματοδοτείται με την εμφάνιση ενός παλιού μπουλουκιού, κάπου στη δεκαετία του ’50, με την έφηβη τότε Καλλιόπη Δαμβέργη που έμελλε να εξελιχθεί στη μεγάλη θεατρίνα Καλή Καλό– από το επώνυμο Καλοχριστιανάκη της επίσης ηθοποιού μητέρας της που της έδωσε ο Αττίκ- να βιώνει τις δύσκολες συνθήκες ενός περιπλανώμενου θιάσου, δοκιμάζοντας επαγγελματικά το πολυσύνθετο ταλέντο της σε υποκριτική, τραγούδι, χορό… Έχοντας ξεκινήσει προπολεμικά χάρη στη μητέρα της ως παιδί- θαύμα με εμφανίσεις στη σκηνή και το πάλκο δίπλα σε τεράστια καλλιτεχνικά μεγέθη της εποχής, γύρω στα 17 της χρόνια θα ενταχθεί στο ΚΚΕ με ενεργό δράση στην κατοχή, ενώ κατά τον εμφύλιο θα συλληφθεί και θα οδηγηθεί εξόριστη στην Ικαρία, για να ακολουθήσει μετά την απελευθέρωσή της μια θεαματική πορεία σημαδεμένη από θεατρικές επιτυχίες με πλούσιο ρεπερτόριο, κορυφαίες συνεργασίες, αλλά και προσωπικά δράματα, σαν την απώλεια του γιου της που τη στοίχειωσε…
Ένα ενδιαφέρον, καλογραμμένο και αρκετά περιεκτικό κείμενο (+) για την περιπετειώδη ζωή μιας σπουδαίας καλλιτέχνιδας σε «πέτρινα χρόνια», που πέραν του πηγαίου ταλέντου της, δούλεψε σκληρά, απέκτησε ξεχωριστή μόρφωση, άφησε έργο, βίωσε πόλεμο και στερήσεις, αγωνίστηκε για ιδανικά, πλήρωσε τίμημα για τις επιλογές της, έμεινε ασυμβίβαστη απέναντι σε στερεότυπα μιας σκληρής εποχής, ενώ παράλληλα δέχτηκε βαριά χτυπήματα της μοίρας… Μια πορεία όντως αξιομνημόνευτη για τη στόφα μιας εμβληματικής θεατρίνας που διέπρεψε στο σανίδι ως ηθοποιός και θιασάρχις, αλλά και για το σθένος μιας γυναίκας – αγωνίστριας σε όλα τα πεδία, που δήλωνε με καμάρι κομμουνίστρια και όχι αριστερή, διεκδικώντας πάντα το δικαίωμα να κρίνει ελεύθερα χωρίς κομματικές αγκυλώσεις… Στο παρόν συγγραφικό εγχείρημα, παρά τις μικρές αδυναμίες, επιχειρήθηκε μια μεστή προσέγγιση βασικών σταθμών της ζωής της που έδωσαν έναυσμα για γενικότερη «ανασκόπηση» του γυναικείου καλλιτεχνικού χώρου τον προηγούμενο αιώνα μέχρι τη σύγχρονη εξέλιξή του, γεφυρώνοντας συγκινητικά το χθες με το σήμερα…
Από σκηνοθετική άποψη η διαχείριση του Πέτρου Παπαζήση σε γενικές γραμμές υπήρξε έντιμη, αξιοπρεπής, αποτελεσματική, με σύγχρονο πνεύμα και κάποια εμπνευσμένα στοιχεία, όπως πχ. οι αναδρομές σε μνήμες του παρελθόντος με έξυπνο τρόπο και σκηνική οικονομία ή η ρεαλιστική αναπαράσταση του μπουλουκιού ή η θαυμάσια σκηνή της εξορίας με ευφάνταστη συμβολική λιτότητα και εσωτερική δύναμη ή το συγκινητικό «κυκλικό» φινάλε… Στο απλό αφαιρετικό σκηνικό με δεσπόζουσα μια «σκηνή εντός της σκηνής» και με καθοριστική συνδρομή των εύστοχα εναλλασσόμενων φωτισμών και κατάλληλων κοστουμιών, αναδείχθηκε συναισθηματικά η ταραχώδης διαδρομή μιας έντονης προσωπικότητας, που αξιώθηκε σπουδαίο ταλέντο, ζηλευτές συνεργασίες, δύναμη ψυχής, μεγάλα πάθη… Χαρακτηριστικά της παράστασης, αφενός η μη γραμμική, επίπεδη προσέγγιση μιας βιογραφίας επιλέγοντας κομβικά αποσπάσματα με ευρύτερες προεκτάσεις και βεβαίως η συμβολή της (αμφιλεγόμενης εν μέρει) μουσικής με ζωντανά εκτελεσμένα κομμάτια από τον παρόντα στη σκηνή μουσικό Νίκο Βρύζα, που επιπλέον συμμετείχε ενεργά στα δρώμενα…
Σε επίπεδο υποκριτικής υπήρξαν όλοι επαρκέστατοι, ξεκινώντας από την Αλκυόνη Θηλυκού στο ρόλο της σπουδαίας θεατρίνας (που επίσης συν-επιμελήθηκε τη δραματουργία του κειμένου), καταθέτοντας μια σύνθετη ερμηνεία με πλούσια συναισθητική γκάμα που περιλάμβανε την αρχική αθωότητα, αφέλεια, αυθορμητισμό του νέου κοριτσιού, μέχρι το έντονο καλλιτεχνικό εκτόπισμα μιας ντίβας, τη δύναμη μιας αγωνίστριας και την τραγικότητα μιας πονεμένης γυναίκας και μάνας… Ισότιμα άξιοι δίπλα της οι Άννα Μαρία Γάτου και Γιώργος Κωνσταντίνου σε πολλαπλούς ρόλους, που υποδύθηκαν με ευελιξία, αφοσίωση, εκφραστικότητα, ένταση, συναίσθημα ως άψογα δεμένο σύνολο με σκηνική άνεση…
Οι επισημάνσεις μας (-) έχουν να κάνουν αρχικά σε επίπεδο κειμένου με την επιλογή των αποσπασμάτων της βιογραφίας που θεωρούμε ότι εστίασαν μονομερώς και σε κομμάτια όχι ιδιαίτερα σημαντικά, ενώ από άποψη δομής τα πισωγυρίσματα παρουσίαζαν ενίοτε μια μορφή θολής «ασυνέχειας»… Το επόμενο που μας έλειψε καθοριστικά ήταν η ατμόσφαιρα εποχής, καθώς τόσο το ελλιπές ουδέτερο σκηνικό, στερημένο από κάποιες έστω συμβολικές λεπτομέρειες ενδεικτικές της εποχής, όσο και η επιλογή μουσικής και τραγουδιών που στο μεγαλύτερο μέρος δεν ανταποκρινόταν στα ακούσματα του τότε, δεν συνέβαλαν στη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος που απαιτούσαν τα δρώμενα…
Τέλος θεωρούμε ότι στην σκηνή της ανάκρισης, η εσκεμμένη, πανομοιότυπη επανάληψη των λεγομένων σαν κασέτα που «κόλλησε» στο ίδιο σημείο επί ώρα, ήταν ένας αχρείαστος πλατειασμός που κούρασε και αντί να προσθέσει ένταση, από ένα σημείο αποδυνάμωσε τελικά τη στιγμή…
Καταλήγοντας (=) και παρά τις όποιες αδυναμίες, αναγνωρίζουμε τόσο την έντιμη πρόθεση για την παρουσίαση μιας σπουδαίας καλλιτεχνικής προσωπικότητας που αξίζει να προβληθεί ευρέως, όσο και το αξιοπρεπές αποτέλεσμα μιας παράστασης με στοιχεία έμπνευσης και ουσία…
Βαθμολογία: 6,2/10
ΑΜΑΛΙΑ
«Καλή Καλό – Μια ζωή θεατρίνα» της Στεργιάνας Τζέγκα.
– Συνέντευξη: Αλκυόνη Θηλυκού
Η ζωή της θρυλικής Καλής Καλό ξετυλίγεται στη σκηνή, φωτίζοντας τους αγώνες και τη λάμψη των γυναικών του θεάτρου.
Σκηνοθεσία: Πέτρος Παπαζήσης. Ερμηνεύουν: Αλκυόνη Θηλυκου, Άννα Μαρία Γάτου, Γιώργος Κωνσταντίνου και ο μουσικός Νίκος Βρύζας.
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15 (έως 24/03)
Αναλυτικές πληροφορίες για τη παράσταση θα βρείτε εδώ



.jpg)
.jpg)
.jpg)


.jpg)
.jpg)
.jpg)
